အချစ်ဝိုင် ( part - 14 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ပီယ"

သူ ရပ်ကြည့်နေပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးရဲခဲ့တော့ ခေက ငိုသံလေးဖြင့်လှမ်းခေါ်ပြီး မျက်နှာကိုလက်ဖဝါးလေးဖြင့်အုပ်ကာ သည်းသည်းထန်ထန်ငို၏။

သူ့ဘဝမှာ ခေ ထိုသို့ဝမ်းနည်းပမ်းနည်းငိုနေတာမျိုး ဒီတစ်ခါပဲတွေ့ဖူးသေး၏။

သူအပါအဝင် အဖေရော၊ လေးလေးပါ သူမလေးကို မလိုတာမရှိရအောင်အထိ အလိုလိုက်ယုယခဲ့ရတာ...

"ဒါဟိုကောင်လား ဘယ်မှာလဲ အဲ့ဒီကောင်"

ခေ့ကို ဒီလိုပုံစံဖြင့်မြင်လိုက်ရသည့်ဒေါသသည် တရားခံဘယ်သူလဲ တန်းသိလိုက်သလို ရေတစက်စက်ကျနေသည့်ဆံပင်တွေဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာသည့် မင်းစေရာကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် ထိန်းမရတော့။

"မင်း လူယုတ်မာ မင်းကိုငါသတ်မယ်"

မင်းစေရာကို သူခုန်အုပ်လိုက်၍ နှစ်ယောက်သားလုံးထွေးသွားကာ သူကအပေါ်စီးကနေ ကျကျနနခွမိကာ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့်တစ်ချက်ချင်း ထိုးပစ်မိသည်။

"ကို မလုပ်ပါနဲ့ ဖေဖေ လာပါဦး မေမေ"

မခအသံကိုကြားလိုက်ပေမယ့် ပေါက်ကွဲနေသည့် သူ့ဒေါသတွေပြေမသွားခဲ့။

မင်းစေရာကလည်း သူ့ကိုပြန်ထိုးတာမို့ သူ့မျက်နှာနှင့်ရင်ဘတ်တွေမှာ နာကျင်လာသည်။

သို့သော် နှစ်ယောက်သား နာနေသည့်ကြားမှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မလွှတ်ဘဲ ထိုးကြိတ်နေခဲ့ရင် လုံးထွေးနေ၏။

"ကို မလုပ်ပါနဲ့ မခတောင်းပန်ပါတယ်"

မခဖေဖေက အခန်းထဲပြေးဝင်လာကာ မရမကလူချင်းခွဲပစ်သည့်အခါ မခက သူ့ခါးကိုအတင်းဖက်ထားသည်။

"မင်း လူယုတ်မာ အသိစိတ်မရှိတဲ့ကောင်"

မခရဲ့လက်ကလေးတွေကို ဖယ်မချရက်ဘဲ သူ ဒေါသတကြီးအော်ပစ်လိုက်ချိန်မှာ မင်းစေရာကိုလည်း သူ့အဖေက ဖမ်းဆွဲထား၏။

သူ ထိုးထားသည့် နှုတ်ခမ်းကဒဏ်ရာမှ သွေးတွေစိမ့်ထွက်နေ၍ လက်ချောင်းတွေနှင့် ဖွဖွလေးထိလိုက်ရင်း မခိုးမခန့်ရယ်၏။

"မင်းက ဘာနာနေတာလဲ ငါ့ကိုချောင်းရိုက်သွားတုန်းက ဒီလိုမဟုတ်ပါလား"

"တောက်!! ဒီကောင်"

"ကို မလုပ်ပါနဲ့"

"သား အန်တီတောင်းပန်ပါတယ်"

အားလုံးက သူ့ကိုတားဆီးနေကြ၍ သူစိတ်ကိုလျှော့ချလိုက်ကာ မင်းစေရာမျက်နှာကိုမကြည့်တော့ဘဲ ခေ့ကိုပြန်ကြည့်မိသည်။

ခေက စိတ်ထိခိုက်ပြီး ငိုနေရာမှ ရန်ပွဲကြောင့်ထိတ်လန့်သွားသလို တုန်တုန်ရီရီဖြစ်နေသည်။

"ခေ"

သူမကို ဒီလိုပုံစံဖြင့် မြင်ရခြင်းသည် ဘဝမှာရင်အနာရဆုံးဟုထင်မိပြီး လက်သီးကိုကျစ်နေအောင်ဆုပ်ထားလိုက်မိသည်။

ဘယ်သူ့စကားမှနားမထောင်ဘဲ ဒီကောင့်ကိုသတ်လိုက်ရရင် ကောင်းမလား .....

"ငါ့ကို ဒီနေရာကခေါ်သွားပေးပါ ပီယရယ် ငါတောင်းပန်ပါတယ် ငါ့ကို"

မျက်ရည်တွေဝဲနေရင်း ခေက တောင်းဆိုလာ၏။

ရင်ထဲမှာ ဆတ်ဆတ်ခါအောင်နာသွားမိပြီး အပေါ်မှာထပ်ဝတ်လာသည့် လက်ရှည်ကိုချွတ်ကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့်ခေ့အပေါ်မှာ ထပ်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

ခေ လမ်းမလျှောက်နိုင်မှာကို သူသိနေတာမို့ ခေ့ကိုယ်လေးကိုကောက်ပွေ့လိုက်တော့ မင်းစေရာဆီက စကားသံထွက်လာသည်။

"အဲ့ဒါတောင် သူ မကြုံဖူးသေးလို့ ငါ လျှော့ပေးထားတာ"

"ခွေးသူတောင်းစား"

မခဖေဖေက ဒေါသဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် မင်းစေရာကို လက်သီးဖြင့်ထိုးတော့ မခတို့သားအမိအသံတွေဖြင့် ဆူညံနေခဲ့၏။

သူ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ခေ့ကိုပွေ့ခေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုင်ခုံမှာချလိုက်ကာ ခါးပတ် ပတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကြောင့်ပါ ခေရယ် ငါ့ကြောင့်ပါ ငါ့အပြစ်တွေပါ"

ခေက နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီးခေါင်းခါကာ မျက်ရည်တွေသုတ်တော့ သူပါ ရောယောင်မျက်ရည်ကျရလေသည်။

ငိုနေမိရင်းဖြင့် ရှုပ်ပွနေသည့်ခေ့ဆံပင်တွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေးဖြစ်အောင် ဖိသပ်ပေးမိစဥ် မခပါ အိမ်ထဲကထွက်လာပြီး ကားပေါ်တက်ထိုင်သည်။

"ကို သွားကြစို့ ကိုမင်းမျက်နှာကို ဘယ်တော့မှမကြည့်တော့ဘူး"

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ကားကိုအမြန်ဆုံးမောင်းထွက်ခဲ့သည်။

မင်းကို ဒီတစ်သက်မကျေဘူး မင်းစေရာ ......

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"ခေ ငါခဏဝင်ခဲ့မယ်"

ပီယရဲ့မင်္ဂလာရက်ကိုလည်း နောက်ဆုတ်ပစ်လိုက်ပြီမို့ ပြင်ဦးလွင်မှာပဲ သူတို့သောင်တင်နေကြပြီး ခေကတော့ အခန်းထဲကအပြင်မထွက်။

အိမ်ချင်းကပ်လျက်မို့ ခေ့ဆီအမြဲရောက်ပေမယ့် ခေက ကြီးမေကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှအတွေ့မခံ။

ရှေ့ဆက်ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၍ ခေ့ကိုစကားပြောချင်ပေမယ့် ခေကတုတ်တုတ်မှမလှုပ်။

"ခေ နင်ငါ့ကိုမုန်းနေပြီလား"

မခက ခေ့လက်ကလေးကိုကိုင်ကာ ပြောလာတော့ ခေ ခေါင်းခါပေမယ့် စကားသံတွေတော့ထွက်မလာ။

ပြီးနောက် မျက်ရည်တွေဝဲလာပြီး ချက်ချင်းလိုလို ငိုချပစ်၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိသည်။

မျက်ရည်နဲ့မျက်ခွက်ဖြစ်နေသော ခေ့ပုံစံလေးကို သူ မကြည့်ရက်...

ခေသည် အမြဲလိုလို ပျော်ရွှင်နေတတ်သော ဖြူစင်သည့်မိန်းကလေး။

သူ့ရဲ့အချစ်ရဆုံးသူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်သလို ရင်ဘတ်ချင်းနားလည်သည့် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး။

ခေ့ကို သူသိပ်ချစ်မှန်းသိလို့ပဲ ဟိုကောင်က ခြေမွဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

"မငိုပါနဲ့ ခေရယ် နင့်အဲ့လိုဖြစ်နေတာ ငါ့ကြောင့်ပါ ငါ ဘယ်လိုဆပ်ရမလဲဟင် နင်ကျေနပ်အောင် ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ခေရယ်"

မခသည်လည်း ကြေကွဲစိတ်ဖြင့်ငိုတော့ ခေက ခေါင်းလေးခါရင်း သူ့ကိုမော့ကြည့်သည်။

တစ်ခုခုကို အကူအညီတောင်းချင်သလိုကြည့်နေ၍ ဘာများလဲဟု ပူလောင်ပြင်းပြသွားသည်။

"ပြော နင်ဘာဖြစ်ချင်လဲ"

"ဒက်ဒီနဲ့စကားမပြောတာ ၃ရက်ရှိပြီ နင်ပဲ ကြည့်ကျက်ပြောလိုက်"

"စိတ်ချ ငါ ပြောထားလိုက်မယ် တခြားဘာလုပ်ချင်သေးလဲ နင်ဖြစ်ချင်တာပြော"

ခေ ခေါင်းလေးခါပစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကိုကိုက်သည်။

ထိုအချိန် ကြီးမေရဲ့အော်ဟစ်တားဆီးသံနှင့်အတူ အခန်းဝကိုရောက်လာတဲ့လူတစ်ယောက်။

"ဝိုင်"

"နင် ဘာလာလုပ်တာလဲ နင့်ကိုမမြင်ချင်ဘူး သွား.. ထွက်သွား.. ခုထွက်သွား"

ခေ ခါးခါးသီးသီးဖြစ်သွားကာ အနီးမှာရှိသောခေါင်းအုံးတွေဖြင့်ပစ်ပေါက်ပေမယ့် ထွဋ်ကရှေ့တိုးလာခဲ့ပြီး မွေ့ယာပေါ်ထိုင်နေသော ခေ့ရှေ့မှာဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

ကြေကွဲနာကျင်ရိပ်တွေကြောင့် ထွဋ်သည်လည်း အားအင်မရှိသလိုနွမ်းဖတ်နေခဲ့သည်။

"လူယုတ်မာလို့ပြောချင်ပြော ပွဲလန့်တုန်းဖျာခင်းတယ်ပဲပြောချင်ပြော ကိုယ်မင်းကိုလက်ထပ်ချင်တယ် ဝိုင်"

"နင် ရူးနေတာလား မျက်နှာမပြောင်နဲ့ ထွက်သွား ခု"

"အဲ့ဒီလက်ထပ်ခွင့်က အရင်ကတည်းကတောင်းနေတာပါ ဝိုင်ရယ် ဘာလို့မျက်နှာပြောင်ရမှာလဲ နော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး"

"သွား သွားလို့ပြောနေတယ် သွားလို့"

ခေသည် ပိုပြီးငိုချလိုက်ကာ ထွဋ်ရဲ့ဦးခေါင်းနှင့်ရင်ဘတ်တွေကို လက်သီးဆုပ်တွေဖြင့် ထုနှက်သည်။

ထွဋ်ကလည်းမရှောင်ဘဲ ငြိမ်သက်နေပြီး ခေ့လက်ကလေးတွေ အင်အားလျော့သွားချိန်မှ...

"ကိုယ်လိုချင်တာက မင်းကိုပဲလေ မင်းချစ်လာမယ့်အချိန်ကို ကိုယ်ထပ်စောင့်ပါ့မယ် ကိုယ်တို့လက်ထပ်ရအောင်ပါ ဝိုင်ရယ် နော်"

"နင် ရူးနေလား မင်းရဲထွဋ်ခေါင် ငါကအရင်လိုမှ"

"မသိချင်ဘူး အဲ့ဒါတွေမလိုဘူး ဝိုင် ကိုယ်လိုချင်တာမင်းကိုပဲ ကိုယ်ပိုင်ချင်တာကလည်းမင်းကိုပဲ မင်းဘာသာ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကိုယ့်အနားရှိဖို့ကိုပဲ လိုချင်တာ"

ခေ ငိုသံလေးတဖြည်းဖြည့်လျော့ပါးသွားတော့ ထွဋ်က ခေ့လက်ကလေးကိုဆွဲယူကာ ခေ့ကိုယ်လေးကိုသိုင်းဖက်သည်။

သူ ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေပေမယ့် ထွဋ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်သလို ခေ့မျက်နှာကိုပဲကြည့်လျက်ရှိသည်။

"ပီယ"

"အင်း ပြော"

"ဝိုင့်ရဲ့အဖေဆီအကြောင်းကြားပေးပါလား ဝိုင့်ကို ငါလာတောင်းမယ်လို့"

ထွဋ်က သူ့ကိုဦးတည်ပြီးပြောလာတော့ ခေ့အတွက် စိတ်ပူပန်မှုလျော့သွားပေမယ့် ရှေ့ဆက်အဆင်ပြေပါ့မလားဟုလည်းတွေးမိသည်။

သို့သော်•••••

"ခေရော ထွဋ်ရော ပြန်စဥ်းစားရအောင် ၃ရက်လောက်စောင့်ပါဦး"

ခေ ပြောလာတော့ ထွဋ်က ခေါင်းခါပစ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်က စဥ်းစားပြီးပြီ မင်းပဲစဥ်းစားပါ ပြီးရင် ကိုယ့်ကိုအကြောင်းပြန်ပါ ဝိုင်"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ရှေ့မှချထားသည့်ဖန်ခွက်တွေကို အသက်မပါသလိုစူးစိုက်ကြည့်မိရင်း အသက်ရှူဖို့မေ့နေခဲ့သလို ဘာကိုမှစိတ်မပါနိုင်။

ငါ ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲဟုတွေးမိတိုင်း ရင်ထဲစူးနင့်သွားပြီး သူ့ပါးကိုအခါခါရိုက်ခဲ့သည့် လက်ဖဝါးလေး။

"လူယုတ်မာ"

တဲ့။

သူမနှုတ်ဖျားက ထွက်ကျလာခဲ့သည့်နာမ်စားတစ်ခု။

သူဝုန်းခနဲထရပ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာရှိနေသည့်အရာမှန်သမျှ အကုန်ဆွဲဖယ်ချပစ်လိုက်တော့ ဖန်ခွက်ကွဲသံတွေ၊ ပန်းကန်ကွဲသံတွေဆူညံသွား၏။

စိတ်ထဲမွှန်းကြပ်နေဆဲမို့ စားပွဲကြီးကိုပါ ဝုန်းခနဲကန်ပစ်ပြီး နံရံကို လက်သီးဖြင့်ဆက်တိုက်ထိုးပစ်လိုက်သည်။

"မင်းစေ တော်ပါတော့ကွာ"

"မင်းဘာသိလဲ မင်းဘာနားလည်လို့လဲ ငါ သူ့ကို"

ရင်ထဲဆို့နစ်လာ၍ စကားသည်ပြော၍မပြီးဆုံးသေးခင် ထိုးရပ်ခြင်းသို့ရောက်ပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်လာမိသည်။

နွေးနေသည့်မျက်ရည်ရဲ့အထိအတွေ့ကို ပါးပေါ်မှာခံစားလိုက်ရတော့ သူ အံ့သြသွားသလို တာယာတို့လည်း အံ့သြသွားသည်။

ငါငိုနေတာလား....

"မင်းငိုနေတာလား မင်းစေ"

သူဘာမှပြန်မပြောနိုင်။

ဖန်စတွေစိုက်ဝင်နေပြီး သွေးတစိမ့်စိမ့်ထွက်နေသည့် လက်ဖဝါးတွေကိုဖြန့်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေတစိမ့်စိမ့်စီးကျလာ၏။

ဒီလက်တွေ...

ဒီလက်တွေက သူမကိုနာကျင်အောင် အိပ်ယာပေါ်ကိုဆွဲခေါ်ခဲ့တာ။

ခေါင်းကိုငုံ့ပစ်ပြီး မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပစ်လိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ သူ ဒီအတိုင်းထိုင်ချပစ်လိုက်သည်။

"ပုံမှန်ဆို မင်းအဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူးကွာ မင်းအတွက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ Sexကိစ္စဖြစ်တာ အဆန်းမှမဟုတ်တာ ဒီကောင်မလေးကိုမှ ဘာဖြစ်လို့"

"ငါ သူ့ကိုချစ်တယ် သူ့အနားမှာနေရရင်ကျေနပ်တယ် အဝေးက ငေးကြည့်နေရလည်းငါပျော်တယ် သူ့ပါးလေးတွေ သူ့ဆံပင်လေးတွေကအစ ငါတယုတယနဲ့ပဲထိတွေ့ချင်တာ ခုလိုပုံစံနဲ့မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့်..."

သူ မျက်ရည်တွေဝဲလာခဲ့ပြန်သည်။

လည်ချောင်းမှာ တစ်ခုခုတစ်ဆို့နေသလို နာကျင်လာခဲ့ပြီး ခေါင်းကိုအသာလေးခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ချစ်တယ်.....

ဒါပေမယ့် ငါချစ်ချင်ခဲ့တာ ဒါမျိုးမဟုတ်ဘူး။

မင်းရဲ့မျက်နှာကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ပြီး မင်းပါးစပ်ကထွက်လာသမျှကို အလိုလိုက်ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တာ။

တခြားသူတွေကို ပြုံးပြသလို အပြုံးလေးတွေနဲ့ ငါ့ကို ဆိုးနွဲ့အနိုင်ယူစေချင်တာ။

မင်းကိုငါအရှုံးပေးဖို့အဆင်သင့်ပါပဲ ခရေဝိုင်...

အဲ့ဒါကို မင်းနားလည်ပေးနိုင်ပါတော့မလား...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 15 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part - 14 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ပီယ"

သူ ရပ္ၾကၫ့္ေနၿပီး ေရ႔ွဆက္မတိုးရဲခဲ့ေတာ့ ေခက ငိုသံေလးျဖင့္လွမ္းေခၚၿပီး မ်က္ႏွာကိုလက္ဖဝါးေလးျဖင့္အုပ္ကာ သည္းသည္းထန္ထန္ငို၏။

သူ႔ဘဝမွာ ေခ ထိုသို႔ဝမ္းနည္းပမ္းနည္းငိုေနတာမ်ိဳး ဒီတစ္ခါပဲေတြ့ဖူးေသး၏။

သူအပါအဝင္ အေဖေရာ၊ ေလးေလးပါ သူမေလးကို မလိုတာမရိွရေအာင္အထိ အလိုလိုက္ယုယခဲ့ရတာ...

"ဒါဟိုေကာင္လား ဘယ္မွာလဲ အဲ့ဒီေကာင္"

ေခ့ကို ဒီလိုပံုစံျဖင့္ျမင္လိုက္ရသၫ့္ေဒါသသည္ တရားခံဘယ္သူလဲ တန္းသိလိုက္သလို ေရတစက္စက္က်ေနသၫ့္ဆံပင္ေတျြဖင့္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္လာသၫ့္ မင္းေစရာကိုျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ထိန္းမရေတာ့။

"မင္း လူယုတ္မာ မင္းကိုငါသတ္မယ္"

မင္းေစရာကို သူခုန္အုပ္လိုက္၍ ႏွစ္ေယာက္သားလံုးေထြးသြားကာ သူကအေပၚစီးကေန က်က်နနခြမိကာ မ်က္ႏွာကို လက္သီးျဖင့္တစ္ခ်က္ခ်င္း ထိုးပစ္မိသည္။

"ကို မလုပ္ပါနဲ႔ ေဖေဖ လာပါဦး ေမေမ"

မခအသံကိုၾကားလိုက္ေပမယ့္ ေပါက္ကဲြေနသၫ့္ သူ႔ေဒါသေတြေျပမသြားခဲ့။

မင္းေစရာကလည္း သူ႔ကိုျပန္ထိုးတာမို႔ သူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ရင္ဘတ္ေတြမွာ နာက်င္လာသည္။

သို႔ေသာ္ ႏွစ္ေယာက္သား နာေနသၫ့္ၾကားမွ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မလႊတ္ဘဲ ထိုးႀကိတ္ေနခဲ့ရင္ လံုးေထြးေန၏။

"ကို မလုပ္ပါနဲ႔ မခေတာင္းပန္ပါတယ္"

မခေဖေဖက အခန္းထဲေျပးဝင္လာကာ မရမကလူခ်င္းခဲြပစ္သၫ့္အခါ မခက သူ႔ခါးကိုအတင္းဖက္ထားသည္။

"မင္း လူယုတ္မာ အသိစိတ္မရိွတဲ့ေကာင္"

မခရဲ့လက္ကေလးေတြကို ဖယ္မခ်ရက္ဘဲ သူ ေဒါသတႀကီးေအာ္ပစ္လိုက္ခ်ိန္မွာ မင္းေစရာကိုလည္း သူ႔အေဖက ဖမ္းဆဲြထား၏။

သူ ထိုးထားသၫ့္ ႏႈတ္ခမ္းကဒဏ္ရာမွ ေသြးေတြစိမ့္ထြက္ေန၍ လက္ေခ်ာင္းေတြႏွင့္ ဖြဖြေလးထိလိုက္ရင္း မခိုးမခန႔္ရယ္၏။

"မင္းက ဘာနာေနတာလဲ ငါ့ကိုေခ်ာင္းရိုက္သြားတုန္းက ဒီလိုမဟုတ္ပါလား"

"ေတာက္!! ဒီေကာင္"

"ကို မလုပ္ပါနဲ႔"

"သား အန္တီေတာင္းပန္ပါတယ္"

အားလံုးက သူ႔ကိုတားဆီးေနၾက၍ သူစိတ္ကိုေလ်ွာ့ခ်လိုက္ကာ မင္းေစရာမ်က္ႏွာကိုမၾကၫ့္ေတာ့ဘဲ ေခ့ကိုျပန္ၾကၫ့္မိသည္။

ေခက စိတ္ထိခိုက္ၿပီး ငိုေနရာမွ ရန္ပဲြေၾကာင့္ထိတ္လန႔္သြားသလို တုန္တုန္ရီရီျဖစ္ေနသည္။

"ေခ"

သူမကို ဒီလိုပံုစံျဖင့္ ျမင္ရျခင္းသည္ ဘဝမွာရင္အနာရဆံုးဟုထင္မိၿပီး လက္သီးကိုက်စ္ေနေအာင္ဆုပ္ထားလိုက္မိသည္။

ဘယ္သူ႔စကားမွနားမေထာင္ဘဲ ဒီေကာင့္ကိုသတ္လိုက္ရရင္ ေကာင္းမလား .....

"ငါ့ကို ဒီေနရာကေခၚသြားေပးပါ ပီယရယ္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ငါ့ကို"

မ်က္ရည္ေတြဝဲေနရင္း ေခက ေတာင္းဆိုလာ၏။

ရင္ထဲမွာ ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္နာသြားမိၿပီး အေပၚမွာထပ္ဝတ္လာသၫ့္ လက္ရွည္ကိုခၽြတ္ကာ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနသၫ့္ေခ့အေပၚမွာ ထပ္ဝတ္ေပးလိုက္သည္။

ေခ လမ္းမေလ်ွာက္ႏိုင္မွာကို သူသိေနတာမို႔ ေခ့ကိုယ္ေလးကိုေကာက္ေပြ့လိုက္ေတာ့ မင္းေစရာဆီက စကားသံထြက္လာသည္။

"အဲ့ဒါေတာင္ သူ မႄကံုဖူးေသးလို႔ ငါ ေလ်ွာ့ေပးထားတာ"

"ေခြးသူေတာင္းစား"

မခေဖေဖက ေဒါသျဖစ္သြားဟန္ျဖင့္ မင္းေစရာကို လက္သီးျဖင့္ထိုးေတာ့ မခတို႔သားအမိအသံေတျြဖင့္ ဆူညံေနခဲ့၏။

သူ လွၫ့္မၾကၫ့္ေတာ့ဘဲ ေခ့ကိုေပြ့ေခၚလာခဲ့ၿပီး ထိုင္ခံုမွာခ်လိုက္ကာ ခါးပတ္ ပတ္ေပးလိုက္သည္။

"ငါ့ေၾကာင့္ပါ ေခရယ္ ငါ့ေၾကာင့္ပါ ငါ့အျပစ္ေတြပါ"

ေခက ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ၿပီးေခါင္းခါကာ မ်က္ရည္ေတြသုတ္ေတာ့ သူပါ ေရာေယာင္မ်က္ရည္က်ရေလသည္။

ငိုေနမိရင္းျဖင့္ ရႈပ္ပြေနသၫ့္ေခ့ဆံပင္ေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ဖိသပ္ေပးမိစဥ္ မခပါ အိမ္ထဲကထြက္လာၿပီး ကားေပၚတက္ထိုင္သည္။

"ကို သြားၾကစို႔ ကိုမင္းမ်က္ႏွာကို ဘယ္ေတာ့မွမၾကၫ့္ေတာ့ဘူး"

သူ ေခါင္းညိတ္လိုက္ကာ ကားကိုအျမန္ဆံုးေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။

မင္းကို ဒီတစ္သက္မေက်ဘူး မင္းေစရာ ......

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"ေခ ငါခဏဝင္ခဲ့မယ္"

ပီယရဲ့မဂၤလာရက္ကိုလည္း ေနာက္ဆုတ္ပစ္လိုက္ၿပီမို႔ ျပင္ဦးလြင္မွာပဲ သူတို႔ေသာင္တင္ေနၾကၿပီး ေခကေတာ့ အခန္းထဲကအျပင္မထြက္။

အိမ္ခ်င္းကပ္လ်က္မို႔ ေခ့ဆီအၿမဲေရာက္ေပမယ့္ ေခက ႀကီးေမကလဲြလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွအေတြ့မခံ။

ေရ႔ွဆက္ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ၍ ေခ့ကိုစကားေျပာခ်င္ေပမယ့္ ေခကတုတ္တုတ္မွမလႈပ္။

"ေခ နင္ငါ့ကိုမုန္းေနၿပီလား"

မခက ေခ့လက္ကေလးကိုကိုင္ကာ ေျပာလာေတာ့ ေခ ေခါင္းခါေပမယ့္ စကားသံေတြေတာ့ထြက္မလာ။

ၿပီးေနာက္ မ်က္ရည္ေတြဝဲလာၿပီး ခ်က္ခ်င္းလိုလို ငိုခ်ပစ္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိသည္။

မ်က္ရည္နဲ႔မ်က္ခြက္ျဖစ္ေနေသာ ေခ့ပံုစံေလးကို သူ မၾကၫ့္ရက္...

ေခသည္ အၿမဲလိုလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ေသာ ျဖဴစင္သၫ့္မိန္းကေလး။

သူ႔ရဲ့အခ်စ္ရဆံုးသူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္သလို ရင္ဘတ္ခ်င္းနားလည္သၫ့္ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး။

ေခ့ကို သူသိပ္ခ်စ္မွန္းသိလို႔ပဲ ဟိုေကာင္က ေျခမြဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္။

"မငိုပါနဲ႔ ေခရယ္ နင့္အဲ့လိုျဖစ္ေနတာ ငါ့ေၾကာင့္ပါ ငါ ဘယ္လိုဆပ္ရမလဲဟင္ နင္ေက်နပ္ေအာင္ ငါဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ေခရယ္"

မခသည္လည္း ေၾကကဲြစိတ္ျဖင့္ငိုေတာ့ ေခက ေခါင္းေလးခါရင္း သူ႔ကိုေမာ့ၾကၫ့္သည္။

တစ္ခုခုကို အကူအညီေတာင္းခ်င္သလိုၾကၫ့္ေန၍ ဘာမ်ားလဲဟု ပူေလာင္ျပင္းျပသြားသည္။

"ေျပာ နင္ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ"

"ဒက္ဒီနဲ႔စကားမေျပာတာ ၃ရက္ရိွၿပီ နင္ပဲ ၾကၫ့္က်က္ေျပာလိုက္"

"စိတ္ခ် ငါ ေျပာထားလိုက္မယ္ တျခားဘာလုပ္ခ်င္ေသးလဲ နင္ျဖစ္ခ်င္တာေျပာ"

ေခ ေခါင္းေလးခါပစ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုကိုက္သည္။

ထိုအခ်ိန္ ႀကီးေမရဲ့ေအာ္ဟစ္တားဆီးသံႏွင့္အတူ အခန္းဝကိုေရာက္လာတဲ့လူတစ္ေယာက္။

"ဝိုင္"

"နင္ ဘာလာလုပ္တာလဲ နင့္ကိုမျမင္ခ်င္ဘူး သြား.. ထြက္သြား.. ခုထြက္သြား"

ေခ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္သြားကာ အနီးမွာရိွေသာေခါင္းအံုးေတျြဖင့္ပစ္ေပါက္ေပမယ့္ ထြဋ္ကေရ႔ွတိုးလာခဲ့ၿပီး ေမြ့ယာေပၚထိုင္ေနေသာ ေခ့ေရ႔ွမွာဒူးေထာက္ခ်လိုက္သည္။

ေၾကကဲြနာက်င္ရိပ္ေတြေၾကာင့္ ထြဋ္သည္လည္း အားအင္မရိွသလိုႏြမ္းဖတ္ေနခဲ့သည္။

"လူယုတ္မာလို႔ေျပာခ်င္ေျပာ ပဲြလန႔္တုန္းဖ်ာခင္းတယ္ပဲေျပာခ်င္ေျပာ ကိုယ္မင္းကိုလက္ထပ္ခ်င္တယ္ ဝိုင္"

"နင္ ရူးေနတာလား မ်က္ႏွာမေျပာင္နဲ႔ ထြက္သြား ခု"

"အဲ့ဒီလက္ထပ္ခြင့္က အရင္ကတည္းကေတာင္းေနတာပါ ဝိုင္ရယ္ ဘာလို႔မ်က္ႏွာေျပာင္ရမွာလဲ ေနာ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါ ေက်းဇူးျပဳျပီး"

"သြား သြားလို႔ေျပာေနတယ္ သြားလို႔"

ေခသည္ ပိုၿပီးငိုခ်လိုက္ကာ ထြဋ္ရဲ့ဦးေခါင္းႏွင့္ရင္ဘတ္ေတြကို လက္သီးဆုပ္ေတျြဖင့္ ထုႏွက္သည္။

ထြဋ္ကလည္းမေရွာင္ဘဲ ၿငိမ္သက္ေနၿပီး ေခ့လက္ကေလးေတြ အင္အားေလ်ာ့သြားခ်ိန္မွ...

"ကိုယ္လိုခ်င္တာက မင္းကိုပဲေလ မင္းခ်စ္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ကိုယ္ထပ္ေစာင့္ပါ့မယ္ ကိုယ္တို႔လက္ထပ္ရေအာင္ပါ ဝိုင္ရယ္ ေနာ္"

"နင္ ရူးေနလား မင္းရဲထြဋ္ေခါင္ ငါကအရင္လိုမွ"

"မသိခ်င္ဘူး အဲ့ဒါေတြမလိုဘူး ဝိုင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာမင္းကိုပဲ ကိုယ္ပိုင္ခ်င္တာကလည္းမင္းကိုပဲ မင္းဘာသာ ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းကိုယ့္အနားရိွဖို႔ကိုပဲ လိုခ်င္တာ"

ေခ ငိုသံေလးတျဖည္းျဖၫ့္ေလ်ာ့ပါးသြားေတာ့ ထြဋ္က ေခ့လက္ကေလးကိုဆဲြယူကာ ေခ့ကိုယ္ေလးကိုသိုင္းဖက္သည္။

သူ ဘာေျပာလို႔ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနေပမယ့္ ထြဋ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္သလို ေခ့မ်က္ႏွာကိုပဲၾကၫ့္လ်က္ရိွသည္။

"ပီယ"

"အင္း ေျပာ"

"ဝိုင့္ရဲ့အေဖဆီအေၾကာင္းၾကားေပးပါလား ဝိုင့္ကို ငါလာေတာင္းမယ္လို႔"

ထြဋ္က သူ႔ကိုဦးတည္ၿပီးေျပာလာေတာ့ ေခ့အတြက္ စိတ္ပူပန္မႈေလ်ာ့သြားေပမယ့္ ေရ႔ွဆက္အဆင္ေျပပါ့မလားဟုလည္းေတြးမိသည္။

သို႔ေသာ္•••••

"ေခေရာ ထြဋ္ေရာ ျပန္စဥ္းစားရေအာင္ ၃ရက္ေလာက္ေစာင့္ပါဦး"

ေခ ေျပာလာေတာ့ ထြဋ္က ေခါင္းခါပစ္လိုက္သည္။

"ကိုယ္က စဥ္းစားၿပီးၿပီ မင္းပဲစဥ္းစားပါ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ကိုအေၾကာင္းျပန္ပါ ဝိုင္"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ေရ႔ွမွခ်ထားသၫ့္ဖန္ခြက္ေတြကို အသက္မပါသလိုစူးစိုက္ၾကၫ့္မိရင္း အသက္ရႉဖို႔ေမ့ေနခဲ့သလို ဘာကိုမွစိတ္မပါႏိုင္။

ငါ ဘာေတြလုပ္ခဲ့တာလဲဟုေတြးမိတိုင္း ရင္ထဲစူးနင့္သြားၿပီး သူ႔ပါးကိုအခါခါရိုက္ခဲ့သၫ့္ လက္ဖဝါးေလး။

"လူယုတ္မာ"

တဲ့။

သူမႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္က်လာခဲ့သၫ့္နာမ္စားတစ္ခု။

သူဝုန္းခနဲထရပ္ၿပီး စားပဲြေပၚမွာရိွေနသၫ့္အရာမွန္သမ်ွ အကုန္ဆဲြဖယ္ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့ ဖန္ခြက္ကဲြသံေတြ၊ ပန္းကန္ကဲြသံေတြဆူညံသြား၏။

စိတ္ထဲမႊန္းၾကပ္ေနဆဲမို႔ စားပဲြႀကီးကိုပါ ဝုန္းခနဲကန္ပစ္ၿပီး နံရံကို လက္သီးျဖင့္ဆက္တိုက္ထိုးပစ္လိုက္သည္။

"မင္းေစ ေတာ္ပါေတာ့ကြာ"

"မင္းဘာသိလဲ မင္းဘာနားလည္လို႔လဲ ငါ သူ႔ကို"

ရင္ထဲဆို႔နစ္လာ၍ စကားသည္ေျပာ၍မၿပီးဆံုးေသးခင္ ထိုးရပ္ျခင္းသို႔ေရာက္ၿပီး တဆတ္ဆတ္တုန္လာမိသည္။

ေနြးေနသၫ့္မ်က္ရည္ရဲ့အထိအေတြ့ကို ပါးေပၚမွာခံစားလိုက္ရေတာ့ သူ အံ့ၾသသြားသလို တာယာတို႔လည္း အံ့ၾသသြားသည္။

ငါငိုေနတာလား....

"မင္းငိုေနတာလား မင္းေစ"

သူဘာမျွပန္မေျပာႏိုင္။

ဖန္စေတြစိုက္ဝင္ေနၿပီး ေသြးတစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနသၫ့္ လက္ဖဝါးေတြကိုျဖန္႔ၾကၫ့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြတစိမ့္စိမ့္စီးက်လာ၏။

ဒီလက္ေတြ...

ဒီလက္ေတြက သူမကိုနာက်င္ေအာင္ အိပ္ယာေပၚကိုဆဲြေခၚခဲ့တာ။

ေခါင္းကိုငံု႔ပစ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ပစ္လိုက္ကာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာပဲ သူ ဒီအတိုင္းထိုင္ခ်ပစ္လိုက္သည္။

"ပံုမွန္ဆို မင္းအဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူးကြာ မင္းအတြက္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ Sexကိႁစၥဖစ္တာ အဆန္းမွမဟုတ္တာ ဒီေကာင္မေလးကိုမွ ဘာျဖစ္လို႔"

"ငါ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ သူ႔အနားမွာေနရရင္ေက်နပ္တယ္ အေဝးက ေငးၾကၫ့္ေနရလည္းငါေပ်ာ္တယ္ သူ႔ပါးေလးေတြ သူ႔ဆံပင္ေလးေတြကအစ ငါတယုတယနဲ႔ပဲထိေတြ့ခ်င္တာ ခုလိုပံုစံနဲ႔မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္..."

သူ မ်က္ရည္ေတြဝဲလာခဲ့ျပန္သည္။

လည္ေခ်ာင္းမွာ တစ္ခုခုတစ္ဆို႔ေနသလို နာက်င္လာခဲ့ၿပီး ေခါင္းကိုအသာေလးခါယမ္းျပလိုက္သည္။

ခ်စ္တယ္.....

ဒါေပမယ့္ ငါခ်စ္ခ်င္ခဲ့တာ ဒါမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။

မင္းရဲ့မ်က္ႏွာကို တစိမ့္စိမ့္ၾကၫ့္ၿပီး မင္းပါးစပ္ကထြက္လာသမ်ွကို အလိုလိုက္ျဖၫ့္ဆည္းေပးခ်င္တာ။

တျခားသူေတြကို ႃပံုးျပသလို အႃပံုးေလးေတြနဲ႔ ငါ့ကို ဆိုးႏဲြ႔အႏိုင္ယူေစခ်င္တာ။

မင္းကိုငါအရႈံးေပးဖို႔အဆင္သင့္ပါပဲ ခေရဝိုင္...

အဲ့ဒါကို မင္းနားလည္ေပးႏိုင္ပါေတာ့မလား...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 15 ဆက္ရန္

စာဖတ္သူတစ္ဦးခ်င္းစီကိုေလးစားလ်က္

#shinthant1141997