အချစ်ဝိုင် ( part - 11 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ငါတို့ထွက်ခဲ့ပြီ ခေ"

မက်ဆေ့ဝင်လာတော့ ခေသည်ဖုန်းကိုပြန်ချထားလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကိုကောက်တပ်လိုက်သည်။

သူတို့မေမေ့ရဲ့ခိုင်းစေချက်ကြောင့် ကျောက်ဆည်ကိုမောင်နှမ နှစ်ယောက်အတူထွက်လာမည်ဟု မခက ပြောသည်။

အတွင်းလူအဖြစ် မခနဲ့မခရဲ့အမေပါ ပါသည်မို့ ခေတို့planအောင်မြင်ဖို့အတွက်က ပိုပြီးလမ်းပွင့်နေ၏။

ကျောက်ဆည်သို့သွားမည့်လမ်းသည်လည်း ရှင်းလင်းလျက်ရှိနေသည်မို့ ခေတို့ကြံစည်ထားသမျှ အောင်မြင်မှာသေချာသည်။

ခေက ပီယရဲ့ကားကိုယူလာ၍ ဒီကိစ္စမှာ ခေပါလိမ့်မည်ဟု မင်းစေရာ ရိပ်မိမှာတော့မဟုတ်။

"နင့်ကားက သူနဲ့တိုက်ဖူးတယ်လေ ပီယရဲ့ သူမှတ်မိရင်မှတ်မိနေမှာပေါ့"

"အေး သိတယ် ခေ ငါလုပ်တာလို့ပဲထင်စေချင်တာ နင်ပါတယ်လို့ ဘယ်သူမှမသိစေချင်ဘူး"

အစီအစဥ်တစ်ခုလုံး ခေ့ရဲ့Planမို့ ဒီတစ်ခုကိုတော့ ပီယရဲ့သဘောထားအတိုင်းသာ လိုက်လျောလိုက်သည်။

ထွဋ်ကတော့ ခေ ခိုင်းသမျှအကုန်လုပ်ပေးတတ်သူမို့ ထူးပြီးညှိနေစရာမရှိသလို တိုင်ပင်တုန်းကလည်း နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

"ပီယ နင်တို့ဘယ်မှာလဲ"

"မြစ်ငယ်မှာငါတို့ရောက်နေပြီ မခတို့တော့မလာသေးဘူး"

"ဂရုစိုက်နော် နှစ်ယောက်လုံး ဂွင်ကောင်းရင် မင်းစေရာကိုခေါင်းကွဲအောင်ပါချပစ် ကြားလား"

ခေ့စကားကြောင့် ရယ်သံတွေထွက်လာ၍ ခေ ဖုန်းကိုပြန်ချပြီး ခရီးစဥ်ကိုစိတ်တွက်နဲ့ တွက်နေမိသည်။

မြစ်ငယ်ရဲ့ မြောက်ဘက်လမ်းသည် ဟိုက်ဝေးလမ်းဖြစ်ပြီး ကားအသွားအလာရှင်းသည်မို့ ထိုနေရာမှာပဲ ဖြုတ်ချဖို့ ခေ့စိတ်ထဲမှတ်ထားလိုက်သည်။

နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ပီယဆီက ဖုန်းဝင်လာပြီး ပီယက မခတို့ကားနောက်က ခပ်ခွာခွာလိုက်လာသည်ဟု ဆိုသည်။

"နင်က ဘယ်မှာလဲ ခေ"

"စဥ့်ကိုင်မှာ"

"ငါတို့ရောက်တော့မယ်"

ခေ ရင်တွေခုန်လာပြီး လက်ဖဝါးမှာချွေးစေးတွေထွက်လာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

မကြာပါ...

မခတို့ရဲ့ကားအဝါရောင်လေး ခေ့ရှေ့က ဝေါခနဲဖြတ်မောင်းသွားပြီး မလှမ်းမကမ်းမှာလိုက်လာသည့် ထွဋ်ရဲ့ကားကလည်း ခေ့ရှေ့က ဖြတ်မောင်းသွားသည်။

ထိုအခါမှ ခေ ကားကိုစက်နှိုးလိုက်ကာ ထိုကားတွေနောက်က အရှိန်တင်ပြီးလိုက်လာခဲ့သည်။

စဥ့်ကိုင်အထွက်လမ်းတွေသည် ကားမရှိသလောက်ရှင်းနေတာမို့ လီဗာကိုဖိနင်းကာ ထွဋ်ရဲ့ကားကိုကျော်ပစ်သည်။

"OK"

ထွဋ်က လက်ပြလိုက်သဖြင့် ခေသည် မခတို့ကားလေးကိုပါကျော်တက်ပြီး လမ်းဘေးကိုဆွဲချခြင်းဖြင့် ထိုးရပ်လိုက်သည်။

မခတို့ကားအဝါလေး ဖရိုဖရဲရပ်သွားပြီး ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဆတ်ဆတ်ထိမခံသော မင်းစေရာက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကားပေါ်ကဆင်းလာသည်။

"ဟေ့ ကားကိုဘယ်လိုမောင်းနေတာလဲ"

မရှေးမနှောင်းမှာပဲ ထွဋ်တို့ကားပါရပ်သွားပြီး ပီယရော ထွဋ်ပါ maskကိုယ်စီဖြင့်ဆင်းလာပြီး ရှေ့ကိုမဲနေသောမင်းစေရာကိုဆွဲလှည့်ကာ ပီယကဝမ်းဗိုက်ဆီကို လက်သီးတစ်ချက်ထိုးပစ်၏။

နောက်မှာလူတွေဆင်းလာတာကို သတိပြုမိပေမယ့် နောက်ကျသွားပြီမို့ မင်းစေရာသည် အွတ်ခနဲဖြစ်ကာ အလျှော့မပေးလိုသည့်ဒေါသဖြင့် ပီယကိုပြန်ထိုးလေ၏။

ပီယဘက်ကို အာရုံရောက်သွားသည့်အခါ ထွဋ်က အသင့်ယူလာသည့်baseballတုတ်တံဖြင့် ခွပ်ခနဲရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။

"တောက်!! မင်းတို့"

မင်းစေရာက ခေါင်းကိုကိုင်ထားရင်း ထွဋ်ကို လှည့်ကြည့်လာပေမယ့် ထွဋ်ရဲ့လက်ဆက ကွက်တိပဲမို့ ဝုန်းခနဲလဲကျသွား၏။

ထိုအခါမှ ခေက ကားပေါ်ကဆင်းလာပြီး မင်းစေရာကိုငုံ့ကြည့်ကာ...

"ဘာမှတော့မဖြစ်ဘူးမလား"

"မဖြစ်ပါဘူး ဝိုင် ခဏမေ့သွားရုံပါ"

"ကို"

ထိုအခါမှ မခလည်းကားပေါ်ကဆင်းပြေးလာပြီး ပီယဆီအရင်ပြေးဖက်၍ အားလုံးရယ်လိုက်ရသေးသည်။

သွေးဆိုးသည့်လူမို့ ပီယတစ်ယောက်တည်း မနိုင်မှာစိုး၍ ထွဋ်ကိုအဖော်ခေါ်လာခဲ့ခြင်းက အဆင်ပြေသွားတာမို့ ပီယက ထွဋ်ကိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လေ၏။

"ကျေးဇူးပဲ သားကြီးရာ"

"ရပါတယ်ကွာ အေးဆေး သူ့ကိုကားပေါ်ပဲ ပြန်တင်ပေးခဲ့ရအောင်"

မင်းစေရာကို ကားပေါ်ပြန်တင်အပြီးမှာ ပီယက မခနဲ့အတူ ပြင်ဦးလွင်ပြန်တက်မှာဖြစ်သလို ခေကတော့ Hotelကိုသာ ပြန်မည်ဖြစ်သည်။

ခေက ပြုံးပြီးအင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲက သော့တစ်တွဲကို ပီယဆီလှမ်းပစ်ပေးရင်း မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြ၏။

"တောင်ကြီးအိမ်သော့"

တောင်ကြီးအိမ်က အဖေ့ရဲ့အိမ်မို့ ပီယ အံ့သြသွားမိပေမယ့် အဖေက ခေ့ကိုချစ်ပြီးသားပဲမို့ အလွယ်တကူရလာခြင်းဖြစ်မည်။

"အဖေပေးလိုက်တာလား ခေ"

"အင်း အပမ်းဖြေခရီးထွက်ချင်လို့ဆိုပြီး အန်ကယ့်ဆီက သွားတောင်းလာတာ တစ်ပတ်လောက်တော့ ရှောင်နေလိုက်ဟာ ငါ့ဆီတော့ဖုန်းဆက်"

"အေးပါ နင်လည်းဂရုစိုက်နော် ခေမ"

"အေး wedding မှာပြန်တွေ့မယ်"

"သွားမယ် ထွဋ်ခေါင် မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်တယ်"

ထွဋ်က ပြုံးပြခေါင်းညိတ်သည်။

မင်းစေရာကို သူ့ကားနဲ့လမ်းဘေးမှာပဲရပ်ထားခဲ့ပြီး ထွဋ်က ခေ့ကိုHotelအထိပြန်လိုက်ပို့ပေးသည်။

"ဝိုင် ကိုယ်လည်းမင်းကိုအဲ့လိုခိုးရမလား"

"အံမယ် မလိုက်ပါဘူး ခိုးရဲခိုးကြည့်ပါလား ဒီတစ်ခါ baseballတုတ်က ဘယ်သူ့ခေါင်းပေါ်ကျသွားမယ်ထင်လဲ"

"မင်းကိုရမယ်ဆို ခေါင်းကွဲရလည်းဖြစ်ပါတယ် တန်တယ်လေ"

ခေ ထွဋ်ကိုမျက်စောင်းထိုးပစ်လိုက်၏။

အစီအစဥ်က ချောချောမွေ့မွေ့ပြီးသွားသည်မို့ ခေ့စိတ်ထဲမြူးကြွနေရင်း တစ်ယောက်တည်းသဘောတကျရယ်မိသည်။

ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူ..

ရှင်မှတ်ပြီလား......

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

တစ်ရက်တည်းဖြင့် နောင်ချိုအထိတက်လာခဲ့တာမို့ မခက ပင်ပန်းကာ အိပ်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ့အနေနဲ့ ဒီခရီးလောက်ကို မပင်ပန်းသလို မခကိုပိုင်ဆိုင်ရပြီဆိုသော ကြည်နူးစိတ်ဖြင့် အိပ်မပျော်သေးဘဲ အဖေ့ဆီဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ဒါမှလည်း မခအတွက်စီစဥ်စရာရှိတာတွေ စီစဥ်နိုင်မှာမလား...

ခိုးရာလိုက်လာသည့်မိန်းကလေးအဖြစ် မခကို ဘယ်သူမှအထင်မသေးစေချင်သလို သူမကို တန်ဖိုးထားယုယချင်သည်။

"အဖေ"

"ပြော ငါ့သား"

"ကျွန်တော် မိန်းမခိုးလာတယ်"

"မင်းကလည်း လုပ်ပြီကွာ ဘယ်သူလဲ ဘယ်ကလဲ"

"မန္တလေးကပါ အဖေကလည်း တွေ့ရင်သိရမှာပေါ့ဗျာ ကျွန်တော် အဲ့ဒါအကြောင်းကြားတာ တစ်ပတ်လောက်နေရင် လူကြီးစုံရာနဲ့ ပြန်အပ်ပေးဖို့ ပြီးတော့ မင်္ဂလာပွဲ"

"နေပါဦးကွာ"

အဖေသည် သူပြောသွားသည့် စကားတွေကိုနားထောင်ရင်း ရယ်သံသဲ့သဲ့ဖြင့် အစီအစဥ်တစ်ခုဆွဲပေးသည်။

အဖေဟာ သူ မိန်းမ ခိုးလာလို့ ဆူပူမှာမဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

ထို့အတူ ခေရော၊ လေးလေးပါ သူ့အတွက်အစစအရာရာ ပြည့်စုံအောင်ကူညီကြမှာကိုသိသည်။

ဒါကြောင့်လည်း ခေနဲ့တိုင်ပင်ကာ မခကို အေးအေးလူလူ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဖေက အခု မြစ်ကြီးနားရောက်နေတယ် ငါ့သား မနက်ဖြန်ညနေပြန်ရမှာ အဖေမန္တလေးကိုပြန်နှင့်မယ် မင်းရဲ့လေးလေးကိုရော အဖေခေါ်ထားလိုက်မယ် မိန်းကလေးဘက်ကို လူကြီးချင်း အရင်စကားပြောကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

"အခုက ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ မင်းက"

"တောင်ကြီးကိုသွားမှာ အဖေ့ဆီက သော့ယူလာတယ်"

"Aww ဟိုကောင်မလေး ခေခေ ဂဂျီဂကျောင်လုပ်နေတာ ဒါကြောင့်ကိုး ဒီကောင်မလေးမှ ပါပါ့မလားလို့စိတ်ပူနေတာ"

"မပူနဲ့ အဖေ ခရေဝိုင်မပါရင်ပွဲမစည်ဘူး"

"အခုရော ခေခေပါခဲ့လား"

"မန္တလေးမှာကျန်ခဲ့တယ် ဟိုမှာအခြေအနေတွေသိဖို့လိုသေးတယ်လေ အဖေရဲ့"

"ကောင်းပါ့ကွာ မင်းတို့နှစ်ကောင်ကတော့ အတော်လိုက်လည်းလိုက်တယ် တကယ့်ဗရုတ်သုတ်ခ"

အဖေ သူနဲ့စကားမပြောဖြစ်တာကြာပြီမို့ စကားတွေပြောနေရင်း မခနိုးလာ၍ အဖေ့ကိုနှုတ်ဆက်ကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။

မခက အိပ်ယာထဲကထလာပြီး သူ့အနားကိုရောက်လာ၍ မခလက်ကလေးကိုဆွဲယူပြီး ဖွဖွလေးနမ်းမိသည်။

"ကို မအိပ်သေးဘူးလား"

"အိပ်မပျော်ဘူးဖြစ်နေတယ် ကိုယ်ပျော်နေတာလားမသိဘူး မခကရော တစ်ရေးနိုးလာတာလား"

"အင်း မခလည်းအိပ်မရပါဘူး ကိုရယ် အိမ်မှာဘာတွေဖြစ်ကျန်ခဲ့မလဲမသိဘူးနော် မခလေ ကိုမင်းကိုအရမ်းကြောက်တယ်သိလား အခုလည်းမေမေနဲ့ပဲကျန်ခဲ့မှာ မေမေ့ကိုရိုက်နှက်နေမလားမသိဘူး"

"အမေကိုတော့ မရိုက်လောက်ပါဘူး မခရယ် ကလေးသေးသေးလေးကျနေတာပဲ တွေးပူနေလိုက်တာ"

မခပုံစံလေးက တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာမို့ ဟိုကောင်ဘယ်လောက်အနိုင်ကျင့်ထားတာလဲဟု တွေးရင်း ကြိတ်ဒေါသဖြစ်မိသည်။

လူကြည့်တော့ မင်းသားရှုံးလောက်သည့်ပုံစံဖြင့်။

မင်းသားခေါင်းဆောင်းတဲ့ဘီလူးဆိုတာ ဒီကောင့်အတွက် သီးသန့်ပေါ်လာသည့်စကား ဖြစ်ရမည်။

"တကယ်ပြောတာ ကိုရဲ့ ကိုမင်းကလေ ဘန်ကောက်ကပြန်ရောက်ကတည်းက အရမ်းလည်းစိတ်ဆတ်လာတာ အရင်ကပုံစံနဲ့တခြားစီပဲ တခြားလူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားသလိုပဲ ကြည့်ရတာဟိုကိစ္စကြောင့်ထင်ပါရဲ့"

"သူက အရင်ကတည်းက စိတ်ဆတ်တယ်မဟုတ်ဘူးလား"

မခပုံစံက စိတ်ပြေလက်ပျောက် မင်းစေရာအကြောင်းပြောပြချင်နေသလိုမို့ သူ စကားထောက်ပေးလိုက်သည်။

မဟုတ်လည်း ယောက်ဖတော်ရတော့မှာပဲမို့ ထိုလူအကြောင်း ပိုသိထားတော့ ပိုကောင်းသည်ကိုး။

"အရင်ကလည်း စိတ်ဆတ်ပေမယ့် ဒီလောက်မဆိုးဘူးကိုရဲ့ အများအားဖြင့်တော့ စိတ်ရှည်ပါတယ်

အရင်ကဆို ကိုမင်းက စာအရမ်းတော်တာသိလား စာတော်လို့ ပညာသင်လွှတ်ရင်လည်း သြဇီတို့ UKတို့ကိုမလွှတ်ဘဲနဲ့ ဖေဖေကဘာလို့ ဘန်ကောက်ကိုလွှတ်လိုက်မှန်းမသိဘူး

အဲ့မှာလေးနှစ်သွားနေလာပြီး အရမ်းပျက်စီးသွားတာပဲ

ကိုမင်းအခုဖြစ်နေတာက တခြားသူတစ်ယောက်လိုပဲ အရင်ကနဲ့လုံးဝကို မတူတော့တာ"

"အခု ဘယ်လိုဖြစ်နေလို့လဲ"

"အခုတော့ ကိုမင်းက ကောင်မလေးတွေလည်း ရှုပ်တတ်လာတယ် ဆေးလိပ်တွေ ဘီယာတွေဆိုတာလည်း အမြဲသောက်နေတော့တာပဲ အရမ်းလည်းစိတ်ဆတ်လာသလို ရိုင်းလည်းရိုင်းလာတယ်

သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အပြင်သွားရင် တစ်ခါတစ်လေဆို ၂ရက် ၃ရက်လောက် အိမ်ပြန်မလာဘူး တစ်ခုရှိတာက ကိုမင်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို မခရှိနေရင်ခေါ်မလာဘူး မခအိမ်မှာမရှိတော့ရင်တော့ အုပ်စုလိုက်ဂစ်တာတီးကြ ဘာညာပေါ့"

ဒီကောင်က ဒီလိုတော့စည်းရှိသားဟု တွေးရင်း တစ်မှတ်ပေးလိုက်မိသေးသည်။

ဆေးသုံး၊ ဘီယာသောက်၊ ဆေးလိပ်သောက်၊ မိန်းမရှုပ်သည့်အပြင် တခြားဘယ်လိုဂုဏ်ထူးတွေရှိသေးသလဲမသိသော ယောက်ဖကို ခုချိန်ဆွေ့ဆွေ့ခုန်နေမလားဟု တစ်ချက်သတိရလိုက်သေး၏။

"အဲ့ဒီကို မခ စ ရောက်တုန်းက ကိုမင်းကပဲ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာလေ ဖေဖေရော မေမေပါ အလုပ်အမြဲရှုပ်နေတတ်ကြတာ

ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မခကို သူပဲထိန်းခဲ့တော့ ကိုမင်းက မခအပေါ်သံယောဇဥ်ရှိပါတယ် အခုလည်း ဘယ်လောက်တောင်စိတ်တိုနေမလဲမသိဘူး"

"စိတ်တိုမှာတော့ အသေအချာပဲ"

"ကိုမင်း စိတ်ပြန်ပြေလောက်မှာပါနော"

ကလေးလေးလိုစိတ်ပူနေသော မခဆံပင်လေးကိုဖွကာ ပါးလေးကိုငုံ့နမ်းပြီး သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"အချစ်ဆိုတာ အမိန့်ပေးပြီး လုပ်ယူလို့မရမှန်း သူသဘောပေါက်သွားတဲ့တစ်နေ့ကျ မခကိုနားလည်သွားမှာပါ စိတ်ပူမနေနဲ့တော့နော် ပျော်ပျော်နေ"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"နားနားနေနေ နေနော် မင်းစေ သိပ်မကြီးပေမယ့် မင်းခေါင်းမူးမယ်"

သူ့ဒဏ်ရာကိုဆေးထည့်ပေးနေသည့် မျက်ခြယ်ကို နည်းနည်းဖယ်ခိုင်းလိုက်ကာ ဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဟိန်းခန့် အေး ငါပဲ"

"-----"

"မင်းဆီကို ကားနံပါတ်တစ်ခုပို့ပေးမယ် ပိုင်ရှင်ဘယ်သူလဲ စုံစမ်းပေး"

"-----"

သူ ဖုန်းချလိုက်တော့ မျက်ခြယ်က ဘာမှမပြောဘဲ ဆေးပစ္စည်းတွေကိုသာ သိမ်းနေခဲ့သည်။

သူ့ဒေါသကို သိနေတာမို့ ဘာမှမပြောတာဖြစ်နိုင်ကာ သူ့ကိုမှ ရန်စသွားသူဟာဘယ်သူလဲဟု သိချင်နေပုံလည်းရသည်။

"ခြယ် နင်ငါ့ကိုတစ်ခုကူညီ"

"ပြော"

"Heaven Hotelကို တစ်ချက်လောက်သွားကြည့်ပေး Hotelပိုင်ရှင်ရဲ့သမီး ခရေဝိုင်ဆိုတဲ့မိန်းကလေး.. ဒီနေ့ဘယ်သွားလဲ စုံစမ်းပေး ဒီကိစ္စမှာ သေချာပေါက်သူပါမယ်ထင်တယ်"

"ဒေါသကိုလျှော့စမ်းပါ မင်းစေရယ် နင်အဲ့လိုတွေဇွတ်လုပ်လို့ မခလည်း ထွက်ပေါက်ရှာ..."

"နင် တော်တော့! မကူညီချင်နေ နားလာမညည်းနဲ့ ပြီးပြီလား ဆေးထည့်လို့"

မျက်ခြယ်စကားကို ဆက်နားမထောင်တော့ဘဲ သူ ချက်ချင်းထရပ်ကာ ဟိန်းခန့်ဆီမက်ဆေ့ပို့လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုကျိုးကြေမတက်ဖိဆုပ်ပစ်ရင်း အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်နေနေ..

ငါ့လက်ကလွတ်မယ်မထင်နဲ့ •••••

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 12 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( part - 11 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"ငါတို႔ထြက္ခဲ့ၿပီ ေခ"

မက္ေဆ့ဝင္လာေတာ့ ေခသည္ဖုန္းကိုျပန္ခ်ထားလိုက္ၿပီး မ်က္မွန္ကိုေကာက္တပ္လိုက္သည္။

သူတို႔ေမေမ့ရဲ့ခိုင္းေစခ်က္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ဆည္ကိုေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္အတူထြက္လာမည္ဟု မခက ေျပာသည္။

အတြင္းလူအျဖစ္ မခနဲ႔မခရဲ့အေမပါ ပါသည္မို႔ ေခတို႔planေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္က ပိုၿပီးလမ္းပြင့္ေန၏။

ေက်ာက္ဆည္သို႔သြားမၫ့္လမ္းသည္လည္း ရွင္းလင္းလ်က္ရိွေနသည္မို႔ ေခတို႔ႀကံစည္ထားသမ်ွ ေအာင္ျမင္မွာေသခ်ာသည္။

ေခက ပီယရဲ့ကားကိုယူလာ၍ ဒီကိစၥမွာ ေခပါလိမ့္မည္ဟု မင္းေစရာ ရိပ္မိမွာေတာ့မဟုတ္။

"နင့္ကားက သူနဲ႔တိုက္ဖူးတယ္ေလ ပီယရဲ့ သူမွတ္မိရင္မွတ္မိေနမွာေပါ့"

"ေအး သိတယ္ ေခ ငါလုပ္တာလို႔ပဲထင္ေစခ်င္တာ နင္ပါတယ္လို႔ ဘယ္သူမွမသိေစခ်င္ဘူး"

အစီအစဥ္တစ္ခုလံုး ေခ့ရဲ့Planမို႔ ဒီတစ္ခုကိုေတာ့ ပီယရဲ့သေဘာထားအတိုင္းသာ လိုက္ေလ်ာလိုက္သည္။

ထြဋ္ကေတာ့ ေခ ခိုင္းသမ်ွအကုန္လုပ္ေပးတတ္သူမို႔ ထူးၿပီးၫွိေနစရာမရိွသလို တိုင္ပင္တုန္းကလည္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

"ပီယ နင္တို႔ဘယ္မွာလဲ"

"ျမစ္ငယ္မွာငါတို႔ေရာက္ေနၿပီ မခတို႔ေတာ့မလာေသးဘူး"

"ဂရုစိုက္ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဂြင္ေကာင္းရင္ မင္းေစရာကိုေခါင္းကဲြေအာင္ပါခ်ပစ္ ၾကားလား"

ေခ့စကားေၾကာင့္ ရယ္သံေတြထြက္လာ၍ ေခ ဖုန္းကိုျပန္ခ်ၿပီး ခရီးစဥ္ကိုစိတ္တြက္နဲ႔ တြက္ေနမိသည္။

ျမစ္ငယ္ရဲ့ ေျမာက္ဘက္လမ္းသည္ ဟိုက္ေဝးလမ္းျဖစ္ၿပီး ကားအသြားအလာရွင္းသည္မို႔ ထိုေနရာမွာပဲ ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ေခ့စိတ္ထဲမွတ္ထားလိုက္သည္။

နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပီယဆီက ဖုန္းဝင္လာၿပီး ပီယက မခတို႔ကားေနာက္က ခပ္ခြာခြာလိုက္လာသည္ဟု ဆိုသည္။

"နင္က ဘယ္မွာလဲ ေခ"

"စဥ့္ကိုင္မွာ"

"ငါတို႔ေရာက္ေတာ့မယ္"

ေခ ရင္ေတြခုန္လာၿပီး လက္ဖဝါးမွာခၽြေးေစးေတြထြက္လာသည္အထိ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိသည္။

မၾကာပါ...

မခတို႔ရဲ့ကားအဝါေရာင္ေလး ေခ့ေရ႔ွက ေဝါခနဲျဖတ္ေမာင္းသြားၿပီး မလွမ္းမကမ္းမွာလိုက္လာသၫ့္ ထြဋ္ရဲ့ကားကလည္း ေခ့ေရ႔ွက ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။

ထိုအခါမွ ေခ ကားကိုစက္ႏိႈးလိုက္ကာ ထိုကားေတြေနာက္က အရိွန္တင္ၿပီးလိုက္လာခဲ့သည္။

စဥ့္ကိုင္အထြက္လမ္းေတြသည္ ကားမရိွသေလာက္ရွင္းေနတာမို႔ လီဗာကိုဖိနင္းကာ ထြဋ္ရဲ့ကားကိုေက်ာ္ပစ္သည္။

"OK"

ထြဋ္က လက္ျပလိုက္သျဖင့္ ေခသည္ မခတို႔ကားေလးကိုပါေက်ာ္တက္ၿပီး လမ္းေဘးကိုဆဲြခ်ျခင္းျဖင့္ ထိုးရပ္လိုက္သည္။

မခတို႔ကားအဝါေလး ဖရိုဖရဲရပ္သြားၿပီး ထင္ထားသၫ့္အတိုင္း ဆတ္ဆတ္ထိမခံေသာ မင္းေစရာက ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ကားေပၚကဆင္းလာသည္။

"ေဟ့ ကားကိုဘယ္လိုေမာင္းေနတာလဲ"

မေရွးမေနွာင္းမွာပဲ ထြဋ္တို႔ကားပါရပ္သြားၿပီး ပီယေရာ ထြဋ္ပါ maskကိုယ္စီျဖင့္ဆင္းလာၿပီး ေရ႔ွကိုမဲေနေသာမင္းေစရာကိုဆဲြလွၫ့္ကာ ပီယကဝမ္းဗိုက္ဆီကို လက္သီးတစ္ခ်က္ထိုးပစ္၏။

ေနာက္မွာလူေတြဆင္းလာတာကို သတိျပဳမိေပမယ့္ ေနာက္က်သြားၿပီမို႔ မင္းေစရာသည္ အြတ္ခနဲျဖစ္ကာ အေလ်ွာ့မေပးလိုသၫ့္ေဒါသျဖင့္ ပီယကိုျပန္ထိုးေလ၏။

ပီယဘက္ကို အာရံုေရာက္သြားသၫ့္အခါ ထြဋ္က အသင့္ယူလာသၫ့္baseballတုတ္တံျဖင့္ ခြပ္ခနဲရိုက္ခ်ပစ္လိုက္သည္။

"ေတာက္!! မင္းတို႔"

မင္းေစရာက ေခါင္းကိုကိုင္ထားရင္း ထြဋ္ကို လွၫ့္ၾကၫ့္လာေပမယ့္ ထြဋ္ရဲ့လက္ဆက ကြက္တိပဲမို႔ ဝုန္းခနဲလဲက်သြား၏။

ထိုအခါမွ ေခက ကားေပၚကဆင္းလာၿပီး မင္းေစရာကိုငံု႔ၾကၫ့္ကာ...

"ဘာမွေတာ့မျဖစ္ဘူးမလား"

"မျဖစ္ပါဘူး ဝိုင္ ခဏေမ့သြားရံုပါ"

"ကို"

ထိုအခါမွ မခလည္းကားေပၚကဆင္းေျပးလာၿပီး ပီယဆီအရင္ေျပးဖက္၍ အားလံုးရယ္လိုက္ရေသးသည္။

ေသြးဆိုးသၫ့္လူမို႔ ပီယတစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္မွာစိုး၍ ထြဋ္ကိုအေဖာ္ေခၚလာခဲ့ျခင္းက အဆင္ေျပသြားတာမို႔ ပီယက ထြဋ္ကိုလက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ေလ၏။

"ေက်းဇူးပဲ သားႀကီးရာ"

"ရပါတယ္ကြာ ေအးေဆး သူ႔ကိုကားေပၚပဲ ျပန္တင္ေပးခဲ့ရေအာင္"

မင္းေစရာကို ကားေပၚျပန္တင္အၿပီးမွာ ပီယက မခနဲ႔အတူ ျပင္ဦးလြင္ျပန္တက္မွာျဖစ္သလို ေခကေတာ့ Hotelကိုသာ ျပန္မည္ျဖစ္သည္။

ေခက ႃပံုးၿပီးအက်ႌအိပ္ကပ္ထဲက ေသာ့တစ္တဲြကို ပီယဆီလွမ္းပစ္ေပးရင္း မ်က္လံုးတစ္ဖက္မိွတ္ျပ၏။

"ေတာင္ႀကီးအိမ္ေသာ့"

ေတာင္ႀကီးအိမ္က အေဖ့ရဲ့အိမ္မို႔ ပီယ အံ့ၾသသြားမိေပမယ့္ အေဖက ေခ့ကိုခ်စ္ၿပီးသားပဲမို႔ အလြယ္တကူရလာျခင္းျဖစ္မည္။

"အေဖေပးလိုက္တာလား ေခ"

"အင္း အပမ္းေျဖခရီးထြက္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး အန္ကယ့္ဆီက သြားေတာင္းလာတာ တစ္ပတ္ေလာက္ေတာ့ ေရွာင္ေနလိုက္ဟာ ငါ့ဆီေတာ့ဖုန္းဆက္"

"ေအးပါ နင္လည္းဂရုစိုက္ေနာ္ ေခမ"

"ေအး wedding မွာျပန္ေတြ့မယ္"

"သြားမယ္ ထြဋ္ေခါင္ မင္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္"

ထြဋ္က ႃပံုးျပေခါင္းညိတ္သည္။

မင္းေစရာကို သူ႔ကားနဲ႔လမ္းေဘးမွာပဲရပ္ထားခဲ့ၿပီး ထြဋ္က ေခ့ကိုHotelအထိျပန္လိုက္ပို႔ေပးသည္။

"ဝိုင္ ကိုယ္လည္းမင္းကိုအဲ့လိုခိုးရမလား"

"အံမယ္ မလိုက္ပါဘူး ခိုးရဲခိုးၾကၫ့္ပါလား ဒီတစ္ခါ baseballတုတ္က ဘယ္သူ႔ေခါင္းေပၚက်သြားမယ္ထင္လဲ"

"မင္းကိုရမယ္ဆို ေခါင္းကဲြရလည္းျဖစ္ပါတယ္ တန္တယ္ေလ"

ေခ ထြဋ္ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးပစ္လိုက္၏။

အစီအစဥ္က ေခ်ာေခ်ာေမြ့ေမြ့ၿပီးသြားသည္မို႔ ေခ့စိတ္ထဲျမဴးႂကြေနရင္း တစ္ေယာက္တည္းသေဘာတက်ရယ္မိသည္။

ရိုင္းစိုင္းတဲ့လူ..

ရွင္မွတ္ၿပီလား......

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

တစ္ရက္တည္းျဖင့္ ေနာင္ခ်ိဳအထိတက္လာခဲ့တာမို႔ မခက ပင္ပန္းကာ အိပ္ႏွင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။

သူ႔အေနနဲ႔ ဒီခရီးေလာက္ကို မပင္ပန္းသလို မခကိုပိုင္ဆိုင္ရၿပီဆိုေသာ ၾကည္ႏူးစိတ္ျဖင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘဲ အေဖ့ဆီဖုန္းဆက္လိုက္သည္။

ဒါမွလည္း မခအတြက္စီစဥ္စရာရိွတာေတြ စီစဥ္ႏိုင္မွာမလား...

ခိုးရာလိုက္လာသၫ့္မိန္းကေလးအျဖစ္ မခကို ဘယ္သူမွအထင္မေသးေစခ်င္သလို သူမကို တန္ဖိုးထားယုယခ်င္သည္။

"အေဖ"

"ေျပာ ငါ့သား"

"ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမခိုးလာတယ္"

"မင္းကလည္း လုပ္ၿပီကြာ ဘယ္သူလဲ ဘယ္ကလဲ"

"မႏၲေလးကပါ အေဖကလည္း ေတြ့ရင္သိရမွာေပါ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒါအေၾကာင္းၾကားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ လူႀကီးစံုရာနဲ႔ ျပန္အပ္ေပးဖို႔ ၿပီးေတာ့ မဂၤလာပဲြ"

"ေနပါဦးကြာ"

အေဖသည္ သူေျပာသြားသည့္ စကားေတြကိုနားေထာင္ရင္း ရယ္သံသဲ့သဲ့ျဖင့္ အစီအစဥ္တစ္ခုဆဲြေပးသည္။

အေဖဟာ သူ မိန္းမ ခိုးလာလို႔ ဆူပူမွာမဟုတ္ေၾကာင္း သိသည္။

ထို႔အတူ ေခေရာ၊ ေလးေလးပါ သူ႔အတြက္အစစအရာရာ ျပၫ့္စံုေအာင္ကူညီၾကမွာကိုသိသည္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ေခနဲ႔တိုင္ပင္ကာ မခကို ေအးေအးလူလူ ေခၚထုတ္လာႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။

"အေဖက အခု ျမစ္ႀကီးနားေရာက္ေနတယ္ ငါ့သား မနက္ျဖန္ညေနျပန္ရမွာ အေဖမႏၲေလးကိုျပန္ႏွင့္မယ္ မင္းရဲ့ေလးေလးကိုေရာ အေဖေခၚထားလိုက္မယ္ မိန္းကေလးဘက္ကို လူႀကီးခ်င္း အရင္စကားေျပာၾကတာေပါ့"

"ဟုတ္ကဲ့"

"အခုက ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ မင္းက"

"ေတာင္ႀကီးကိုသြားမွာ အေဖ့ဆီက ေသာ့ယူလာတယ္"

"Aww ဟိုေကာင္မေလး ေခေခ ဂဂ်ီဂေက်ာင္လုပ္ေနတာ ဒါေၾကာင့္ကိုး ဒီေကာင္မေလးမွ ပါပါ့မလားလို႔စိတ္ပူေနတာ"

"မပူနဲ႔ အေဖ ခေရဝိုင္မပါရင္ပဲြမစည္ဘူး"

"အခုေရာ ေခေခပါခဲ့လား"

"မႏၲေလးမွာက်န္ခဲ့တယ္ ဟိုမွာအေျခအေနေတြသိဖို႔လိုေသးတယ္ေလ အေဖရဲ့"

"ေကာင္းပါ့ကြာ မင္းတို႔ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ အေတာ္လိုက္လည္းလိုက္တယ္ တကယ့္ဗရုတ္သုတ္ခ"

အေဖ သူနဲ႔စကားမေျပာျဖစ္တာၾကာၿပီမို႔ စကားေတြေျပာေနရင္း မခႏိုးလာ၍ အေဖ့ကိုႏႈတ္ဆက္ကာ ဖုန္းခ်လိုက္သည္။

မခက အိပ္ယာထဲကထလာၿပီး သူ႔အနားကိုေရာက္လာ၍ မခလက္ကေလးကိုဆဲြယူၿပီး ဖြဖြေလးနမ္းမိသည္။

"ကို မအိပ္ေသးဘူးလား"

"အိပ္မေပ်ာ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္ ကိုယ္ေပ်ာ္ေနတာလားမသိဘူး မခကေရာ တစ္ေရးႏိုးလာတာလား"

"အင္း မခလည္းအိပ္မရပါဘူး ကိုရယ္ အိမ္မွာဘာေတျြဖစ္က်န္ခဲ့မလဲမသိဘူးေနာ္ မခေလ ကိုမင္းကိုအရမ္းေၾကာက္တယ္သိလား အခုလည္းေမေမနဲ႔ပဲက်န္ခဲ့မွာ ေမေမ့ကိုရိုက္ႏွက္ေနမလားမသိဘူး"

"အေမကိုေတာ့ မရိုက္ေလာက္ပါဘူး မခရယ္ ကေလးေသးေသးေလးက်ေနတာပဲ ေတြးပူေနလိုက္တာ"

မခပံုစံေလးက တကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာမို႔ ဟိုေကာင္ဘယ္ေလာက္အႏိုင္က်င့္ထားတာလဲဟု ေတြးရင္း ႀကိတ္ေဒါသျဖစ္မိသည္။

လူၾကၫ့္ေတာ့ မင္းသားရႈံးေလာက္သၫ့္ပံုစံျဖင့္။

မင္းသားေခါင္းေဆာင္းတဲ့ဘီလူးဆိုတာ ဒီေကာင့္အတြက္ သီးသန႔္ေပၚလာသၫ့္စကား ျဖစ္ရမည္။

"တကယ္ေျပာတာ ကိုရဲ့ ကိုမင္းကေလ ဘန္ေကာက္ကျပန္ေရာက္ကတည္းက အရမ္းလည္းစိတ္ဆတ္လာတာ အရင္ကပံုစံနဲ႔တျခားစီပဲ တျခားလူတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားသလိုပဲ ၾကၫ့္ရတာဟိုကိစၥေၾကာင့္ထင္ပါရဲ့"

"သူက အရင္ကတည္းက စိတ္ဆတ္တယ္မဟုတ္ဘူးလား"

မခပံုစံက စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ မင္းေစရာအေၾကာင္းေျပာျပခ်င္ေနသလိုမို႔ သူ စကားေထာက္ေပးလိုက္သည္။

မဟုတ္လည္း ေယာက္ဖေတာ္ရေတာ့မွာပဲမို႔ ထိုလူအေၾကာင္း ပိုသိထားေတာ့ ပိုေကာင္းသည္ကိုး။

"အရင္ကလည္း စိတ္ဆတ္ေပမယ့္ ဒီေလာက္မဆိုးဘူးကိုရဲ့ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ စိတ္ရွည္ပါတယ္

အရင္ကဆို ကိုမင္းက စာအရမ္းေတာ္တာသိလား စာေတာ္လို႔ ပညာသင္လႊတ္ရင္လည္း ၾသဇီတို႔ UKတို႔ကိုမလႊတ္ဘဲနဲ႔ ေဖေဖကဘာလို႔ ဘန္ေကာက္ကိုလႊတ္လိုက္မွန္းမသိဘူး

အဲ့မွာေလးႏွစ္သြားေနလာၿပီး အရမ္းပ်က္စီးသြားတာပဲ

ကိုမင္းအခုျဖစ္ေနတာက တျခားသူတစ္ေယာက္လိုပဲ အရင္ကနဲ႔လံုးဝကို မတူေတာ့တာ"

"အခု ဘယ္လိုျဖစ္ေနလို႔လဲ"

"အခုေတာ့ ကိုမင္းက ေကာင္မေလးေတြလည္း ရႈပ္တတ္လာတယ္ ေဆးလိပ္ေတြ ဘီယာေတြဆိုတာလည္း အၿမဲေသာက္ေနေတာ့တာပဲ အရမ္းလည္းစိတ္ဆတ္လာသလို ရိုင္းလည္းရိုင္းလာတယ္

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အျပင္သြားရင္ တစ္ခါတစ္ေလဆို ၂ရက္ ၃ရက္ေလာက္ အိမ္ျပန္မလာဘူး တစ္ခုရိွတာက ကိုမင္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို မခရိွေနရင္ေခၚမလာဘူး မခအိမ္မွာမရိွေတာ့ရင္ေတာ့ အုပ္စုလိုက္ဂစ္တာတီးၾက ဘာညာေပါ့"

ဒီေကာင္က ဒီလိုေတာ့စည္းရိွသားဟု ေတြးရင္း တစ္မွတ္ေပးလိုက္မိေသးသည္။

ေဆးသံုး၊ ဘီယာေသာက္၊ ေဆးလိပ္ေသာက္၊ မိန္းမရႈပ္သၫ့္အျပင္ တျခားဘယ္လိုဂုဏ္ထူးေတြရိွေသးသလဲမသိေသာ ေယာက္ဖကို ခုခ်ိန္ေဆြ့ေဆြ့ခုန္ေနမလားဟု တစ္ခ်က္သတိရလိုက္ေသး၏။

"အဲ့ဒီကို မခ စ ေရာက္တုန္းက ကိုမင္းကပဲ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာေလ ေဖေဖေရာ ေမေမပါ အလုပ္အၿမဲရႈပ္ေနတတ္ၾကတာ

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မခကို သူပဲထိန္းခဲ့ေတာ့ ကိုမင္းက မခအေပၚသံေယာဇဥ္ရိွပါတယ္ အခုလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္စိတ္တိုေနမလဲမသိဘူး"

"စိတ္တိုမွာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ"

"ကိုမင္း စိတ္ျပန္ေျပေလာက္မွာပါေနာ"

ကေလးေလးလိုစိတ္ပူေနေသာ မခဆံပင္ေလးကိုဖြကာ ပါးေလးကိုငံု႔နမ္းၿပီး သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

"အခ်စ္ဆိုတာ အမိန႔္ေပးၿပီး လုပ္ယူလို႔မရမွန္း သူသေဘာေပါက္သြားတဲ့တစ္ေန့က် မခကိုနားလည္သြားမွာပါ စိတ္ပူမေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"နားနားေနေန ေနေနာ္ မင္းေစ သိပ္မႀကီးေပမယ့္ မင္းေခါင္းမူးမယ္"

သူ႔ဒဏ္ရာကိုေဆးထၫ့္ေပးေနသၫ့္ မ်က္ျခယ္ကို နည္းနည္းဖယ္ခိုင္းလိုက္ကာ ဖုန္းကိုလွမ္းယူလိုက္သည္။

"ဟိန္းခန႔္ ေအး ငါပဲ"

"-----"