အချစ်ဝိုင် ( Part - 8 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"နည်းနည်းအဆင်ပြေသွားပြီပြောရမယ်"

ရယ်ရယ်မောမောဖြင့်စကားပြောနေသော သူမအသံကိုကြားလိုက်တော့ ဝရံတာကနေငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

မခနဲ့အတူ ကားပေါ်က ဆင်းလာသည့်သူမ။

အပြာဘက်သမ်းသော အစိမ်းရောင်ဆံပင်တွေဖြင့် လွင့်ပျံနေသည့်ကောင်မလေး။

"အဆင်ပြေလည်းပြီးတာပါပဲ ထွဋ်ခေါင်ကနင့်ကိုချစ်ပါတယ် ပဲ့ကြွေကျမတတ် ဖူးဖူးမှုတ်ထားတာ"

မခဆီမှ ထွက်လာသည့်စကားကြောင့် အလိုမကျစွာမျက်မှောင်ကုတ်ပစ်လိုက်သည်။

သူမမှာ ချစ်သူရှိနေတာလား။

သူကြည့်နေမိသည့်မျက်နှာသည် အပြုံးလေးဖြစ်သွားကာ မခကိုမျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

ထိုအပြုံးသည် သူ့ကိုပြုံးပြသလို ဝတ်ကျေတမ်းကျေအပြုံးမျိုးမဟုတ်။

ချစ်စဖွယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအပြုံးမျိုး။

"ကဲပါ နောက်ဆိုခုလိုထွက်ရဖို့လည်းမသေချာတော့ဘူး ဒီနေ့ကျေနပ်တယ်မလား"

သူမ မေးလာတော့ မခက ခေါင်းညိတ်သည်။

သူမကဆိုင်ကယ်ပြန်လာယူတာဖြစ်ပြီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်ရောက်သည်အထိ စကားမပြတ်သေးဘဲ အိမ်ရှေ့မှာပဲရပ်ကာ စကားပြောနေကြသည်။

"မင်းစေ ကြည့်လှချေလား ဘယ်သူမို့လို့လဲ"

ဝရံတာမှာအတူထိုင်ကြသည့် သူ့သူငယ်ချင်းတွေကပါ သတိထားမိလာသည်အထိ သူငေးနေမိခြင်းဖြစ်သည်။

ဆံပင်အစိမ်းရောင်ဖြင့် သူမကို အားလုံးကလှမ်းတွေ့လိုက်သလို အသံတွေထွက်လာကြသည်။

"အဲ့ဒီအရောင်လှတယ်နော် ကြက်တူရွေးရောင်မလား"

"မဟုတ်ဘူး ဒေါင်းမြီးစိမ်းရောင်"

သူ့ဆီကထွက်လာသည့် လေးလေးပင်ပင်စကားကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံးရယ်သံတွေတစ်စတစ်စဖြင့် ငြိမ်သွားသည်။

မခပြန်ရောက်ပြီမို့ တစ်ဖွဲ့လုံးကိုမေးငေါ့ပြလိုက်ကာ အပြင်ထွက်ဖို့အချက်ပြလိုက်သည်။

သူ့ညီမကိုတော့ အနေမကျပ်စေချင်။

"ဘယ်သွားမှာလဲ"

"ဒါလေးတောင်မသိဘူးလားကွာ"

ကားပေါ်ရောက်လာသည့် သူတို့အုပ်စုသည် စောစောက ဆိုင်ကယ်နှင့်ထွက်သွားသည့်ကောင်မလေးနောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုက်လာခဲ့သည်။

ဟိန်းခန့်က သူမနဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းလောက်ကနေ ကပ်မောင်းပေး၍ မလှမ်းမကမ်းမှာမြင်နေရသည့် သူမကို ငေးခွင့်ရနေ၏။

နောက်ဆုံး သူမက Heaven Hotelထဲကိုဝင်သွားတော့ နောက်ကလိုက်လာရင်း receptionမှာ သူမ ရပ်နေ၍ ကျော်ဇင်က အလိုက်တသိဖြင့်ကားပေါ်ကဆင်းသွားသည်။

"Hotelကတော့အမိုက်စားပဲ"

သူမ ဓာတ်လှေကားထဲဝင်သွားခြင်းကို လိုက်ကြည့်နေမိစဥ် ကျော်ဇင်က ကားထဲပြန်ရောက်လာသည်။

"Hotelပိုင်ရှင်ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သမီးတဲ့ hotelမှာပဲနေပြီး ကျောင်းတက်တာတဲ့"

"ရန်ကုန်ကလား ပိုင်ရှင်က"

"ရန်ကုန်မှာလည်း ရှိတယ်တဲ့ ဒါပေမယ့် ပိုင်ရှင်ကနောင်ချိုက မင်းကောင်မလေးက တော်တော်အလိုလိုက်ခံထားရတာနော် သူ့အဖေက မျက်နှာတောင်အညိုမခံဘူးတဲ့"

"ငါ့ကောင်မလေး မဟုတ်သေးပါဘူး"

"ဟုတ်တော့မှာပေါ့"

"သူ့မှာချစ်သူရှိတယ်"

"ချစ်သူရှိတာ ယောကျာ်းရှိတာမှမဟုတ်တာ မင်းကလည်း အရင်က မင်းစေ မဟုတ်တဲ့အတိုင်းပဲ ဘန်ကောက်ထိတောင် တစ်ပွေတည်းသွားကျဲလာပြီး ဒီကောင်မလေးကျမှ စစ်မရောက်ခင်မျှားကုန်နေတာ"

"မတူဘူးဟ ငါ့အတွက် ဘန်ကောက်ကစော်တွေက သူ့လောက်တောင်ဆွဲဆောင်မှုမရှိသလိုပဲ"

ပြောမယ့်သာပြောနေတာ။

သူမက ချစ်စရာကောင်းစွာ လူငယ်ဆန်ဆန်ဝတ်တာမျိုးပဲ တွေ့ဖူးကာ သူနဲ့တွဲခဲ့သည့်ကောင်မလေးတွေလိုsexyကျတာမျိုးလည်းမရှိ။

ပိန်ပိန်သေးသေးခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ့နေရာနဲ့သူရှိပေမယ့် တွဲခဲ့ဖူးသည့်ကောင်မလေးတွေလို လှတာလည်းမဟုတ်။

ဒါကိုဘာလို့ သူစိတ်ဝင်စားမိနေတာလဲ။

"Hotelတစ်ခုသွားပြီး စော်ခေါ်မယ်ကွာ ငါ့စိတ်တွေမငြိမ်ဘူး"

သူ့စကားကို အားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြပြီး တခြားHotelတစ်ခုကိုထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မိန်းကလေးတွေခေါ်ပြီး ပျော်ကြပါးကြသည့်အကျင့်ကိုလည်း ဘန်ကောက်ရောက်မှတက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သလို ခုချိန်ထိလည်းမစွန့်လွှတ်နိုင်သေး။

မခကိုပြောခဲ့သလို နောက်မှပေါ့၊

ဘယ်အချိန်လဲဆိုရင် သူမကိုခဏလေးဖြစ်ဖြစ် အပိုင်ရတဲ့အချိန်••••

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

သူတို့အုပ်စုအမြဲရောက်နေကျ Hotelက ကောင်မလေးခေါ်ချင်ရင် ခေါ်လို့ရသည်မို့ အဆင်ပြေသည်။

ဒီကိုလာသူအတော်များများကလည်း ဒါအတွက်ပဲဖြစ်ကာ တစ်ခါတစ်လေဆို ထူးဆန်းစွာကြားရသည့်သတင်းတွေလည်းရှိ၏။

"ပါကင်လိုချင်တယ်"

ကျော်ဇင်က မသိမသာလှည့်ကြည့်တော့ အသက်၅၀လောက်ရှိမည့်ဦးလေးကြီးဖြစ်ကာ ဒီHotelမှာတော့ ဒါတွေဟာမဆန်း။

"ငါတို့ယောကျာ်းတွေက ဘယ်တော့မှအိုမင်းမသွားကြဘူးနော်"

ဟု ရယ်ရယ်မောမောပြောတော့ သူ မျက်မှောင်ကုပ်သွားမိ၏။

ဖေဖေလည်းအဲ့လိုပဲလားဟု အတွေးဝင်တော့ နာကျည်းသလိုတစ်ချက်ပြုံးမိသည်။

"မင်းမှာ ဆေးပါခဲ့လား"

ဟိန်းခန့်အမေးကို တာယာကခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကြည့်ရတာ ဒီကောင်တွေ ဆေးသုံးပြီးဇိမ်ယူကြမည်ထင်၏။

အခန်းရတော့ ၆လွှာမှာမို့ အေးအေးလူလူပင်တက်လာခဲ့ကာ အခန်းထဲကိုရောက်တော့ လိုက်ကာကိုဆွဲဖွင့်ကြည့်မိသည်။

မြို့ပြရှူခင်းက လူတွေသွားလာနေကြပေမယ့် ကြည့်လို့တော့ကောင်း၏။

တံခါးခေါက်သံကြောင့် နောက်လှည့်ကြည့်တော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရောက်နေ၏။

"သက်ထားရောက်ပါပြီရှင့်"

ထိုမိန်းကလေးကို ခေါင်းအစခြေအဆုံးကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ သက်ထားဆိုသည့်မိန်းကလေးက တံခါးကို lockချလိုက်သည်။

သူကတော့ လိုက်ကာကိုပြန်ပိတ်နေစဥ်မှာ

ခါးကနေ ဖွဖွလေးဖက်လိုက်သည့်လက်တွေကြောင့် တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်မိသည်။

အနီရောင်ဆေးဆိုးထားသည့် လက်ချောင်းလေးတွေက ဖြူဖွေးသွယ်လျစွာ။

"လာပါ ကိုရယ် သက်ထားပြုစုပေးပါရစေ"

ကောင်မလေးက သူ့ရှေ့ကိုရောက်လာပြီး အင်္ကျီကြယ်သီးတွေတစ်လုံးချင်းဖြုတ်ကာ ညှို့ငင်သလိုကြည့်ရင်း သူ့ကိုမော့နမ်းသည်။

ပန်းရောင်လွင်နေသောနှုတ်ခမ်းတွေကို မျက်လုံးထဲပြန်မြင်ကာ မျက်နှာလွှဲပစ်လိုက်မိတော့ ကောင်မလေးက ခဏတော့ရပ်သွားသည်။

"ကို စိတ်မပါသေးလို့လား"

"မဟုတ်ဘူး ရတယ်"

သူ ကောင်မလေးကို အနားရောက်အောင်ဆွဲယူကာ နှုတ်ခမ်းတွေကိုငုံ့နမ်းမိသည်။

ကောင်မလေးက ခပ်အီအီရေမွှေးဆွတ်ထား၍ ထိုအနံ့က သူ့စိတ်တွေထွေပြားလာသလိုပင်။

မျက်လုံးထဲမြင်နေရသည်က အစိမ်းရောင်ဆံပင်တွေနှင့် ဝတ်ကျေတမ်းကျေပြုံးပြနေသည့်အပြုံးတွေ။

ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမျက်စောင်းထိုးလိုက်ဟန်လေး။

"တောက်!!"

"အမေ့"

ကောင်မလေးကို သူတွန်းဖယ်ပစ်တော့ မွေ့ယာပေါ်ပက်လက်ကလေးလဲကျသွား၏။

ထိုကောင်မလေးကိုကြည့်ရင်း ဘယ်လိုမှဖြစ်မသွားသော သူ့ရင်ခုန်သံတွေကိုပြန်ကြားနေရပြီး ဘာကိုစိတ်ဆိုးမှန်းမသိ စိတ်ဆိုးသွားမိသည်။

ဒီမိန်းမဘယ်လောက်ပဲလှနေနေ၊ ဘယ်လောက်ပဲမြှူဆွယ်နေနေ သ

ူလိုချင်နေသောပြုစုယုယမှု၊ နှုတ်ခမ်းတွေသည် ခရေဝိုင်ဆိုသော မိန်းကလေးဆီက...

"ကို သက်ထားကိုသဘောမကျလို့လားဟင်"

"မင်း ပြန်တော့"

"ရှင်!!! ဘာလို့လဲ သက်ထားဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

"ပြန်တော့လို့ပြောနေတာ မင်းမကြားဘူးလား"

သူ ဒေါသဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ စားပွဲဘေးမှာအလှချထားသည့်ပန်းအိုးကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးကလည်း ထိုအချိန်မှ ထပြေးသွားကာ ပန်းအိုးကွဲသံကြောင့် တာယာနှင့် နေသူတို့နှစ်ယောက် သူ့အခန်းထဲရောက်လာသည်။

ဒီနှစ်ကောင်က အသောက်သမားတွေမို့ သူတို့ဒီကိုရောက်တိုင်း အရက်သောက်ရင်းစောင့်ပေးကြသည်ကများသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ မင်းစေ"

"မသိဘူး"

မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး အလိုမကျဖြစ်နေသောသူ့ကို ကြည့်ကာ နေသူက ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ရင်း ဆိုဖာမှာဝင်ထိုင်သည်။

"ခရေဝိုင်က အတော်စွမ်းပုံပဲ"

"ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ဆိုင်ပါပေါ့လား မင်းစေရာဆိုတဲ့ကောင်ကို မြေလှန်ပစ်လိုက်တာပဲ ကြည့်ပါလား အခုဆို ဒီကောင် စော်တွေနဲ့တောင်မနေနိုင်တော့ဘူး စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီကောင်မလေးပဲရှိနေတာ"

နေသူပြောတာဟုတ်နေတာမို့ သူပါ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ခပ်လျော့လျော့ထိုင်ကာ မျက်နှာကျက်ကိုမော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဘာလို့သူမကိုပဲ မျက်လုံးထဲမြင်နေတာလဲ။

"သူ့ပါးလေးတွေက နမ်းလိုက်ရရင် အိစက်နေမှာနော် အဝေးကကြည့်ရတာကို ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ အသည်းယားစရာကွာ"

ပြောနေရင်းရယ်ချင်လာ၍ ဟက်ခနဲရယ်ချမိတော့ တာယာကမျက်လုံးပြူးသွားပြီး နေသူက ပခုံးတွန့်ပြ၏။

ငါမပြောဘူးလားဆိုသည့်ပုံစံ။

"တကယ် စော်တွေနဲ့နေလို့မရတော့ဘူး ငါ့မျက်လုံးထဲသူ့ကိုပဲမြင်နေတယ် တစ်ခါလောက်စိတ်ရှိလက်ရှိပွေ့ပြီး နမ်းပစ်လိုက်ချင်တာ အဲ့လိုဆို သူက စိတ်ဆိုးမှာသေချာတယ်"

"မင်းဟာက တကယ်ကြီးလား သူ့ပုံစံက မင်းတွဲခဲ့တဲ့စော်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော် အဲ့ကောင်မလေးက ခပ်ဆိုးဆိုးလေးလို့သာပြောတာ တကယ့်ကလေးအထာ"

"မင်းကလည်းကွာ ကလေးအထာမကလို့ ဘာကြီးဖြစ်နေနေ မင်းကောင်ကတော့ လုံးဝကျရှုံးသွားပြီ သူ့ပုံစံနဲ့ဒါမျိုးဖြစ်နေတာမင်းမြင်ဖူးလို့လား တာယာ"

တကယ်လည်း မမြင်ဖူးခဲ့သောတာယာက ခပ်ဆဆလေးတွေးရင်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

သူမက တကယ့်ကလေးအထာလေးပါ။

သူ့ရဲ့အဖြူထည်နတ်သမီးလေး။

"ဘာနဲ့တူသလဲဆိုရင်တော့ ငါ့အတွက်တော့ နေရောင်ခြည်လေးလိုပဲ ဒီရင်ဘတ်ကိုအနွေးဓာတ်တွေပေးတယ်ကွာ"

"ဟိုကဗျာလေးလိုပေါ့

You are my sunshine

My only sunshine

You make me happy when skies are grey

You'll never know, dear

How much I love you

Please don't take my sunshine away"

"အတိအကျပဲ"

ထိုကဗျာလေးကို သူ ဖတ်ဖူးသလို သီချင်းတစ်ပုဒ်အဖြစ်လည်းနားထောင်ဖူးသည်။

သူ့ရဲ့sunshineလေးလည်း အပြင်မှာရှိလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေမယ့်•••••

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ဖုန်းကိုတစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေမိရင်း ခေါ်ရမလား၊ မခေါ်ရဘူးလား ဇဝေဇဝါဖြင့် ကိုင်လိုက်၊ ပြန်ချလိုက်။

ဘဝမှာဖုန်းတစ်ခါခေါ်ဖို့ သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်မိတာ ဒါပထမဆုံးဖြစ်သလို ဘာကိုကြောက်နေမိမှန်းလည်းမသိ။

You are my sunshineသီချင်းလေး ဆိုမိရင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကာ ဖုန်းကိုခေါ်ပစ်လိုက်သည်။

တူ••• တူ•••

"ဟဲလို"

အိပ်ချင်မူးတူးအသံလေးက ညှောင်နာနာလေးဖြစ်နေပေမယ့် ထိုအသံလေးကြားလိုက်သည်နှင့် သူ ပြုံးမိသည်။

သူမ အထပ်ထပ်အသံပေးနေတာကိုလည်း ပြန်မဖြေဘဲ နားထောင်နေရင်း ဖုန်းကိုတယုတယ လက်ညှိုးနှင့်ထိတို့မိသည်။

"ဟဲ့ လူအိပ်ချိန်ကိုဖုန်းတွေဆက်ပြီးနှောက်ယှက်မနေနဲ့ အရူး"

သူမ ရန်ထောင်ကာ ဖုန်းချသွားတော့ သူ ဟက်ခနဲရယ်လိုက်မိရင်း ဆံပင်တွေကိုဆွဲဖွပစ်မိသည်။

နှောက်ယှက်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ခေရယ်။

ကိုယ် မင်းအသံလေးကြားချင်လို့ပါ•••••

You are my sunshine

My only sunshine

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 9 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( Part - 8 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

"နည္းနည္းအဆင္ေျပသြားၿပီေျပာရမယ္"

ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္စကားေျပာေနေသာ သူမအသံကိုၾကားလိုက္ေတာ့ ဝရံတာကေနငံု႔ၾကၫ့္လိုက္မိသည္။

မခနဲ႔အတူ ကားေပၚက ဆင္းလာသၫ့္သူမ။

အျပာဘက္သမ္းေသာ အစိမ္းေရာင္ဆံပင္ေတျြဖင့္ လြင့္ပ်ံေနသၫ့္ေကာင္မေလး။

"အဆင္ေျပလည္းၿပီးတာပါပဲ ထြဋ္ေခါင္ကနင့္ကိုခ်စ္ပါတယ္ ပဲ့ႂကြေက်မတတ္ ဖူးဖူးမႈတ္ထားတာ"

မခဆီမွ ထြက္လာသၫ့္စကားေၾကာင့္ အလိုမက်စြာမ်က္ေမွာင္ကုတ္ပစ္လိုက္သည္။

သူမမွာ ခ်စ္သူရိွေနတာလား။

သူၾကၫ့္ေနမိသၫ့္မ်က္ႏွာသည္ အႃပံုးေလးျဖစ္သြားကာ မခကိုမ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္၏။

ထိုအႃပံုးသည္ သူ႔ကိုႃပံုးျပသလို ဝတ္ေက်တမ္းေက်အႃပံုးမ်ိဳးမဟုတ္။

ခ်စ္စဖြယ္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းအႃပံုးမ်ိဳး။

"ကဲပါ ေနာက္ဆိုခုလိုထြက္ရဖို႔လည္းမေသခ်ာေတာ့ဘူး ဒီေန့ေက်နပ္တယ္မလား"

သူမ ေမးလာေတာ့ မခက ေခါင္းညိတ္သည္။

သူမကဆိုင္ကယ္ျပန္လာယူတာျဖစ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚေရာက္သည္အထိ စကားမျပတ္ေသးဘဲ အိမ္ေရ႔ွမွာပဲရပ္ကာ စကားေျပာေနၾကသည္။

"မင္းေစ ၾကၫ့္လွေခ်လား ဘယ္သူမို႔လို႔လဲ"

ဝရံတာမွာအတူထိုင္ၾကသၫ့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ သတိထားမိလာသည္အထိ သူေငးေနမိျခင္းျဖစ္သည္။

ဆံပင္အစိမ္းေရာင္ျဖင့္ သူမကို အားလံုးကလွမ္းေတြ့လိုက္သလို အသံေတြထြက္လာၾကသည္။

"အဲ့ဒီအေရာင္လွတယ္ေနာ္ ၾကက္တူေရြးေရာင္မလား"

"မဟုတ္ဘူး ေဒါင္းၿမီးစိမ္းေရာင္"

သူ႔ဆီကထြက္လာသၫ့္ ေလးေလးပင္ပင္စကားေၾကာင့္ တစ္ဖဲြ႔လံုးရယ္သံေတြတစ္စတစ္စျဖင့္ ၿငိမ္သြားသည္။

မချပန္ေရာက္ၿပီမို႔ တစ္ဖဲြ႔လံုးကိုေမးေငါ့ျပလိုက္ကာ အျပင္ထြက္ဖို႔အခ်က္ျပလိုက္သည္။

သူ႔ညီမကိုေတာ့ အေနမက်ပ္ေစခ်င္။

"ဘယ္သြားမွာလဲ"

"ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလားကြာ"

ကားေပၚေရာက္လာသၫ့္ သူတို႔အုပ္စုသည္ ေစာေစာက ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ထြက္သြားသၫ့္ေကာင္မေလးေနာက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလိုက္လာခဲ့သည္။

ဟိန္းခန႔္က သူမနဲ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းေလာက္ကေန ကပ္ေမာင္းေပး၍ မလွမ္းမကမ္းမွာျမင္ေနရသၫ့္ သူမကို ေငးခြင့္ရေန၏။

ေနာက္ဆံုး သူမက Heaven Hotelထဲကိုဝင္သြားေတာ့ ေနာက္ကလိုက္လာရင္း receptionမွာ သူမ ရပ္ေန၍ ေက်ာ္ဇင္က အလိုက္တသိျဖင့္ကားေပၚကဆင္းသြားသည္။

"Hotelကေတာ့အမိုက္စားပဲ"

သူမ ဓာတ္ေလွကားထဲဝင္သြားျခင္းကို လိုက္ၾကၫ့္ေနမိစဥ္ ေက်ာ္ဇင္က ကားထဲျပန္ေရာက္လာသည္။

"Hotelပိုင္ရွင္ရဲ့တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးတဲ့ hotelမွာပဲေနၿပီး ေက်ာင္းတက္တာတဲ့"

"ရန္ကုန္ကလား ပိုင္ရွင္က"

"ရန္ကုန္မွာလည္း ရိွတယ္တဲ့ ဒါေပမယ့္ ပိုင္ရွင္ကေနာင္ခ်ိဳက မင္းေကာင္မေလးက ေတာ္ေတာ္အလိုလိုက္ခံထားရတာေနာ္ သူ႔အေဖက မ်က္ႏွာေတာင္အညိုမခံဘူးတဲ့"

"ငါ့ေကာင္မေလး မဟုတ္ေသးပါဘူး"

"ဟုတ္ေတာ့မွာေပါ့"

"သူ႔မွာခ်စ္သူရိွတယ္"

"ခ်စ္သူရိွတာ ေယာက်ာ္းရိွတာမွမဟုတ္တာ မင္းကလည္း အရင္က မင္းေစ မဟုတ္တဲ့အတိုင္းပဲ ဘန္ေကာက္ထိေတာင္ တစ္ေပြတည္းသြားက်ဲလာၿပီး ဒီေကာင္မေလးက်မွ စစ္မေရာက္ခင္မ်ွားကုန္ေနတာ"

"မတူဘူးဟ ငါ့အတြက္ ဘန္ေကာက္ကေစာ္ေတြက သူ႔ေလာက္ေတာင္ဆဲြေဆာင္မႈမရိွသလိုပဲ"

ေျပာမယ့္သာေျပာေနတာ။

သူမက ခ်စ္စရာေကာင္းစြာ လူငယ္ဆန္ဆန္ဝတ္တာမ်ိဳးပဲ ေတြ့ဖူးကာ သူနဲ႔တဲြခဲ့သၫ့္ေကာင္မေလးေတြလိုsexyက်တာမ်ိဳးလည္းမရိွ။

ပိန္ပိန္ေသးေသးခႏၶာကိုယ္ေလးက သူ႔ေနရာနဲ႔သူရိွေပမယ့္ တဲြခဲ့ဖူးသၫ့္ေကာင္မေလးေတြလို လွတာလည္းမဟုတ္။

ဒါကိုဘာလို႔ သူစိတ္ဝင္စားမိေနတာလဲ။

"Hotelတစ္ခုသြားၿပီး ေစာ္ေခၚမယ္ကြာ ငါ့စိတ္ေတြမၿငိမ္ဘူး"

သူ႔စကားကို အားလံုးက သေဘာတူလိုက္ၾကၿပီး တျခားHotelတစ္ခုကိုထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ မိန္းကေလးေတြေခၚၿပီး ေပ်ာ္ၾကပါးၾကသၫ့္အက်င့္ကိုလည္း ဘန္ေကာက္ေရာက္မွတက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သလို ခုခ်ိန္ထိလည္းမစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသး။

မခကိုေျပာခဲ့သလို ေနာက္မွေပါ့၊

ဘယ္အခ်ိန္လဲဆိုရင္ သူမကိုခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ အပိုင္ရတဲ့အခ်ိန္••••

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

သူတို႔အုပ္စုအၿမဲေရာက္ေနက် Hotelက ေကာင္မေလးေခၚခ်င္ရင္ ေခၚလို႔ရသည္မို႔ အဆင္ေျပသည္။

ဒီကိုလာသူအေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ဒါအတြက္ပဲျဖစ္ကာ တစ္ခါတစ္ေလဆို ထူးဆန္းစြာၾကားရသၫ့္သတင္းေတြလည္းရိွ၏။

"ပါကင္လိုခ်င္တယ္"

ေက်ာ္ဇင္က မသိမသာလွၫ့္ၾကၫ့္ေတာ့ အသက္၅၀ေလာက္ရိွမၫ့္ဦးေလးႀကီးျဖစ္ကာ ဒီHotelမွာေတာ့ ဒါေတြဟာမဆန္း။

"ငါတို႔ေယာက်ာ္းေတြက ဘယ္ေတာ့မွအိုမင္းမသြားၾကဘူးေနာ္"

ဟု ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာေတာ့ သူ မ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားမိ၏။

ေဖေဖလည္းအဲ့လိုပဲလားဟု အေတြးဝင္ေတာ့ နာက်ည္းသလိုတစ္ခ်က္ႃပံုးမိသည္။

"မင္းမွာ ေဆးပါခဲ့လား"

ဟိန္းခန႔္အေမးကို တာယာကေခါင္းညိတ္ျပသည္။

ၾကၫ့္ရတာ ဒီေကာင္ေတြ ေဆးသံုးၿပီးဇိမ္ယူၾကမည္ထင္၏။

အခန္းရေတာ့ ၆လႊာမွာမို႔ ေအးေအးလူလူပင္တက္လာခဲ့ကာ အခန္းထဲကိုေရာက္ေတာ့ လိုက္ကာကိုဆဲြဖြင့္ၾကၫ့္မိသည္။

ၿမိဳ႔ျပရႉခင္းက လူေတြသြားလာေနၾကေပမယ့္ ၾကၫ့္လို႔ေတာ့ေကာင္း၏။

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ ေနာက္လွၫ့္ၾကၫ့္ေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေရာက္ေန၏။

"သက္ထားေရာက္ပါၿပီရွင့္"

ထိုမိန္းကေလးကို ေခါင္းအစေျခအဆံုးၾကၫ့္ၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့ သက္ထားဆိုသၫ့္မိန္းကေလးက တံခါးကို lockခ်လိုက္သည္။

သူကေတာ့ လိုက္ကာကိုျပန္ပိတ္ေနစဥ္မွာ

ခါးကေန ဖြဖြေလးဖက္လိုက္သၫ့္လက္ေတြေၾကာင့္ တစ္ခ်က္ငံု႔ၾကၫ့္မိသည္။

အနီေရာင္ေဆးဆိုးထားသၫ့္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ျဖဴေဖြးသြယ္လ်စြာ။

"လာပါ ကိုရယ္ သက္ထားျပဳစုေပးပါရေစ"

ေကာင္မေလးက သူ႔ေရ႔ွကိုေရာက္လာၿပီး အက်ႌၾကယ္သီးေတြတစ္လံုးခ်င္းျဖဳတ္ကာ ၫွို႔ငင္သလိုၾကၫ့္ရင္း သူ႔ကိုေမာ့နမ္းသည္။

ပန္းေရာင္လြင္ေနေသာႏႈတ္ခမ္းေတြကို မ်က္လံုးထဲျပန္ျမင္ကာ မ်က္ႏွာလႊဲပစ္လိုက္မိေတာ့ ေကာင္မေလးက ခဏေတာ့ရပ္သြားသည္။

"ကို စိတ္မပါေသးလို႔လား"

"မဟုတ္ဘူး ရတယ္"

သူ ေကာင္မေလးကို အနားေရာက္ေအာင္ဆဲြယူကာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုငံု႔နမ္းမိသည္။

ေကာင္မေလးက ခပ္အီအီေရေမႊးဆြတ္ထား၍ ထိုအနံ႔က သူ႔စိတ္ေတြေထျြပားလာသလိုပင္။

မ်က္လံုးထဲျမင္ေနရသည္က အစိမ္းေရာင္ဆံပင္ေတြႏွင့္ ဝတ္ေက်တမ္းေက်ႃပံုးျပေနသၫ့္အႃပံုးေတြ။

ရွက္ကိုးရွက္ကန္းမ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္ဟန္ေလး။

"ေတာက္!!"

"အေမ့"

ေကာင္မေလးကို သူတြန္းဖယ္ပစ္ေတာ့ ေမြ့ယာေပၚပက္လက္ကေလးလဲက်သြား၏။

ထိုေကာင္မေလးကိုၾကၫ့္ရင္း ဘယ္လိုမျွဖစ္မသြားေသာ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကိုျပန္ၾကားေနရၿပီး ဘာကိုစိတ္ဆိုးမွန္းမသိ စိတ္ဆိုးသြားမိသည္။

ဒီမိန္းမဘယ္ေလာက္ပဲလွေနေန၊ ဘယ္ေလာက္ပဲၿမွူဆြယ္ေနေန သူလိုခ်င္ေနေသာျပဳစုယုယမႈ၊ ႏႈတ္ခမ္းေတြသည္ ခေရဝိုင္ဆိုေသာ မိန္းကေလးဆီက...

"ကို သက္ထားကိုသေဘာမက်လို႔လားဟင္"

"မင္း ျပန္ေတာ့"

"ရွင္!!! ဘာလို႔လဲ သက္ထားဘာလုပ္ေပးရမလဲ"

"ျပန္ေတာ့လို႔ေျပာေနတာ မင္းမၾကားဘူးလား"

သူ ေဒါသျဖစ္လာသည္ႏွင့္အမ်ွ စားပဲြေဘးမွာအလွခ်ထားသၫ့္ပန္းအိုးႀကီးကို ရိုက္ခဲြပစ္လိုက္သည္။

ေကာင္မေလးကလည္း ထိုအခ်ိန္မွ ထေျပးသြားကာ ပန္းအိုးကဲြသံေၾကာင့္ တာယာႏွင့္ ေနသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သူ႔အခန္းထဲေရာက္လာသည္။

ဒီႏွစ္ေကာင္က အေသာက္သမားေတြမို႔ သူတို႔ဒီကိုေရာက္တိုင္း အရက္ေသာက္ရင္းေစာင့္ေပးၾကသည္ကမ်ားသည္။

"ဘာျဖစ္တာလဲ မင္းေစ"

"မသိဘူး"

မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၿပီး အလိုမက်ျဖစ္ေနေသာသူ႔ကို ၾကၫ့္ကာ ေနသူက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း ဆိုဖာမွာဝင္ထိုင္သည္။

"ခေရဝိုင္က အေတာ္စြမ္းပံုပဲ"

"ဘာဆိုင္လို႔လဲ"

"ဆိုင္ပါေပါ့လား မင္းေစရာဆိုတဲ့ေကာင္ကို ေျမလွန္ပစ္လိုက္တာပဲ ၾကၫ့္ပါလား အခုဆို ဒီေကာင္ ေစာ္ေတြနဲ႔ေတာင္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး စိတ္ထဲမွာ အဲ့ဒီေကာင္မေလးပဲရိွေနတာ"

ေနသူေျပာတာဟုတ္ေနတာမို႔ သူပါ ဝင္ထိုင္လိုက္ရင္း ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ထိုင္ကာ မ်က္ႏွာက်က္ကိုေမာ့ၾကၫ့္ရင္း သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

ဘာလို႔သူမကိုပဲ မ်က္လံုးထဲျမင္ေနတာလဲ။

"သူ႔ပါးေလးေတြက နမ္းလိုက္ရရင္ အိစက္ေနမွာေနာ္ အေဝးကၾကၫ့္ရတာကို ေဖာင္းေဖာင္းေလးနဲ႔ အသည္းယားစရာကြာ"

ေျပာေနရင္းရယ္ခ်င္လာ၍ ဟက္ခနဲရယ္ခ်မိေတာ့ တာယာကမ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး ေနသူက ပခံုးတြန႔္ျပ၏။

ငါမေျပာဘူးလားဆိုသၫ့္ပံုစံ။

"တကယ္ ေစာ္ေတြနဲ႔ေနလို႔မရေတာ့ဘူး ငါ့မ်က္လံုးထဲသူ႔ကိုပဲျမင္ေနတယ္ တစ္ခါေလာက္စိတ္ရိွလက္ရိွေပြ့ၿပီး နမ္းပစ္လိုက္ခ်င္တာ အဲ့လိုဆို သူက စိတ္ဆိုးမွာေသခ်ာတယ္"

"မင္းဟာက တကယ္ႀကီးလား သူ႔ပံုစံက မင္းတဲြခဲ့တဲ့ေစာ္ေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူးေနာ္ အဲ့ေကာင္မေလးက ခပ္ဆိုးဆိုးေလးလို႔သာေျပာတာ တကယ့္ကေလးအထာ"

"မင္းကလည္းကြာ ကေလးအထာမကလို႔ ဘာႀကီးျဖစ္ေနေန မင္းေကာင္ကေတာ့ လံုးဝက်ရႈံးသြားၿပီ သူ႔ပံုစံနဲ႔ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနတာမင္းျမင္ဖူးလို႔လား တာယာ"

တကယ္လည္း မျမင္ဖူးခဲ့ေသာတာယာက ခပ္ဆဆေလးေတြးရင္း ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံသည္။

သူမက တကယ့္ကေလးအထာေလးပါ။

သူ႔ရဲ့အျဖဴထည္နတ္သမီးေလး။

"ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုရင္ေတာ့ ငါ့အတြက္ေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ေလးလိုပဲ ဒီရင္ဘတ္ကိုအေနြးဓာတ္ေတြေပးတယ္ကြာ"

"ဟိုကဗ်ာေလးလိုေပါ့

You are my sunshine

My only sunshine

You make me happy when skies are grey

You'll never know, dear

How much I love you

Please don't take my sunshine away"

"အတိအက်ပဲ"

ထိုကဗ်ာေလးကို သူ ဖတ္ဖူးသလို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္လည္းနားေထာင္ဖူးသည္။

သူ႔ရဲ့sunshineေလးလည္း အျပင္မွာရိွလာလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့မိေပမယ့္•••••

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ဖုန္းကိုတစိမ့္စိမ့္ၾကၫ့္ေနမိရင္း ေခၚရမလား၊ မေခၚရဘူးလား ဇေဝဇဝါျဖင့္ ကိုင္လိုက္၊ ျပန္ခ်လိုက္။

ဘဝမွာဖုန္းတစ္ခါေခၚဖို႔ ေသြးရူးေသြးတန္းျဖစ္မိတာ ဒါပထမဆံုးျဖစ္သလို ဘာကိုေၾကာက္ေနမိမွန္းလည္းမသိ။

You are my sunshineသီခ်င္းေလး ဆိုမိရင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ကာ ဖုန္းကိုေခၚပစ္လိုက္သည္။

တူ••• တူ•••

"ဟဲလို"

အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံေလးက ေၫွာင္နာနာေလးျဖစ္ေနေပမယ့္ ထိုအသံေလးၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ သူ ႃပံုးမိသည္။

သူမ အထပ္ထပ္အသံေပးေနတာကိုလည္း ျပန္မေျဖဘဲ နားေထာင္ေနရင္း ဖုန္းကိုတယုတယ လက္ၫွိုးႏွင့္ထိတို႔မိသည္။

"ဟဲ့ လူအိပ္ခ်ိန္ကိုဖုန္းေတြဆက္ၿပီးေနွာက္ယွက္မေနနဲ႔ အရူး"

သူမ ရန္ေထာင္ကာ ဖုန္းခ်သြားေတာ့ သူ ဟက္ခနဲရယ္လိုက္မိရင္း ဆံပင္ေတြကိုဆဲြဖြပစ္မိသည္။

ေနွာက္ယွက္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ေခရယ္။

ကိုယ္ မင္းအသံေလးၾကားခ်င္လို႔ပါ•••••

You are my sunshine

My only sunshine

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 9 ဆက္ရန္

စာဖတ္သူတစ္ဦးခ်င္းစီကိုေလးစားလ်က္

#shinthant1141997