ေထာင္ရွန္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ႏွလုံးသားထဲမွ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကို မသိဘဲ လုယြီက်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရန္ ေခၚသြားေပးခဲ့သည္။

တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ဝတၳဳထဲက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ကယ္တင္မည့္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြအားလုံးဟာ အထဲမွာ စု႐ုံးေနၾကျပျဖစ္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ေလာေလာဆယ္ လုယြီက်ိဳ႕၏ေခြၽးမ်ားကို သုတ္ေနကာ က်ိဳးဝမ့္သည္ ဒူးတစ္ဖက္ေထာက္ကာ ကုတင္ေပၚတြင္ထိုင္ေနကာ သူ႕ဒဏ္ရာ၏အတိုင္းအတာကို ေမးျမန္းေနၿပီး အရိုးေျခာက္မိန္းကေလး ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္ လုယြီက်ိဳ႕၏ခြက္ထဲကို ေရအိုးေသးတစ္လုံးျဖင့္ ျဖည့္ေပးေနသည္။

ခြၽီခ်ီသည္ လက္တြင္ေတာင္ေမႊးကိုကိုင္ကာ မတ္တပ္ရပ္ေနၿပီး သူ႕အၾကည့္မ်ားက ေငြေရာင္ကဲ့သို႔ ျဖဴစင္ေနေလသည္။ ေထာင္ရွန္း လာသည္ကို ျမင္ေသာအခါ၊ သူသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး၊ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးသူလို ဟန္ေဆာင္ေနသည့္ ကေလးကဲ့သို႔ တင္းမာေသာ ေလသံျဖင့္ "....ငါျပန္လာေတာ့ အခန္းထဲမွာ မင္းကိုဘာလို႔မေတြ႕ရတာလဲ?"

ေထာင္ရွန္းက ရိုရိုေသေသ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ "ခြၽီရွစ္ရႈန္းကို ျပန္ေျဖပါတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ ပိုေကာင္းလာပါၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္မိလို႔ပါ"

ခြၽီခ်ီသည္ ဤဆင္ေျခကိုလက္ခံပုံရသည္- "ေနာင္က် ႀကဳံသလို ေလွ်ာက္သြားမေနနဲ႕"

သူစကားေျပာေနစဥ္ ေထာင္ရွန္း၏မ်က္လုံးမ်ားေရွ႕တြင္ ေတာင္ေမႊး၏အစြန္းေပၚလာသည္။

ေထာင္ရွန္းက သူ႕ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို နားလည္လိုက္ၿပီး ေတာင္ေမႊးေပၚက အၿမီးေမႊးေလးေတြကို ဆြဲကိုင္လိုက္ၿပီး ခြၽီခ်ီကို စစ္ေဆးခြင့္ေပးလိုက္သည္။

ခြၽီခ်ီသည္ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုေခၚရန္မေမ့ခဲ့ပင္။ "ရွင္းက်ီ၊ လာေလအာ"

တံခါးဝမွာရပ္ၿပီး ဒီျမင္ကြင္းကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူကမၻာႀကီးနဲ႕ေဝးကြာေနသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

ဤအခိုက္အတန႔္တြင္ သူသည္ သူ႕ေဘာပင္ေအာက္ရွိ ဇာတ္ေကာင္မ်ား၏ ေလာကထဲသို႔ အမွန္တကယ္ ဝင္ေရာက္လာေၾကာင္း သိရွိလာခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ဤေလာကမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းမွာ ၎တို႔၏ တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ရန္ ျဖစ္သည္။

ထိုဓားျမႇောင္ကို ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ခါးတြင္ ခ်ိတ္ထားဆဲျဖစ္ၿပီး ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမွာ တိုင္းတာ၍မရေပ။ ၎သည္ ေလးလံလြန္းသျဖင့္ သူ႕ကို ကမၻာေျမအလယ္သို႔ ဆြဲငင္လုနီးပါးအထိ ခံစားခဲ့ရသည္။

တစ္ဖက္တြင္ ကုတင္ေပၚတြင္ အနားယူေနေသာ လုယြီက်ိဳ႕က ႐ႊီရွင္းက်ီကိုျမင္ၿပီး သူ႕ေက်ာကို အနည္းငယ္ ေျဖာင့္တန္းလ်က္ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း? ဘာလို႔ မဝင္လာတာလဲ?"

"ဘယ္လို ဒဏ္ရာရတာလဲ?" ႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕စိတ္ေတြကို အတင္းျပန္ဆြဲကပ္ၿပီး ကုတင္ေဘးနားကို ခ်ဥ္းကပ္သြားသည္။

လုယြီက်ိဳ႕သည္ သူ႕ပခုံးတစ္ဝိုက္ရွိအဝတ္အစားမ်ား ၿပဲေနခ်ိန္တြင္ေတာင္ မ်က္ႏွာအမ်ားစုကို ဖုံးအုပ္ထားသည့္ အႏွိုင္းမဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ တစ္ေဆသံမ်က္ႏွာဖုံးကို ဝတ္ဆင္ထားဆဲျဖစ္သည္။ ယြမ္႐ူက်ိဳးဆီမွ ကုသမႈခံယူၿပီးေနာက္ ဒဏ္ရာက ျပန္လည္ေကာင္းမြန္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ရင္ဘတ္တစ္ဝက္ခန႔္သည္ ေသြးစိမ္ထားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ဒဏ္ရာမွာမူလက မည္မွ်ဆိုး႐ြားလွသည္ကို စိတ္ကူးၾကည့္နိုင္သည္။

“သူတို႔မွာ ေလးနဲ႕ျမႇားမ်ားေတြပါတယ္” လုယြီက်ိဳ႕သည္ ယြမ္႐ူက်ိဳးမွ ကမ္းလွမ္းလာေသာ ေရခြက္ကို လက္ခံလိုက္ၿပီး "ကြၽန္ေတာ္ သတိမထားမိလိုက္ဘူး"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ေခါင္းကို တြန္းလိုက္ၿပီး "ကုန္းျမင့္ေပၚမွာ အၿမဲရပ္ေနဖို႔ မင္းကိုဘယ္သူက ေျပာလို႔လဲ? ေသခ်ာေပါက္ သက္ရွိပစ္မွတ္ႀကီးကို”

လုယြီက်ိဳ႕က သူတြန္းခံရသည့္ေနရာကိုပြတ္သပ္ကာ က်ိဳးပိုင္နန္ကို သူ႕မ်က္ႏွာဖုံးမွ စိုက္ၾကည့္ေနသည္- "ဒါမင္းအလုပ္မဟုတ္ဘူး"

က်ိဳးပိုင္နန္က လက္ပိုက္ၿပီး ကုတင္ေခါင္းရင္းကို မွီေနကာ က်ိဳးဝမ့္၏ပုံစံႏွင့္ ခြၽတ္စြပ္ပင္။ “ငါ ဘယ္လိုလုပ္ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲေနရမွာလဲ? ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကံၾကမၼာခ်င္းဆက္ေနတဲ့ အႁမႊာေတြမို႔ မင္းေသမွာကို ေၾကာက္တာေပါ့"

လုယြီက်ိဳ႕၏ နား႐ြက္မ်ားသည္ အနည္းငယ္နီသြားသည္- "ယင္ထ်န္းခြၽမ္းရဲ႕ သခင္ေလးနဲ႕ ဘယ္သူက ကံၾကမၼာမွ်ေဝရဲမွာလဲ? ငါက ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားရဲ႕ အေရးမပါတဲ့ တပည့္တစ္ေယာက္ပါ၊ ငါ့အေနအထားက မင္းနဲ႕မထိုက္တန္ပါဘူး"

က်ိဳးပိုင္နန္: "ဟာ? ဘာေသာက္ေၾကာင္းႀကီးလဲ?

လုယြီက်ိဳ႕က မယုံနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေခါင္းယမ္းလိုက္ၿပီး "မင္းကိုယ္တိုင္ေျပာတာ ေမ့သြားၿပီလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ပါးကို ကုတ္လိုက္ၿပီး "...ငါအရင္က ဒီလိုေျပာဖူးတာလား?"

လုယြီက်ိဳ႕သည္ အကူေခၚရန္ တစ္စုံတစ္ဦးကို ရွာေဖြလိုက္သည္ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း အဲဒီအခ်ိန္က ရွစ္ရႈန္းလည္း ရွိတယ္ေလ။ က်ိဳးပိုင္နန္ ေျပာခဲ့လား မေျပာခဲ့ဘူးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုကဲ့သို႔ေသာအရာကို အမွန္တကယ္ မမွတ္မိနိုင္ေသာေၾကာင့္ ေခ်ာ့ေမြ႕စြာသာ လိုက္ပါသြားခဲ့သည္- "ဟုတ္တယ္၊ သူအရင္က ေျပာဖူးတယ္"

လုယြီက်ိဳ႕၏ ေလသံသည္ သူ႕မိဘမ်ားက အလိုလိုက္ထားသည့္ ကေလးကဲ့သို႔ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြားသည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း ေျပာေနၿပီ၊ မင္းလက္မခံေသးဘူးလား!"

က်ိဳးပိုင္နန္က “႐ႊီရွင္းက်ီ၊ ငါဒါကိုမွတ္ထားမယ္ၾကည့္!” ဟူေသာ အမူအရာျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ယက္ေတာင္ကို ေဝွ႕ယမ္းလိုက္ၿပီး လုယြီက်ိဳ႕၏ အတင္းအက်ပ္ကပ္ထားေသာ တစ္ေဆမ်က္ႏွာဖုံးကို ဖယ္ရွားရန္ သူ႕လက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္သည္ "မင္းလွဲေနတာေတာင္ ဘာလို႔ဒါကို ဝတ္ထားေသးတာလဲ?"

လုယြီက်ိဳ႕ သူ႕ကို မတားခင္မွာ က်ိဳးပိုင္နန္၏ ဝတ္႐ုံလက္ထဲက လွံတိုတစ္ေခ်ာင္းက ႐ႊီရွင္းက်ီနဲ႕ လုယြီက်ိဳ႕ၾကားက ေနရာလြတ္ကို တားဆီးလိုက္သည္။

"သူ႕မ်က္ႏွာဖုံးကိုမထိနဲ႕" က်ိဳးပိုင္နန္က သူ၏ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ အၿပဳံး​ကိုေဖာ္ျပေနဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႕အၾကည့္မ်ားက အနည္းငယ္ ေလးနက္လာသည္။ "သူ႕မ်က္ႏွာကို တျခားသူၾကည့္တာ သူမႀကိဳက္ဘူး"

.....အင္းပါ၊ အျခားသူကို မျပခ်င္ဘူးဆိုမွေတာ့ မၾကည့္႐ုံေပါ့။

ျပန္ခ်ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ႏွလုံးသားထဲမွာ စိုးရိမ္မႈကို ခံစားလိုက္ရသည္။

လုယြီက်ိဳ႕၏ မ်က္ႏွာဖုံးေနာက္ကြယ္တြင္ ဖုံးကြယ္ထားေသာ တကယ့္မ်က္ႏွာကို မျမင္နိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏွလုံးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ိဳး မရွိသေလာက္နည္းပါးခဲ့သည္။ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုမွာ သူသည္ ရိုးရွင္းၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ႏွင့္၊ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ရန္ၿငိဳးကို ရန္ၿငိဳးနဲ႕ ျပန္ေပးတတ္ၿပီး ေစတနာေကာင္းကို ၾကင္နာမႈျဖင့္ ျပန္ေပး​တတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္ရက္ႏွစ္ညလုံး စြန့္ပစ္ေျမထဲမွာ ေနခဲ့ရၿပီးေနာက္ ေတာ္ေတာ္စိတ္မလုံမလဲျဖစ္မိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ၾကင္နာစြာ ဆက္ဆံမႈကို မခံနိုင္သူမျဖစ္သည္။ ထိုေန႕တြင္ ျပင္းထန္စြာဒဏ္ရာရသူမွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းျဖစ္သည္ကို သူသိပါက ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ရန္ အခြင့္ေကာင္းကို အသုံးခ်ၿပီး တစ္ႀကိမ္တည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းနိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထိုနည္းအားျဖင့္ သူသည္ ေနာက္ဆက္တြဲ အဆုံးမရွိဒုကၡမ်ားမွ မိမိကိုယ္ကို ကယ္တင္နိုင္မည္ျဖစ္သည္။

အကယ္၍ သူသာ ဤလူအုပ္စုတြင္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ဆက္ဆံေနပါက၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕စိတ္ထဲမွ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား မၿငိမ္မသက္ တိုးပြားလာမည္ကို စိုးရိမ္မိၿပီး အခ်ိန္ေရာက္လာေသာအခါတြင္ သူတာဝန္ကို ၿပီးေျမာက္ရန္ ဆႏၵ​မရွိေတာ့သျဖင့္ ဤစြန့္ပစ္ေျမကို မစြန႔္လႊတ္နိုင္ေတာ့ဘဲ သူ႕အေဖနဲ႕ ညီမငယ္ကို ျပန္ေတြ႕နိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီ သူတို႔ႏွင့္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ တိတ္တဆိတ္ စကားစျမည္ေျပာၿပီးေနာက္ လုယြီက်ိဳ႕၏အခန္းမွ ျပန္သြားရန္ ခြင့္ေတာင္းလိုက္သည္။

အခန္းငယ္ေလးကို ျဖတ္သြားေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ ခဏရပ္လိုက္သည္။

သားရဲလူကို စစ္ေဆးေမးျမန္းၿပီး ေသာ့အပိုင္းကို ရယူၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ လြဲမွားေသာ အေတြးမ်ားသည္ အမွန္တကယ္ ႀကီးထြားလာခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ရက္အနည္းငယ္က သူ၏ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ တပည့္မ်ားကိုစုေဆာင္းကာ ဖုန္းေတာင္၏ေခါင္းေဆာင္ကဲ့သို႔ ေျမယာမွလြတ္ေျမာက္ရန္ မႀကိဳးစားခဲ့ေပ။ ယင္းအစား၊ သူသည္ ဤေျမကြက္ေပၚတြင္ အာဏာက်င့္သုံးေနျခင္းကို ေက်နပ္ေနသကဲ့သို႔ ဤျမင့္မားေသာေမွ်ာ္စင္ကို စိုက္ထူကာ ဤေ႐ြးခ်ယ္ထားသူအနည္းငယ္ကိုသာ ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း တကယ္ကိုဘာမ်ား ႀကံစည္ေနတာလဲ?

စြန့္ပစ္ေျမထဲတြင္ ေသာ့အစိတ္အပိုက္းမ်ား ဝွက္ထားသည္ဟု ေကာလာဟလမ်ား ထြက္ေပၚေနေသာ္လည္း ၎သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အရင္းျမစ္ျဖစ္ေနဆဲပင္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ နတ္ဆိုးစြမ္းအားတစ္ခုတည္းျဖင့္၊ သူသာ ေျမယာမွလြတ္ေျမာက္ရန္ အမွန္တကယ္လိုလားပါက၊ စြန႔္ပစ္ေျမရိုင္းရွိ ထင္ရွားေသာေနရာတစ္ခုစီကို ဖုန္မႈန႔္အျဖစ္ၿဖိဳခြဲၿပီး ေသာ့ကိုရယူရန္စြမ္းအားကို အသုံးျပဳနိုင္သည္။ ယင္းအစား၊ ဤလြင္ျပင္ႀကီးတြင္ ဆယ့္သုံးႏွစ္တာ အခ်ိန္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ျဖဳန္းတီးေနသနည္း?

ဤသံသယစိတ္ျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕အခန္းသို႔ အနားယူရန္ ျပန္သြားခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ေနသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ၿပီး လိမၼာေရးျခားရွိေသာ အသြင္အျပင္ျဖင့္ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေရွ႕တြင္ထားကာ အရိုအေသေပးလာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ ဒီလူကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါ မအံ့ၾသမိေတာ့ေပ။

သက္ျပင္းခ်လိဳက္ၿပီး "မင္းမွာ အခန္းမရွိဘူးလား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို အနည္းငယ္ျပဴးလိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ကန္ထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: ".......”

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ျပင္းထန္ေသာ ထိုးႏွက္ခ်က္ကို ခံစားခဲ့ရပုံရၿပီး ညည္းတြားရင္း မ်က္လုံးမ်ားမွ မ်က္ရည္မ်ား ျပည့္လွ်ံလာသည္- "ခုနက အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာတုန္းကလည္း ရွစ္ရႈန္း ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို တြန္းထုတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ရွစ္ရႈန္း မေက်မနပ္ျဖစ္ေစတဲ့ အမွားတစ္ခုခုလုပ္မိလို႔လား?"

မင္းမေျပာနဲ႕၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ သနားစရာေကာင္းၿပီး သိမ္ငယ္တဲ့ေလသံက လူေတြသူ႕ကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ပုံအပ္ေပးခ်င္လာေအာင္ လုပ္နိုင္စြမ္းရွိသည္။ သူအဓိပၸါယ္မရွိ ျပဳမူေနတာေတာင္ စိတ္အႏွောက္အယွက္မျဖစ္ပါဘူး။

သူစကားေျပာေလေလ၊ သူပို၍ စိတ္အားထက္သန္လာေလ- “ကြၽန္ေတာ္သိၿပီ။ ရွစ္ရႈန္းက ခ်ဳံ႕ကြမ္းရက္စက္တာကို မႀကိဳက္ဘူး။ နည္းလမ္းေတြက ရက္စက္လြန္းတယ္လို႔ထင္တာ။ ရွစ္ရႈန္းမႀကိဳက္ရင္ ခ်ဳံ႕ကြမ္းေနာက္ ထပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ရွစ္ရႈန္း..."

သူ႕ကိုသာ အခ်ိန္မွီမတားရင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ငိုေတာ့မွာမို႔လို႔ ႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕ကိုစိတ္ေျဖဖို႔သာ ေျပာနိုင္သည္- "အဲ့လိုဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သနားစရာေကာင္းစြာ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ၿပီး "တကယ္လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....တကယ္”

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ခ်က္ခ်င္းပင္ အမူအရာ ေျပာင္းသြားသည္။ သူ႕မ်က္လုံးေတြက အဆုံးမွာ ေကြးၫြတ္သြားၿပီး အတြင္းထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ေနေသးေပမယ့္ သူ႕အၿပဳံးက မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ လွပေနခဲ့သည္- "ရွစ္ရႈန္းက ကမၻာေပၚမွာ အေကာင္းဆုံးပဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိသားပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ခ်ီးက်ဴးခံရၿပီးေနာက္ ေက်နပ္သြားကာ ကုတင္ေဘးတြင္ထိုင္လိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ေပါင္မ်ားကို ေခါင္းအုံးအျဖစ္အသုံးျပဳကာ ရိုးရိုးေလး ေခါင္းငုံ႕ထားသည္။

သူ႕ေခါင္းက ႐ႊီရွင္းက်ီခါးနားက ဓားျမႇောင္ကို ထိသြားခဲ့သည္။ သိမ္ေမြ႕ေသာ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ တခဏေတာင့္တင္းသြားခဲ့ၿပီး ေနာက္ထပ္ ရင္းႏွီးေသာ အျပဳအမူမ်ားကို ဆက္လက္မလုပ္ေဆာင္နိုင္ေတာ့။

...သူ႕ရဲ႕ မူလရည္႐ြယ္ခ်က္က သူ႕(MCG)ကိုသတ္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားေပမယ့္ ရယ္ေမာသံေတြၾကားမွာ သူ႕အသက္ကိုယူဖို႔ ယုံၾကည္ရတဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို အသုံးျပဳခဲ့ရသည္။ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ေၾကာင္သူေတာ္ေယာင္ေဆာင္တာ ရွိေသးရဲ႕လား?

သူ႕စိတ္ထဲက အျပစ္ေတြကေန သူ႕ကိုယ္သူ အာ႐ုံလႊဲနိုင္ဖို႔ ႐ႊီရွင္းက်ီက “လုယြီက်ိဳ႕ရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြ မျပင္းထန္ေတာ့ဘူး” ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း အနည္းငယ္ စိတ္ဆိုးသြားသည္။

"ရွစ္ရႈန္းက လုယြီက်ိဳ႕ကိုပဲ ဂ႐ုစိုက္တယ္၊ ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ဝတ္႐ုံလက္ကို ဆြဲမလိုက္ၿပီး သူ႕လက္ေမာင္းမွ ေသြးထြက္သံယိုဒဏ္ရာမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ "ရွစ္ရႈန္း၊ ျမန္ျမန္ၾကည့္၊ ခ်ဳံ႕ကြမ္းလည္း ဒဏ္ရာရထားတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။

....တကယ္ကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သူသာဆက္ၾကည့္ေနရင္ လက္သည္း (သို႔) သစ္သားျပားေလးေတြနဲ႕ ျခစ္ထားသလို ထင္ရတဲ့ ဒီဒဏ္ရာဟာ သူ႕အလိုလို ေပ်ာက္ကင္းသြားနိုင္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဒဏ္ရာကို ၃ စကၠန႔္ခန႔္ စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ သူ႕နာမည္ကိုေခၚလိုက္သည္။ “မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း”

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အမူအရာျဖင့္ ဤအေျခအေနကို ျဖတ္ေက်ာ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနသည့္ တိရစ္ဆာန္ငယ္ေလးႏွင့္တူေသာ အၾကည့္ကို ခ်က္ခ်င္းထုတ္ေဖာ္ျပသလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ လွည့္စားမခံပါ "...ဒီဒဏ္ရာကို မင္းကိုယ္တိုင္လုပ္တာေလ"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ကုတင္ေခါင္းရင္းရွိ သစ္သားကုတင္တိုင္ကို လ်င္ျမန္စြာ စူးစူးရဲရဲစိုက္ၾကည့္ကာ “မဟုတ္ပါဘူး....အျခားသူလုပ္တာ...”

႐ႊီရွင္းက်ီက အနီးကပ္ေမးခြန္းထုတ္ရင္း မ်က္ခုံးပင့္လိုက္ၿပီး "ဘာနဲ႕လဲ? လက္သည္းနဲ႕လား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ခ်က္ခ်င္းပင္ စိတ္ဆိုးသြားျပန္သည္။ သူက ေခါင္းကိုငုံ႕ကာ သူ႕ဝတ္႐ုံလက္စြပ္ကို ေအာက္ကိုလွန္ခ်လိဳက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ: "...မင္းဘာေတြေတြးေနတာလဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း စိတ္ေကာက္ေနေသးသည္ “ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး”

႐ႊီရွင္းက်ီက မျပတ္မသားျဖင့္ "ေနာက္တစ္ခါ ဒဏ္ရာႀကီးႀကိီးပိုလွီးဖို႔ စဥ္းစားေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးမလား?"

သူ႕ပါးစပ္မွ စကားထြက္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ႐ႊီရွင္းက်ီလည္း သူ႕ကိုယ္သူ အံ့အားသင့္သြားသည္။

ႏွစ္ရက္ႏွင့္ႏွစ္ည အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံမႈမ်ား၏ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္တြင္ သူသည္မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသိလာသလို ခံစားခဲ့ရၿပီး သူဘာေတြ ေတြးေနလဲဆိုတာကိုပင္ အားစိုက္ထုတ္ကာ မွန္းဆနိုင္ခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သတိေပးခ်က္ကိုၾကားေသာအခါ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ခါးကို ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး ၎၏ေအာက္ပိုင္းဝမ္းဗိုက္ဆီသို႔ ေခါင္းျမႇုပ္ေနကာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေခါင္းမေထာင္ခဲ့။

ခဏအၾကာတြင္ ဂူထဲမွ လွမ္းေျပာသကဲ့သို႔ ႏွိမ့္ခ်ေသာ အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ "...ရွစ္ရႈန္း ခ်ဳံ႕ကြမ္းစိတ္ထဲမွာ ဘာေတြးေနလဲသိတာပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္အရမ္းေပ်ာ္တယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ သူၾကည္ႏူးသလို ေဒါသထြက္ေနမိသည္။

ဤဝါရင့္နတ္ဆိုးသည္ ကေလးလိုစိတ္သေဘာထားကို ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး အနည္းငယ္ေခ်ာ့ေပး႐ုံျဖင့္ တကယ္ေက်နပ္သြားမည္ျဖစ္သည္။

သူ႕စိတ္ေတြ တက္ႂကြလာၿပီးေနာက္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕လက္ေတြကို ဆန႔္ထုတ္ၿပီး ဝင့္ႂကြားေနျပန္သည္- "တကယ္ေတာ့ ဖုန္းေတာင္ကေကာင္ေတြ ရိုက္လို႔ေတာင္မရလိုက္ပါဘူး။ ရွစ္ရႈန္းအိပ္ေနတာကို ႏွောင့္ယွက္မိမွာစိုးလို႔ သူတို႔ကို ေမွ်ာ္စင္ကေန မွ်ားေခၚရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းေနခဲ့တာ။ ေသြးနံ႕က ရွစ္ရႈန္းကိုလည္း လႊမ္းမိုးသြားမွာေၾကာက္လို႔....မျပန္ခင္ သူတို႔အားလုံးကို လက္ေဆးဖို႔နဲ႕ အနီးနားမွာရွိတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းမွာ အေလာင္းေတြကို ေဆးေၾကာဖို႔ ၫႊန္ၾကားေနရတာမို႔လို႔ ျပန္လာတာေနာက္က်သြားၿပီး ရွစ္ရႈန္းကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစေတာ့မလို႔ဘဲ...”

သူ႕အသံက ေသးသထက္ ေသးလာသည္။ သူက ႐ႊီရွင္းက်ီနဲ႕ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံၿပီး "ရွစ္ရႈန္းသာ တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ သတိရွိေသာအမူအရာေလးက ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ႏွလုံးသားကို ယားယံေစသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း သားရဲသူအေၾကာင္း အစေဖာ္လာမွေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကို စိတ္အႏွောင့္အယွက္ျဖစ္ေစေသာေမးခြန္းကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေမးလိုက္သည္- "ဒီမတိုင္ခင္က စြန့္ပစ္ေျမထဲမွာ ေသာ့အပိုင္းအစေတြရွိတယ္ဆိုတာ မင္းမသိခဲ့ဘူးလား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေက်ေက်နပ္နပ္ တုံ႕ျပန္လာသည္ “ကြၽန္ေတာ္ သိပါတယ္”

"ဒါဆို မင္းဘာလို႔မရွာတာလဲ?" ႐ႊီရွင္းက်ီ အလြန္အံ့ဩသြားကာ "အပိုင္းအစေတြနဲ႕ဆို ေနာက္ဆုံး မင္းေျမယာထဲက ထြက္သြားနိုင္တယ္"

ဤစကားမွာ ႐ႊီရွင္းက်ီအတြက္ အနည္းငယ္ ထူးဆန္းလွသည္၊ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား ေျမရိုင္းမွလြတ္ေျမာက္ရန္မွဘတားဆီးရန္ ဤေနရာတြင္ ရွိေနရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခိုက္အတန႔္တြင္ သူတကယ္သိခ်င္ေနသည္- မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားရွိေနေသာ္လည္း ထြက္ခြာမသြားဘဲ အဘယ္ေၾကာင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ေနေနသနည္း?

ေခတၱနားၿပီးေနာက္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ "....ရွစ္ရႈန္း ေျမရိုင္းထဲမွာရွိမယ္ ထင္လို႔ပါ"

႐ႊီရွင္းက်ီ သူေျပာေသာစကားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မဖမ္းဆုပ္မိဘဲ "ဘာကို?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက “...အဲဒီႏွစ္တုန္းက က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက ရွစ္ရႈန္းကိုလည္း ေျမရိုင္းထဲ ပစ္ခ်ခဲ့တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္ ရွစ္ရႈန္းကို အၿမဲရွာေနခဲ့တာ....ဒါေပမယ့္ စြန႔္ပစ္ေျမက အရမ္းက်ယ္တယ္၊ က်ယ္လြန္းလို႔ အကန႔္အသတ္မရွိဘူးလို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ရွစ္ရႈန္းကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လိုက္ရွာခဲ့ေပမယ့္ မေတြ႕ခဲ့ဘူး"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ စကားေျပာသည့္အခါတိုင္း သူ႕အသံႏွင့္ ေလသံမွာ အလြန္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနၿပီး သူသာက်ယ္က်ယ္ေျပာပါက ႐ႊီရွင္းက်ီ ေၾကာက္လန႔္သြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနသလို– “လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္သုံးႏွစ္လုံးလုံး ရွစ္ရႈန္း ဂ႐ုစိုက္ဆုံးလူေတြကို ကြၽန္ေတာ့္ဘက္မွာ စုေဆာင္းထားခဲ့တယ္။ ေသာ့အပိုင္းအစရွာေဖြတာကို က်ိဳးပိုင္နန္နဲ႕ အျခားသူေတြပဲ အၿမဲကိုင္တြယ္တာမို႔ ကြၽန္ေတာ္ရွစ္ရႈန္းကို ရွာဖို႔ပဲ အာ႐ုံစိုက္ခဲ့တယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤေမွ်ာ္စင္ျမင့္ႀကီးကို ကာကြယ္ေရးအတြက္၊ အမိုးအကာအတြက္မဟုတ္ဘဲ၊ မူလပိုင္ရွင္အတြက္ အမွတ္အသားတစ္ခုအျဖစ္ တည္ေဆာက္မည္ဟု ဘယ္ေသာအခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ထားေပ။

ေတာရိုင္းႀကီးထဲ သူပထမဆုံးေရာက္တုန္းကကို ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အေဝးက ဒီေမွ်ာ္စင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ထိုအခ်ိန္တြင္ မေပၚလာခဲ့ရင္ေတာင္ သူအဲ့ကို တန္းတန္းမတ္မတ္သြားမွာပင္။

.....ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒါက ဟာသတစ္ခုလိုပါပဲ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ လမ္းျပဘုတ္သည္ သူလိုခ်င္ေသာရွစ္ရႈန္းက်ဳ မဆြဲေဆာင္နိုင္ခဲ့ဘဲ အစားထိုးထားသည့္ အတုကိုသာ ဆြဲေဆာင္ခဲ့သည္။

မည္သို႔တုံ႕ျပန္ရမည္ကိုမသိေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီက "ငါ ေျမရိုင္းမွာရွိတယ္လို႔ မင္းဘယ္လိုလုပ္ေသခ်ာရတာလဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ဝတ္႐ုံလက္ကို ဖမ္းကိုင္လိုက္ၿပီး "ဒါ ျဖစ္နိုင္ေျခ 0.01% ဆိုရင္ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ လက္ေလွ်ာ့မွာမဟုတ္ဘူး"

သူစကားေျပာေနစဥ္တြင္ သူက မ်က္လုံးမ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ကာ စိတ္အားထက္သန္စြာ ဆက္ေျပာသည္- "ကြၽန္ေတာ္အၿမဲေတြးတယ္၊ တစ္ရက္ပဲေစာင့္၊ ေနာက္ထပ္တစ္ရက္ေစာင့္ၿပီးတာနဲ႕ ရွစ္ရႈန္းကို ေတြ႕နိုင္ေတာ့မွာမို႔လို႔ ငါဘာလို႔ ထြက္သြားရမွာလဲ? ရွစ္ရႈန္းသာ ငါ့ကိုေျမရိုင္းမွာ ေစာင့္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုၿပီး"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......”

"ေလာကအသိဉာဏ္" ဟုေခၚေသာအရာသာ သူ႕ကိုစြန့္ပစ္ေျမသို႔ မဆြဲေခၚပါက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အမွန္တကယ္ ထြက္ေျပးရန္ ရည္႐ြယ္ခ်က္မရွိေၾကာင္း သူ ႐ုတ္တရက္ သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူသည္ ထိုနည္းပါးေသာ ျဖစ္နိုင္ေျခကို ေထာက္၍ ႀကီးက်ယ္လွေသာ ေျမရိုင္းႀကီးကို ဆက္လက္ေျမလွန္ေနမွာျဖစ္ၿပီး ၎တို႔သည္လည္း ယခုလက္ရွိ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိမည္မဟုတ္ေပ။ သူသည္ သူ႕ခ်စ္ေသာရွစ္ရႈန္းကို ရွာေတြ႕ခဲ့႐ုံသာမက သားရဲလူသည္လည္း က်ိဳ႕က်စ္သမ္းႏွင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ၿခိမ္းေျခာက္ရန္ ႐ႊီရွင္းက်ီအား ျပန္ေပးဆြဲရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူ႕အိမ္တံခါးဝသို႔ေရာက္လာသည့္ ေသာ့အပိုင္းအစကိုလည္း အမွတ္တမဲ့ ရရွိခဲ့သည္။

.....ေလာကႀကီးမွာ ဒီထက္ပိုၿပီး ဝိေရာဓိျဖစ္တာ မရွိေလာက္ေတာ့ဘူး။

႐ႊီရွင္းက်ီလုပ္နိုင္သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အရာမွာ အတင္းၿပဳံးျပျခင္းပင္ျဖစ္သည္- "အဲဒီတုန္းက ငါ့ရင္းျမစ္ ျဖတ္ခံထားရတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနနဲ႕ စြန့္ပစ္ေျမထဲကိုသာဝင္ရမယ္ဆိုရင္ ဟိုးအရင္ကတည္းက အသက္ဆုံးရႈံးသြားေလာက္ၿပီ”

႐ႊီရွင္းက်ီက အေျပာင္အျပက္သေဘာသာ ေျပာတာမို႔ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္ႏွာအေရာင္ ႐ုတ္တရတ္ ေျပာင္းသြားၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ဝတ္႐ုံေကာ္လာကို အျပင္းအထန္ဆြဲလာမည္ကို မထင္ထားခဲ့ေပ။ "ရွစ္ရႈန္းကို ဒီလိုစကားမ်ိဳး ေျပာခြင့္မေပးနိုင္ဘူး!"

“....ခ်ဳံ႕ကြမ္း?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္ႏွာေပၚရွိ အမူအရာသည္ အလြန္နက္ေမွာင္လာၿပီး သူ႕မ်က္လုံးေထာင့္ႏွင့္ နဖူးအလယ္တြင္ အနီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်ား ေတာက္ပလာသည္။

ဤတစ္ႀကိမ္တြင္ သူ၏အသံသည္ ရွိုက္ငိုသံသို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္- “ေသေရးရွင္ေရး ကိစၥကိုေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေျပာရလား? ရွစ္ရႈန္း ေသမွာမဟုတ္ဘူး၊ ရွစ္ရႈန္း မေသရဘူး!"

႐ႊီရွင္းက်ီ မူလကေမးခ်င္တာက လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ့္သုံးႏွစ္လုံး သူရွာေဖြေနစဥ္ အဘယ္ေၾကာင့္ သူ(XXZ) ေတာရိုင္းႀကီးထဲမွ ေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီး အျဖဴေရာင္အရိုးမ်ား ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားေလာက္မည္ဟု အဘယ္ေၾကာင့္ မစဥ္းစားမိခဲ့သနည္း? သို႔ေသာ္ သူဘယ္ေလာက္ထိ တုန္လႈပ္သြားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ထပ္ေမးရန္ မလိုအပ္ေတာ့ဟု ထင္ရသည္။

- အေျဖက သူ႕ေရွ႕မွာေရာက္ေနၿပီေလ။ သူ(MCG)သည္ ထိုအဆုံးသတ္၏ ျဖစ္နိုင္ေခ်ကိဳ လုံးဝသည္းမခံနိုင္ဘဲ ၎ကို ေတြးၾကည့္႐ုံျဖင့္ သူ႕အား ေၾကကြဲသြားေစမည္ျဖစ္သည္။

သူ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ ေခါင္းကို အသာပုတ္လိုက္ၿပီး "ေကာင္းပါၿပီ၊ ရွစ္ရႈန္း စကားမွားသြားတာပါ"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း "ေဖး" သုံးခါေျပာရမယ္"

(T/N: သူေျပာတဲ့စကားကို ျပန္႐ုတ္သိမ္းခိုင္းတဲ့သေဘာပါ.ျမန္မာလိုဆို ဖက္ဖက္ဖက္ လြဲပါေစေခ်ာ္ပါေစ လိုမ်ိဳးေပါ့)

႐ႊီရွင္းက်ီ: "အင္းပါ၊ အင္းပါ၊ ေဖးေဖးေဖး"

ဤနည္းျဖင့္သာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ေျဖသိမ့္သြားၿပီး သူ၏ ဆုပ္ကိုင္မႈကို ေျဖေလ်ာ့လိုက္သည္ "....အဆင္ေျပသြားေအာင္ ရွစ္ရႈန္း ေနာက္ထပ္ပုတ္ေပးဖို႔လိုေသးတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီက ကူကယ္ရာမဲ့ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး "ေကာင္းပါၿပီ၊ မင္းသေဘာပဲ"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီထံမွ အႀကိမ္မ်ားစြာ ပြတ္သပ္ခံခဲ့ရၿပီး သူ၏နား႐ြက္ကိုပင္ ထိမိသြားခဲ့သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ေပါင္မ်ားေပၚတြင္ လွိမ့္ပတ္ကာ သက္သာရာရသြားသလို ခံစားလိုက္ရၿပီး အထူးသျဖင့္ အလိုလိုက္ခံရေသာ အိမ္ေမြးေၾကာင္တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ သူ႕ပါးျပင္မ်ား အနည္းငယ္နီျမန္းလာသည္။

သူ႕မ်က္ႏွာမ်ားကို သက္ေတာင့္သက္သာပိတ္ထားၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာလာသည္။ “ရွစ္ရႈန္း ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခုေျပာျပမယ္။ ဖုန္းေတာင္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္က သူ႕ကိုခ်က္ခ်င္းသတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ၿပီး အျပန္အလွန္အေနနဲ႕ အခ်က္အလက္တစ္ခု ေရာင္းလာတယ္ — ဟူေထ်ာင္လွ်ိုျမႇောင္က သရဲဘုရင္မွာလည္း ေသာ့အပိုင္းအစရွိေလာက္တယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ ေတြးေတာေနခ်ိန္တြင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔ သူ႕မ်က္ႏွာကို ျမႇုပ္ႏွံထားၿပီး သူ႕အားျမတ္နိုးစြာျဖင့္ ပြတ္သပ္ေနသည္- "ရွစ္ရႈန္းကို အခုေတြ႕ၿပီဆိုေတာ့၊ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ေလာက္ပဲေစာင့္ပါ၊ ကြၽန္ေတာ္ ေသာ့အပိုင္းအစေတြအားလုံး စုေဆာင္းၿပီးတာနဲ႕ ေျမရိုင္းထဲက ေခၚထုတ္သြားမယ္"

ခ်ဳံ႕ကြမ္း : ရွစ္ရႈန္းကို ငါ့ဆီလႊတ္လိုက္တာ ဘယ္​သူလဲ? ငါ့ကို ထြက္မ​ေျပး​ေစခ်င္​တာ ​ေလာကအသိဉာဏ္လား ~

ရွစ္ရႈန္း: .......

ေလာကအသိဉာဏ္:....မင္းေမ*

(T/N: မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက တကယ္ခြၽဲစိန္ေလး အိုက္ယားးး)

____________