သားရဲလူသည္ ခ်ိနဲ႕ေနၿပီျဖစ္ၿပီး ယခုေတာ့ သူ႕ႏွလုံးသားလည္း တုန္လႈပ္ေနကာ သူ႕စိတ္က မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔အျပင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဓားျမႇောင္ကို အသုံးျပဳ၍ အက္ကြဲေၾကာင္းတစ္ခု လုပ္လိုက္ကာ ထိုအက္ကြဲေၾကာင္းသည္ ကီလိုမီတာေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ နစ္ျမဳပ္သြားခဲ့သည္။ ယခု သူ၏အေျခအေနမွာ လုံးဝေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနေၾကာင္း သိလိုက္ရၿပီးေနာက္ အျမန္သာေသလိုေသာ ဆႏၵရွိခဲ့သည္။

သူက "အပိုင္းအစကို ကိုယ္နဲ႕မကြာေဆာင္ထားတာ၊ အဲ့ဒါ ငါ့ခႏၶာကိုယ္မွာ"

႐ႊီရွင္းက်ီ ႏွင့္က်ိဳးဝမ့္ အၾကည့္ခ်င္းဖလွယ္ၿပီးေနာက္၊ က်ိဳးဝမ့္သည္ သူမ၏ေျခဖဝါးကို ျမႇောက္ကာ ဓားျမႇောင္ကို သားေရဖိနပ္ရိုးထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက အလ်င္မလိုစြာျဖင့္ "မင္းအပိုင္းအစကို ဘယ္မွာဝွက္ထားတာလဲ?"

သားရဲလူက “ငါ့ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ျမႇုပ္ထားတယ္၊ ဗိုက္နားမွာ” ဟု ျပန္ေျဖ၏။

႐ႊီရွင္းက်ီ မ်က္ခုံးပင့္လိုက္ၿပီး “...အေသအခ်ာကို အစြမ္းကုန္လုပ္ထားတာပဲ"

ရႈေထာင့္ေၾကာင့္လား မသိေသာ္လည္း သားရဲလူ၏ အၿပဳံးသည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အနည္းငယ္ စိတ္မခ်ပဳံေပၚသည္- "ဒီေတာႀကီးထဲမွာ အစြမ္းကုန္မႀကိဳးစားရင္၊ အရိုးေတာင္ရွာမေတြ႕ဘဲ ေသသြားတာၾကာၿပီ။ ဒီေသာ့အပိုင္းအစထဲနဲ႕တင္ စြန႔္ပစ္ေျမျပင္ကလြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ေတြကို ဆြဲေဆာင္နိုင္တယ္။ ငါဘယ္လိုလုပ္ ေသခ်ာမဝွက္ထားလို႔ ရမွာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီ စကားမေျပာမီ က်ိဳးဝမ့္က သူမျပန္ထည့္လိုက္ေသာ ေအးစက္ေသာ သံဓားျမႇောင္ကို ဆြဲထုတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ၿပီး "မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ?"

"ေသာ့ကို ခြဲထုတ္မလို႔ေလ" က်ိဳးဝမ့္က သားရဲလူထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး "ကြၽန္မဦးေလးနဲ႕ ေခါင္းကိုင္အေဖ ဒါကိုရွာေနတာ 13ႏွစ္ရွိၿပီ"

႐ႊီရွင္းက်ီက ဆက္ေျပာသည္– “ေသာ့ကို သူ႕ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ျမႇုပ္ထားတယ္လို႔ ေျပာတာ မၾကားဘူးလား? သူက ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး မင္းက မိန္းကေလးပဲ၊ ဒီလိုညစ္ပတ္တဲ့အရာေတြကို ျမင္လို႔မျဖစ္ဘူး"

က်ိဳးဝမ့္က အံ့အားသင့္သြားၿပီး “ကြၽန္မဦးေလး ငယ္ငယ္ကတည္းက ျပေပးၿပီးသားပါ...”

႐ႊီရွင္းက်ီက သူမလက္ထဲက ဓားျမႇောင္ကို သိမ္းလိုက္ၿပီး "အဲဒါက မင္းဦးေလး ဘယ္လိုသင္ေပးရမလည္းမသိလို႔.....မင္းမ်က္လုံးမွိတ္ၿပီး နံရံနားရပ္ေနလိုက္၊ ​​လွည့္လို႔ရၿပီေျပာမွလွည့္"

က်ိဳးဝမ့္က သူ႕ကို မ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခ်က္ျပလိုက္ေသာ္လည္း နာခံစြာျဖင့္ နံရံဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားေသးသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သားရဲလူ၏ ရင္ဘတ္အကၤ်ီကို ဆုတ္ၿဖဲလိုက္ၿပီး ေလႏွင့္သဲမ်ားျဖင့္ ပြတ္တိုက္ေနေသာ ၾကမ္းတမ္းေသာ အသားအေရႏွင့္ ႂကြက္သားမ်ားတဝိုက္တြင္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းခန့္ရွည္ေသာ ေႁမြကဲ့သို႔အမာ႐ြတ္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ဓားျမႇောင္စိုက္ဖို႔ ေနရာေ႐ြးရန္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ႐ုတ္တရက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ကာ က်ိဳးဝမ့္အား ေမးလိုက္သည္။ "မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းနဲ႕ တျခားသူေတြ ထြက္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ?"

က်ိဳးဝမ့္က နံရံကို မ်က္ႏွာမူရင္း “နာရီဝက္ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီ” ဟု ေျဖလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဒါဆို ခဏ​ေနျပန္လာေလာက္ေတာ့မယ္"

က်ိဳးဝမ့္သည္ အလြန္လိမၼာပါးနပ္ၿပီး မၾကာမီ သေဘာေပါက္လာသည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း ဓားျမႇောင္မစိုက္ရဲဘူးလားအာ"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......”

ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ လက္ေတြ႕ကမၻာတြင္ အေကာင္းနဲ႕အဆိုးၾကား မေရမတြက္နိုင္တဲ့ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြနဲ႕ အၿမဲတေစ အထိန္းအကြပ္မဲ့စြာ ျပဳမူတတ္ၿပီး သူ႕မွာ မၾကာခဏ ပုန္ကန္တတ္တဲ့ အေတြးေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ႕အသက္အႏၱရာယ္သာႀကဳံခဲ့ရင္ ဓားႏွစ္လက္ဘီလူးကိုသတ္တုန္းကလိုပဲ သနားညွာတာမႈကင္းမဲ့သြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သားရဲလူကေတာ့ သတ္ဖို႔ေစာင့္ေနတဲ့ ဝက္တစ္ေကာင္လိုပင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဓားျမႇောင္ကို မစိုက္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားသည္။

က်ိဳးဝမ့္က ေနာက္လွည့္ခ်င္ေနသည္- "ကြၽန္မပဲ လုပ္လိုက္ပါ့မယ္အာ"

“မလုပ္နဲ႕” ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သားရဲလူ၏ ဝတ္လစ္စားလစ္ပုံကို ပိတ္ဆို႔ရန္ ခ်က္ျခင္းကာလိုက္သည္။ "မင္းကိုၾကည့္ခြင့္မေပးဘူး၊ ျပန္လွည့္လိုက္"

သူ သားရဲလူကို ျပန္ၾကည့္ကာ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ ေမးလိုက္သည္– “မင္း မ်က္လုံးမွိတ္ထားလို႔ရလား?”

က်ိဳးဝမ့္: ".......”

သားရဲလူ: “.......”

႐ႊီရွင္းက်ီသည္လည္း စကားလုံးမ်ား သူ႕ပါးစပ္ထဲမွ ထြက္သြားသည္ႏွင့္ အဓိပၸါယ္မရွိသည့္စကားဆိုတာသိသည္။ အသက္ျပင္းျပင္းရႉကာ "ထားလိုက္ေတာ့၊ ေသာ့ကေပ်ာက္သြားမွာမွမဟုတ္တာ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းျပန္လာမွ ဆက္ၾကတာေပါ့"

သူလွည့္သြားမလို႔ လုပ္ေနတုန္း သားရဲလူက ႐ုတ္တရက္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ “ငါသိတာ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ မင္းနားေထာင္ခ်င္လား?”

႐ႊီရွင္းက်ီက ေခါင္းညိတ္သည္။ "မင္းေျပာၾကည့္"

သားရဲလူ၏ မ်က္ႏွာေပၚမွအၿပဳံးသည္ ပို၍တြန့္လိမ္လာသည္- "ဒီိနားလာ ငါေျပာျပမယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ တစ္စုံတစ္ခုႏွင့္ မကိုက္ညီေၾကာင္း ႐ုတ္တရက္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္ သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေပ။ သူမ ေနာက္လွည့္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လက္ထဲမွ ဓားျမႇောင္ကို လုယူလိုက္သည္။

သူမသည္ ထိုဓားႀကီးႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပင္ လႊဲယမ္းနိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူမ၏အားအင္အား ေလွ်ာ့မတြက္သင့္ပါ။ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လက္မ်ား လြတ္သြားသည္ႏွင့္ တစ္ဖန္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ိဳးဝမ့္၏ မ်က္ႏွာမွ သူမ၏ ပုံမွန္မထူးျခားမႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ အံ့အားသင့္သြားသည္။ ေသြးဆာေနေသာ ဝံပုေလြတစ္ေကာင္သည္ ေနာက္ဆုံးတြင္ အသက္ရွိေနေသာ သားေကာင္ကို ဖမ္းမိသြားသလို၊ သူမသည္ သားရဲလူကို ခ်က္ခ်င္းဓားျဖင့္ခုတ္ကာ ခြဲဖြင့္ရန္ မေစာင့္နိုင္ေတာ့ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီ သူမ၏ပခုံးေပၚသို႔ လက္တစ္ဖက္ကို တင္ထားလိုက္ၿပီး “ဒီထက္ပိုၿပီး အနားမကပ္လာနဲ႕၊ တစ္ခုခုထူးဆန္း.."

သို႔ေသာ္လည္း က်ိဳးဝမ့္က သူေျပာေနတာကို နားမဝင္ဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေဘးဖယ္ထားလိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ အနည္းငယ္ေသးငယ္ၿပီး သူမ၏အရပ္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ပုခုံးပင္ မျပည့္ေသးေသာေၾကာင့္ သူမ၏ ခြန္အားကို မေပ်ာ့ညံ့ေစရန္ ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ္လည္း ဤမွ်သန္မာေလာက္မည္ဟု မေမွ်ာ္လင့္ထားေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေဘးဘက္သို႔ လွဲခ်ခံလိုက္ရသည့္အခိုက္တြင္ က်ိဳးဝမ့္သည္ ဓားျမႇောင္ကို ျမႇောက္ကာ မ်က္လုံးတစ္မွိတ္အတြင္း သားရဲလူ၏ဝမ္းဗိုက္ကို ထိုးေဖာက္လိုက္ေတာ့သည္။

ဓားသည္ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ ျမဳပ္သြားေသာ္လည္း သားရဲလူ၏ မ်က္ႏွာတြင္ နာက်င္မႈ အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႕နိုင္ေပ။ ယင္းအစား၊ ကြဲလြဲေနေသာ အၿပဳံးသည္ သူ႕ပါးစပ္ေထာင့္မ်ား ကြဲလုမတတ္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ႐ုတ္တရက္ထကာ က်ိဳးဝမ့္အား ေနာက္သို႔တြန္းလိုက္ေသာအခါ သူမဘာမွတုံ႕ျပန္ရေသးေပ။

သားရဲလူ၏ဒဏ္ရာအနီးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ေသြးစြန္းေနေသာအသားထဲတြင္ ဖုံးကြယ္ထားေသာ အလင္းလုံးသည္ ဝမ္းဗိုက္ရွိ ဒဏ္ရာမွ ႐ုတ္တရက္ လင္းလက္သြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းမ်ားက သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို မွိန္ေဖ်ာ့ေစကာ စူးရွနာက်င္မႈမ်ား ခံစားလာရသည္။

—သားရဲလူသည္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္အတြင္း ေသာ့ကို ျမႇုပ္ႏွံထားေသာ္လည္း ၎တြင္ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ ႀကိဳးမွ်င္တစ္ခုကိုလည္း ထည့္သြင္းထားသည္။ ထိုနည္းအားျဖင့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္သာ ေသာ့ကိုရယူရန္ သူ၏ခႏၶာကိုယ္ကိုဖြင့္ခ်င္ပါက၊ သူသည္ ဝိညာဥ္စြမ္းအားအနည္ငယ္ စုေဆာင္းကာ ေသာ့အပိုင္းအစကိုသူနဲ႕အ​တူ ေပါက္ကြဲသြားေစမွာျဖစ္သည္။

ေရွာင္လို႔မရေတာ့တာကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ပိတ္ဆို႔ရန္ သူ႕လက္မ်ားကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ကာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကို လက္ခံရန္အသင့္ျဖစ္ေနသည္။

သို႔ေသာ္ နာက်င္မႈမေရာက္ခင္ ႏြေးေထြးေသာ ေပြ႕ဖက္မႈတစ္ခု ေရာက္ရွိလာၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီအား တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ခ်ဳပ္ႏွောင္ထားလိုက္သည္။

ထိုလက္ႏွစ္ဖက္သည္ တင္းက်ပ္ျခင္းမရွိဘဲ တစ္ခ်က္ထဲနဲ႕ အပိုင္းပိုင္းၿပိဳကြဲသြားမည့္ အိပ္မက္ျမင္ကြင္းေလးကို ကာကြယ္ေနသကဲ့သို႔ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ပခုံးမ်ားကိုသာ ဝိုင္းရံထားသည္။

အပင္၏ရနံ႕မ်ားအျပည့္ျဖင့္ ေပြ႕ဖက္ထားျခင္းေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုလူကိုခ်က္ခ်င္း အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။

သူ မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္ေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အၾကည့္ႏွင့္ ထိပ္တိုက္စုံသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕တစ္သက္တာလုံးတြင္ ဤကဲ့သို႔ေသာ အၾကည့္မ်ိဳးကို တစ္ခါမွ် မျမင္ဖူးေပ။ နက္နဲတယ္၊ ႏူးညံ့တယ္၊ ေအာက္ေျခမျမင္ရတဲ့ ပင္လယ္နဲ႕တူတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူ႕မွာ အခ်ိန္မေ႐ြး လူကိုမ်ိဳခ်င္ေနတဲ့ ေလေပြလွိုင္းကိုေအာက္မွာ အၿမဲဝွက္ထားပုံရတယ္။ အသက္ေသရင္ေတာင္ တစ္ဖက္လူႏွင့္ ေသအတူရွင္မကြာ ေပါင္းစည္းလိုပုံရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီတစ္ေယာက္ ေက်ာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ၾကက္သီးထသြားသည္အထိ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ၿပီး ခဏတာမွ်ပင္ ေလက ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕လာေသာေၾကာင့္ သူေျပာခ်င္တာကိုပင္ ေမ့သြားသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ကို ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး ေခြးကေလးတစ္ေကာင္လို အရမ္းစိတ္တိုေနပုံနဲ႕ တိုးတိုးေလးေျပာသည္- "ရွစ္ရႈန္း၊ ေနာက္တခါ ထပ္ေလွ်ာက္သြားေနျပန္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာမခ်င္း ဘာလို႔ အခန္းထဲမွာ မေစာင့္ေနတာလဲ?”

သူ၏လွပေသာပုံသ႑ာန္ႏွင့္ ေခ်ာေမာလွေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ႏွာေခါင္းအထက္ေနရာအနီးတြင္ ပ်ံဝဲသြားၿပီး၊ သူ႕ပါးစပ္မွထြက္ရွိလာသည့္ အပူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏မ်က္ႏွာကို ရိုက္ခတ္လာကာ ၾကက္ေသြးေရာင္သန္းလာသည္အထိ ပြတ္တိုက္သြားသည္။

မေန႕ညက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မွ မရည္႐ြယ္တဲ့ ခဏတာအထိအေတြ႕၊ သားရဲလူေျပာတဲ့ "ယုန္အရွင္"၊ သူ႕ရဲ႕ထြက္သက္နဲ႕ ေလသံျဖင့္ အစခံေနရတဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ နား႐ြက္ေလးအေပၚ ယားယံတဲ့ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ စိတ္ကိုလုံးဝ ရႈပ္ေထြးသြားေစသည္။ "မင္း" ဟူေသာ စကားလုံးကို ေရ႐ြတ္လိုက္႐ုံျဖင့္ သူ႕လည္ေခ်ာင္း တင္းက်ပ္လာသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္တြင္ အၿပဳံးတစ္ခု ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။

သေဘာထားေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာသာ သူ႕အၿပဳံးကို ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ သံသယစိတ္ေတြကို မလြဲမေသြျဖစ္ေပၚေစလိမ့္ေပမည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းလြန္းသျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနေသာလူမ်ားအား အံ့ဩစြာ ပါးစပ္ဟသြားေစသည္။ "....ရွစ္ရႈန္းက တကယ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ေလထုဟာ မေရရာတဲ့ အတားအဆီးေတြျဖစ္လာတာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္ သူမရဲ႕ ထိတ္လန႔္တုန္လႈပ္ေနတဲ့ အေျခအေနကေန ႐ုန္းထြက္လိုက္တဲ့ က်ိဳးဝမ့္က အျမန္ေျပးလာသည္။ “႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ဒဏ္ရာရသြားေသးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီမွာ အျပစ္ရွိေၾကာင္း အနည္းငယ္ခံစားၿပီး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို တြန္းထုတ္လိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း သတိမမူမိဘဲ ေျခလွမ္းႏွစ္လွမ္း ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားခဲ့ၿပီး မ်က္ႏွာတြင္ ဒဏ္ရာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေခါင္းစည္းပင္ မ႐ြဲ႕သြားသည့္အထိ ထိခိုက္မႈမရွိေၾကာင္း ျမင္ေသာအခါတြင္ ၿငိမ္သက္သြားခဲ့သည္။ ထိုမွသာလွ်င္ သူမသည္ သားရဲလူကို လက္ညွိုးထိုးျပၿပီး “ေသာ့!”

ဤသတိေပးခ်က္ျဖင့္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အိပ္ရာမွနိုးထလာၿပီး သားရဲလူ၏အေျခအေနကို စစ္ေဆးရန္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ လက္မ်ားမွ မိမိကိုယ္ကို ဖယ္ရွားလိုက္သည္။

သူ႕ရွစ္ရႈန္းဆီမွ ျပတ္ျပတ္သားသား ဖယ္ထားခံလိုက္တာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဟာ ​​ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မ်က္ႏွာေတြျပာလာၿပီး တျခားဘယ္သူမွ သတိမျပဳမိဘဲ ေဒါသျဖင့္ေျခဖဝါးကိုသာ တိတ္တဆိတ္ နင္းေခ်ပစ္လိုက္သည္။

သူ မၾကည့္မိရင္ေကာင္းမွာ၊ ဒါေပမယ့္အခုေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ အန္မိလုနီးနီးပါပဲ။

သားရဲလူ၏မ်က္ႏွာေပၚရွိ ေအာင္ပြဲအမူအရာသည္ လူသားမဟုတ္ေတာ့သည့္တိုင္ေအာင္ နာက်င္မႈမ်ားႏွင့္ အ႐ုပ္ဆိုးေနၿပီျဖစ္သည္။ လက္မေပါင္းမ်ားစြာ နက္တဲ့အေပါက္ကို ေဖာက္ထုတ္လိုက္တဲ့ ဝိညာဥ္စြမ္းအားရဲ႕ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ သူ႕ဝမ္းဗိုက္မွာ ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့ေပမယ့္ ဝိညာဥ္စြမ္းအားက ေနာက္ထပ္ မျပန႔္ပြားသြားေတာ့ေပ။ ယင္းအစား၊ ၎အား ပိုမိုအားေကာင္းေသာ ဝိညာဥ္စြမ္းအားျဖင့္ ဖန္တီးထားသည့္ အလင္းလုံးတြင္ ထုပ္ပိုးထားကာ အေသြးအသားစိုင္မ်ားအတြင္း နစ္ျမဳပ္ေနၿပီး အတြင္းတြင္ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေနသည္။

တုန္လႈပ္ေနေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ား၏ ျပင္းထန္မႈကို သုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသာ ၾကားဝင္မစြက္ဖက္ပါက၊ ဤအခန္းငယ္ေလးသည္ ယခုအခ်ိန္ေလာက္ဆို ရစရာမရွိေလာက္ေတာ့ေပ။

ေသြးစြန္းေနေသာ တြင္းနက္ႀကီးထဲတြင္လည္း က်ိဳးပဲ့ေနေသာ ေက်ာက္စိမ္းတုံးကဲ့သို႔ အပိုင္းအစမ်ားကို ဖ်တ္ခနဲျမင္ရၿပီး ျဖည္းညွင္းစြာ ေတာက္ပေနေလသည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ အညစ္အေၾကးမ်ားကို လ်စ္လ်ဴရႈကာ က်ိဳးပဲ့ေနေသာ ေက်ာက္စိမ္းကို လက္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

သားရဲလူ၏ ေနာက္ဆုံးေထာင္ေခ်ာက္သည္ က်ရႈံးသြားေလသည္။ သူညွာတာေပးရန္ မေတာင္းနိုင္သလို၊ ေသျခင္းကိုလည္း မရွာနိုင္ေပ။ သူ႕ရဲ႕ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြေၾကာင့္ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္နိုင္ခဲ့။

သူ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေအာ္ဟစ္ေနေတာ့သည္– “ငါ့ကိုသတ္လိုက္! ငါ့ကိုေသခြင့္ေပးပါေတာ့ကြာ! ငါ့ကိုသတ္လိုက္ပါအာ!"

သားရဲလူ၏ ေအာ္ဟစ္သံၾကားတြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ က်ိဳးဝမ့္ကို တံခါးဆီသို႔ တြန္းလိုက္သည္- "ရွစ္ရႈန္း၊ က်ိဳးဝမ့္ ႏွစ္ေယာက္လုံး အရင္ထြက္သြားႏွင့္၊ သူထေဖာက္ၿပီး ဒဏ္ရာရေအာင္လုပ္မိလိမ့္မယ္" သူ႕အၾကည့္ေတြက ဒီထက္ပိုရိုးသားလို႔မရေတာ့။ "...အားလုံးကို ကြၽန္ေတာ္ကိုင္တြယ္လိုက္ပါ့မယ္"

က်ိဳးဝမ့္သည္ သူမ၏ ႏွလုံးသားဆႏၵရတနာကို ရရွိခဲ့ၿပီး ေသခ်ာေပါက္ သားရဲလူအတြက္ စကားလုံးမ်ားကို ထပ္မျဖဳန္းတီးခ်င္ေတာ့ပါ။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္လည္း ဤေနရာမွ ေလကိုျဖည့္သြင္းလိုက္ေသာ ေသြးအနံ႕ေၾကာင့္ ရင္ဆို႔သြားၿပီး ဆက္မေနခ်င္ေတာ့ပါ။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထြက္သြားၿပီးေနာက္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္လုံးမ်ားမွ ၿပဳံးေနေသာ အမူအရာသည္ ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး သူ၏ မ်က္လုံးမ်ားမွ အလင္းေရာင္သည္ တျဖည္းျဖည္း စူးရွလာကာ သားရဲလူ၏ တစ္ကိုယ္လုံးကို ျဖည္းညွင္းစြာ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

မၾကာမီတြင္၊ သူဝပ္တြားကာ သားရဲလူ၏ ဝိညာဥ္ေၾကာမဖားကိုရွင္းလင္းရန္ ဝိညာဥ္ေရးစြမ္းအားကို လႈံ႕ေဆာ္လိုက္သည္။

"ေအးေဆးေပါ့၊ ငါမင္းအသက္ကို မယူဘူး" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အရင္ကလိုကေလးဆန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ သူ႕ေလသံက ႏူးညံ့လြန္းလွသည္ "...ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဖာက္ခြဲၿပီးမေသသြားလို႔ ေနာက္တရေစရမယ္"

အမုန္းတရားေတြကို ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ သားရဲလူရဲ႕အမူအရာဟာ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး သူ႕လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ဆူညံညံအသံေတြ ထြက္ေပၚေနေပမယ့္ နည္းနည္းမွေတာင္ ​မေအာ္ဟစ္နိုင္ခဲ့။

အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ က်ိဳးဝမ့္ရဲ႕ ေသြးစြန္းေနတဲ့ လက္ဖဝါးထဲမွာ က်ိဳးပဲေနတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းတုံးတစ္တုံးပါလာသည္။ ရွားရွားပါးပါး ႐ႊင္လန္းေနတဲ့အမူအရာကို ထုတ္ေဖာ္လိုက္ကာ သၾကားလုံးတစ္လုံးရလိုက္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို မေနနိုင္ဘဲ သူမအဝတ္ေတြနဲ႕ ထပ္ခါထပ္ခါ သုတ္ေနေတာ့သည္။

ထြက္သြားၿပီးေနာက္ သူမသည္ လူတစ္ဦးကို တိုက္ရိုက္ေတြ႕လိုက္ရၿပီး ၎တို႔ကို ေျပးကာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္- "ေခါင္းကိုင္အေမ! ေခါင္းကိုင္အေဖေရာဟင္? သမီးတို႔ေတာ့ တကယ့္ပစၥည္းႀကီးရၿပီ!"

က်ိဳးဝမ့္ဆီမွ “ေခါင္းကိုင္အေမ” လို႔ ေခၚသံၾကားေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက သူမေနာက္ကိုလိုက္လာတဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ ေမွ်ာ္စင္ထဲမွာ သူမေတြ႕ဖူးေသးတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ရိပ္မိသြားခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ အနီးကပ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ရယ္ရမလား ငိုရမလားမသိ။

က်ိဳးဝမ့္ေခၚလိုက္ေသာ “ေခါင္းကိုင္အေမ” သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီမွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ေထာင္ယန္ေတာင္၏ တပည့္မ်ားဝတ္သည့္ ၀တ္႐ုံကို ဝတ္ဆင္ထားသည့္ အမ်ိဳးသားျဖစ္သည္။ သူသည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းပုံရၿပီး ျပင္းထန္ေသာ ေဝဒနာမွ သက္သာေပ်ာက္ကင္းသြားသလို မ်က္ႏွာသည္ ျဖဴေဖ်ာ့ေနေသာ္လည္း၊ သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ အေရာင္အနည္းငယ္ေတာ့ ရွိေနေသးသည္။

သူ႕မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းနဲ႕ သူမတူတဲ့ အလွရွိတယ္။ ႏွိုင္းယွဥ္ၾကည့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕ကလူရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားဟာ ျပဇာတ္အဖြဲ႕တစ္ခုရဲ႕ ဇာတ္ခုံေပၚက ဇာတ္လိုက္တစ္ေယာက္၊ ေပ်ာ့ညံ့ၿပီး သိမ္ေမြ႕တဲ့ ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ရွိတဲ့ အားနည္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ ဆင္တူပါတယ္။

.....၎သည္ ေခါင္းကိုင္အေမ၏ “အေမ” ဟူေသာ စကားလုံးျဖင့္ အမွန္တကယ္ လိုက္ဖက္ေပသည္။

ထိုေယာက္်ား၏အသံသည္ အလြန္ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာေၾကာင့္ ၎ကိုပထမဆုံးအႀကိမ္ၾကားလိုက္ရေသာအခါတြင္ ေယာက္်ားေလးလား အမ်ိဳးသမီးအသံလား ခြဲျခားရခက္ေစသည္- "ဘာ၊ ဘာကိုလဲ"

က်ိဳးဝမ့္သည္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်အားလုံးကို ရွင္းျပခ်င္ေသာ္လည္း ထိုလူက အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္သြားကာ “တကယ္လို႔ တစ္ခုခုေျပာခ်င္ရင္လဲ ေရွာင္လုရဲ႕အခန္းကို သြားရေအာင္။ သူ....ပခုံးေပၚ ျမႇားဒဏ္ရာရထားလို႔ ေတာ္ေတာ္ျပင္းသည္။ ယြမ္၊ ယြမ္ရွစ္က်ဲက သူ႕ကို အခုကုေပးေနတယ္"

လုယြီက်ိဳ႕ ဟူေသာအမည္ကိုၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္ မူလပိုင္ရွင္၏ အမွတ္ဉာဏ္မ်ားထဲမွ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏မ်က္လုံးမ်ားေရွ႕တြင္ ကေလးမ်က္ႏွာႏွင့္ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသည့္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ခ်က္ခ်င္းေပၚလာသည္။

ခဏၾကာေတာ့ မွိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။

ထိုႏွစ္တြင္၊ သူ႕အသိအကြၽမ္းမ်ားဟုပင္ မယူဆနိုင္ေသာ အျခားဂိုဏ္းမ်ား၏ တပည့္မ်ားကို ကယ္တင္ရန္အတြက္ သူ(လုယြီက်ိဳ႕)သည္ ေဖးယီ၏ အစားအစာျဖစ္လုနီးပါးပင္။

ထိုသို႔ေသာလူသည္ ဘာ့ေၾကာင့္ နတ္ဘုရားမ်ား၏ ပစၥည္းမ်ားခိုးယူၿပီး စြန့္ပစ္ေျမေတြ ျပစ္ဒဏ္ခ်ခံရသလဲ?

လြင္တီးေခါင္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတူေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ လူတိုင္းဟာ ႏွလုံးသားမ်ားတစ္သားတည္းျဖစ္သြားကာ လုယြီက်ိဳ႕ဒဏ္ရာရသြားတယ္လို႔ၾကားေတာ့ က်ိဳးဝမ့္က ဘယ္လိုလုပ္ဆက္ထိုင္ေနနိုင္မလဲ? သူမသည္ အပိုင္းအစမ်ားကိုစုကိုင္လိုက္ၿပီး အခန္းတစ္ခုဆီသို႔ ခ်က္ခ်င္း ေလွ်ာက္သြားေတာ့သည္။

အခန္းထဲကေန က်ိဳးဝမ့္ရဲ႕ေနာက္ကို အနီးကပ္လိုက္လာတဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုေတြ႕လိုက္တဲ့အခါ ထက္​ျမက္ေသာလူဟာ မေရွာင္လႊဲဘဲ သူ႕ကို မေၾကာက္႐ြံ႕စြာ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ “႐ႊီရွစ္ရႈန္း ျပန္လာၿပီလို႔ ခြၽီရွစ္ရႈန္း ေျပာတာၾကားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အရင္2ရက္ေလာက္က ကြၽန္-ကြၽန္ေတာ္ နန္ေတာင္ကေန ဝိညာဥ္ေက်ာက္တုံးေတြရွာရင္း ျပန္လာေတာ့ အိပ္ရာထဲမွာလဲေနၿပီး မထနိုင္ေသးတာမို႔လို႔....လာမႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာပါ။ ႐ႊီရွစ္ရႈန္း ကြၽန္ေတာ့္ကို မွတ္မိေသးလားမသိဘူး?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "........"

မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ အမွတ္ဉာဏ္ေတြထဲမဇ သူ႕ေရွ႕ကလူရဲ႕ ေျခရာေတြကို ေ႐ြးထုတ္ဖို႔ ႐ုန္းကန္ေနခ်ိန္မွာ တဖက္လူက အရင္ၿပဳံးျပလာသည္- “႐ႊီရွစ္ရႈန္း မမွတ္မိတာ...မထူးဆန္းပါဘူး။ ​ေနာက္​ဆုံးအႀကိမ္​ ရွစ္ရႈန္းကို​ေတြ႕တုန္းက....ကြၽန္ေတာ္က အငိုသန္ကေလးေလးပဲ ရွိေသးတာ"

႐ႊီရွင္းက်ီ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။ “.....မင္းက ေထာင္ရွန္းလား?"

ခြၽီခ်ီႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီတို႔ စကားစျမည္ေျပာေနစဥ္ "ေထာင္ရွန္း" ဟု အမည္ရေသာ လူတစ္ဦးအေၾကာင္း ခြၽီခ်ီ ေျပာသည္ကို ၾကားဖူးသည္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႕မ်က္ႏွာမွာ မျပသေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ႀကိဳေတြးထားၿပီးသားပင္။

....ဒီ "ေထာင္ရွန္း" သည္ အလြန္ထူးဆန္းလွသည္။

ဟုတ္တာေပါ့၊ သူ႕အေျပာအဆိုနဲ႕ အမူအရာက ထူးဆန္းတာမဟုတ္ဘဲ၊ ေထာင္ရွန္းရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကိုက ထူးထူးျခားျခားပါပဲ။

-မူရင္းပိုင္ရွင္၏ မွတ္ဉာဏ္တြင္ သူမရွိခဲ့႐ုံသာမက ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုယ္တိုင္ေရးသားခဲ့ေသာ ဝတၳဳထဲတြင္လည္း မေပၚခဲ့ေပ။

သူသည္ ႐ုတ္တရက္ ေပၚလာပုံရေသာ္လည္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းမွ ယုံၾကည္ထိုက္သူအျဖစ္ လက္ခံခဲ့ၿပီး လြင္တီးေခါင္ရွိ ဤခုနစ္ေယာက္ပါအဖြဲ႕သို႔ ႀကိဳဆိုခဲ့သည္။

ဒီစကားထစ္တဲ့ မိန္းမလ်ာေလးမွာ ထူးထူးျခားျခား တစ္ခုခုေတာ့ ရွိမလား?

ဒီစာအုပ္မွာ တစ္ခုတည္းေသာ ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့CPက ရွစ္ရႈန္းႏွင့္ ခ်ဳံ႕ကြမ္းေလးဆိုတာ သတိျပဳေပးပါေနာ္~

_____________