ဆယ္ေက်ာ္သက္ လုယြီက်ိဳ႕သည္ ခ်င္းလ်န္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းထဲသို႔ လက္ခံခံရသည္ကို အတိုခ်ဳပ္ပုံစံျဖင့္ ကေယာင္ကတမ္း ေျပာျပေနသည္။

ပ်င္းရိၿပီး နာမည္မရွိေသာ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူသည္ ေသမ်ိဳးေလာကသို႔ အေပ်ာ္အပါးသြားေသာအခါ အပ်ိဳ​စင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မင္ယာျပည္မွ ႏႈတ္ဆက္ကာ ဖ်ားနာသည္ျဖစ္ေစ က်န္းမာသည္ျဖစ္ေစ သူမႏွင့္အတူ ေနခဲ့သည္။

အပ်ိဳမေလးက လုယြီက်ိဳ႕ကို ေမြးခဲ့ေပမယ့္ မီးဖြားၿပီးေနာက္ ကာလမွာ ဖ်ားနာခဲ့သည္။ သူမ၏ခႏၶာကိုယ္သည္ အားနည္းလာၿပီး လုယြီက်ိဳ႕ အသက္ 3ႏွစ္တြင္ ဆုံးပါးသြားခဲ့သည္။

လူတစ္ဦးသည္ သရဲတစ္ေဆအျဖစ္သို႔ ေအာင္ျမင္စြာကူးေျပာင္းရန္ ေျခာက္ႀကိမ္တြင္ တစ္ႀကိမ္သာ အခြင့္အေရးရွိၿပီး ထိုတစ္ေဆဆရာသည္ ေသျခင္းျဖင့္ခြဲခြာခံရျခင္း၏ခါးသီးမႈကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ အရသာခံခဲ့သည္။ သူသည္ အလြန္စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္သျဖင့္ အ႐ြယ္မေရာက္ေသးေသာ ကေလးကို ခ်န္ထားခဲ့ကာ သူမေနာက္ လိုက္သြားခဲ့သည္။

လူငယ္ေလး လုယြီက်ိဳ႕ ေလာကေရးရာမ်ားကို နားလည္နိုင္ၿပီးေနာက္တြင္ အျခားသူမ်ားထံမွ အတင္းအဖ်င္းအနည္းငယ္ကိုၾကားရၿပီး သူ႕အေဒၚအတြက္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္ေနေၾကာင္း သိရွိလာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လြယ္အိတ္ေသးေသးေလးတစ္အိတ္ကို ေကာက္ယူကာ က်င့္ႀကံေရး ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အသိပညာမ်ားရရွိရန္ မေသမ်ိဳးတစ္ေယာက္ကို ရွာေဖြရန္၊ အေဒၚအား ႏႈတ္ဆက္ကာ အိမ္မွထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။

သူ၏ ခရီးစရိတ္ စုေဆာင္းေငြမ်ား လုံး၀ကုန္သြားခ်ိန္တြင္ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

သူ႕ကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ရႈန္းသည္ ဒီလူငယ္ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားထဲသို႔ အမွတ္မထင္ ဝင္ေရာက္သြားသည္အထိ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ စစ္ေဆးမႈ မျပဳလုပ္ခဲ့ေပ။

လုယြီက်ိဳ႕သည္ သူ႕တြင္ ေျဖာင့္မတ္ေသာ ဂိုဏ္းမ်ား လက္ခံနိုင္သည္ထက္ လုံးဝေက်ာ္လြန္ေသာ ေသြးႏွောမ်ိဳးရိုးရွိသည္ကိုပင္ မသိခဲ့ေပ။ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္စု၏ ေသြးသား နိုးထလာခ်ိန္တြင္ သူသည္ အသက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။ သူ ထြက္သြားဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ စီစဥ္ခဲ့ေပမယ့္ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားကို သူ႕အိမ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပိီးျဖစ္လို႔ စြန႔္လႊတ္ဖို႔ ဝန္ေလးေနခဲ့သည္။

လုယြီက်ိဳ႕က မဝံ့မရဲနဲ႕ ေတာင္းပန္သည္။ "...႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္ ေျဖာင့္မတ္တဲ့ဂိုဏ္းေတြအတြက္ ဒုကၡမေပးခ်င္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ပိုင္နိုင္တဲ့ေနရာကိုပဲ ရွာခ်င္ခဲ့တာပါ"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေျခဖ်ားေထာက္ကာ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚတက္ခဲ့သည္- "မင္းတကယ္ကို သတၱိရွိတာပဲ။ မင္းရဲ႕ေသြးသား နိုးထလာတာေတာင္ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားမွာ ဆက္ေနရဲေသးတာလား? ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားက ဝမ္႐ြယ္ခ်န္ရဲ႕ နာမည္ဂုဏ္သတင္းကို မင္းမသိဘူးလား?"

“အဲဒါကေတာ့ ေကာလဟာလေတြပဲ ၾကားဖူးပါတယ္....” ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလး လုယြီက်ိဳ႕က ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး "ဝမ္ရွစ္ရႈန္းက တရားမွ်တမႈမရွိတဲ့ ဂိုဏ္းေတြကို အၿမဲမုန္းတယ္....”

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ဒါမုန္းတီးတာထက္ ပိုတယ္။ ဒီႏွစ္ မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ?"

လုယြီက်ိဳ႕က နာခံမႈျဖင့္ “14ႏွစ္ပါ” ဟု ေျဖသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိဳက္ၿပီး "မင္းေမြးတဲ့ႏွစ္တုန္းက ေသာင္းက်န္းၿပီး မာနႀကီးတဲ့ မင္ယာနိုင္ငံက တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္က ေနရာအႏွံ႕ကို ဒုကၡေပးခဲ့တယ္။ ႐ႊယ္ခ်န္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ႕မိဘေတြကို တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္စုက သတ္ပစ္တာကို ျမင္ခဲ့ရၿပီး စိတ္ထိခိုက္ခဲ့တယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္က ႏွလုံးေရာဂါကို ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲလာတဲ့အထိ သူ႕ရဲ႕ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ႀကံ့ခိုင္မႈ က်ဆင္းသြားခဲ့တယ္။ ကလဲ့စားေခ်ဖိဳ႕အတြက္ပဲ မေသမ်ိဳးပညာကို ေလ့က်င့္ဖို႔ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားသို႔ ဝင္ခဲ့တယ္။ သူရဲ႕႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေျခအေနနဲ႕ေတာင္ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားရဲ႕ သာ့ရွစ္ရႈန္းျဖစ္လာတဲ့အထိ သူ႕အဲ့လမ္းကိုဆက္သြားဖို႔ ဘယ္ေလာက္မုန္းတီးေနလဲ မင္းအခုေလာက္ဆို သိေရာေပါ့"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မင္ယာနိုင္ငံ ပ်က္စီးသြားသည့္ေန႕ကို မွတ္မိေနေသးသည္။ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္သည္ နတ္ဝိဇၨာပညာကို အသုံးျပဳ၍ ျဒပ္စင္ငါးပါး၏ လည္ပတ္မႈႏွင့္ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္တစ္ခုလုံးကို ေခါက္တုံ႕ေခါက္ျပန္ သြားကာ သူသြားေလရာရာ၌ ေသြးမိုးမ်ား စီးက်ေစခဲ့သည္။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့ခဲ့ၿပီး အနက္ေရာင္ဆံပင္၏ ဦးေခါင္းကို ႏွင္းခဲျဖဴေရာင္ျဖင့္ ေဆးဆိုးခဲ့ေသာ ျပင္းထန္ေသာႏွလုံးေရာဂါျဖင့္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ထိုတိုက္ပြဲအၿပီးတြင္ သူသည္ အေလာင္းေကာင္မ်ားႏွင့္ ေသြးပင္လယ္ေတာင္ေပၚမွ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို ေရွာင္ဖယ္ကာ သူ၏ ဆံပင္ျဖဴကို ေသြးနီ အေရာင္ျခယ္ခဲ့သည္။

ပါးျပင္ေပၚသို႔ စီးက်လာေသာ ေသြးမ်ားသည္ သူ႕မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ေရာယွက္ေနသည္။

အလားတူ ေသြးမ်ားျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းေနေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို တြန္းလိုက္သည္။ သူ႕လက္ထဲမွ ယက္ေတာင္ကို ေဝွ႕ယမ္းလိုက္ၿပီး ျပန႔္က်ဲေနေသာ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား အျပည့္စီျခယ္ထားေသာ ထီးတစ္လက္က ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ ေခါင္းေပၚကို အကာအကြယ္ေပးလိုက္သည္။ သူ႕မ်က္ရည္ေတြကို ဖုံးထား႐ုံတင္မကဘဲ ပတ္ဝန္းက်င္က လမ္းေလွ်ာက္လာေနတဲ့ တပည့္ေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြကိုလည္း ပိတ္ဆို႔ထားလိုက္သည္။

တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္ဝင္မ်ားအတြက္ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏မုန္းတီးမႈကို ႐ႊီရွင္းက်ီ မွလြဲ၍ မည္သူမွ်နားမလည္ေပ။

လုယြီက်ိဳ႕၏မ်က္ႏွာသည္ ျဖဴေဖ်ာ့သြားၿပီး "႐ႊီရွစ္ရႈန္း ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိပါၿပီ....”

႐ႊီရွင္းက်ီက မ်က္ခုံးပင့္လိုက္ၿပီး "မင္းဘာသိလဲ"

လုယြီက်ိဳ႕က တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ "ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားကေန ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားပါ့မယ္.....”

"ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားကေန ထြက္သြားဖို႔ ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ?" ႐ႊီရွင္းက်ီက ရယ္ေမာသြားသည္။ "ငါဆိုလိုတာက မင္းအနာဂတ္မွာ ေသခ်ာသတိထားရမယ္လို႔၊ မင္းကိုသာ ဝမ္ပိုင္ေမာင္ ဖမ္းမိသြားရင္ ကပ္ေဘးႀကီးျဖစ္သြားမွာမို႔လို႔ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္ရဲ႕ ပညာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မသုံးနဲ႕”

လုယြီက်ိဳ႕ : ".......”

ဝမ္၊ ဝမ္ပိုင္ေမာင္: .........

ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကား၏ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ ဖုေယာင္ကြၽင္းသည္ Goအတတ္ပညာကိုႏွစ္သက္သည္။ သူသည္ ေအးေဆးေသာ ပင္ကိုယ္စရိုက္ရွိၿပီး ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ေသာေၾကာင့္ ခ်ိဳင့္ဝွမ္းကိစၥအားလုံးကို ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ တစ္ေယာက္တည္း ဂ႐ုစိုက္ခဲ့သည္။ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားသည္ အျခားဂိုဏ္းသုံးဂိုဏ္းႏွင့္လည္း ကြဲျပားေသာေၾကာင့္ အဆင့္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားသည္ အထူးတင္းက်ပ္သည္။ ထို႔အျပင္၊ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ ကိုယ္တိုင္က အလြယ္တကူ ၿပဳံးတတ္သူမဟုတ္တာေၾကာင့္ ဤအျပင္စည္း တပည့္အုပ္စု၏ ႏွလုံးသားထဲတြင္ သူသည္ နတ္ဘုရားႏွင့္တူသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လုယြီက်ိဳ႕သည္ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္အား တစ္​စုံတစ္ေယာက္က အမည္ေျပာင္ျဖင့္ေခၚလိုက္သည္ကို ၾကားလိုက္ရၿပီးေနာက္ သိသိသာသာ တုန္လႈပ္သြားခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေတြးၿပီးမွသာလွ်င္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏စကားကို နားလည္သြားခဲ့သည္။

သူႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ စိထားၿပီး "႐ႊီရွစ္ရႈန္း ဆိုလိုတာက...ကြၽန္ေတာ္ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားမွာ ေနနိုင္တုန္းပဲလား?"

"ဘာလို႔မျဖစ္ရမွာလဲ?" ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေခါင္းကို ပုတ္ၿပီး "စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာင္ မင္းမေသမ်ိဳးပညာေတြကို ဆက္က်င့္နိုင္တယ္၊ အဲဒါ ဘယ္ေလာက္ႀကီးျမတ္လိုက္လဲ?"

လုယြီက်ိဳ႕ ဝမ္းသာၿပီး အံ့ၾသသြားသည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း ဝမ္ရွစ္ရႈန္းကို မေျပာဘူးလား?"

“လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ေတြကို လိုက္ေဖာ္တာ ဒီကမၻာမွာ အဓိပၸါယ္မရွိဆုံး လုပ္ရပ္ပဲ” ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေရဘူးထဲမွ ေရတစ္က်ိဳက္ယူေသာက္ၿပီး လုယြီက်ိဳ႕ထံ မေပးမီ ႏႈတ္ခမ္းကို သုတ္လိုက္သည္။ "ငါ ဖုန္းလင္ေတာင္ကို ပထမဆုံးေရာက္တဲ့ႏွစ္က အေရွ႕ဧကရာဇ္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားမွာ ငါလည္း ပါဝင္ခဲ့တယ္။ ငါ ျမင့္ျမတ္တဲ့ငန္းေတာင္ကိုရဖို႔ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းရဲ႕ က်ိဳးသခင္ေလးနဲ႕ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့အခ်ိန္က က်ိဳးသခင္ေလးက အလိုလိုက္ခံေနရတဲ့ ေခြးေကာင္ေလးပဲ၊ သူက ေခြး႐ူးလိုမ်ိဳး ႀကီးစိုးေနၿပီး ငါကလည္းအဲ့တုန္းက ပညာကိုေကာင္းေကာင္း မသင္ရေသးေတာ့ ညာလက္ေမာင္း ဒဏ္ရာရသြားခဲ့တယ္။ ငါ့ဆရာက ဘာလို႔ ဒဏ္ရာရတာလဲလို႔ ေမးေတာ့ မေတာ္တဆ က်ိဳးသြားတာ၊ သူနဲ႕ဘာမွမဆိုင္ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တယ္"

လုယြီက်ိဳ႕က ေရဗူးကိုဖက္ၿပီး သိခ်င္ေဇာနဲ႕ ေမးလိုက္သည္။ "ဘာလို႔လဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ၿပဳံးေန႐ုံသာ။ "ငါသာအဲ့လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ကို ေဖာ္လိုက္ရင္ ငါ့ဆရာက ဟန္ျပအေနနဲ႕ သူ႕ကိုတစ္ခါေလာက္ပဲရိုက္လိုက္မွာေလ၊ အဲ့က် ငါအရိုက္ခံရတာ အလကားျဖစ္သြားမွာ မဟုတ္ဘူးလား? ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ အရႈံးမခံနိုင္ပါဘူး"

လုယြီက်ိဳ႕: "....ေနာက္ေတာ့?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "လြန္ခဲ့တဲ့ 2ႏွစ္က အေရွ႕ဧကရာဇ္ အခမ္းအနားမွာ ေတာင္ထဲမွာ လူမရွိတဲ့ေနရာေတြ႕ၿပီး သူ႕ကိုငါကိုယ္တိုင္ ေႂကြးလိုက္တယ္"

လုယြီက်ိဳ႕ : ".....”

......အၿငိဳးထားတဲ့လူေတြက အရမ္းေၾကာက္စရာေကာင္းတာပဲ။

သူ႕ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီက လက္တစ္ဖက္ကို ဆန႔္ထုတ္ကာ လုယြီက်ိဳ႕၏ ေခါင္းကို ပုတ္လိုက္သည္။ “မွတ္ထား၊ မင္းရဲ႕ အေထာက္အထားကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာျပနဲ႕အာ။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဒီလွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ကို သိရင္ လုံေလာက္ေနၿပီ”

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ကို အလြန္ယုံၾကည္ေသာေၾကာင့္ လုယြီက်ိဳ႕ အေတာ္ေလး ေျပာစရာေပ်ာက္ရွခဲ့သည္။

သူက အစမ္းသေဘာေမးလိုက္သည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း အဲဒီေန႕မ်ိဳးေရာက္လာမွာကို မေၾကာက္ဘူးလား....?”

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေရဗူးကိုယူၿပီး လက္ဖဝါးကိုလွန္ကာ ဝါးယက္ေတာင္အျဖစ္သို႔ ျပန္ေျပာင္းလိုက္သည္- "ဘာကိုေၾကာက္ရမွာလဲ? တစ္ေန႕ မင္းစိတ္ေျပာင္းသြားမွာကိုလား? တစ္ေန႕ မင္း ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားကို သစၥာေဖာက္မွာကိုလား?"

လုယြီက်ိဳ႕က သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိထားၿပီး ဆက္မေျပာရဲေတာ့။

႐ႊီရွင္းက်ီက လြယ္လြယ္ကူကူ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္– “အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ဒီအေၾကာင္း ေျပာၾကရေအာင္။ အနည္းဆုံးေတာ့ မင္းက တျခားဂိုဏ္းက တပည့္ေတြအတြက္ စေတးခဲ့ၿပီး လုံေလာက္တဲ့ယုံၾကည္မႈရခဲ့တယ္၊ မင္းေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ႕ ရွာေတြ႕ခဲ့ရတဲ့အိမ္ကေန ဘာလို႔ ငါကေမာင္းထုတ္ရမွာလဲ?"

သူ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အနီးကပ္ၾကည့္ကာ သူ႕မာရ္နတ္၏ဂ႐ုစိုက္ေသာသေဘာထားကိုျပန္ထိန္းကာ သတိေပးလိုက္သည္။ "လုယြီက်ိဳ႕၊ မင္းေသခ်ာနားေထာင္၊ မင္းရဲ႕ဓားကို ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားဆီ ဦးတည္မယ့္ေန႕ေရာက္လာရင္ ငါလာေတြ႕မယ္၊ မင္းထက္ေတာ့အရင္ ငါ့ဓားကို မထုတ္ဘူးလို႔ ကတိေပးနိုင္တယ္ နားလည္လား?"

လုယြီက်ိဳ႕က သူ႕ေက်ာကို တည့္တည့္မတ္မတ္နဲ႕ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္သန္းေလးကို ထုတ္လိုက္သည္။ "ကတိ?"

လုယြီက်ိဳ႕က ေအာက္ကိုငုံ႕ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ လက္သန္းေလးအေပၚကို ဖိနမ္းလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့အားသင့္သြားသည္။ "....ဒါက..”

လုယြီက်ိဳ႕ ၏ပါးျပင္မ်ားသည္ အနည္းငယ္နီျမန္းသြားသည္- "ဒါ မင္ယာနိုင္ငံရဲ႕ အျမင့္ဆုံးက်င့္ဝတ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး က်မ္းက်ိန္တာကို ကိုယ္စားျပဳတာပါ"

႐ႊီရွင္းက်ီက ရယ္ေမာလိုက္ၿပီး လုယြီက်ိဳ႕လည္ပင္းတြင္ ပတ္ထားေသာ ပိုးသားပိတ္စကို ေခ်ာေမြ႕စြာ ဆုတ္ၿဖဲလိုက္သည္။

လုယြီက်ိဳ႕သည္ ေရွ႕သို႔ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္ကာ မ်က္လုံးမ်ား စိုစြတ္လာၿပီး အံ့ၾသသြားပုံရသည္။

အေရွ႕ဧကရာဇ္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားတြင္ ပါဝင္သည့္ တပည့္တိုင္းတြင္ ဤပိုးထည္တစ္ခုစီရွိၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လည္ပင္းကို ဝန္းရံထားသည့္ ေက်ာက္စိမ္းကြင္းဆက္ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားသည့္ ဝိညာဥ္စြမ္းအား အရိပ္အေယာင္တစ္ခု ျမႇုပ္ႏွံထားသည္။ တပည့္တိုင္းတြင္ ဝိညာဥ္စြမ္းအားမ်ား ပ်ံ့ႏွံ႕မႈကို ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အႏၱရာယ္ရွိမရွိ၊ ကယ္တင္ရန္ လိုအပ္မအပ္ကို ခြဲျခားနိုင္ေစသည္။

ပါဝင္သည့္ တပည့္တစ္ဦး ဒဏ္ရာရသြားသည္ႏွင့္ ၎တို႔၏ လုံၿခဳံေရးအတြက္ ဆက္လက္ပါဝင္ခြင့္ မျပဳေတာ့ေပ။

စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးအရာရွိ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏တာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ လုယြီက်ိဳ႕ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲကို မထည့္ခင္ ပိုးထည္ကို ႏွစ္ခါေခါက္ၿပီး သူ႕လက္ျဖင့္ ႏွစ္ႀကိမ္ပုတ္ေပးလိုက္သည္ - "မင္းရဲ႕ ပါဝင္ခြင့္ကို ဒီႏွစ္မွာ ႐ုတ္သိမ္းလိုက္ၿပီ။ မင္းရဲ႕ဒဏ္ရာေတြကို ဂ႐ုစိုက္ၿပီး 2ႏွစ္အတြင္း ျပန္လာခဲ့ေပါ့"

အေရွ႕ဧကရာဇ္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားကို လူဝမ့္ၾကည့္စင္တြင္ က်င္းပခဲ့ၿပီး ဂိုဏ္းေပါင္းစုံမွ တပည့္မ်ားသည္ 2ႏွစ္လွ်င္ တစ္ႀကိမ္ စုေဝးၾကသည္။

ဂိုဏ္းေလးခုစီသည္ ေျမာက္၊ အေနာက္၊ ေတာင္ႏွင့္ အေရွ႕တို႔တြင္ အခန္းေလးခန္းကို သိမ္းပိုက္ထားသည္။ ေနာက္က်ေနၿပီျဖစ္၍ ယဇ္ပူေဇာ္ပစၥည္းမ်ား လိုက္ရွာၾကေသာ တပည့္မ်ားသည္ အနားယူကာ ခြန္အားအား ျပန္လည္ျဖည့္တင္းၿပီး မနက္ျဖန္ ထပ္မံတိုက္ပြဲဝင္ရန္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။

ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကား တပည့္မ်ား၏ အနားယူသည့္အေဆာင္သည္ ေတာင္ပိုင္းခန္းမတြင္ ရွိသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဒဏ္ရာရေနေသာ လုယြီက်ိဳ႕ကို လႊဲေျပာင္းေပးၿပီးေနာက္၊ ဖုန္းလင္ေတာင္၏ တပည့္မ်ား တည္ရွိရာ ေျမာက္ဘက္ခန္းမသို႔ ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။

အေဝးမွၾကည့္လွ်င္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေျမာက္ဘက္ျခမ္းရွိ ပန္းထိုးခန္းမ၏ ပိုးထည္ခန္းေရွ႕တြင္ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ေနေသာ ပုံသဏၭန္ႏွစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ႏွလုံးသားထဲတြင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး ေပၚလာၿပီး အေပၚကို ဦးတည္သြားခဲ့သည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း၊ ၎သည္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းငယ္ႏွင့္ ခ်ဳံ႕ကြမ္းငယ္ေလးျဖစ္သည္။

ႏွစ္ေယာက္သား နီးနီးကပ္ကပ္ မထိုင္ၾက။ တစ္ေယာက္က လက္စြပ္ကို ယက္ဖို႔ဆြတ္ထားတဲ့ ဝါးအစြပ္တစ္ေခ်ာင္းကို အသုံးျပဳေနၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္က ခန္းမအတြင္းက ထြက္လာတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ဝါးစာ႐ြက္ေပၚမွာ တစ္စုံတစ္ခုကို ေရးေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ခ်ဥ္းကပ္လာၿပီး သူ႕လည္ေခ်ာင္းကို ညင္သာစြာ ရွင္းပစ္လိုက္သည္။

ထိုအသံကိုၾကားေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အလြန္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းစြာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ေခါင္းေမာ့လိုက္ၾကသည္။

ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မက္မြန္ပြင့္မ်က္လုံးတစ္စုံသည္ ထာဝရစိုးရိမ္ေသာကျဖင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသကဲ့သို႔ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူေစာင့္ဆိုင္းေနေသာသူကို ေတြ႕လိုက္ရသကဲ့သို႔ ေတာက္ပေနသည္။

ဆန႔္က်င္ဘက္အားျဖင့္ က်ိို႔က်စ္သမ္းသည္ ပို၍ ဂ႐ုမစိုက္ပုံေပါက္သည္။

"ရွစ္ရႈန္း ျပန္လာၿပီ" ဟု သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "မင္းတို႔ဘာလို႔မအိပ္ေသးတာလဲ?"

က်ိို႔က်စ္သမ္းသည္ ဝါးညွပ္မ်ားကို သူ၏ အိတ္ေဆာင္အိတ္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္ၿပီး “ရွစ္ရႈန္း ျပန္လာတာကို ေစာင့္ေနတာပါ” ဟု ျပန္ေျပာသည္။

သူစကားေျပာေနစဥ္တြင္ မ်က္ႏွာေအးစက္ေသာ ထိုေကာင္ေလးက ေျမျပင္ေပၚတြင္ ခ်ထားေသာ ဓားျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုေထာက္ကာ မတ္တပ္ရပ္ခ်င္ေနသည္။

ေျမႀကီးေပၚ၌ ေျခကိုေထာက္၍ ႏွိမ့္ခ်ကာ ဒူးေထာက္လ်က္၊ သူ၏နဂိုက ေအးစက္ေသာ အမူအရာမွာ အနည္းငယ္ ကြဲလြဲသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက မ်က္ခုံးပင့္လိုက္ၿပီး "ဘာျဖစ္တာလဲ?"

က်ိို႔က်စ္သမ္းက သူ႕ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္လိုက္ၿပီး "ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီက ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး ေျမျပင္ကို မထိဝံ့ေသာ က်ိို႔က်စ္သမ္း၏ ညာဘက္ေျခက်င္းဝတ္ကို ညွစ္လိုက္သည္။

က်ိို႔က်စ္သမ္းသည္ မတ္တပ္ရပ္မေနနိုင္ေတာ့ဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လက္ထဲသို႔ လဲက်သြားသည္။

သူ႕ပါးျပင္ထဲသို႔ ေသြးမ်ား တဟုန္ထိုး စီးဝင္လာၿပီး ထိုေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ လ်စ္လ်ဴရႈတတ္ေသာ မ်က္ႏွာသည္ အထိတ္တလန႔္ အရိပ္အႁမြက္ အနည္းငယ္ျဖင့္ အေရာင္ေျပာင္းသြားသည္။ က်ိို႔က်စ္သမ္းက ဘာမွမမွားသလို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ ရဲ႕လက္ကေန ႐ုန္းထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ "....စိတ္မပူပါနဲ႕၊ အၾကာႀကီးထိုင္ေနလို႔ ထုံေန႐ုံပဲ၊ ခဏေနရင္ အဆင္ေျပသြားမွာပါ”

႐ႊီရွင္းက်ီက ၿပဳံးၿပီး သူ႕ကို ေထာက္ကိုင္လိုက္ကာ ေနရာတြင္ ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္- "တက္"

က်ိို႔က်စ္သမ္း ၏မ်က္ႏွာသည္ ပိုမိုနီျမန္းလာၿပီး သူ႕အဝတ္ေထာင့္ကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ဆုပ္ထားကာ ေျဖေလ်ာ့လိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ဆု​ပ္လိုက္သည္။ "...ရွစ္ရႈန္း၊ မလိုပါဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး “ဘာလဲ၊ မင္းရဲ႕ရွစ္ရႈန္းက မင္းကို ကုန္းမပိုးနိုင္ဘူးလို႔မ်ား ထင္ေနတာလား?”

“မဟုတ္ဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး...” က်ိို႔က်စ္သမ္းသည္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ေပၚ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ရွားရွားပါးပါး စကားေၾကာင့္ အံ့အားသင့္စြာ စကားထစ္သြားသည္။ “ရွစ္ရႈန္း ဒါ.....မသင့္ေတာ္ပါဘူး”

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ဘာမသင့္ေတာ္တာလဲ? ဆရာ ဒီမွာမရွိဘူး၊ ရွစ္ရႈလည္း မရွိဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ငါေျပာတာ အကုန္မွန္တယ္။ တက္"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းသည္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို အထပ္ထပ္အခါခါ ခ်လိဳက္ၿပီး အဆုံးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ေက်ာေပၚသို႔ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ တက္လိုက္သည္။ “ရွစ္ရႈန္းကို ဒုကၡေပးမိပါၿပီ"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လည္ပင္းကို သိုင္းဖက္လိုက္သည္ကို တစ္ဖက္မွ ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏အဝတ္အစားေထာင့္ကို ဆြဲလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး "ဘာျဖစ္လို႔လဲ?"

ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္လိုက္ၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ "...ရွစ္ရႈန္း ကြၽန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြလည္း ထုံေနတယ္"

ေနာက္ဆုံးအဆုံးသတ္သည္ စိတ္ကူးယဥ္ဖို႔ မခက္ေပ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ေနာက္ေက်ာတြင္ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ဖက္တြယ္ထားၿပီး တစ္ဖက္စီကို သိမ္းပိုက္ထားသည္။

ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေသးေသးေလးမို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ၿပိဳင္တည္းသယ္ဖို႔ သိပ္အားစိုက္ထုတ္စရာမလိုပါဘူး။

ႏွစ္ေယာက္သား လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ဖက္တြယ္ထားေၾကာင္း ေသခ်ာၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အတြင္းခန္းမဆီသို႔ သြားခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ခဏအၾကာတြင္ သူ႕ေနာက္တြင္ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ကေလးဆန္ေသာ ေကာင္စုတ္ေလးႏွစ္ေကာင္သည္ မူလက တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တုန္လႈပ္႐ုံမွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ပုတ္ခတ္လာၾကသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘယ္သူက နည္းနည္းၾကမ္းတယ္ ဆိုတာ မသိရေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လုံးက ေျခေထာက္ျဖင့္ စတင္ကန္လာၾကသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေနရာတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ "....မင္းတို႔ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ?"

ခ်ဳံ႕ကြမ္းက စိတ္ရႈပ္သြားၿပီး “ရွစ္ရႈန္းက ငါ့အပိုင္၊ ဖယ္”

က်ိဳ႕က်စ္သမ္း : "မဖယ္ဘူး၊ ငါ့အပိုင္"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူတို႔၏ရန္ပြဲကို ႏွောင့္ယွက္မိေသာေၾကာင့္ ရယ္ရမလား၊ ငိုရမလားမသိ: "....မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး၊ ရွစ္ရႈန္းက အဖိုးတန္ပစၥည္းလား? မင္းႏွစ္​​ေယာက္​ လုေနရေအာင္ေလ? မင္းႏွစ္​​ေယာက္​ ဆက္​တိုက္​​ေနရင္​ ေအာက္​ခ်ၿပီး ကိုယ့္​ဘာသာကိုယ္​ လမ္း​ေလွ်ာက္​ခိုင္းလိုက္မွာေနာ္"

ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသည္ ကမၻာေပၚသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ၎တို႔ကို သူ႕ေနာက္ေက်ာေပၚတင္ၿပီး ေတာက္ပေသာ မီးေရာင္မ်ားဆီသို႔ ဦးတည္သြားခဲ့သည္။

ထိုအလင္းတန္းမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း မွိန္သြားၿပီး လွိုင္းလုံးႀကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေပါင္းစပ္သြားသည္ကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ျပင္းထန္စြာ ေတာက္ပလာျပန္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္ခြံမ်ား လႈပ္ယမ္းသြားၿပီး မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္သည္။

သူသည္ စြန့္ပစ္ေျမတြင္ ရွိေနဆဲ။

လြင္တီးေခါင္မွာ အိပ္မက္မက္ျခင္းသည္ စြမ္းအင္ပိုသုံးတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးဟာ ခြန္အားမရွိသလို သူ႕လက္ေတြ အလြန္အမင္း နာက်င္ေနၿပီး အားနည္းေနတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ထိုင္ရန္ အားထုတ္မႈမ်ားစြာကို ျဖဳန္းတီးၿပီးေနာက္၊ က်ိဳးဝမ့္သည္ သူ႕အခန္းထဲတြင္ အမွန္တကယ္ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ သူမတြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ပိုက္ကာ နံရံကိုမွီေနၿပီး မေက်နပ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သူမေနာက္ေက်ာတြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ ဧရာမဓါးႀကီးတစ္လက္ရွိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေခါင္း မူးေဝတာကို သည္းခံၿပီး “မင္းဘာလို႔ဒီကိုေရာက္ေနတာလဲ?”

က်ိဳးဝမ့္က အျပင္ဘက္သို႔ ၫႊန္ျပသည္– “ဖုန့္ေတာင္က လူေတြသူတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ကို ကယ္တင္ဖို႔ လာေနၾကၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အ႐ူးလို သတ္ေနၾကတယ္။ မုန့္သာ့ေကာက ရွင့္ကို ဒီမွာ ေစာင့္ေရွာက္ထားဖို႔ ေျပာထားလို႔”

ယေန႕ ႐ႊီရွစ္ရႈန္းလည္း ဖခင္ေမတၱာအျပည့္ရွိေနဆဲပင္။

(T/N: ကေလးေတြလုတာ ခံေနရေသာ မူရင္း႐ႊီရွင္းက်ီ: 😑)

_________