ေပြ႕ဖက္ျခင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း၊ လုယြီက်ိဳ႕

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေနာက္မွစကားမ်ားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မၾကားနိုင္ေတာ့ေပ။

အပင္၏ရနံ႕သည္ သူ၏ ဝိညာဥ္ေၾကာခုနစ္ခုႏွင့္ ေသြးေၾကာရွစ္ခုထဲကို စိမ့္ဝင္သြားၿပီး သူ႕လက္ႏွင့္ေျခတို႔ကို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေစသည္။ သူ႕နားက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ တီးတိုးေျပာသံေတြက စမ္းေရပင္လယ္ေအာ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး သတိမေပးဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ေစခဲ့သည္။

သူ႕မွာ ထူးဆန္းတဲ့အိပ္မက္တစ္ခုရွိတယ္။

အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ငါးတစ္ေကာင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ေမႊးႀကိဳင္တဲ့ ငါးစာေတြနဲ႕ ေရာေထြးေနသည္။ ေမႊးႀကိဳင္ေသာ ငါးစာသည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းၿပီး ႏြေးေထြးကာ အသက္ဝင္လာသကဲ့သို႔ သူ႕အၿမီးကို ဂ႐ုတစိုက္ နမ္းေနသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီလည္း ဗိုက္မဆာေသာေၾကာင့္ သူ႕အေၾကးခြံေတြကို ပြတ္သပ္ၿပီး လွည့္ပတ္ကစားေနခဲ့သည္။

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါတြင္ ေမႊးႀကိဳင္ေသာအစာသည္ မေရမတြက္နိုင္ေသာ လက္အမွ်င္မ်ားဆန့္ထုတ္ကာ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ ခ်ည္ႏွောင္ၿပီး အဆုံးမရွိေရစီးေၾကာင္းထဲသို႔ ဆြဲေခၚသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႐ုန္းကန္လိုေသာ္လည္း ၎၏လက္မွ်င္မ်ားသည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းၿပီး ၾကမ္းတမ္းသည္။ သူ႕အရိုးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္အထိ လ်င္ျမန္စြာ ရစ္ပတ္လာၿပီး သႏၱာေက်ာက္တန္းေတြထဲကို ဆြဲငင္ခံခဲ့ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ခါးႏွင့္ဒူးမ်ား နာက်င္ၿပီးေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာသျဖင့္ လန့္နိုးသြားသည္။ လႈပ္ရွားလိုက္ေသာအခါတြင္ သူ၏ဝမ္းဗိုက္ေအာက္ပိုင္းမွ နာက်င္မႈမ်ား ေပါက္ကြဲထြက္လာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္ကို ဗိုက္ေပၚတင္ထားလိုက္သည္ႏွင့္ သိမ္ေမြ႕ေသာ ခံစားခ်က္မ်ား တစတစ တြန္းပို႔ေနသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

....သူဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ခန္းထဲျပန္ေရာက္လာလဲမသိ၊ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို သံႀကိဳးနဲ႕ခ်ည္ထားၿပီး ကုတင္ေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းေနကာ တစ္လက္မမွ မလႈပ္နိုင္ခဲ့ေပ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ခါးကို အေနာက္ကေန တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္ထားသည္။ ပူႏြေးေသာေလျပင္းက ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လည္ပင္းေနာက္ဘက္ကို ပြတ္သပ္ၿပီး ခ်ိဳၿမိန္စြာအိပ္စက္ေနေလသည္။

ယေန႕ သူမူးေမ့လဲသြားၿပီးေနာက္၊ သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ စကားေျပာရန္ အစျပဳခဲ့ၿပီး တစ္ဝက္တစ္ပ်က္အမွန္တရားႏွင့္ မုသားမႈမ်ား ေရာႏွောကာ စြန့္ပစ္ေျမႀကီးသို႔ လာရသည့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ရွင္းျပခဲ့သည္။ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ၎တို႔ၾကားရွိ အၿငိဳးအေတးေဟာင္းမ်ားကို တစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ ဖ်က္သိမ္းရန္ ႀကိဳးပမ္းေနသည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ဤမွ်ေလာက္ထိ လုပ္ရဲခဲ့တာျဖစ္သည္။

ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္မွ ေကာင္းကင္၏အေရာင္သည္ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ ခြဲျခား၍မရေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕နဖူးမွ ျဖာထြက္ေနေသာ ေအးစက္ေသာ ေခြၽးမ်ားကို သုတ္လိုက္ၿပီး အသက္ျပင္းျပင္း႐ူလိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏ လႈပ္ရွားမႈကို ၾကားၿပီး အမွတ္တမဲ့ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္ ".....ဝူးး၊ ရွစ္ရႈန္း....”

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ ဆုပ္ကိုင္မႈေၾကာင့္ တုန္လႈပ္သြားၿပီး လက္မ်ားကို ဆြဲထုတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏လက္မ်ားသည္ ေသးသြယ္ေသာ္လည္း၊ ၎တို႔သည္ သံမဏိျဖင့္လုပ္ထားသကဲ့သို႔ ၾကမ္းတမ္းသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ထုလိုက္ေသာ္လည္း မတုန္မလႈပ္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕အိမ္မက္ထဲတြင္ ဤကဲ့သို႔ မလႈပ္မယွက္နိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးကို ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရၿပီး ယခုလက္ေတြ႕တြင္ ၎ကိုထပ္မံႀကဳံေတြ႕ရသည့္အတြက္ အလြန္စိတ္ညစ္ခဲ့ရသည္။

သူသည္ ခက္ခက္ခဲခဲ အက်ဥ္းခ်ခံထားရစဥ္တြင္ ျပန္လွည့္ကာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေရွ႕မွတြန္းထုတ္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။

သူဖန္တီးလိုက္ေသာ ၾကားေနရာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ပိုေကာင္းလာသလား၊ ပိုဆိုးလာသလားမသိေပမယ့္ ေရွ႕သို႔တိုးလာကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ယခင္ကထက္ ပိုမိုတင္းက်ပ္စြာ ေပြ႕ဖက္လိုက္သည္။

......႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ ႏြေးေထြးႏူးညံ့ေသာ အရာတစ္ခုအေပၚ ပြတ္တိုက္မိသြားသည္။

ႏႈတ္ခမ္းေပၚက ႏူးညံ့တဲ့ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ မ်က္လုံးေတြကဆတ္ခနဲ ပြင့္သြားသည္။ "....ရွစ္ရႈန္း?"

႐ႊီရွင္းက်ီ အနည္းငယ္ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြခံစားရၿပီး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ရင္ဘတ္ကို သူ႕လက္ျဖင့္ ေနာက္သို႔ အနည္းငယ္တြန္းလိုက္သည္- "ငါအသက္ရႉလို႔ မရဘူး"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕နဖူးကိုကိုင္လိုက္သည္။ "ရွစ္ရႈန္း ဒါကို မႀကိဳက္ဘူးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......"

ရွစ္သိ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေလးစားမႈေလးေတာ့ ျပပါအုံးလား?

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အျပစ္ကင္းတဲ့ အမူအရာနဲ႕ "ဒီနည္းနဲ႕ဆို ရွစ္ရႈန္းေအးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အမွန္တကယ္ပင္ အေအးဒဏ္ကို ေၾကာက္လန႔္သျဖင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက မလႈပ္ရွားနိုင္ေတာ့တဲ့အထိ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္မွာ အမွန္ပင္ ႏြေးေထြးလွသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ခႏၶာကိုယ္ အပူခ်ိန္သည္ အရမ္းမပူသလို အရမ္းလည္းမေအးဘဲ အပူခ်ိန္သည္ မွန္ကန္သည္၊ အ႐ြယ္အစား ေသးငယ္လြန္းေသာ အႏြေးထည္ထူထူႀကီးလို သက္ေတာင့္သက္သာရွိကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေနရာလြတ္ မရွိသည္အထိ ခ်ဳပ္ႏွောင္ထားသည္။

သို႔ေသာ္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ခ်ဳပ္ႏွောင္ျခင္းကို မႀကိဳက္ေသာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕လက္ေမာင္းရွိ ႂကြက္သားမ်ားကို အနည္းငယ္ ေျဖေလွ်ာ့ကာ "ရွစ္ရႈန္း နည္းနည္းေလာက္ ဆက္အိပ္သင့္တယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ ေနာက္ဆုံးေတာ့ နည္းနည္းသက္သက္သာသာ လွဲနိုင္ခဲ့သည္။ သူ႕နာက်င္ေနတဲ့ခါးကို ကိုင္ၿပီး အိပ္ယာေပၚကေန တစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက မ်က္လုံးမပိတ္သြားေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ကိုတည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ "ဘာလို႔မအိပ္တာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "...အျပင္မွာ အလင္းေရာင္ရွိတယ္"

ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ လြင္တီးေခါင္တြင္ ေနမရွိပါ၊ လကဲ့သို႔ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး အေနာက္ဘက္ျခမ္းမွ ေကာင္းကင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အလင္းတန္းတစ္ခုသာရွိသည္။ သို႔ေသာ္ အလင္းသည္ အလြန္တန္ဖိုးမရွိေပ၊ အခ်ိန္မေ႐ြး အရည္ေပ်ာ္သြားမည့္ သစ္သီးသၾကားလုံးတစ္လုံးႏွင့္ တူသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လြင္တီးေခါင္တြင္ ေန႕ႏွင့္ညကို မခြဲျခားဘဲ မနက္မွညအထိ တစ္တားထဲ ထြန္းေတာက္ေနေသာ အုံ႕မွိုင္းေသာအလင္းေရာင္သာရွိသည္။ အလင္းရွိေသာ္လည္း မေတာက္ပပါ။ တိမ္ထူေသာေန႕၏ ညေနဆည္းဆာခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္သည္ ထာဝရ ရပ္တန့္သြားသလိုပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ႏႈတ္ခမ္းေပၚသို႔ အလင္းတန္းမ်ား ပြတ္တိုက္လာေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ လန္းဆန္းသြားသည္။ ထို႔အျပင္ အိပ္ခ်င္စိတ္လုံးဝ မရွိေတာ့ပါ။ ႐ႊီရွင္းက်ီ ပင္ပန္းေနေသာ္လည္း အိပ္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ေပ။

ခဏအၾကာတြင္ အခန္းတြင္းရွိ အလင္းတန္းမ်ားသည္ လုံး၀ မ်ိဳခ်ခံလိုက္ရသလို တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့ၾသသြားသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏြယ္ပင္ေတြ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတဲ့ အသံနဲ႕အတူ ျပတင္းေပါက္နားက သစ္႐ြက္ထူထပ္တဲ့ ပိုက္ကြန္တစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ျပတင္းေပါက္ဘက္သို႔ တစ္လက္မခ်င္းစီေ႐ြ႕ကာ အလင္းေရာင္ကို ျဖည္းညွင္းစြာ ျဖတ္ေတာက္ပစ္လိုက္သည္။

အခန္းသည္ အေမွာင္ထုထဲ နစ္ျမဳပ္သြားသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕အသံကို ႏွိမ့္လိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း အဆင္ေျပသြားၿပီလား"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏မ်က္ႏွာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမျမင္နိုင္ေတာ့၊ သူ႕အား စိတ္ေက်နပ္ေစရန္ ထူးထူးျခားျခားႀကိဳးစားေနသည့္ သူ(MCG)၏ေခြးေပါက္ေလး အသံကသူ႕စိတ္ႏွလုံးကို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားေစသည္- "မဆိုးပါဘူး"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အသံသည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားသည္ - "ကြၽန္ေတာ္ လိမၼာတယ္မလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက က်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္လိုက္သည္ "မဆိုးပါဘူး"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက “ဒါဆို...ရွစ္ရႈန္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖက္ေပးပါလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......”

"ခဏေလးဘဲ" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက “ဒါကို ဆုေပးတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ေလ...."

ေနာက္ဆုံး စကားလုံးမထြက္သြားခင္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ေပြ႕ဖက္ေပးလိုက္သည္။ တစ္ဖက္က အတုေယာင္လို႔ထင္မွာ ဆိုးေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီက ေနာက္ေက်ာကို ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ပုတ္ေပးလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေအးစက္ေသာ ဖြဲ႕စည္းပုံရွိေသာေၾကာင့္ သူ၏ဘယ္လက္သည္ တစ္ဖက္လူ၏ေနာက္ေက်ာႏွင့္ ထိေတြ႕လိုက္ေသာအခါ ေရခဲအေအးဒဏ္က မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား တုန္လႈပ္သြားေစသည္။ ထိမိေသာေနရာသည္ မီးမေတာက္ေလာင္လာခင္ တစ္ခဏမွ် ထုံက်ဥ္သြားသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ခဏရပ္တန့္သြားၿပီး အံ့အားသင့္ကာ ေပ်ာ္႐ႊင္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕(MCG)ကို ဘာေၾကာင့္ ေပြ႕ဖက္လိုက္မွန္း မသိ။ သူသာမေပြ႕ဖက္ရင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း အေတြးလြန္သြားလိမ့္မယ္လို႔ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ေယာင္ဝါးဝါး ေတြးေနခဲ့သည္။ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းကို အသုံးခ်ၿပီး ေသာင္းက်န္းေနရင္ ကိစၥက ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမည္မဟုတ္ေပ။

သူက ႏူးညံ့စြာ အမိန့္ေပးလိုက္သည္။ “ဒုကၡမေပးနဲ႕ေတာ့၊ အိပ္”

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက စကားမေျပာေတာ့ဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ၀တ္႐ုံေကာ္လံကို ကိုင္ကာ သူ႕ေခါင္းကို ရင္ဘတ္ထဲသို႔ ျမႇုပ္လိုက္သည္။ ဆူညံသံမ်ားမထြက္ဘဲ၊ အိမ္ေမြးတိရိစ္ဆာန္ေလးကဲ့သို႔ ထင္ရသည္။

ဆန႔္က်င္ဘက္အေနနဲ႕ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ သူ႕ရဲ႕ရင္းႏွီးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားမႈကို စိတ္မဆိုးခဲ့ေပ။ အဲ့အစား အနည္းငယ္ေလာက္ အိပ္ငိုက္လာၿပီး နာရီေလးပုံတစ္ပုံအတြင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အိပ္မက္ေျမထဲသို႔ ဝင္ေရာက္သြားေသာအခါ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ရင္ခြင္ထဲမွ တလႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏လက္ကို အလြန္ေပါ့ပါးစြာဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး လက္ကို သူ႕ေခါင္းထိပ္ေပၚ တိုက္ရိုက္တင္လိုက္သည္။ သူသည္ ၎ကို လႈပ္ခါကာ ပုတ္ေပးေနသလို မ်က္လုံးမ်ားကို မွိတ္ထားလိုက္သည္။

.....ေခါင္း၊ ေက်ာ၊ ပခုံး၊ ပါး။ ခႏၶာကိုယ္က ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွစ္ရွန္းထိရင္ အရမ္းသေဘာက်တယ္။

တစ္ဖက္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းေလးကို အိပ္မက္မက္ျပန္သည္။

သို႔မဟုတ္ ပိုမွန္ေအာင္ေျပာရလွ်င္ မူလပိုင္ရွင္၏မွတ္ဉာဏ္မ်ားသည္ သူအိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္တြင္ အသိစိတ္ထဲျပန္ဝင္လာသည္။ မွတ္ဉာဏ္မ်ားသည္ ယခင္ေနရာမွတ္မွ အဆက္လိုပြင့္လာသည္။

....သူ၏လည္ပင္းတစ္ဝိုက္ရွိ ေက်ာက္စိမ္းပုတီးမွ ပုံမွန္မဟုတ္ေသာအလင္းေရာင္ကို သတိျပဳမိၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အားနည္းေနေသာ ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ ထိုက္ဟြေတာင္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ လက္ဖဝါးတြင္ တြားသြားေနေသာ ပိုးေကာင္ကို ျပန္ေတြးလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ေနာက္ေက်ာတစ္ေလွ်ာက္ ၾကက္သီးေမႊးမ်ား ထသြားသည္။

သို႔ေသာ္ လက္နက္ႏွင့္ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာမ်ား အျပည့္ရွိေသာ တပည့္အနည္းငယ္သည္ သူ႕ဆီသို႔ အေျပးအလႊား ေျပးလာသည္ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ထိုအေတြးမ်ားအားလုံး ခ်က္ျခင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ သူသည္ ေရွ႕သို႔ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းၿပီး သူ႕လိုမ်ိဳး ၀တ္႐ုံျဖဴဝတ္ထားေသာ ဖုန္းလင္ေတာင္တပည့္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ "ဘာျဖစ္တာလဲ"

အျခားေသာ ဂိုဏ္းေပါင္းစုံမွ ၀တ္စုံမ်ားဝတ္ထားေသာ တပည့္မ်ားသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုျမင္ေသာအခါ သားရဲငယ္သည္ ၎၏မိခင္ကို ျမင္လိုက္ရသလိုပင္။ သူတို႔သည္ ထိတ္လန႔္တၾကားႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ဝိုင္းရံလာၾကသည္။

ထိုတပည့္သည္ အလြန္ထိတ္လန႔္ေနၿပီျဖစ္၍ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ မ်က္ႏွာသည္ အေရာင္ပ်က္သြားကာ တုန္လႈပ္မႈကို မရပ္တန႔္နိုင္ေတာ့- “႐ႊီရွစ္ရႈန္း...႐ႊီ..႐ႊီ..."

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကိုဖမ္းကိုင္လိုက္ၿပီး ယက္ေတာင္ျဖင့္ ေခါင္းကိုရိုက္လိုက္သည္- "ေျပာ!"

တပည့္ရဲ႕အသံက ငိုသံႏွင့္အတူဒူးေတြ အားနည္းသြားၿပီး သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးက ႐ႊီရွင္းက်ီကို ႀကိဳးဆြဲခ်လဳနီးပါး ျဖစ္ေနသည္- "ကြၽန္္ေတာ္တို႔ ေဖးယီရဲ႕ အေမြးေတာင္နဲ႕ အေၾကးခြံေတြကိုပဲ ျပန္ယူခ်င္တာပါ....လန႔္နိုးလာမယ္ကို မထင္ခဲ့ပါဘူး....”

႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ မ်က္ခုံးႏွစ္ဖက္လုံး က်ဳံ႕သြားသည္။

ထိုက္ဟြေတာင္သည္ မီတာႏွစ္ေထာင္ခန႔္ျမင့္ၿပီး ေဖးယီဟုေခၚေသာ ထူးျခားဆန္းျပားေသာ သတၱဝါမ်ားေနထိုင္ရာ ေနရာျဖစ္သည္။ ၎တို႔တြင္ ေျခေထာက္ေျခာက္ေခ်ာင္းႏွင့္ အေတာင္ေလးခုရွိၿပီး လက္ဆတ္ေသာ ေသြးမ်ားကိုေသာက္သုံးသည္။ သူတို႔သည္ အခ်ိန္အမ်ားစုကို နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္းအိပ္ေပ်ာ္​ကာ ကုန္ဆုံးခဲ့ၾကေသာ္လည္း အလြန္စိတ္ဆတ္ၾကသည္။ နိုးလာေသာအခါတြင္ ေဒါသအမ်က္ထြက္ကာ က်ဴးေက်ာ္သူအားလုံးကို သတ္ပစ္လိမ့္မည္။

ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ဟိန္းသံသည္ မိုးၿခိမ္းသံကဲ့သို႔ ေတာအုပ္ကို ျဖတ္သြားသည္။ သစ္ပင္တန္းမ်ား ၿပိဳလဲက်ကာ ေနရာအႏွံ႕ ဖုန္မႈန႔္မ်ားႏွင့္ မီးခိုးမ်ား လြင့္ပ်ံလာၿပီး ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ ဆူနာမီႀကီးသည္ ထိုအျပင္စည္း တပည့္ငယ္မ်ားႏွင့္ တိုက္မိကုန္ေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္မ်ားတုန္ခါကာ အသံမ်ား တိတ္သြားသည္အထိ ေၾကာက္လန႔္သြားခဲ့ၾကသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက အၾကမ္းဖ်င္းေမးၿပီး "ေတာထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေသးလား? စုစု​ေပါင္း ဘယ္​ႏွစ္​​ေယာက္​လာတာလဲ?"

ထိုတပည့္သည္ ပတ္ပတ္လည္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း “လူတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္တယ္၊ သူလမ္းလႊဲေပးမယ္လို႔ ေျပာသြားတာပဲ..."

႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ မ်က္ႏွာကေန ခ်က္ခ်င္း အေရာင္ေျပာင္းသြားသည္- "ပုံမွန္မဟုတ္တဲ့ သားရဲတစ္ေကာင္ ေဒါသထြက္လာရင္ ျမန္ျမန္ထြက္ေျပးရမယ္လို႔ ငါမင္းတို႔ကို သတိေပးခဲ့တယ္ မဟုတ္ဘူးလား? ဒီေရွးေဟာင္းသားရဲေတြက မင္းတို႔လိုအျပင္စည္း တပည့္ေတြ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ကိုင္တြယ္နိုင္တဲ့ အရာလား?"

သူသည္ သူ၏ဝိညာဥ္ေရာင္ဝါကို အသုံးခ်ကာ၊ ေျခရင္းေအာက္တြင္ ေရလွိုင္းတစ္ခုထုတ္ၿပီး သစ္ေတာဆီသို႔ တည့္တည့္ပစ္ခဲ့သည္။

ဝိညာဥ္စြမ္းအားေပါက္ကြဲလာသည့္ ဗဟိုခ်က္သို႔ခ်ဥ္းကပ္လာေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ခ်င္းလ်န္ခ်ိဳင့္ဝွမ္း ၏ဝတ္႐ုံဝတ္ထားေသာ တပည့္ငယ္တစ္ဦးသည္ ေျခေထာက္ေျခာက္ေခ်ာင္း- အေတာင္ေလးခုႏွင့္ ​ေႁမြလိုbehemothနဲ႕တူေသာ သတၱဝါႀကီး၏ေျခသည္းတြင္ ဖမ္းမိထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ေဖးယီ၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ ေတာက္ပေနၿပီး ခြၽန္ထက္ေသာ အေၾကးခြံမ်ားျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းထားကာ ၎၏ႀကီးမားၿပီး ထူထပ္ေသာ ဦးေခါင္းသည္ မီးေတာက္ငယ္မ်ား အဆက္မျပတ္ ေပါက္ကြဲထြက္လာေသာေၾကာင့္ ျမႇောက္လာသည္။

အဆက္မျပတ္ ႐ုန္းကန္ေနေသာ လူငယ္အား ခ်ိန္႐ြယ္ထားသည္။

ေဖးယီက လူငယ္ေလးကို ဖေယာင္းတိုင္မီးကဲ့သို႔ ေကာက္မလိုက္သည္ ျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေလထဲသို႔ ႏွစ္ႀကိမ္ခုန္ကာ လက္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္ ယက္ေတာင္ကို လွ်ပ္စီးလို ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။

ယက္ေတာင္သည္ လမ္းတြင္ အစြန္းႏွစ္ဖက္ပါရွိသည့္ ဓားျမႇောင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ေဖးယီ၏ေခါင္းေနာက္ဘက္သို႔ ရက္ရက္စက္စက္ စိုက္ဝင္သြားသည္။

က်ယ္ေလာင္ေသာ ဟိန္းသံထြက္လာၿပီးေနာက္ ဓါးထိပ္သည္လည္း ေဖးယီႏွင့္ ထိေတြ႕လိုက္သည့္အခိုက္တြင္ အပိုင္းပိုင္းကြဲသြားသည္။

ေဖးယီ၏ကိုယ္ထည္ကို ဖုံးအုပ္ထားေသာ အေရခြံသည္ ဆူးရွၿပီး တာရွည္ခံသည္။ ဤလုပ္ႀကံမႈတစ္ခုသည္ ၎အေပၚ မ်ားစြာထိေရာက္နိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးခဲ့ေသာ္လည္း စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း ၎၏အာ႐ုံကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ဆြဲေဆာင္နိုင္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ညာလက္ကို လွန္လိုက္ေသာအခါ ကြဲအက္ေနေသာ ဓါးအပိုင္းအစမ်ားအားလုံးသည္ သူ႕ထံျပန္ေရာက္လာေသာ ယက္ေတာင္ထဲသို႔ ျပန္ေပါင္းသြားသည္။

ခဏအၾကာတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေဖးယီ၏ ႀကီးမားက်ယ္ျပန႔္ေသာ ေခါင္းေပၚသို႔ တိတ္တိတ္ေလးႏွင့္ ေမာက္မာစြာ တက္လာသည္။ သူက ေခါင္းမွတစ္ထစ္ခ်င္း ေစးကပ္ေနတဲ့ ႐ြံရွာဖြယ္ ေက်ာရိုးေအာက္သို႔ ေျပးဆင္းလိုက္သည္။ 7လက္မေလာက္နိမ့္တဲ့ အေနအထားကို တြက္ခ်က္ၿပီးေနာက္ ယက္ေတာင္ကို ယြီခ်န္ဓါးအျဖစ္ တစ္ဖန္ ေျပာင္းလဲလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ထဲတြင္ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ဝိညာဥ္စြမ္းအားအားလုံးကို ျဖန႔္က်က္လိုက္ၿပီး ဓား၏အစြန္းသည္လည္း တုန္ခါသြားကာ ေဖးယီ၏ 7လက္မကြာရွိအသားကို စိုက္ထိုးလိုက္သည္။

ေဖးယီသည္ ေဝဒနာ ခံစားရၿပီး ၾကမ္းတမ္းစြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။ ထုံးစံအတိုင္း ၎သည္ ေျခသည္းမ်ားကိုထုတ္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ကိုက္ရန္ ေရွ႕သို႔တိုးလာသည္။

လူငယ္သည္ ေဖးယီ၏လက္သည္းမွ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုလူငယ္ ေက်ာက္တုံးႀကီးတစ္ခုႏွင့္ တိုက္မိေတာ့မည္ကို ျမင္လိုက္ရၿပီး ယြီခ်န္ဓါးကို ပိုးျဖဴတစ္ထည္အျဖစ္သို႔ ခ်က္ျခင္းအသြင္ေျပာင္းကာ ျမႇားကဲ့သို႔ ေလထဲကိုပစ္လိုက္သည္။ ၎သည္ လူငယ္အား ေခါင္းမွ ေျခဖ်ားအထိ အခ်ိန္မီ ခ်ဳပ္ႏွောင္လိုက္ၿပီး၊ ဖက္ထုတ္လို ပတ္ခံထားရေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္သည္ အထက္သို႔ ပ်ံသြားကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ထဲသို႔ တိုက္ရိုက္က်ေရာက္သြားသည္။

ယခုလူကို ေအာင္ျမင္စြာ ကယ္ဆယ္နိုင္ခဲ့သျဖင့္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤနတ္ဆိုးကို ေနာက္ထပ္အခ်ိန္ဆြဲရန္ မလိုအပ္ေတာ့။

သူလူငယ္ကို သယ္ၿပီး အေရွ႕ကို ေျပးသြားသည္။

ေဖးယီ အနီေရာင္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။ သူဒဏ္ရာ ရသြားေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ လြယ္လြယ္လႊတ္ေပးနိုင္မွာလဲ? ေဒါသတႀကီးဟိန္းၿပီး ခ်က္ခ်င္းေျပးလိုက္လာသည္။

ဝၿပီး ကိုးယိုးကားယားနိုင္ေသာ္လည္း မိုးၿခိမ္းသံကဲ့သို႔ လ်င္ျမန္စြာ ေ႐ြ႕လ်ားေနသည္။ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးလိုက္တိုင္း ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ခႏၶာကိုယ္ရွိ စြမ္းအင္ႏွင့္ ေသြးမ်ားသည္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ တုန္ခါသြားသည္။

....တကယ္ကို လိ့လိုခါခ်ဖိဳ႕ ခက္လြန္းတယ္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕လက္မ်ားထဲမွ ပုံမွန္မဟုတ္ေသာ စြမ္းအားလွိုင္းတစ္ခုထြက္လာသည္ကို ခံစားလိုက္ရေသာအခါ ​ျဖဳတ္ခ်ရန္ နည္းလမ္းတစ္ခုကို သူ႕ဦးႏွောက္ထဲတြင္ တြန္းထုတ္ေနရသည္။

သူ႕ေနာက္မွ ေဖးယီသည္ ႐ုတ္တရက္ မိုးၿခိမ္းသံလို ထပ္မံဟိန္းေဟာက္ျပန္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုပ္ပြေနေသာ အရိုးစုက်ားတစ္ေကာင္သည္ ေျမျပင္မွ ထြက္ေပၚလာၿပီး ေဖးယီ၏ အၿမီးကို အစြမ္းကုန္ ခ်ည္ႏွောင္ထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ​ေဖးယီကို အသားနဲ႕အေသြးေတြ ေနရာအႏွံ႕ ဖိတ္စင္တဲ့အထိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကိုက္ျဖတ္နိုင္ခဲ့ေပမယ့္ မတုန္မလႈပ္ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။

ဤထူးဆန္းေသာ အရိုးစုက်ား၏အသြင္အျပင္ေၾကာင့္ သူတို႔လြတ္ေျမာက္ရန္ အဖိုးတန္ေသာအခ်ိန္ကို ရရွိခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ လန႔္ဖ်ပ္သြားၿပီး သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ထဲသို႔ မငုံ႕ၾကည့္ဘဲ မေနနိုင္။

သူ႕လက္ထဲတြင္ရွိေသာ လူငယ္သည္ အျဖဴေရာင္ပိုးသားအတြင္းမွ ဖုံးကြယ္ထားေသာ မ်က္လုံးတစ္စုံသာ ျမင္ေနရေသာ္လည္း ထိုမ်က္လုံးတစ္စုံသည္ ေျမေခြးနတ္ဆိုးႏွင့္တူေသာ စိမ္းျပာေရာင္ျဖင့္ ေရာယွက္ေနသည္။

ပိုးျဖဴ၏ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သူ႕ဒဏ္ရာမ်ားမွ ေသြးမ်ားျဖင့္ စိုစြတ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း လူငယ္သည္ သြားမ်ားကို အံႀကိတ္ကာ မည္မွ်ၾကာၾကာ ေသသြားခဲ့ၿပီလဲမသိေသာ အရိုးစုက်ားကို ေဖးယီႏွင့္ လုံးေထြးရန္ ႀကိဳးကိုင္ထားသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မလႊတ္ေပးေပ။

....သူ႕တစ္ကိုယ္လုံး စိမ္းစိမ္းစိုစို တစ္ေဆသရဲေရာင္ဝါမ်ား သိသိသာသာ ျဖာထြက္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေဖးယီ၏ အမဲလိုက္ကြင္းမွ လြတ္ေျမာက္လာေသာအခါ ေနာက္ဆုံးတြင္ ရပ္တန႔္ကာ အသက္ရႈရန္ အခ်ိန္ရငဲ့သည္။

သူသည္ လူငယ္ကိုထုတ္ပိုးထားေသာ ပိုးျဖဴကိုျဖည္လိုက္ကာ အနီးနားရွိ ၾကည္လင္ေသာ စမ္းေခ်ာင္းမွ ေရခပ္ရန္ ဝါးႁပြန္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္သည္။

လူငယ္၏ ဒဏ္ရာမ်ားသည္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမဟုတ္သည့္အျပင္ စြမ္းအင္ကိုလည္း အမ်ားအျပားသုံးစြဲခဲ့ရသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီ မပါဘဲ သူ႕လက္ရွိအေျခအေနမွာ လႈပ္ရွားဖို႔က အရမ္းခက္ခဲပါလိမ့္မည္။

အႏၱရာယ္တိုက္ပြဲမွ သူ၏အာ႐ုံမ်ား ျပန္လည္ရရွိလာေသာအခါတြင္၊ တစ္ေဆက်င့္ႀကံေရး၏ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ကို ေပၚေပၚထင္ထင္ အသုံးခ်လိဳက္ျခင္းသည္ သူ၏ကိုယ္ပိုင္လကၡဏာကို ထင္ရွားေစေၾကာင္း လူငယ္က သိရွိခဲ့သည္။ ရင္ဘတ္တြင္ ေခါင္းကို ျမႇုပ္ထားလိုေသာ ဆႏၵျဖင့္ အစြန္းတစ္ဖက္တြင္ စုတ္ၿပဲေနေသာ ေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ၀တ္႐ုံကို ေငးၾကည့္ရင္း ေခါင္းငုံ႕ထားလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အား ေရခြက္ကို ေပးကာ ရိုးသားစြာ ေမးသည္- "မင္း တစ္ေဆက်င့္ႀကံေရး က်င့္ႀကံေနတာလား? မင္း မင္ယာတိုင္းျပည္က လာတာလား?"

လူငယ္က အဲဒါကို မတုံ႕ျပန္ဝံ့သလို စကားလည္း မေျပာရဲေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီက "ငါသိသေလာက္ေတာ့ မင္ယာတိုင္းျပည္က လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ထဲက အားလုံးပ်က္စီးသြားၿပီမလား"

လူငယ္သည္ အလြန္စိတ္လႈပ္ရွားသြားၿပီး ေအာ္ငိုလာသည္။ “႐ႊီရွစ္ရႈန္း...”

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကိုစကားေျပာဖို႔ အခ်ိန္မေပးခဲ့- "တစ္ေဆက်င့္ႀကံေရးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္အေနနဲ႕ မင္းခ်င္းလ်န္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းကို ဘာလို႔ ဝင္ခ်င္တာလဲ? မင္းဘာေတြႀကံေနတာလဲ?"

ဒဏ္ရာရေနေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္သည္ ထိတ္လန႔္တၾကား ေျမျပင္ေပၚ ဒူးေထာက္ကာ မ်က္ႏွာကို ေမာ့လိုက္သည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္ မေသမ်ိဳးဂိုဏ္းထဲ တမင္သက္သက္ဝင္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။......ကြၽန္ေတာ့္မိဘႏွစ္ပါးလုံးဆုံးသြားေတာ့ သြားစရာေနရာမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်င္းလ်န္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းက ဝိညာဥ္ရင္းျမစ္ပါတဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ အျပင္စည္းတပည့္ေတြကို စုေဆာင္းေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္...”

လူငယ္က ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးရွိၿပီး သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို ပြတ္သပ္လိုက္တဲ့အခါ ပါးတစ္ဖက္မွာ ပါးခ်ိဳင့္နက္နက္ေလးေတြေတာင္ ရွိေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ၏မ်က္လုံးမ်ားသည္ ယခင္အစိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မွ အနက္ေရာင္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ ၎သည္ လုံးဝန္း၊ အျပစ္အနာအဆာကင္းၿပီး ျဖဴစင္ကာ အထိတ္တလန႔္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။

သူ႕အျပဳအမူကေန ႐ႊီရွင္းက်ီက ဒါဟာတစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္ရဲ႕ အတတ္ပညာအနည္းငယ္ကို စတင္က်င့္ႀကံေနတဲ့ တစ္ေဆနဲ႕ လူသား ေပါင္းစပ္ေသြးႏွောလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္။ ေမြးကင္းစထဲက ရင္းျမစ္ႏွစ္ခုပါရွိၿပီး လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ခုလုံးကို က်င့္ႀကံနိုင္သည္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့တာျဖစ္ေလာက္သည္။ သူသည္ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္၏ ပညာကိုသာမက ေျဖာင့္မတ္ေသာမေသမ်ိဳး ပညာမ်ားကိုလည္း ေလ့က်င့္နိုင္သည္။

ထို႔အျပင္ သူ၏ထူးျခားေသာ ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္နိုင္သလို သူ႕ကို လက္ခံခဲ့ေသာ ခ်င္းလ်န္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းသည္ သူ၏မူမမွန္မႈကို သတိမထားမိခဲ့ေပ။

ေဖးယီကို ႏွိုးေဆာ္မိတဲ့ ဂိုဏ္းေပါင္းစုံက တပည့္ေတြအားလုံးအတြက္ သူ႕ကိုယ္သူ စေတးခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕လုပ္ရပ္သည္ ကားတစ္စီးကို လက္ဗလာျဖင့္ ရပ္တန႔္လိုက္သလို အလြန္မိုက္မဲေသာ္လည္း၊ ဤသစၥာရွိမႈေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕အေပၚ အမုန္းတရားသိပ္မရွိခဲ့ေပ။

သူထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ေမးလိုက္သည္– “အလ်င္မလိုနဲ႕ ျဖည္းျဖည္းေျပာပါ။ မင္းနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ အရင္ေျပာျပ"

လူငယ္က သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္လိုက္ၿပီး သူ႕အသံက မၾကားနိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ “လု...လုယြီက်ိဳ႕..."

စာေရးသူမွာ ေျပာစရာရွိပါတယ္:

႐ႊီရွင္းက်ီအား tagေပးျခင္း

#ဂိုဏ္းေလးခုမွ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေသာ ျမင့္ျမတ္ေသာဖခင္ႀကီး#

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုလည္း tag လို႔ရပါတယ္။

#818 ေနရာတိုင္းမွာ အခ်စ္ၿပိဳင္ဘက္ေတြ ထားခဲ့တတ္တဲ့ အလြန႔္အလြန္ ဂ႐ုစိုက္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ရွစ္ရႈန္း#

_________