. . . ဤသည္မွာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဝတၳဳထဲမွ တူညီေသာ ဆက္တင္ျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏မူရင္းဇာတ္ေၾကာင္းအရ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္အဖြဲ႕သည္ ဤႏွစ္မ်ားတစ္ေလွ်ာက္လုံး စြန႔္ပစ္ေျမစာပုံႀကီးမွ ၎တို႔၏ လက္မွတ္ျဖစ္သည့္ ေသာ့ကို ရွာေဖြေနခဲ့ၾကသည္။

လြင္တီးေခါင္တြင္ ဝင္ေပါက္ႏွင့္ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ လုပ္ေဆာင္သည့္ “တံခါး” တစ္ခုသာ ရွိၿပီး ဤကမၻာေပၚတြင္ စြန႔္ပစ္ေျမစာပုံအတြက္ စုစုေပါင္းေသာ့ႏွစ္ေခ်ာင္းသာ ရွိသည္။

ထိုႏွစ္ခုအနက္မွ တစ္ခုသည္ ေျမရိုင္း၏အျပင္ဘက္တြင္ ေနထိုင္ေသာ ေျဖာင့္မတ္ေသာဂိုဏ္းမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မွ ပုဂၢိုလ္ေရးအရ ထိန္းသိမ္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ အျခားေသာ့ကို ေခါင္းေဆာင္က ေတာထဲေတာင္ထဲ ဝွက္ထားသည္။ ဤအရာသည္ အက်ဥ္းသားမ်ားအား အခ်ည္းႏွီးေသာ ရွာေဖြမႈသံသရာမွ ထပ္ခါတလဲလဲ ႀကဳံေတြ႕ေစၿပီး ၎တို႔အား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းရန္ ျဖစ္သည္။

ဤေသာ့၏တည္ေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ သီအိုရီမ်ားစြာရွိခဲ့သည္။

ဤေသာ့မရွိဟု အခ်ိဳ႕က ယုံၾကည္ၾကၿပီး အထက္လူႀကီးမ်ားက ဤအက်ဥ္းသားမ်ားအား ေပးေသာ အိပ္မက္မွ်သာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေသာ့သည္ အပိုင္းပိုင္းခြဲ၍ ျပန့္က်ဲေနေသာေၾကာင့္ စုေဆာင္းရအလြန္ခက္ခဲေသာ္လည္း ေသာ့ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္ၾကသူမ်ားလည္း ရွိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္ႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္ပါက ေနာက္ဆုံးတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ေပးစြမ္းေနဆဲျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ဇာတ္လမ္းတြင္၊ ေနာက္ဆုံးတြင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ေသာ့ကိုရယူခဲ့ၿပီး လြင္တီးေခါင္မွထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုအခ်က္အထိ စာမေရးရေသးသလို ေသာ့ဝွက္ထားသည့္ေနရာကိုလည္း မေဖာ္ျပထားေသးေသာ္လည္း သူ႕မူၾကမ္းမ်ားတြင္ အေရးႀကီးေသာ သက္ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရရွိနိုင္သည့္ ေနရာေလးခုကို ရွင္းလင္းစြာ မွတ္သားထားၿပီးျဖစ္သည္။

- ဖုန့္ေတာင္၊ ဟူေထ်ာင္လွ်ိုေျမာင္၊ ဟြားခ်ဴးနယ္ေျမ၊ ဝူထုန္ပင္လယ္။

စြန႔္ပစ္ေျမ၏ ေသာ့အစစ္အမွန္သည္ မည္သည့္ေနရာတြင္ တည္ရွိေနသနည္းဆိုသည္ကို ဖန္တီးသူ ႐ႊီရွင္းက်ီကိုယ္တိုင္ေတာင္ ၎ကို မည္သည့္အေပါက္ထဲသို႔ ပစ္ခ်ခဲ့သည္ကို မသိေပ။

ေလာေလာဆယ္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အခ်က္အလက္မ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ္လည္း "ႏွောင့္ႏွေး" ဟူေသာ စာလုံးႏွစ္လုံးျဖင့္သာ လုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ဒီလူေတြကို မမုန္းေပ။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း အပါအဝင္ ၎တို႔အားလုံးသည္ သူ၏ကိုယ္ပိုင္ေရးသားမႈမ်ားမွ ေမြးဖြားလာခဲ့ၾကၿပီး ၎တို႔၏ ေၾကကြဲဖြယ္ကံၾကမၼာကို သူကိုယ္တိုင္ လုံးလုံးဖန္တီးခဲ့သည္ဟု ဆိုနိုင္ေပသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း "ေလာကအသိဉာဏ္" မွအသိေပးခံရေသာ္လည္း၊ တစ္ခ်ိန္က အိပ္ယာေပၚလက္ထိပ္ခတ္ၿပီး ခ်ဳပ္ႏွောင္ခံရေသာ္လည္း၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ဤမွ်ေလာက္အထိ မုန္းတီးရန္ မစြမ္းေဆာင္နိုင္ေသးေပ။

ဒါေပမယ့္ သူ အိမ္ျပန္ရမယ္။

သူ႕အေဖ ႐ႊီစန္းခ်ိဳးနဲ႕ သူ႕ညီမ ဝူထုံႏွစ္ေယာက္လုံးက အျပင္မွာရွိေနတာေၾကာင့္ ဒီထင္ေယာင္ထင္မွားေၾကာင့္ မျပန္လို႔မျဖစ္ေပ။

"ေလာကအသိဉာဏ္" သည္ ပို၍ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ မေျပာနိုင္ေတာ့ေပ။ အကယ္၍ သူ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို မသတ္နိုင္ခဲ့လွ်င္ သူလုံးဝ ထြက္ခြာသြားနိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။

ထို႔အျပင္၊ သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ကိုမုန္းတီးျခင္းမရွိေသာ္လည္း၊ ၎သည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို လြင္ျပင္မွလြတ္ေျမာက္ရန္ကူညီလိုသည္ဟုလည္း မဆိုလိုပါ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းတြင္ မခန႔္မွန္းနိုင္ေသာ စိတ္ေနစိတ္ထားရွိသည္။ သူ႕ကို ေျမႀကီးထဲ ပစ္ခ်ၿပီး ၁၃ ႏွစ္ၾကာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ျခင္းမွာ ပါဝင္ခဲ့သူေတြ သူျပန္ထြက္လာတဲ့အခါ မည္မွ် ဒုကၡေရာက္မည္ကို မည္သူမွ် ႀကိဳမျမင္နိုင္ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ က်ိဳးပိုင္နန္ ၏ေမးခြန္းကို ရင္ဆိုင္ရင္း ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မျမန္သလို မႏွေးေသာအလ်င္ျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ "ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ျမန္ျမန္ သုတ္သင္ဖို႔ ဘာလို႔ငါ့ကို ေျပာခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့ၾသစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ငါမသတ္နိုင္ရင္ သူလည္းငါ့ကို လြင္တီးေခါင္မွာ ေသေစခ်င္ေနတာပဲ"

က်ိဳးပိုင္နန္က တခစ္ခစ္ရယ္ၿပီး "မင္းေမြးထားတဲ့ ရွစ္သိေခြးေကာင္းေလးေတြကို ၾကည့္ပါအုံး"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးစကားကို ျပန္ေျပာခဲ့သည္- "မင္းေျပာတဲ့ေခြးေကာင္းဆိုတာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းလား က်ိဳ႕က်စ္သမ္းလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ “ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဘာမွမေကာင္းဘူး”

မူလပိုင္ရွင္၏ မွတ္ဉာဏ္ကိုအသုံးျပဳၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ လူမ်ားႏွင့္ စကားေျပာဆိုမႈကို ထိန္းသိမ္းရာတြင္ ယုံၾကည္မႈအခ်ိဳ႕ရွိခဲ့သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္ကိုလည္း ဤေျမရိုင္းေထာင္ထဲတြင္ ပိတ္မိေနေသာေၾကာင့္ အရမ္းေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ဖို႔မလိုဘူးဟု သူအမွန္ပင္ ေထာက္ျပခ်င္ေသာ္လည္း က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ႕အတြက္ ခက္ခဲေအာင္ ဦးစြာျပဳလုပ္ခဲ့သည္- "မင္း ဒီႏွစ္ေတြမွာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းနဲ႕ အတူေနခဲ့တာ မဟုတ္လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....ဘာလို႔ေမးတာလဲ?"

"အခုအခ်ိန္မွာ၊ ဖုန္းလင္ေတာင္တစ္ခုလုံးကို သူပဲပိုင္ၿပီး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုလည္း သူကိုယ္တိုင္က ဒီအက်ဥ္းခန္းထဲမွာ ထည့္ထားတာေလ။ သူမင္းကို လႊတ္ေပးဖို႔ ဆႏၵရွိမွာတဲ့လား?" က်ိဳးပိုင္နန္က ၿပဳံးေယာင္ေယာင္ျဖင့္ “...မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို လာသတ္ခိုင္းမွေတာ့ မင္းတို႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးက မပ်က္ေသးဘူး မလား?”

က်ိဳးပိုင္နန္၏ အၿပဳံးေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီတစ္ကိုယ္လုံး ၾကက္သီးေမႊးထသြားသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္၏စကားထဲတြင္ တျခားအရာတစ္ခုပါေသးသည္ဟု ခံစားမိသည္။

....လူတိုင္းတြင္ ရွစ္ရႈန္း-ရွစ္သိ ဆက္ဆံေရးရွိၾကေသာ္လည္း အႀကီးဆုံးရွစ္ရႈန္းအေနျဖင့္ သူသည္ ဤကံမေကာင္းေသာ ရွစ္သိမ်ားမွ ​ပ်ိဳးေထာင္ထားေသာ ယုန္အရွင္နဲ႕ အဘယ္ေၾကာင့္ တူေနရသနည္း။

(T/N: ယုန္အရွင္ဆိုတာ ေယာက်ာ္းေလးႏွစ္ေယာက္romanceကို ရည္ၫႊန္းတာျဖစ္သလို၊ လျပကၡဒိန္ Augustလမွာ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔တဲ့ အ႐ုပ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္)

ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားၿပီးေနာက္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ သုံးသပ္ခ်က္သည္ အေျခအျမစ္မရွိဟု ခံစားရသည္။

ေရွာင္ရွားရန္ႏွင့္ ရႈပ္ေထြးေသာ မုသားမ်ားထပ္ဖြဲ႕ရန္အတြက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ တစ္ခါထဲဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ "ဒီလိုပါပဲ"

သူ႕စကား ဆုံးသြားသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ တံခါးအျပင္ဘက္မွ အသံတစ္ခု ႐ုတ္ခ်ည္း ထြက္ေပၚလာၿပီး အုတ္ခဲမ်ား ေၾကမြသြားသည့္ အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္ ခုန္ထလာၿပီး အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို လိုက္ရွာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႐ုတ္တရက္ အလြန္ဆိုး႐ြားေသာႀကိဳတင္နမိတ္ ရခဲ့သည္။

သူလည္းထၿပီး ေနာက္ကလိုက္သြားလိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ပ်ံ့လြင့္ေနေသာ ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္မွလိုက္ေနေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တံခါးကို ဦးစြာဖြင့္ရန္ လိုအပ္ေနခ်ိန္တြင္ တံခါးကို တိုက္ရိုက္ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။

တံခါးကိုဖြင့္ၿပီးေနာက္ က်ိဳုးပိုင္နန္သည္ ေအးေတာင့္သြားသည္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဆိုး႐ြားလွေသာ ႀကိဳတင္နမိတ္သည္ ပိုမိုျပင္းထန္လာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အၾကည့္ေနာက္ကို လိုက္ၿပီးျပင္းစြာ ႐ူရွိုက္လိုက္သည္။

တံခါးဝတြင္ မည္သူမွ်မရွိေသာ္လည္း၊ မူလနဂိုအတိုင္း ထြင္းထုထားသည့္ ေက်ာက္စာတိုင္ေပၚတြင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ လူပုံသ႑ာန္ အရိပ္အေယာင္ ရွိေနသည္။ အခန္းအဝင္ဝကို မ်က္ႏွာမူရင္း တစ္စုံတစ္ေယာက္သည္ ေနာက္ကြယ္တြင္ ပုန္းေအာင္းေနေနသည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္နိုင္သည္။

ပိုထိတ္လန႔္စရာေကာင္းတာက လူပုံသ႑ာန္ရဲ႕ ေဘးနဲ႕ အေရွ႕ဘက္မွာ အလြန္အမင္း ပိုင္းျခားထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္း ျခစ္ရာ (၅) ခု ရွိသည္။

အမွတ္အသားမ်ားသည္ အလြန္ရွည္လ်ားၿပီး ေက်ာက္တုံးမ်ားသည္လည္း တစ္စစီျဖစ္ေနသည္။ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နားေထာင္ေနေသာသူသည္ ဤမွ်ေလာက္နက္နဲေသာ ျခစ္ရာမ်ားကို ခ်န္ထားခဲ့နိုင္သည္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္႐ုံျဖင့္ ထင္ရွားသည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနတာကို ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ပုံမွန္မဟုတ္တဲ့ ဆူညံသံေတြ ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီေမွ်ာ္စင္မွာ ဘယ္သူက အဲဒီလို ပါဝါရွိလဲဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အျပင္မွာ ေခ်ာင္းနားေထာင္ေနတဲ့သူကို ခန႔္မွန္းရ လြယ္ကူေစသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ေတာင့္ေနေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီအား စာနာစိတ္ျဖင့္ “ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက မူလပိုင္ရွင္ကို အလြန္အမင္း စြဲလမ္းေနေၾကာင္း "ေလာကအသိဉာဏ္" က ေစာေစာပိုင္းကတည္းက ေျပာၿပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ဖြင့္ထုတ္လိုက္သည့္သဲလြန္စကို သူ႕မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေျခသလုံးႂကြက္သားမ်ားကို အနည္းငယ္ ႂကြက္တက္သြားေစသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သားရဲလူသားကို အက်ဥ္းခ်ထားေသာ အခန္းငယ္ေလးထဲသို႔ လွည့္သြားေသာအခါ အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ သတိလစ္ေနေသာ သားရဲလူကို ကုသေနတုန္းပင္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ တံခါးကို ကန္မဖြင့္သလို အသံလည္း မၾကားရေပမယ့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ အရိုးစုမိန္းကေလးက မေရရာေသာထင္ေၾကးျဖင့္ “ဘယ္သူက ဒီေလာက္အထိ ေဒါသထြက္ေအာင္လုပ္လိုက္တာလဲ?" လို႔ ေမးလိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕သြားေတြကို အံႀကိတ္ၿပီး "ငါေဒါသမထြက္ဘူး"

အရိုးစုမိန္းကေလးက “ငါသိတာေတာ့ နင္ေဒါသေၾကာင့္ ႐ူးေတာ့မလိုပဲ” လို႔ ျပန္ေျဖသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ ေဝးကြာလာၿပီးေနာက္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေအးစက္ၿပီး အထင္​ေသးေသာအမူအရာေပၚလာသည္။ သူသည္ ေရွ႕သို႔လွမ္းကာ ေျမျပင္ေပၚ၌ အသက္ရႈၾကပ္ေနေသာ သားရဲလူ၏ဦးေခါင္းေပၚသို႔ ေျခေထာက္ကိုတင္လိုက္သည္- "ရွစ္ရႈန္းက သူ႕ကိုမေသေစနဲ႕လို႔ အတိအက်ေျပာထားၿပီးသားကို ဘာလို႔မနိုးေသးတာလဲ"

အရိုးစုမိန္းကေလး- "...နင္ပဲသူ႕ကိုဒီ​အ​ေျခအေနထိေရာက္ေအာင္ ထုရိုက္ထားတာ၊ ေသေစခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူးလား?"

"မေသသင့္လို႔လား?" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏အမူအရာမွာ အနည္းငယ္ မခံမရပ္ျဖစ္သြားကာ "သူ​ေၾကာင့္ ရွစ္ရႈန္းေရွ႕မွာ ငါထိန္းခ်ဳပ္မႈလြတ္သြားၿပီး ရွစ္ရႈန္းရဲ႕ ႏွလုံးသားနက္ထဲက ငါ့ပုံရိပ္ကို ပ်က္စီးေစခဲ့တယ္ေလ"

အရိုးစုမိန္းကေလး- "...."

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏ေျခေအာက္မွ ခြန္အားကို တိုးျမင့္လိုက္ၿပီး သားရဲသူ၏ ဦးေခါင္းခြံကို နင္းေျခကာ ေလွာင္ေျပာင္ေျပာဆိုလိုက္သည္။ "...ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေတြးသင့္တယ္။ သူသာရွစ္ရႈန္းကို နည္းနည္းေလးေလာက္ အျခစ္ရာထင္သြားေအာင္လုပ္မိရင္​ သူ႕အရိုးေတြကို ဖယ္ထုတ္ၿပီး အမႈန႔္ႀကိတ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္လုပ္ေသာက္ပစ္မယ္"

အရိုးစုမိန္းကေလးက သူ႕ကို အထူးမေၾကာက္ခဲ့ေပ- “နင္သူ႕ကို အသက္ရွင္ေစခ်င္ရင္ နင့္ေျခေထာက္ကို အရင္ေ႐ႊ႕လိုက္။ သူ႕ေသြးခုန္ႏႈန္းနဲ႕ အသက္ရႈန္းကိုေတာင္ တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္ဖို႔က ငါ့အတြက္ မလြယ္ဘူး။ နင္သူ႕ကို ခဏေလာက္ၾကာေအာင္ နင္းထားလိုက္ရင္ ေနာက္ဆုံးအသက္ ထြက္သြားေတာ့မွာပဲ"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူမအပၚ မဲေနပုံရသည္။ သူသည္ သားရဲလူ၏ဦးေခါင္းေပၚရွိ ေျခေထာက္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ထားကာ မ-ဖယ္-ေတာ့-ဘာ-ျဖစ္-လဲ ဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

အရိုးစုမိန္းကေလးက သူ႕ကို လုံးဝလ်စ္လ်ဴရႈလိုက္သည္၊ သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းထိပ္မ်ားသည္ စိမ္းစိုေနေသာ ေက်ာရိုးမ်ားေပၚတြင္ ပ်ံဝဲေနကာ ေက်ာရိုးတစ္ခုစီကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားလိုက္ၿပီး ညည္းၫူဘဲ မေနနိုင္ေတာ့ေပ- “တကယ္လို႔ သူ႕မွာအေပၚယံ ဒဏ္ရာေတြပဲ ရခဲ့ရင္ေတာ့ သူ႕ဒဏ္ရာေတြကို ငါ့ဆီလႊဲေပးလိုက္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတိုင္းအတာအထိ ဒဏ္ရာရခဲ့ေတာ့...ငါတတ္နိုင္သမွ် သူ႕အသက္ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ အေကာင္းဆုံး ႀကိဳးစားထားတယ္”

“.....ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္"

အရိုးစုမိန္းကေလး၏ အဆစ္မ်ားအားလုံး ေတာင့္တင္းသြားသည္။

ထုံးစံအတိုင္း၊ ေက်းဇူးတင္သူမွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း မဟုတ္ေပ။ သူတို႔ေရွ႕မွာ သူသည္ဘယ္ေတာ့မွ မယဥ္ေက်းေပ။ သူတို႔အားခ်ီးက်ဴးစကားေျပာသည္ကို ၾကားရလွ်င္ေတာင္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးမွာ ရွားရွားပါးပါး သံပင္တစ္ပင္ ပြင့္ေနသည့္ မဟုတ္ဘူး၊ သခၤ်ိဳင္းတြင္ ေပါက္ေနေသာ ဖရဲသီးကဲ့သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္။

အခန္းငယ္ေလး၏အဝင္ေပါက္ဆီသို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏မ်က္ႏွာေပၚရွိ အမူအရာမွာ ႐ုတ္တရက္ေျပာင္းလဲသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုေနရာတြင္ ရပ္ေနၿပီး အရိုးစုမိန္းကေလးကို လက္ေဝွ႕ယမ္းကာ သူ႕ယက္ေတာင္ျဖင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ လ်င္ျမန္စြာ ေခါင္းငိုက္က်သြားကာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္လည္း ျပန္လွည့္သြားၿပီး ေျခဖဝါးကို သားရဲလူ၏ဦးေခါင္းခြံမွ နာခံစြာ ဖယ္ထုတ္ကာ အျပစ္ရွိသလို သူ႕ေျခေထာက္ကို ေျမျပင္ေပၚတြင္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ပြတ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕လက္ထဲတြင္ ေခါက္ထားေသာယက္ေတာင္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္သြားကာ "ရွစ္ေမ့၊ ပင္ပန္းသြားပါၿပီ" ဟု သဘာဝက်က် ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

သူ႕အထင္အျမင္လြဲေနတာလားမသိ၊ ဒါေပမယ့္ သူရိုးရိုးရွင္းရွင္း ရွစ္ေမ့လို႔သာေခၚလိုက္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဗလာက်င္းေနတဲ့ အရိုးစုမိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္လုံးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေတာက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

...ဒါေပမယ့္ သူမ မ်က္ရည္က်ဖိဳ႕ စြမ္းေဆာင္နိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ပါ။

အရိုးစုမိန္းကေလးက ပါးစပ္ကို ႏွစ္ခါေလာက္ ဖြင့္ပိတ္လိုက္ေပမယ့္ အသံမထြက္ေပ။ သူမ ေခါင္းငုံ႕ကာ အျမန္ထြက္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကို ျဖတ္သြားစဥ္တြင္ သူမသည္ ေခတၱရပ္ကာ တုံ႕ဆိုင္းသြားၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီအား ႏႈတ္ဆက္ျပန္သည္- "မေတြ႕တာၾကာၿပီ...ရွစ္ရႈန္း"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕လက္ကို ျမႇောက္ကာ သူမ၏ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေျဖာင့္စင္းေသာ ဆံပင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ၿပီး ေပၚလြင္ေနေသာ ေတာက္ေျပာင္ေနေသာ အရိုးမ်ားကို လုံးဝစိတ္ထဲမထားေပ။

အရိုးစုမိန္းက​ေလးသည္ သည္းခံရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ တင္းက်ပ္ေသာ ေပြ႕ဖက္ထဲသို႔ အလ်င္အျမန္ ေျပးသြားခဲ့သည္။

သူမ ေအာ္ဟစ္ရင္း တုန္ေနသည္– “....ရွစ္ရႈန္း"

႐ႊီရွင္းက်ီကိုယ္တိုင္က ေမြးကတည္းက လူထူးလူဆန္းျဖစ္ၿပီး နဂါးေကာင္းရယ္ကြန္းမဟုတ္ေပ၊ သူ႕ေရွ႕က ဒီအရိုးေတြကိုသာ ေၾကာက္ေနရင္၊ သူဒီလို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဝတၳဳကိုလည္း ေရးခဲ့မွာ မဟုတ္ေပ။

အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ သူ႕ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႕ဖက္လိုက္ေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ ႐ုတ္တရက္ စိတ္ေပ်ာ့လာသည္။

သူ႕ညီမငယ္ ႐ႊီဝူထုံလည္း သတိမေပးဘဲ သူ႕ရင္ခြင္ထဲကို မၾကာခဏဝင္လာၿပီး တြယ္တာမႈႏွင့္ ျမတ္နိုးမႈမ်ားအျပည့္ရွိေသာ သူမမ်က္လုံးျဖင့္ ေကာဟု ​​ေခၚေလ့ရွိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အရိုးစုမိန္းကေလး၏ပါးကိုထိလိုက္ၿပီး "႐ူက်ိဳး၊ အခုအဆင္ေျပသြားပါၿပီ၊ ရွစ္ရႈန္းဒီမွာရွိတယ္"

သူမသည္ ဤလူမဟုတ္ သရဲတစ္ေဆမဟုတ္အျဖစ္သို႔ မေျပာင္းလဲခင္က ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္ ဘဝ၏ေဘးဆိုးမ်ားကို မခံစားခဲ့ရေသာ အပ်ိဳတစ္ဦးမွ်သာျဖစ္သည္။ သူမ၏ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈကို ဆုံးရႈံးမႈမွ ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာၿပီးေနာက္ သူမက ႐ႊီရွင္းက်ီကို ရွက္႐ြံ႕စြာ တြန္းထုတ္လိုက္ၿပီး တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ ".....ေတာင္းပန္ပါတယ္ ႐ႊီရွစ္ရႈန္းကို နာက်င္ေစမိၿပီ"

ဤကေလးသည္ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္ၿပီး ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလြန္းသည္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အကိုတစ္ေယာက္၏ခ်စ္စိတ္ကို သည္းမခံနိုင္ဘဲ သူမ၏ေခါင္းကို ထပ္ပုတ္လိုက္ေတာ့ ေခါင္းငုံ႕ကာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ေျပးထြက္သြားသည္။

ယြမ္႐ူက်ိဳးကို လႊတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ယက္ေတာင္ျဖင့္ ေခါင္းကို ပုတ္လိုက္သည္။ "...စိတ္ဆိုးေနတာလား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေခါင္းငုံ႕ၿပီးဖိနပ္ကိုသာ နင္းေနကာ သူ႕ကို လ်စ္လ်ဴရႈထားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အၿပဳံးကို မနည္းထိန္းထားရသည္။

မူလပိုင္ရွင္ ဖုန္းလင္ေတာင္မွ ေကာက္ယူခဲ့ေသာ နတ္ဆိုးကေလးငယ္ႏွင့္ သူ႕ေရွ႕တြင္ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေနေသာ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္ကို ပုံစံတူမွ ထြင္းထုထားသကဲ့သို႔ အခ်င္းခ်င္း ထပ္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက က်ိဳးပိုင္နန္ႏွင့္ သူေျပာခဲ့ေသာ စကားဝိုင္း၏ အနည္းဆုံး 60-70% ကို ၾကားခဲ့ေၾကာင္း ေသခ်ာသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို သတ္ဖို႔လာတာ" ဟူေသာ စကားလုံးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုျခင္း ရွိရွိ၊ မရွိရွိျပႆနာမရွိေပ။ အကယ္၍ ထိုအေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း သံသယကို ေရွာင္ရွားရန္ အမွန္တကယ္ အေထာက္အကူျဖစ္လိမ့္မည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူေပၚလာရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကို စိတ္မဆိုးဘဲ၊ သူ(MCG)ဂ႐ုစိုက္သည့္အရာမွာ သူဘယ္ကလာသည္ ျဖစ္နိုင္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "မင္း စိတ္ဆိုးရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက က်ိဳ႕က်စ္သမ္းေၾကာင့္လား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ထိုစာလုံးသုံးလုံးကို ၾကားလိုက္ေသာအခါတြင္ သူ၏အမူအရာမွာ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားသည္- "ရွစ္ရႈန္းကို အဲဒီလူနာမည္ မေျပာဖို႔တားျမစ္တယ္!"

႐ႊီရွင္းက်ီ ရယ္ေမာလိုက္သည္။

ဒီနတ္ဆိုးႀကီးက အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီကို ဝုန္းဒိုင္းႀကဲလိုက္တာေတာင္ သူဘာလို႔ ဒီေလာက္ကေလးဆန္ေနေသးတာလဲ?

မူလပိုင္ရွင္ႏွင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းတို႔ၾကားက ဆက္ဆံေရးက တကယ္ကို နက္နဲေနတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ အတြင္းပိုင္းမၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ေနရတာလဲ? သူတို႔ရဲ႕ဆရာကို သတ္႐ုံတင္မကဘဲ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္လည္း ရွိခဲ့တာမို႔ အရာအားလုံးဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ကြဲထြက္သြားတာလဲ?

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏ လုပ္ရပ္ႏွင့္ စကားမ်ားသည္ မိုက္မဲသည္ဟု လုံးဝမထင္ခဲ့ေပ။ ဒီစကားလုံးသုံးလုံးက သူ႕ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွိုးေဆာ္ခဲ့တာ ထင္ရွားပါသည္။ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏လက္မ်ားထဲ တြန္းဝင္လိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲတြင္ ခိုင္ၿမဲစြာခ်ဳပ္ထားလိုက္သည္- "ရွစ္ရႈန္း သူ႕အနား ျပန္ခ်င္ေသးတာလား? ကြၽန္ေတာ့္ကိုသတ္မွာလား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ေလနတ္သမီးတပါးလို လွလွပပ ေမြးဖြားလာခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္​ေယာက္ ေဘးခ်င္းကပ္ ရပ္ေနၾကေသာ္လည္း၊ သူ(MCG)သည္ သူ႕ထက္ အနည္းငယ္ အရပ္ျမင့္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သနားစရာအၾကည့္ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ခံရေသာအခါတြင္ ေကာင္းေကာင္းအသက္မ႐ူနိုင္ေတာ့ေပ။

ေမးတဲ့ေမးခြန္းကို ထပ္ျဖည့္လိုက္ေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ အနည္းငယ္ အျပစ္ရွိသလို ခံစားရသည္။

....သူ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းရဲ႕ အနားကို ျပန္ခ်င္တာမဟုတ္ဘဲ သူ႕မိသားစု အစစ္အမွန္ရွိတဲ့ အိမ္ကိုျပန္ခ်င္သည္။

၎ကို ေဝေက်တမ္းေက်ျဖင့္သာ ရင္ဆိုင္နိုင္ေတာ့သည္– “...႐ူးမိုက္လိုက္တဲ့ေမးခြန္း"

"ရွစ္ရႈန္းက ကြၽန္ေတာ့္အေပၚက်ေတာ့ မတရားဘူး....” မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ပိုက္လိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ ေခါင္းေပၚေမးေစ့တင္ကာ တိုးတိုးေလး တီးတိုးေျပာလိုက္သည္။ “ရွစ္ရႈန္းနဲ႕ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းတို႔ အျပင္မွာ (၁၃) ႏွစ္ေတာင္ အတူေနခဲ့ၾကေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္က်ေတာ့ မေခၚဘူး....”

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေျခလက္မ်ားထုံသြားသည္အထိ ေပြ႕ဖက္ခံထားရသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ေပြ႕ဖက္မႈတြင္ အပင္မ်ား၏ ေမႊးရနံ႕မ်ား ပါရွိေသာ္လည္း ၎သည္ ဝါး႐ြက္လား မက္မြန္႐ြက္၏ ရနံ႕လား ခြဲျခားရန္ ခက္ခဲသည္။

သို႔ေသာ္ ဤထူးျခားေသာရနံ႕ႏွင့္အတူ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ေခါင္းေလးလံလာကာ ေျခေထာက္မ်ားလည္း အားနည္းလာၿပီး ေက်ာဘက္တြင္ ေခြၽးစမ်ားထြက္ေနသည္ကို အမွန္တကယ္ခံစားရသည္။

"ရွစ္ရႈန္းကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုထားခဲ့ခြင့္ မျပဳနိုင္ဘူး။" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ညင္သာေသာအသံျဖင့္ ထပ္ေျပာသည္။ "ကြၽန္​ေတာ့္နားက ေျခလွမ္းတစ္ဝက္ေလာက္ေတာင္ မထြက္သြားရဲတဲ့အထိ လိုခ်င္တယ္"

႐ႊီရွစ္ရႈန္း:....ငါဒီအလုပ္ကို ဆက္မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူး၊ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႏူးညံ့တဲ့အမူအရာျဖင့္: မရဘူး။

႐ႊီရွစ္ရႈန္း- မရဘူးဆိုမရဘူးေပါ့၊ ဘာလို႔ ငါ့အဝတ္ေတြ ခြၽတ္ေနတာလဲ!?

ခ်ဳံ႕ကြမ္း: (づ￣ ³￣)づ

႐ႊီရွစ္ရႈန္း: .......

____________