႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့အားသင့္သြားသည္။ သူသည္ မေနနိုင္ဘဲ သူ႕ပါးကို ကိုင္ကာ ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏နဖူးကို ေတာက္လိုက္သည္။

ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားခဲ့သည္။ သူ႕နဖူးကို အုပ္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီကို အသနားခံစြာျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ "......."

သူ႕ကို ဒီလိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူအင္အားအလြန္အကြၽံသုံးခဲ့တာ ျဖစ္နိုင္တယ္လို႔ သံသယျဖစ္မိသည္- "ဒီေလာက္ နာလို႔လား?"

"အင္း" ႐ႊန္းလဲ့ေသာမ်က္ရည္တစ္လႊာသည္ ခ်ဴံ႕ကြမ္း ၏မ်က္လုံးမ်ားတြင္ ျပည့္ႏွက္သြားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို အႀကီးႀကီး စူလိုက္သည္။ ".....ေတာ္ေတာ္နာတယ္"

မေဝးလြန္းေတာ့ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက အနည္းငယ္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကိုပိုက္ကာ မ်က္ရည္တစ္စမ္းစမ္းနဲ႕ ေကာင္ေလးကို ငုံ႕ၾကည့္ကာ ေခါင္းကိုက္ခ်င္သြားသည္။ "ေယာက္်ားပီသစမ္းပါ၊ ဒီလိုအမူအရာမ်ိဳး မျပနဲ႕"

ခ်ဴံ႕ကြမ္းသည္ နားမလည္နိုင္ဟန္ျဖင့္ သူမ်က္လုံးမ်ားက ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေတာက္ပေသာ ပုလဲမ်ားျဖင့္ အုံ႕ဆိုင္းေနသလို ေတာက္ပေနသည္။ "......."

ကေလးေလး၏ အေရျပားသည္ တိုဟူးကဲ့သို႔ျဖစ္ၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပြတ္လိုက္မႈေၾကာင့္ပင္ အေရျပားနီရဲကာ အနည္းငယ္ျပင္းထန္ေနပုံရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ကူကယ္ရာမဲ့သလို ခံစားခဲ့ရသည္။ သူသည္ နီရဲေနေသာ ေနရာကို ငုံ႕၍ မႈတ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းကို ဖိကာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း ဆီသို႔ တြန္းလိုက္သည္။ "....မရႈပ္နဲ႕ေတာ့၊ ေနာက္တစ္ခါ မရဘူးေနာ္"

ခ်ဴံ႕ကြမ္းက သူ႕မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းၿပီး ေခါင္းကို ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ "ဟုတ္ ႐ႊီရွစ္ရႈန္း" ဟု တုံ႕ျပန္ရင္း ခ်ိဳသာစြာ ၿပဳံးျပလိုက္သည္။

.....ခ်ီး၊ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ!

႐ႊီရွင္းက်ီ လွည့္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ကာ သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့သည္။ 'သူ႕နာမည္ကို ဆုံးျဖတ္ၿပီး၊ ဘယ္လိုမ်ိဳး နာမည္ေကာင္းေပးရမလဲ?'

'သူ႕ကို ငါေကာက္ရထားတာဆိုေတာ့ ႐ႊီလို႔ နာမည္ေပးသင့္လား?'

'မဟုတ္ဘူး၊ သူ႕နာမည္က႐ႊီဆိုရင္ အစ္ကိုႀကီးက သေဘာတူမွာမဟုတ္ဘူး'

အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစားၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ လက္ေဖ်ာက္တီးလိုက္သည္။

.....သူျပန္သြားလိုက္သည္၊ မိသားစုတစ္ရာေက်ာ္ကို လွန္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ မ်က္လုံးမွိတ္ကာ စုတ္တံျဖင့္ စက္ဝိုင္းပုံဆြဲၿပီး စက္ဝိုင္းႏွင့္အဆုံးသတ္သမွ်သည္ အေ႐ြးခံရမည္ျဖစ္သည္။

သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ဆုံးျဖတ္ၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ က်ိဳးပိုင္နန္က ေနာက္ေက်ာတြင္ သံမဏိလွံရွည္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ေဆာင္ထားကာ အလင္းတန္းတံခါးမွ ထြက္လာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ေျမျပင္ေပၚ ေျခခ်လိဳက္တာနဲ႕ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ က်ိဳးပိုင္နန္ဟာ စကားမဲ့ မ်က္လုံးသာလွိမ့္လိုက္ကာ ေကာင္းကင္ေပၚကို ၾကည့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ယက္ေတာင္ကို ကိုင္လိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ၿပဳံးကာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန႔္တန္းလိုက္သည္။ "ဘယ္သူျပန္လာလဲ ၾကည့္ပါအုံး"

က်ိဳးပိုင္နန္က မထီမဲ့ျမင္ျပဳကာ ဟစ္ေအာ္သည္။ "....မင္း လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ ျဖစ္ေနတာကိုလဲၾကည့္အုံး မသင့္ေလွ်ာ္လိုက္တာ"

႐ႊီရွင္းက်ီက ယိမ္းႏြဲ႕ကာ ခ်ဥ္းကပ္လာသည္- "ငါ ဒီလိုေလွ်ာက္လွိမ့္ေနရင္ေတာင္ ဒီမွာရွိတဲ့ တပည့္ေတြအကုန္ ငါ့ကို ႐ႊီရွစ္ရႈန္းလို႔ ေခၚရမွာ မဟုတ္ဘူးလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္: ".....ဟားဟား"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မရွက္မေၾကာက္ဘဲ က်ိဳးပိုင္နန္၏ ပခုံးမ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ခ်ိတ္ၿပီး ရင္ဘတ္ကို ယက္ေတာင္ျဖင့္ တို႔လိုက္သည္။ "ေကာင္းကင္အဆင့္ၿပိဳင္ပြဲတုန္းကဟာကို မေက်နပ္ေသးဘူးလား? ေျပာပါအုံး၊ မင္းက ဘာလို႔ဒီေလာက္ တြန့္တိုရတာလဲ?"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕လက္ေမာင္းကို မဖယ္ခ်ဘဲ ေအးစက္စြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။ "မမွ်တတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲက နိုင္လည္းဘာဂုဏ္ယူစရာမွ မရွိဘူး။ အဲ့အေၾကာင္းေျပာရတာ မရွက္ဘူးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ရယ္ေမာရင္း "မမွ်တတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲက နိုင္လည္းဂုဏ္ယူစရာမရွိဘူး" ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

သူယက္ေတာင္ကို လွန္လိုက္ရာ သူ႕လက္ထဲမွယက္ေတာင္သည္ ခြၽန္ထက္ေသာ ယြီခ်န္ဓားျမႇောင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္။

ေနာက္တစ္ခါထပ္လွန္လိုက္ေတာ့၊ 2.61မီတာအရွည္ရွိသည့္ ေၾကးေရာင္ေငြေခါင္းတံဆိပ္ပါသည့္ လွံရွည္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက လွံကို ေျပျပစ္ေၾကာ့ရွင္းစြာ အနည္းငယ္ေလာက္ ေဝ့ယမ္းလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လွံကို ဝါးအရိုးယက္ေတာင္အျဖစ္သို႔ ျပန္ေျပာင္းလိုက္သည္။

"လွံနဲ႕တိုက္ရတာ မင္းအကြၽမ္းက်င္ဆုံး မဟုတ္ဘူးလား?" ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ယက္ေတာင္ကို ပစ္တင္လိုက္ၿပီး ညာလက္ျဖင့္ဖမ္းလိုက္သည္။ "....ဒါေတာင္ငါ့ကို ရႈံးေသးတယ္။ ရွက္စရာပဲ"

က်ိဳးပိုင္နန္ ေဒါသထြက္ေနသည္။ "....အဓိပၸါယ္မရွိတာ၊ တိုက္ပြဲမွာ လွည့္ကြက္ေတြမလုပ္ဖို႔ မင္းရဲ႕ ေစာက္ယက္ေတာင္ကို မသုံးဘူးလို႔ ငါ့ကို ေျပာခဲ့ဘူးတယ္ မဟုတ္ဘူးလား?"

"ဘုရားေရ။" ႐ႊီရွင္းက်ီ မ်က္လုံးျပဴးၿပီး "ငါတို႔အတူတူႀကီးျပင္းလာတာေတာင္ မင္းငါေျပာတာကို တကယ္ယုံေနတုန္းပဲလား? ဖက္တီးက်ိဳး၊ မင္းက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ"

က်ိဳးပိုင္နန္: "......"

ေနာက္ထပ္ သည္းခံနိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ဘဲ က်ိဳးပိုင္နန္က လွံရွည္ကို သူ႕ေနာက္ေက်ာကေန ဆြဲထုတ္ကာ ေဝ့ယမ္းလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူတို႔၏တိုက္ပြဲမွ ထြက္ေပၚလာေသာ မီးေတာက္မ်ားၾကားမွ ေရွာင္တိမ္းသြားသည္။ သူ၏လက္ထဲတြင္ ယက္ေတာင္သည္ ခြၽန္ထက္ေသာ လႊသြားအျဖစ္ေျပာင္းသြားကာ က်ိဳးပိုင္နန္၏ လွံရွည္ကို ခိုင္ၿမဲစြာဖမ္းလိုက္ၿပီး လွံကိုေလထဲသို႔ ျမင့္တင္လိုက္ေလသည္။

သူက ၿပဳံးၿပီး "သတိထား၊ သတိထား၊ ေရွာင္ပိုင္ပိုင္ ငါမွားသြားပါတယ္လို႔"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ စိတ္မပါတပါနဲ႕ တိုက္ခိုက္ခဲ့သျဖင့္ ရႈံးနိမ့္ေၾကာင္း ဝန္ခံသည္ကိုၾကားေတာ့ သူတိုက္ခိုက္မႈကို ရပ္လိုက္ေသာ္လည္း ခြင့္လႊတ္ရန္ ႏႈတ္ျဖင့္ ျငင္းဆိုေနဆဲျဖစ္သည္။ "....ခ်င္းက်င့္အရွင္က မင္းလိုလူကို ဖုန္းလင္ရဲ႕ တပည့္အျဖစ္ ဘာလို႔မ်ား လက္ခံခဲ့တာလဲမသိဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီက အရွက္မရွိ ျပန္ေျပာသည္။ "ျဖစ္နိုင္တာက ငါက အရမ္းေခ်ာေနလို႔မ်ားလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္: " . "

ျဖတ္သြားေသာ ခြၽီခ်ီ၊ "......"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ခြၽီခ်ီဘက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။ "....ေဟး၊ ခြၽီခ်ီ၊ သူ႕ကို ရိုက္သတ္ခ်င္စိတ္မေပါက္ဘူးလား?"

ခြၽီခ်ီက မတတ္နိုင္ဘဲ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ "...တစ္ခါတစ္ေလေပါ့"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ လႊသြားျဖတ္ညွပ္ကို သူ၏ယက္ေတာင္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ယက္ခတ္ကာေျပာလိုက္သည္။ ".....ပိုင္နန္၊ အခု မင္းမွားေနၿပီအာ။ ဒီ 'ရွန္းေပါ'ကို ငါကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးထားတာေလ၊ ၿပီးေတာ့ ရွစ္ဖုကလည္း ေကာင္းကင္အဆင့္ၿပိဳင္ပြဲမွာ သုံးဖို႔ခြင့္ျပဳေပးထားတယ္။ ငါ့ကို ရႈံးလိုက္ရတာက ရွက္စရာမဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္ပါ"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕စကားေတြကို ေရေအးနဲ႕ ျဖန္းလိုက္ၿပီး "ဒီေစာက္ယက္ေတာင္နဲ႕ မင္းဘာလုပ္နိုင္မွာမို႔လို႔လဲ? ေနာက္ဆုံးေတာ့ ခြၽီခ်ီကေတာင္ မင္းထက္ သာေသးတာပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက- "ခြၽီခ်ီကေတာင္ ဆိုတာဘာကိုေျပာတာလဲ? ငါသူ႕ကိုပဲ ရႈံးခဲ့တာေလ။ ၾကည့္ေနလိုက္ပါ၊ လာမယ့္ငါးႏွစ္က ေကာင္းကင္အဆင့္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ထိပ္တန္းအဆင့္က ေသခ်ာေပါက္ ငါ့ေနရာပဲျဖစ္ရမယ္။ အဲ့အခ်ိန္က်ရင္ 'ေကာင္းကင္ဘုံအဆင့္တစ္၊ ဖုန္းလင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ' ဆိုၿပီး ငါ့ယက္ေတာင္ေပၚမွာ ေရးထားလိုက္မယ္"

သူ႕စကားမဆုံးခင္မွာ အလင္းတံခါးေနာက္တစ္ခု ေပၚလာသည္။

ဘီးတပ္ကုလားထိုင္သည္ မီးေရာင္တံခါးမွ ေပၚလာၿပီး ေက်ာက္စိမ္းအဂၤေတအေပၚ တြန႔္လိမ္စြာ လွိမ့္လာသည္။

ခ်င္းလင္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းမွ စာ႐ြက္အျပည့္ျဖင့္ ျဖတ္သြားေသာ တပည့္တစ္ဦးသည္ ထိုသူကိုေတြ႕လိုက္ေသာအခါတြင္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေၾကာက္႐ြံ႕စြာျဖင့္ အသံတိတ္သြားၿပီး ျမန္ျမန္ေခါင္းငုံ႕လိုက္သည္ါ "မဂၤလာပါ ဝမ္ရွစ္ရႈန္း"

ေရာက္ရွိလာေသာလူမွာ ပုစဥ္းရင္ကြဲေတာင္ပံကဲ့သို႔ ပါးလႊာေသာ စိမ္းျပာေရာင္အဝတ္အစားကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး မိုးႀကိဳးသား ဂ်ဴးလီသစ္သားျဖင့္လုပ္ထားေသာ ယင္-ယန္လက္ေကာက္ႏွင့္ တြဲထားသည္။ ဤႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားကို ၾကားၿပီးေနာက္တြင္ပင္ သူသည္ ေမာ့ပင္မၾကည့္ဘဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းႏွင့္ တိုးတိုးေလးသာ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္- ".....အင္း"

ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို သူတို႔သုံးေယာက္ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္ေအာင္ တြန္းလိုက္သည္- "မင္းတို႔ အခု ဘာေတြေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနၾကတာလဲ?"

ခြၽီခ်ီသည္ သူ႕လက္ထဲတြင္ ေတာင္ေမႊးကို ကိုင္ထားၿပီး အၿပဳံးေလးနဲ႕ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ "ရွင္းက်ီႏွင့္ပိုင္နန္ ထပ္ၿပီး ျငင္းခုံေနျပန္ၿပီ"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ အသားအေရသည္ သဘာဝအတိုင္းမဟုတ္ပဲ အလြန္ျဖဴေဖ်ာ့ေနၿပီး သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေပၚတြင္ စိမ္းျပာေရာင္ အရိပ္အေယာင္မ်ားပင္ ရွိေနသည္။

ရလဒ္အေနႏွင့္၊ သူ၏အသံသည္ အလြန္တရာမွ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ၿပီး အားနည္းသည့္ ခံစားခ်က္ကို ေဖာ္ၫႊန္းသည္- "....မင္းတို႔အဲ့ေလာက္ အားေနတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္လက္ေပၚတြင္ သတိမထားမိဘဲ ထိုင္လိုက္သည္- "မားကလည္း အခုမွရႈပ္ၿပီး ျပန္လာတာကို။ လုပ္စရာလည္းဘာမွမရွိသလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စကားေျပာတာကလည္း စည္းကမ္းမွ မေဖာက္တာ......ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ယဇ္ပူေဇာ္တာကို ေစာင့္ၾကပ္ေနတဲ့ ဒီသားရဲေတြက ပိုၿပီးပ်င္းစရာေကာင္းလာၿပီ။ ပိုပိုၿပီး အားနည္းလာတယ္"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္သည္ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ မ်က္လုံးကို မွိတ္ထားသည္။

"ငါ့အျမင္အရေတာ့ ဒီကမၻာမွာ သတၱဝါႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္။" ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ယက္ေတာင္ကို လွည့္ပတ္ကာ ႂကြားလုံးထုတ္ရင္း "- ေခြၽမြရလြယ္တဲ့ ပန္းသီးေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႕ ေခ်မြဖို႔ မလြယ္တဲ့ ပန္းသီးေပ်ာ့ေတြ"

က်ိဳးပိုင္နန္: "...."

ခြၽီခ်ီ: "......"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က ေမးေစ့ကို အနည္းငယ္ျမႇောက္လိုက္ၿပီး "အိုး? ဟုတ္လား? ရွင္းက်ီက အခုေတာ့ ေကာင္းကင္နဲ႕ ေျမႀကီးကို​ေတာင္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူးပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ယက္ေတာင္ကို ႐ႊင္ျမဴးစြာ ဖြင့္လိုက္ၿပီး "ဟုတ္တာေပါ့..."

သူ႕အၾကည့္ေတြ ျဖတ္သြားေတာ့ ခ်က္ခ်င္း အသက္ရႈရပ္သြားသည္။

သိပ္မၾကာခင္ကစလို႔ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆုပ္ထားတဲ့ လက္ဖဝါးကို ဖြင့္ျဖန႔္လိုက္သည္။ ၎ေပၚတြင္ ဖားတစ္ပိုင္းကဲ့သို႔ အမဲေရာင္ရွိေသာ ပိုးေကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို တင္ထားသည္။ ၎သည္ ေဝွ႕ယမ္းကာ သူ၏လက္ဖဝါးတစ္ဝိုက္တြင္ ျဖည္းညွင္းစြာ တြားသြားေနသည္။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က "ရွင္းက်ီ၊ ဒါက ေယာင္ကြမ္းေတာင္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ပဲ။ ခ်စ္စရာေလးလို႔ထင္လို႔ မင္းကိုျပဖို႔ အထူးတလည္ျပန္ယူလာတာ"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႐ုပ္တုတစ္ခုသို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေတာင့္တင္းသြားသည္။

ခဏအၾကာ။

အဝတ္အစားလဲၿပီး ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာထိုင္ရင္း ၿငီးေငြ႕တဲ့အမူအရာနဲ႕ ေျခေထာက္ေတြကို လႈပ္ခါေနတဲ့ ခ်ဳံ႕ကြမ္းဟာ ​​အေဝးမွ ေကာင္းကင္က ေအာ္သံကို ၾကားလိုက္ရၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္ရဲ႕ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲရယ္ေမာသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။

သူက နား႐ြက္မ်ားလႈပ္ယမ္းၿပီး ေလွကားထစ္မ်ားမွ ခုန္ဆင္းလိုက္သည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း?!"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက သူ႕ဓားသြားကို ဘာမွမထူးျခားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ သုတ္လိုက္ၿပီး "သြားစရာ မလိုဘူး။ ရွစ္ရႈန္း ပိုးေကာင္ေတြ႕တာေနမွာ"

ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ဟန္လုပ္ကာ မ်က္ေတာင္မ်ားကို ခတ္လိုက္သည္- "ရွစ္ရႈန္းက ပိုးမႊားေတြကို ေၾကာက္လို႔လား?"

ဟိုးအရင္ကတည္းက ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီ အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ သူ႕မ်က္လုံးထဲမွာ နည္းနည္းေလး လန္းဆန္းေနခဲ့သည္။ "....အေရွ႕ဧကရာဇ္ ဝတ္ျပဳပြဲတိုင္းမွာ ရွစ္ရႈန္းက သူတာဝန္ယူထားတဲ့ ေတာင္ႀကီးငါးခုကို လဝက္ေလာက္ထဲက ႀကိဳတင္သြားၾကည့္ရတယ္။

ပထမအခ်က္က တပည့္ေတြသြားမယ့္လမ္းကို စူးစမ္းေလ့လာဖို႔ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအေနျဖင့္ ရွစ္ရႈန္းက ေႁမြ​ေတြ၊ ပိုးေကာင္ေတြ၊ ႂကြက္ေတြႏွင့္ အင္းဆက္ပိုးမႊားေတြအားလုံးကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ တစ္လခြဲၾကာ သူ႕ရဲ႕ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ကို သုံးရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ရွစ္ရႈန္း အဲဒီေတာင္ေတြဆီကို ေျခခ်ရဲမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ လက္ဖဝါးေပၚတြင္ ႐ုတ္ျခည္းေပၚလာေသာ ပိုးေကာင္ႀကီးသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေခြၽးေအးမ်ားျဖင့္ ထိတ္လန႔္သြားသည္။ ေခါင္းေလးလံလာၿပီး ေျခသလုံးေတြ အားနည္းသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ သူ႐ုတ္တရက္ ေရတြင္းထဲသို႔ က်သြားသလို ၎၏ ႀကီးမားေသာ စုပ္ယူအားက ဤလူအုပ္စုႏွင့္ ပိုမိုေဝးရာကို ဆြဲေခၚသြားေနသလိုပင္။

ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ ကမၻာေျမႀကီးက လွည္ေနသည့္အတြက္ ကုတင္ေပၚတြင္ လွဲခ်လိဳက္သည္။

မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ေခါင္းသည္ နာက်င္သြားသည္။

မူလပိုင္ရွင္၏ မွတ္ဉာဏ္မွ ႏုတ္ထြက္လာၿပီး ေတာႀကီးႏွင့္ က်ယ္ဝန္းျမင့္မားေသာ ေမွ်ာ္စင္သို႔ ျပန္ေရာက္သြားကာ သူ၏ႏွာေခါင္းေပါက္အတြင္း၌ နီရဲေသာ သစ္ကတိုးပင္မ်ား၏ ရနံ႕သည္ စြဲလန္းေနဆဲျဖစ္သည္။

.....မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အခန္းထဲတြင္ မရွိေသာ္လည္း၊ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ လက္ရွိတြင္ ကုတင္ေဘးတြင္ ရွိေနကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေခါင္းအုံးကို ဆြဲေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ နိုးလာသည္ကို သတိျပဳမိလိုက္ရာ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရွက္႐ြံ႕သြားကာ ေခါင္းအုံးကို လက္ညွိုးထိုးျပၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးသည္- ".....မင္း ေခြၽးေတြအရမ္းထြက္ေနလို႔၊ ေခါင္းအုံး ေျပာင္းေပးမလို႔လုပ္တာ"

ရွင္းျပၿပီးေနာက္ "ခ်ီးး၊ ငါဘာလို႔ ဒီေလာက္ရွင္းျပေနရတာလဲ" ဆိုတဲ့ ထိုးထြင္းသိနိုင္တဲ့အမူရာက ထြက္ေပၚလာသည္။

သူဒီမွာဆက္မရွိေနနိုင္ေတာ့လို႔ လွည့္ထြက္သြားလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ စိတ္ေတြကေဝဝါးဆဲျဖစ္ၿပီး သူ႕ပါးစပ္ကိုဖြင့္ကာ ေခၚမိလိုက္သည္။ "ဖက္တီးက်ိဳး"

တံခါးေပါက္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္သည္။

ဤအမည္ေျပာင္သည္ သူ႕ႏွလုံးသားအတြင္း ဖိႏွိပ္ထားေသာခံစားခ်က္မ်ားကို ေလာင္ကြၽမ္းေစခဲ့ပုံရသည္။ သူသည္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းေမးခြန္းထုတ္ရင္း ခပ္သြက္သြက္ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ျဖင့္ ကုတင္ေဘးသို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ "....လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္သုံးႏွစ္ေလာက္က မင္းဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ? ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စြန့္ပစ္ေျမထဲကို ဝင္ၿပီး ဘာေတြႀကံစည္ေနတာလဲ?"

သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေကာ္လာကို ဖမ္းရန္ လက္ကိုဆန႔္လိုက္ေသာ္လည္း လက္တစ္ဆုပ္စာမွ်ေသာ ေလကိုသာ ဆြဲဖမ္းလိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီး လုယြီက်ိဳ႕ကို အမႈထမ္းသည့္ တစ္ေဆကြၽန္တစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္။ အတိအက်ေျပာရလွ်င္ သူသည္ လူသားတစ္ဦးဟု သတ္မွတ္ခံရသည္မွာ ၾကာျမင့္ေနၿပီျဖစ္ၿပီး အမ်ားစုမွာ လုယြီက်ိဳ႕ အသုံးျပဳသည့္ လူသားမဆန္ေသာ လက္နက္တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ သူသည္ သူ၏သရဲလက္နက္ကို အသုံးျပဳ၍ အျခားသူမ်ားကို သတ္နိုင္ခဲ့ၿပီး လုယြီက်ိဳ႕မွလြဲ၍ မည္သူကိုမွ် မထိနိုင္ေပ။

ေတာက္ပေသာ သူ၏လက္မ်ားသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ခႏၶာကိုယ္ကို တည့္တည့္တိုးဝင္သြားေသာ္လည္း၊ သူသည္ လက္သီးမ်ားကို အစြမ္းကုန္ဆုပ္ထားဆဲျဖစ္သည္။

အံႀကိတ္ေနေသာ သြားမ်ားျဖင့္ တိုးတိုးေျပာသည္- "႐ႊီရွင္းက်ီ၊ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီး မင္းေသသြားၿပီလို႔ ငါထင္ခဲ့တာသိရဲ႕လား...."

...႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ ေဒါသစြပ္စြဲမႈမ်ားႏွင့္ ေရာေထြးေနသည့္ ဝမ္းနည္းမႈ အရိပ္အေယာင္ကို အမွန္တကယ္ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ယခင္က ျပန႔္က်ဲေနေသာမွတ္ဉာဏ္မ်ားတြင္၊ မူလပိုင္ရွင္ႏွင့္ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ေတြ႕သည္ႏွင့္ အၿမဲရန္ျဖစ္လိမ့္မည္။ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ စြန့္ပစ္ေျမ၌ ပထမဆုံးေတြ႕ဖူးသည့္အခ်ိန္တြင္လည္း စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာခဲ့ေပ။ သူ႕အား ေကာင္းမြန္ေသာ အမူအရာလုံးဝမျပေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီက ၎ကို အေလးမထားဘဲ သူတို႔၏ဆက္ဆံေရးသည္ မီးႏွင့္ေရကဲ့သို႔ပင္ဟု အလိုအေလ်ာက္ယူဆခဲ့သည္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွတ္ဉာဏ္ထဲမွာေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ဆက္ဆံေရးက အရမ္းေကာင္းပါသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏အေတြးရထားမွာ ယခုအခိုက္အတန႔္တြင္ အနည္းငယ္ရႈပ္ေထြးေနသည္။ သူ႕လက္မ်ားျဖင့္ သည္းမခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ေနေသာ ပုခုံးမ်ားကို စမေျပာခင္ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ပြတ္တိုက္လိုက္သည္။

သူစိတ္တည္ၿငိမ္သြားၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီက ေခါင္းကိုေမာ့ၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္ကို ဝန္ခံခဲ့သည္- ".....တစ္ေယာက္ေယာက္က ငါ့ကိုမင္းတို႔အားလုံးကို သတ္ခိုင္း​ေနတယ္"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ၏ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဝန္ခံမႈေၾကာင့္ ထိတ္လန႔္သြားသည္။

ခဏၾကာေတာ့ သူက ေမးသည္။ "...က်ိဳ႕က်စ္သမ္း မင္းကိုလာခိုင္းတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေဖ်ာ့ေတာ့​ေသာအၿပဳံးျဖင့္သာ ၿပဳံးျပၿပီး ျပန္မေျဖ။

သူ၏ လက္ရွိ အသြင္အျပင္သည္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ ေကာက္ခ်က္ခ်မႈအေပၚ ယုံၾကည္မႈ ရွိေစခဲ့သည္။

သူက ကုတင္ေဘးမွာထိုင္ၿပီး "မင္းကို မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းကိုသတ္ခိုင္းတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေခါင္းညိတ္သည္။ "မင္းသိသင့္တယ္။ ခ်ဴံ႕ကြမ္းက ငါ့ကိုဆိုသတိထားမွာ မဟုတ္ဘူး"

က်ိဳးပိုင္နန္ ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ နားလည္မႈအရိပ္အေယာင္မ်ား ေပၚလြင္လာကာ ၿပဳံးျပလိုက္သည္ "ဒီေစာက္ေခြးေကာင္ေလးက ငါတို႔အားလုံးကို ရွင္းပစ္ခ်င္ေနတာပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီ တိတ္တဆိတ္ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။

....ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ သူ႕လမ္းကို ရႈတ္ယွက္ခတ္ေအာင္ လုပ္နိုင္ခဲ့သည္။

မူလပိုင္ရွင္သည္ ဆယ့္သုံးႏွစ္ဆက္တိုက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၿပီး ယခု သူ႕ေနရာယူလိုက္ေတာ့ ႐ုတ္ခ်ည္း ေျမရိုင္းထဲတြင္ ေပၚလာသည္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္က သံသယျဖစ္စရာပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံံ့ကြမ္းကို ပထမဆုံးအႀကိမ္တြင္ မသတ္နိုင္ခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ဤလူအုပ္စုႏွင့္ အတူေနၿပီး လုပ္ႀကံရန္ အခြင့္အေရးကို ရွာလိုလွ်င္ ထိုသူတို႔ လက္ခံနိုင္ေအာင္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ရွာေဖြရမည္။

အေတာက္ပဆုံးေသာ လိမ္ညာမႈသည္ ယုံၾကည္စရာေကာင္းရန္ အမွန္တရားမ်ားႏွင့္ မုသားမ်ား ေရာႏွောေနရန္ လိုအပ္ပါသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ႕စကားကို ယုံၾကည္ခဲ့သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က ေရွ႕ကို ငုံ႕ကာ ေလးေလးနက္နက္ ေမးသည္ "ငါတို႔စြန့္ပစ္ေျမရဲ႕ 'ေသာ့' ကို ရွာေတြ႕ဖို႔ လက္တစ္ကမ္းအကြာပဲ လိုေတာ့တာကို သူသိေနတာလား?"

__________