ပညာေပးၿပီးေသာအခါ ႐ႊီဟုေခၚေသာ လူငယ္သည္ အရပ္ရွည္ေသာသူ၏ ဖင္ကိုေဆာင့္ကန္ လိုက္သည္။ "ေတာင္းပန္လိုက္၊ ၿပီးရင္ လစ္လိုက္ေတာ့။ မင္းတို႔ေတြ ဒီႏွစ္အတြက္ အရည္အခ်င္းမရွိဘူး။ ေနာက္ႏွစ္ အေရွ႕ဧကရာဇ္ရဲ႕ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားေရာက္မွ ျပန္လာခဲ့။"

အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ခပ္ပုပုႏွစ္ေယာက္သား ေခြၽးမ်ား႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနၿပီး မ်က္ႏွာမ်ားသည္ စကၠဴအပိုင္းအစမ်ားကဲ့သို႔ ျဖဴေဖ်ာ့ေနကာ ေျမျပင္ေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ၿပီး ဦးၫႊတ္လ်က္ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ႐ႊီရွစ္ရႈန္း....က်ိဳးရွစ္ရႈန္း ကို အေၾကာင္းမၾကားပါနဲ႕လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းက ႏွင္ထုတ္ခံရမွာ ေသခ်ာတယ္...."

သူ႕ယက္ေတာင္ကို ေဝွ႕ယမ္းရင္း "ယင္ထ်န္းခြၽမ္းက ႏွင္ထုတ္ခံရဖို႔လား? မင္းတို႔ကိုငါ့လက္နဲ႕ ဖမ္းမိတာသာ က်ိဳးပိုင္နန္သိလို႔ မင္းတို႔ဦးႏွောက္ကို မေဖာက္ထုတ္ပစ္ရင္ေတာင္ ထူးဆန္းေနအုံးမယ္။"

အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ပုပုႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ေၾကာက္လန႔္တၾကား တုန္လႈပ္သြားသည္။"......"

သူတို႔ကို ေက်နပ္ေအာင္ စေနာက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူတို႔ကိုခက္ခဲေအာင္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေကာင္ေလးဆီ ေတာင္းပန္ခိုင္းခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနၿပီး လုံးဝမထဝံ့ေပ။ အျခားတစ္ဖက္တြင္မူ ကေလးငယ္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕အာ႐ုံအားလုံးျဖင့္ စူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး သူ႕မ်က္လုံးမ်ားက စူးစမ္းလိုစိတ္မ်ား ျပည့္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ေကာင္ေလးကို ေမးသည္။ "ဘယ္လိုလဲ၊ မင္း သူတို႔ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ဆႏၵရွိလား"

ေကာင္ေလးသည္ တစ္ခ်က္မွ အၾကည့္မလႊတ္လဲ ႐ႊီရွင္းက်ီအား နာခံစြာ ေခါင္းညိတ္ျပသည္- "အင္း!"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူတို႔နားကပ္ကာ လက္တစ္ဖက္စီျဖင့္ ျမႇောက္လိုက္ကာ "သြားသြား၊ လစ္လိုက္ေတာ့။ ဂိုဏ္းေလးခုရဲ႕ တပည့္ေတြကို အရွက္မကြဲေစနဲ႕အာ"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အမိန႔္ကို ခံယူၿပီးေနာက္ ၎တို႔ႏွစ္ဦးသည္ ဝိညာဥ္လက္နက္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္းတပ္ဆင္ၿပီး ယုန္ထက္ျမန္ေအာင္ ထိတ္လန႔္တၾကား ထြက္ေျပးသြားခဲ့ၾကသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ထြက္သြားဖို႔ သူ႕ေျခေထာက္ကို လွမ္းလိုက္ေပမယ့္ သူ႕အဝတ္အစားေနာက္ေက်ာကို လက္ေသးေသးေလးက ဆုတ္ကိုင္ထားသည္။

ေကာင္ေလးသည္ ေျခဖ်ားေထာက္ရပ္ကာ ဖုယုအသီးကို သူ႕လက္ထဲသို႔ အပ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။

(T/N: အာရီးဂိုးးး၊ ခ်စ္စရာေလးး)

"ဒါကို ငါမလိုဘူး။"

"အေရွ႕ဧကရာဇ္၏ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ။ မလိုခ်င္ဘူးလား?" ေကာင္ေလးက မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီး ေဈးညွိဖို႔ အတတ္နိုင္ဆုံး ႀကိဳးစားခဲ့သည္၊ ".....ခုနကႏွစ္ေယာက္စလုံးက လိုခ်င္ၾကတယ္။ ခင္မ်ားအတြက္လက္ေဆာင္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ခပ္က်ယ္က်ယ္ ၿပဳံးျပၿပီး ေကာင္ေလးရဲ႕ လက္ေလးကို ယက္ေတာင္နဲ႕ ေအာက္ကို ဖိခ်လိဳက္သည္- "သူတို႔က ၿပိဳင္ပြဲမွာ ပါဝင္သူေတြ၊ ငါက မဟုတ္ဘူး။ ငါက အေရွ႕ဧကရာဇ္ ယဇ္ပူေဇာ္အခမ္းအနားရဲ႕ ႀကီးၾကပ္မႉးပဲ။"

ေကာင္ေလးက နားမလည္ဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ၀တ္႐ုံေအာက္ပိုင္းကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားကာ သူ႕ကို ရွင္းျပခိုင္းေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ႊီရွင္းက်ီက ဘာမွလုပ္စရာမရွိေပ။ ကြဲေနေသာ ေက်ာက္စိမ္းပုတီးဆြဲႀကိဳးကို စစ္ေဆးရန္ ေခါင္းငုံ႕ထားကာ မူမွန္ေၾကာင္း ေသခ်ာေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ ထိုသို႔လုပ္ၿပီးေနာက္တြင္ ေကာင္ေလးထိုင္ေနသည့္ ေရညွိေက်ာက္ေဆာင္ဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားကာ အေပၚသို႔ခုန္တက္ၿပီး သူ႕အနားရွိေနရာကို လက္ျဖင့္ပုတ္ကာ ေကာင္ေလးကိုထိုင္ရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။

ေကာင္ေလးလည္း စမ္းေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ နံေဘးမွာ ကပ္ထိုင္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "မင္း သူစိမ္းေတြကို မေၾကာက္ဘူးပဲ"

ကေလးေလးသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ လည္ပင္းတစ္ဝိုက္ရွိ ေက်ာက္စိမ္းပုတီးႀကိဳးကို စစ္ေဆးရန္ လက္တစ္ဖက္ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆန႔္ထုတ္ေသာ္လည္း သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကို ႐ႊီရွင္းက်ီက ဖမ္းဆုပ္လိုက္သည္။

ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ့ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ေတြက သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကေန ေကာင္ေလးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို တိတ္တဆိတ္ စိမ့္ဝင္သြားေပမယ့္ ေကာင္ေလးက တုံ႕ျပန္မႈမရွိဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ဝိညာဥ္စြမ္းအားေတြကို သူ႕ရဲ႕ ဝိညာဥ္ေသြးျပန္ေၾကာရွစ္ခုအား ခုခံမႈမရွိဘဲ လွည့္ပတ္ခြင့္ေပးထားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့အားသင့္စြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္- "ဝိညာဥ္ရင္းျမစ္ရွိတဲ့ ကေလးပဲ​။"

ေကာင္ေလးက မသိနားမလည္ေသာ မ်က္လုံးတစ္စုံျဖင့္ သူ႕ကို စိုက္ၾကည့္သည္- "ဝိညာဥ္အရင္းအျမစ္ဆိုတာ ဘာလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက "သူတို႔ရဲ႕ ဘဝတက္လမ္းမွာ ေအာင္ျမင္လိုသူတိုင္းအတြက္ အရင္းျမစ္၊ နားလည္မႈအားနဲ႕ လုံ႕လရွိရမယ္။ သုံးခုထဲက တစ္ခုမပါတာနဲ႕ လုပ္လို႔မရဘူး။ မင္းရဲ႕ ဝိညာဥ္အရင္းျမစ္ေတြက မဆိုးပါဘူး ကေလး၊ မင္းမိဘေတြ ဘယ္မွာလဲ"

ေကာင္ေလးက ေခါင္းငုံ႕ၿပီး ေျခေခ်ာင္းထိပ္ေတြကို ၾကည့္ကာ "ကြၽန္ေတာ့္မွာ မရွိဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့အားသင့္သြားၿပီး "ရပါတယ္၊ ငါေရာပဲ။"

ကေလးက သူ႕ေခါင္းကို နိမ့္ခ်လိဳက္သည္- "ေမြးကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္မိဘေတြကို မေတြ႕ဖူးဘူး"

"....အတူတူနီးပါးပါပဲ။" ႐ႊီရွင္းက်ီက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပန္ေျပာသည္။ "ငါ့အေမက ေစာေစာေသသြားတာ၊ ငါ့မွာ အႁမႊာညီအကိုတစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္။ ငါ့ဆရာ ခ်င္းက်င့္အရွင္က ငါ့ကို သူ႕တပည့္အျဖစ္ လက္ခံထားလို႔သာ မဟုတ္ရင္ လမ္းေပၚမွာ လူရမ္းကားေတြနဲ႕ နယ္ေျမလုေနရမွာ။"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ယက္ေတာင္ကို ပုံမွန္အတိုင္းဖြင့္ကာ သူ႕ကိုယ္သူယက္ခတ္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္ေသာ္လည္း မထင္မွတ္ပဲ ေကာင္ေလးက သူ႕လက္ဖဝါးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ဝမ္းနည္းစြာ ညွစ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကို ေစ့စပ္ညွိႏွိုင္းရန္အတြက္ ေကာင္ေလးသည္ ဖုယုသစ္သီးတစ္လုံးကို ထပ္မံကမ္းလွမ္းခဲ့သည္- "ခင္မ်ားစားဖို႔ အသီး"

႐ႊီရွင္းက်ီက ရယ္ေမာလိုက္ၿပီး အသီးကို တစ္ဖန္ျငင္းဆိုခဲ့သည္။ "ငါ လင္ခ်ိဳးေတာင္ကို ေရာက္တဲ့ ပထမႏွစ္တုန္းက ႏွစ္လုံးခိုးၿပီး အဲဒီထဲက တစ္လုံးကို တိတ္တိတ္ေလး စားခဲ့တယ္။ သူကအရည္႐ႊမ္းၿပီး လတ္ဆတ္ေပမယ့္ သြားၾကားထဲမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ကပ္တယ္။ အရသာမရွိဘူး။"

ေကာင္ေလးက ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီက 'အရသာမရွိဘူး'ဟု ဆုံးျဖတ္ထားေသာအသီးအား အေဝးသို႔ ပစ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႕ေနာက္ေမးခြန္းကို ဆက္ေမးသည္။ "ခင္မ်ားက ခုနက ​ႀကီးၾကပ္ေရးမႉးလို႔ ေျပာတယ္၊ အဲ့ဒါဘာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ျပန္ေျဖသည္။ "ေကာင္းကင္က်င့္ႀကံေရး လမ္းေၾကာင္းလိုက္တဲ့ ဂိုဏ္း4ခုက 2ႏွစ္တစ္ခါ အေရွ႕ဧကရာဇ္အတြက္ ပူေဇာ္ပြဲအခမ္းအနား က်င္းပတယ္။ ပုံမွန္ဆို ဘယ္ဂိုဏ္းကမဆို၊ အတြင္းစည္းျဖစ္ျဖစ္ အျပင္စည္းျဖစ္ျဖစ္ တပည့္ေတြအကုန္ ပူေဇာ္ပကၠာေတြအတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရတယ္။ အရည္အေသြး အေကာင္းဆုံးပူေဇာ္ပကၠာကို ရတဲ့သူက၊ တန္ဖိုးႀကီးေလ ပိုေကာင္းေလေပါ့၊ အဲ့လူက အရွ႕ဧကရာဇ္ပူေဇာ္ပြဲအတြက္ အဓိကတာဝန္ခံအရာရွိ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ငါခ်ည္းပဲ 6ႏွစ္လုံး တာဝန္ခံအရာရွိ ျဖစ္လာတာ ပ်င္းစရာႀကီး၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေဆြးႏြေးပြဲလုပ္ၿပီးေတာ့ ဂိုဏ္းတစ္ဂိုဏ္းဆီက တပည့္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ၿပိဳင္ပြဲမွာ မပါရဘဲ ၿပိဳင္ပြဲႀကီးၾကပ္ေရးမႉး အျဖစ္ ခန့္အပ္လိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတိုင္းက နယ္ေျမတစ္ခုစီ ခြဲၿပီး ၿပိဳင္ပြဲမွာျဖစ္လာမယ့္ အႏၱရာယ္ေတြအတြက္ ေစာင့္ၾကပ္ရတယ္။"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္၊ သူသည္ သူ႕လည္ပင္းတစ္ဝိုက္ရွိ ေက်ာက္စိမ္းပုတီးေစ့ဆြဲႀကိဳးကိုမကာ ေကာင္ေလးအား ျမင္နိုင္ေစရန္ ေတာက္ပေသာေနရာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ၫႊန္ျပခဲ့သည္- "ၾကည့္၊ ငါက ယု၊ လင္ခ်ိဳး၊ က်န့္ကဲ၊ ေကာင္းထုနဲ႕ ထိုက္ဟြ ေတာင္5ေတာင္ရဲ႕ တာဝန္ခံပဲ။.....ဒီေနရာေတြမွာရွိတဲ့ ပူေဇာ္သကၠာေတြက အရမ္းရွားပါးၿပီး မၾကာခဏ ဘီလူးေတြက ေစာင့္ၾကပ္ၾကတယ္။ ဒီေနရာ5ခုထဲက တစ္ခုခုက​ေန ဝိညာဥ္စြမ္းအားသုံးရတဲ့ တိုက္ပြဲမွာမနိုင္နိုင္တဲ့ တပည့္ေတြရွိရင္ ငါသြားကူညီရမွာ။"

ဒီအေၾကာင္းကိုေျပာရင္း ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လခြဲလာက္က ဒီေနရာတြင္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲအတြက္ စစ္တမ္းေကာက္ခဲ့တာကို ျပန္မွတ္မိသြားသည္။

သူသည္ ေတာင္တစ္ခုလုံးကိုရွာေဖြခဲ့ေသာ္လည္း "ယုံ" ၏လမ္းေၾကာင္းကို လုံးဝမေတြ႕ခဲ့ရသည့္အျပင္ ဖုယုအသီးကိုလည္း မည္သည့္တိရစ္ဆာန္မွ ေစာင့္ၾကပ္ျခင္းမျပဳေတာ့ေပ။

ဤအဖိုးတန္ေသာဝိညာဥ္အသီးအႏွံမ်ားသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ပုပ္ေနေသာေတာင္၏ေတာကႏၱာရတြင္ေပါက္ေနေသာဖရဲသီးအစုအေဝးတစ္ခုကဲ့သို႔ထင္ရသည္။ အရမ္းထူးဆန္းသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ရွင္းျပသည္- "ဖုယုသစ္သီးကိုရွာဖို႔ လင္ခ်ိဳးေတာင္ကို ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့တပည့္ေတြ ဝိညာဥ္စြမ္းအားသုံးစရာမလိုဘဲ လြယ္လြယ္ရေတာ့မယ္ ထင္ထားတာ။ မင္းလိုသာမန္လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ရင္ဆိုင္ဖို႔ အင္အားသုံးလိမ့္မယ္လို႔ ငါမေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး"

ေကာင္ေလးက ေၾကာက္အားလန႔္အားနဲ႕ ဟန္ေဆာင္ျပသည္။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက စိတ္ေပ်ာ့သြားၿပီး မထိန္းနိုင္ဘဲ သူ႕ဆံပင္ေတြကို ထိလိုက္သည္။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနတဲ့ ဆံပင္ေတြနဲ႕ဦးေခါင္းက သူ႕လက္ကို ျငင္းဆန္တဲ့ခံစားခ်က္ကို ခံစားလိုက္ရေတာ့ ေနာက္ထပ္အႀကိမ္အနည္းငယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပြတ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

ေကာင္ေလးက သူ႕ဆံပင္ကို ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ မပြတ္မခံရဖူးေပ။ ပထမ၊ သူ႕ပုခုံးေတြကို ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႕အမူအရာက ေဖာ္မျပနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျဖေလ်ာ့သြားကာ သက္ေတာင့္သက္သာ မ်က္လုံးေလးမွိတ္ထားလိုက္သည္။

ထိုသို႔ေသာ အမူအရာႏွင့္ ျမင္ကြင္းကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့ၾသသြားသည္။

အကယ္၍ ေကာင္ေလးသာ အိမ္ေမြးေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ပါက၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူသည္ အသံေပးကာ ၿငိမ့္ေနလိမ့္မည္။

သူပြတ္ေပးတာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္နိုင္သည္။ ေကာင္ေလးက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႕ ပ်င္းရိစြာလွဲခ်ကာ ဒူးေခါင္းကို ေခါင္းအုံးအျဖစ္ ထားလိုက္ၿပီးေနာက္ ႏုံအတဲ့ အမူအရာနဲ႕ ေမးလိုက္သည္။ ".....'ယုံ' က ဘာလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ အေရာဝင္လြန္းေနေသာ သေဘာထားေၾကာင့္ ထိတ္လန႔္သြားၿပီး ႏူးညံ့ေသာပါးျပင္ကို ယက္ေတာင္နဲ႕ တို႔လိုက္သည္။

တစ္ခ်က္တို႔၊ တစ္ခ်က္ခ်ိဳင့္ဝင္သြား၊ ခံစားခ်က္က အရမ္းေကာင္း!

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အျပာေရာင္မ်က္ႏွာ၊ ထက္လွ်ေသာ အစြယ္မ်ား၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အမူအရာျဖင့္ ၎၏ ဖုယုအသီးကိုထိသူတိုင္းအား ကမၻာေျမအဆုံးထိ သဲႀကီးမဲႀကီး လိုက္သြားမယ့္ ဘီလူးႀကီးအား မွတ္မိေသးသည္။ သူအေသးစိတ္ မေဖာ္ျပခ်င္တဲ့အတြက္ "ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒါက ဘာမွ မေကာင္းဘူး။"

ေကာင္ေလးက "ဒါဆို သူဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ" လို႔ ဆက္ေမးသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤေမးခြန္းကို နားမလည္နိုင္ေသာေၾကာင့္ သူ႕ကိုယ္သူ မွန္းဆၾကည့္မိသည္။ "....ေနရာေျပာင္းသြားတာမ်ားလား?" ေကာင္ေလးရဲ႕ ေျခက်င္းဝတ္နားက ကပ္ေနတဲ့ အသီးအႏွံေတြကို ၾကည့္လိုက္သည္။ "မင္းဒီအသီးေတြကို ေတာင္ေပၚကေနခူးလာတာ မဟုတ္လား"

ေကာင္ေလးက ေခါင္းငုံ႕ၿပီး လက္ေခ်ာင္းေတြကို ပြတ္သပ္ရင္း "....အင္း"

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဒီေတာင္ေပၚမွာ အေကာင္ေတြ ခိုေနမွာ မေၾကာက္ဘူးလား?"

ခ်ိဳသာစြာ ၿပဳံးျပရင္း ကေလးေလး၏ မ်က္လုံးမ်ားသည္ အနည္းငယ္ ေကြးၫြတ္သြားသည္- "ကြၽန္ေတာ္ ဒီကို ေရာက္တာ တစ္လခြဲရွိၿပီ။ ေတာင္ေျခကလူေတြက ေတာင္ေပၚမွာ ဘီလူးတစ္ေကာင္ရွိၿပီး အရသာရွိတဲ့ အသီးအႏွံေတြရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ တခါမွ မျမင္ဖူးဘူးဆိုေတာ့ ၾကည့္ခ်င္လို႔ ေတာင္ေပၚတက္လာတာ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေတြးလိုက္သည္။ 'အုပ္ထိန္းဖို႔ အေမမရွိတဲ့ ဒီကေလးက အထိန္းအကြပ္မဲ့တာပဲ။'

'ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္၊ ငါတို႔ေတြ တစ္ပုံစံထဲပဲ။'

ခဏအၾကာတြင္ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ေပါင္ေပၚတြင္ တြန႔္လိမ္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ပက္လက္လွန္လိုက္သည္။ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ခင္မ်ားနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက "​မိုးေရထဲမွာ ေလခြၽန္ၿပီး ဘာလို႔ေလွ်ာက္မသြားၾကမွာလဲ" ႐ႊီရွင္းက်ီ။ မင္းေရာ?"

(T/N: ကဗ်ာစာသားပါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ နာမည္က အပူအပင္မဲ့ ေလွ်ာက္သြားသူလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။)

ေကာင္ေလးက သူ႕ေက်ာရိုးကို တည့္တည့္မတ္မတ္ထားၿပီး သူ႕ရင္ဘတ္ကို ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ ပုတ္လိုက္သည္။ "ကြမ္းကြမ္း"

(T/N: စူးရွ၊ ေတာက္ပ ဒါမွမဟုတ္ တုံးတိ၊ ကိုယ္တုံးလုံးလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။)

႐ႊီရွင္းက်ီက မထိန္းနိုင္ဘဲ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ "ဟားဟားဟားဟား"

ေကာင္ေလးက အံ့အားသင့္သြားသည္။ "ကြၽန္​ေတာ့္နာမည္က မေကာင္းဘူးလား"

သူသည္ မိုင္တစ္ရာေဝးေသာ အနီးနားေတာင္တန္းတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးၿပီး မုဆိုးတစ္ဦးမွ ေကာက္ယူျခင္းခံခဲ့ရေၾကာင္း ႐ႊီရွင္းက်ီအား ရွင္းျပခဲ့သည္။ မုဆိုးသည္ သူေလးႏွစ္သားအ႐ြယ္တြင္ အမဲလိုက္ေနစဥ္ မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်ေသဆုံးသြားခဲ့သည္။

မုဆိုးမိသားစုသည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးၿပီး အဝတ္စားမတတ္နိုင္ေသာေၾကာင့္ တိရစ္ဆာန္အေရခြံမ်ားကိုသာ ၀တ္ဆင္နိုင္ခဲ့သည္။ မုဆိုးေသဆုံးသြားၿပီးေနာက္တြင္ သူ၏ရိကၡာႏွင့္ အဝတ္အစားမ်ား ဆုံးရႈံးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ အစာရွာရန္ ေတာင္ေပၚမွ ဆင္းလာေသာအခါ ထိုသားရဲအဝတ္စားအား ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ အဝတ္မဲ့ ေတာင္ေပၚမွ ဆင္းလာေတာ့ သူ႕ကို ကေလးအုပ္စုက ဝိုင္းေလွာင္ေျပာင္ကာ ေက်ာက္ခဲႏွင့္ ပစ္ေပါက္ခဲ့သည္။ သူ႕ကို နာမည္ေျပာင္ေတာင္ေပးထားသည္။

ကေလးက စိတ္ဆိုးၿပီး "အဲဒီတုန္းက သူတို႔အားလုံး ကြၽန္ေတာ့္ကို ကြမ္းကြမ္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ နာမည္က ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ထင္တာ"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေပါင္ကိုရိုက္လိုက္သည့္အထိ က်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္ေမာလိုက္သည္- "ဟားဟားဟားဟား"

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ စကားစျမည္ေျပာၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေကာင္းကင္၏အေရာင္ကိုၾကည့္ကာ ကေလး၏ေခါင္းကို ပုတ္လိုက္ၿပီး "ထ​ေတာ့၊ ထေတာ့၊ အ-ကြမ္း၊ ငါသြားရေတာ့မယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ သူ႕အားေခၚဆိုပုံကို ျပင္ဆင္ရန္အခ်ိန္မရွိ၍ ကေလးေလးသည္ လ်င္ျမန္စြာထကာ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ဒီမွာေနေပးပါ။"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အနည္းငယ္ရယ္စရာေကာင္းသည္ဟု ခံစားမိသည္။ သူ႕ဆံပင္ကို ပြတ္သပ္ၿပီး "ဘာလို႔ ငါဒီမွာေနရမွာလဲ" လို႔ ျပန္ေျဖသည္။

ကေလးေလးရဲ႕ အမူအရာက ျဖဴစင္သည္- "ကြၽန္ေတာ္နဲ႕အတူ ဒီမွာေနပါ။ ခင္မ်ားက အရမ္းစိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ခင္မ်ားနဲ႕ အၿမဲတမ္း အတူတူရွိခ်င္တယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ႏွာေခါင္းကို ပြတ္လိုက္ၿပီး ၿပဳံးလိုက္သည္။ "...အဲ့လိုမျဖစ္နိုင္မွာ စိုးရိမ္မိတယ္။"

ေကာင္ေလး၏ အမူအရာ အနည္းငယ္ ေျပာင္းလဲသြားသည္။

သူသည္ လက္ညိုးႏွင့္ လက္မကို အသာအယာ ဖိလိုက္ေတာ့ ေရညွိေက်ာက္ေဆာင္၏ အရိပ္ထဲမွ ႏြယ္ပင္မ်ားစြာ ထြက္လာၿပီး အဆိပ္ျပင္းေႁမြတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ေက်ာက္တုံးေပၚသို႔ တက္လာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ သူဘာလုပ္ေနသည္ကို သတိမထားမိပုံရသည္။ သူသည္ ေရညွိေက်ာက္ေပၚမွ ခုန္ဆင္းကာ သူ႕တင္ပါးမွ ဖုန္မႈန႔္မ်ားကို ပြတ္သပ္ၿပီး ထြက္ခြာရန္ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးခဲ့သည္။

ႀကီးစြာေသာ အႏၱရာယ္က်ေရာက္ေတာ့မည့္ ဤအခိုက္အတန႔္တြင္ ေကာင္ေလးသည္ ႐ုတ္တရက္ သေဘာေပါက္လာသည္။ သူ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေျဖေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး စပ်စ္ႏြယ္ပင္ေတြကလည္း ခ်က္ခ်င္း ေျမျပင္ထဲကို ျပန္ဆုတ္သြားကာ သဲလြန္စမရွိဘဲ ေပ်ာက္သြားသည္။

သူ ဝပ္တြားၿပီး သူ႕ေျခရင္းက စပ်စ္ႏြယ္ပင္ကို ဆြဲခ်ၿပီးေနာက္ ေရွ႕ကို ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းကာ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ အကၤ်ီစကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း! ဒါကိုယူလာရင္ ခင္မ်ားရဲ႕ဂိုဏ္းထဲကို ကြၽန္​ေတာ္ဝင္လို႔ရမလား?"

သူသည္ မုန္လာဥကို ေပးကမ္းသကဲ့သို႔ အဖိုးတန္ အသီးအႏွံမ်ားကို ႐ႊီရွင္းက်ီေရွ႕မွာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ လွန္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။

.....ဤကေလးတြင္ မိသားစုမရွိသည့္အျပင္ ထူးကဲေသာ ဝိညာဥ္ရင္းျမစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ သူသည္ က်င့္ႀကံေရးႏွင့္ အဂၢိရတ္ပညာအတြက္ မျငင္းနိုင္ေအာင္ အံဝင္နိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းရွိသည့္အတြက္ ေက်ာက္စိမ္းအစိတ္အပိုင္းႏွင့္တူသည္။

သူ႕ကို ဒီေတာင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ရတာက တကယ့္ကို သနားစရာေကာင္းလွသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ဖုယုသစ္သီးထုပ္ကို လက္ခံလိုက္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားၿပီးေနာက္ "....မျဖစ္နိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ေတြက တပည့္ လက္ခံခြင့္မရွိဘူး။ ....ငါမင္းကို အရင္ေခၚသြားလိုက္မယ္ေလ။ မင္းရဲ႕ဝိညာဥ္ရင္းျမစ္က မဆိုးပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ဒီအသီးအႏွံကို ျပန္ယူလာတယ္ဆိုေတာ့ ရွစ္ရႈတို႔ရွစ္ေပၚတို႔ အားလုံးမင္းကို သေဘာက်ၾကမွာပါ။ အဲ့အခ်ိန္က်ရင္ မင္းဖုန္းလင္ေတာင္ေပၚက ဘယ္ပုဂၢိုလ္၏လက္ေအာက္မွာ တပည့္ျဖစ္ခ်င္လဲ ငါ့ကိုေျပာလို႔ရတယ္။"

ေကာင္ေလးက ေခါင္းကို ျပတ္ျပတ္သားသား ခါလိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္လုံးေတြက ေတာက္ေျပာင္ၿပီး ဖားကေလးလို လႈပ္ရွားေနသည္။ "...ကြၽန္ေတာ္ခင္မ်ားနဲ႕ ရွစ္ရႈန္း-သိပဲ ျဖစ္ခ်င္တာ။ တျခားဘယ္သူကိုမွ မလိုခ်င္ဘူး။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ရယ္ေမာလိုက္ၿပီး "မင္းေ႐ြးလို႔ရတာေပါ့။ ငါ့ဆရာ ခ်င္းက်င့္အရွင္က ဖုန္းလင္ေတာင္ရဲ႕ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ပဲ။"

ဒီလိုေျပာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကေလးရဲ႕လက္ကိုဆြဲၿပီး သူ႕ရင္ခြင္ထဲကို ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။ သူ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ လည္ပင္းတစ္ဝိုက္မွ အႀကီးဆုံးေက်ာက္စိမ္းပုတီးေစ့ကို လိမ္ၿပီးေနာက္ ဝိညာဥ္စြမ္းအားကို ျဖန႔္က်က္လိုက္သည္။

သူ႕လက္ေခ်ာင္းထိပ္မွာ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ အလင္းတန္းတစ္ခု ပြင့္လာသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕လက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ၿပီး လက္သည္းခြံကဲ့သို႔ ေသးငယ္ေသာ အလင္းကြင္းကို ေလထုအလယ္သို႔ လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။

အလင္းကြင္းသည္ ေဝလငါးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ေလႏွင့္အတူ က်ယ္လာကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ တံခါးအ႐ြယ္အစား ျဖစ္လာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ကေလးကို ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး "မင္းမ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ထား" လို႔ ညင္သာစြာ အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။

ကေလးေလးသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔မွီ၍ ရင္ဘတ္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ညွပ္ရိုးႏွင့္ နဖူးကိုညင္သာစြာ ဖိထားၿပီး သူ၏ေခါင္းကို ျမႇုပ္လိုက္သည္- "အင္း"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေက်ာက္စိမ္းတံခါးဝသို႔ ခုန္ဆင္းကာ ေတာင္တန္းမ်ား၏ ဆိတ္ညံေသာ ေတာအုပ္ထဲမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။

ေနာက္စကၠန႔္တြင္ ျမင္ကြင္းက ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ လွပစြာ ဆင္းသက္လာသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္သည္ နက္ရွိုင္းေသာခ်ိဳင့္ဝွမ္းႏွင့္ အုံ႕ဆိုင္းေနေသာ ေတာအုပ္ႀကီးလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ​မီးခိုးေငြ႕က်ဲက်ဲမ်ားႏွင့္ ဖုံးလႊမ္းသြားခဲ့သည္။ ေမွ်ာ္စင္ျမင့္အလယ္တြင္ သပ္ရပ္ေသာျမင္ကြင္းရွိၿပီး ၾကာကန္ေပၚရွိ မ႑ပ္တို႔၌ ကြဲျပားေသာ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ တပည့္တို႔သည္ သြားလာေနၾကသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေတြ႕ေသာအခါ ရပ္တန႔္ကာ "ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ႐ႊီရွစ္ရႈန္း"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ လက္တစ္ဖက္တြင္ ေခါက္ယက္ေတာင္ကိုကိုင္ကာ အျခားတစ္ဖက္က ကေလးငယ္အား သယ္ေဆာင္ထားၿပီး သူ၏နားထဲသို႔ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ "အ-ကြမ္း၊ ငါတို႔ေရာက္ၿပီ၊ မင္းနာမည္ ကြမ္းကြမ္းဆိုတာ ဘယ္သူကိုမွမေျပာနဲ႕၊ ၿပီးေတာ့မင္းနာမည္ ကြမ္းကြမ္းဘယ္ကလာတယ္ ဆိုတာေရာဟုတ္ၿပီလား?"

သူ႕ရင္ခြင္ထဲက ကေလးက ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ "ဟုတ္။ ဒါဆို ႐ႊီရွစ္ရႈန္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုေခၚမလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏နားထင္ကို ယက္ေတာင္၏ထိပ္ဖ်ားျဖင့္ ထိကာ စဥ္းစားေနပုံ။

မၾကာခင္မွာပဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ တစ္ေယာက္ေယာက္ေရွ႕မွာ ရပ္သြားသည္။

ခြၽီခ်ီသည္ အျခားေသာ တန္းယန္တပည့္မ်ားကဲ့သို႔ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး အျဖဴေရာင္ခါးပတ္စလြယ္ႏွင့္ တြဲဖက္ထားေသာ အနီေရာင္ ၀တ္စုံႀကီးကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ရိုးရိုးျဖဴေဖြးေသာ ပိုးခ်ည္မွ်င္မ်ားျဖင့္ ေက်ာက္စိမ္းေတာင္ေမႊးကို သူ႕လက္တြင္ ကိုင္ကာ တံေတာင္ဆစ္နားတြင္ ​အေမႊးမ်ားခ်ထားသည္။

သူက ႐ႊီရွင္းက်ီကို လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္ - "မင္း လင္ခ်ိဳးေတာင္က ျပန္ေရာက္ၿပီလား။ ဟိုမွာ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက အျမန္ျပန္ေျဖဖို႔ စိတ္မ၀င္စားေပ။ သူက ဟိုဟိုဒီဒီၾကည့္ရင္း "ဖက္တီးက်ိဳး ဘယ္မွာလဲ?"

ခြၽီခ်ီက "ပိုင္နန္က ခ်င္ခ်ိဳးကိုသြားတယ္၊ ႐ႊယ္ခ်န္က ေယာင္ကြမ္းေတာင္ကိုသြားတယ္၊ ငါလည္း ေက်ာက္ေယာင္ေတာင္ကေန အခုမွျပန္လာတာ။"

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့အားသင့္သြားသည္- "ဒီႏွစ္ကေတာ့ အလုပ္မ်ားတာ ေသခ်ာတယ္အာ။ ႐ြယ္ခ်န္ေတာင္ သြားၿပီ။ .....ငါ့ဘက္ကေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိဘူး။ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းက တပည့္မိုက္ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ဝင္တိုးမိေပမယ့္ သင္ခန္းစာနည္းနည္း သင္ေပးၿပီးေတာ့ ၿပီးသြားတာပဲ။"

ခြၽီခ်ီသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ရင္ခြင္ထဲတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုေတြ႕လိုက္ရသည္- "ဒီကေလးက....."

႐ႊီရွင္းက်ီက "ငါေကာက္လာတဲ့ ကေလး၊ သူ႕ရင္းျမစ္က ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။" သူက လွည့္ၿပီး ကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကို ခြၽီခ်ီကို ျပလိုက္သည္- "ၾကည့္စမ္း၊ သူအရမ္းလွတာပဲ။"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခ်ီးက်ဴးမႈကိုခံရၿပီးေနာက္ ကေလးသည္ သူ႕လက္ေမာင္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျဖင့္ ေက်နပ္စြာ ေပြ႕ဖက္လိုက္သည္။

ခြၽီခ်ီက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၿပဳံးလိုက္ၿပီး "မင္းကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရတာ သေဘာက်ပဳံပဲ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီး ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ "မင္း မနာလိုလို႔လား? သူတို႔ကို ဘယ္လိုျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရမွန္းမသိဘူး မလား? မပ်ိဳးေထာင္နိုင္ဘူးမလား?"

ခြၽီခ်ီက ကူကယ္ရာမဲ့ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး "....သူ႕နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....အမ္..ခ်ဳံ႕ကြမ္း"

ခြၽီခ်ီက သူငိုရမလား ရယ္ရမလားမသိ: "....မင္းအခုမွ စဥ္းစားၿပီး ေျပာလိုက္သလိုပဲ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေလးနက္ေသာ အမူအရာျဖင့္ "ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္နိုင္မွာလဲ? မင္းမယုံရင္ သူ႕ကိုေမးၾကည့္။"

ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ဤအက်င့္ပ်က္ျခစားေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို အလြန္လ်င္ျမန္စြာ လက္ခံခဲ့သည္- "ဟုတ္ပါတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီက မိုက္မဲစြာ ရယ္ေမာလိုက္သည္။

'ခ်ဳံ႕ကြမ္း' ဤအမည္သည္ ဆိုး႐ြားလြန္းလွသည္မဟုတ္ေပ၊ သူ႕မ်ိဳးရိုးအမည္အတြက္ကေတာ့ .....သူ "မိသားစုတစ္ရာ၏မ်ိဳးရိုးအမည္" ကိုရွာေဖြၿပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်မည္ျဖစ္သည္။

ခြၽီခ်ီက "မင္းသူ႕ကို ဒီလိုပဲ ဂ႐ုစိုက္ထားမွာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေပြ႕ဖက္လိုက္ၿပီး "အနာဂတ္မွာ ငါသူ႕ကို ဆက္ၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရအုံးမွာပဲ ဒါေပမယ့္အခုအခ်ိန္ေတာ့ ငါမလုပ္နိုင္ေသးဘူး။ အလုပ္အရမ္းမ်ားေနတယ္။ ေတာင္တန္းတစ္ခုသာ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ငါအေျပးအလႊားသြားရမွာ။"

ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို မေခ်ဖ်က္ခင္မွာ ႐ႊီရွင္းက်ီက အေရာင္တူဝတ္႐ုံဝတ္ထားတဲ့ လင္ဖုန္းတပည့္တစ္စုကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ "....က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၊ ေရွာင္သမ္း!"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း အသက္အ႐ြယ္ဝန္းက်င္ရွိ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သည္ သူ႕စကားကိုၾကားၿပီး လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

ေကာင္ေလးသည္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး ေကာင္းမြန္ေသာအသြင္အျပင္ရွိေသာ္လည္း ေလာကီေရးရာအားလုံးသည္ သူႏွင့္မသက္ဆိုင္သလိုပင္ ေအးစက္ေသာစိတ္ထားကို ေဖာ္ေဆာင္ထားသည္။

သို႔ေသာ္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီကိုျမင္ၿပီးေနာက္၊ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားတြင္ လူသားဆန္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခု ႐ုတ္ျခည္းေပၚလာၿပီး သူ၏ခြၽန္ထက္ေသာေရခဲမ်ားသည္ အရည္ေပ်ာ္သြားသလို- "ရွစ္ရႈန္း၊ ျပန္လာၿပီလား"

.....႐ႊီရွင္းက်ီက ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ကိုင္ေဆာင္ထားသည္ကို သတိမျပဳမိခင္အထိ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ တည္ရွိမႈကို တစ္ခ်က္မွ် မွတ္သားထားျခင္းမရွိေပ။

ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ေခါင္းကို ေဘးသို႔ ေစာင္းလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေအာက္ခ်ၿပီးေနာက္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ ဦးတည္ရာသို႔ တြန္းပို႔လိုက္သည္။ "ေရွာင္သမ္း၊ ဒါကခ်ဳံ႕ကြမ္းတဲ့။ သူ႕ကို အရင္ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အစားအေသာက္နဲ႕ အဝတ္အစားေတြ ေပးလိုက္ပါ။"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက မ်က္ခုံးတြန႔္ကာ "ဟုတ္ကဲ့ ရွစ္ရႈန္း" ဟု ဝန္ေလးစြာ ေျဖသည္။

တစ္ဖက္တြင္ ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းအတြက္ အထူးခံစားခ်က္မ်ား မျပခဲ့ေပ။ သူက ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီကိုေခါင္းညိတ္ကာ ေမးသည္။ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းေနပါ့မယ္။ ဘယ္ေတာ့လာေခၚမွာလဲဟင္?"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ၏အလြန္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ဆံပင္ေတြကို ပြတ္သပ္လိုက္ၿပီး "ဒီသုံးရက္က အေရွ႕ပိုင္းဧကရာဇ္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲရဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲမို႔လို႔ ငါေတာ္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္ေနမွာ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီည မင္းကို ေရွာင္သမ္းရဲ႕ေနရာမွာ လာေတြ႕မယ္ေလ။"

ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕ေျခေခ်ာင္းမ်ားေပၚ မတ္မတ္ရပ္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ မတုံ႕ျပန္မီတြင္ သူ႕ပါးကိုနမ္းလိုက္သည္။

သူက ေက်ာေနာက္မွာ လက္ေလးေတြကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ခ်ိဳၿမိန္ေသာအေမႊးအႀကိဳင္ေတြ ပ်ံ့လြင့္လာသလို။ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္ေစာင့္ေနမယ္။"

- ငါကပထမပဲဟာကို၊ အၿမဲတမ္းပထမဆိုတာ ရွင္းေနတာပဲကို။ ေပြ႕ဖက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရွစ္ရႈန္းလို႔ေခၚတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႕ကို သေဘာက်တာပဲျဖစ္ျဖစ္.....

(T/N: က်ိဳ႕က်စ္သမ္း ကြမ္းကြမ္းကိုမုန္းတာ မဆန္းပါဘူး။ သူ႕ရွစ္ရႈန္းကို မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ အလုခံလိုက္ရတာကိုး🤣)

___________