ခြၽီခ်ီသည္ မလႈပ္ရွားဘဲ မ်က္လုံးမ်ားသည္ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ေအးစက္ေသာည၏ ၾကယ္ေကာင္းကင္ႏွင့္တူသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ခ်ီတုံခ်တဳံႏွင့္ အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။ "....ျမန္ျမန္သြား။"

ခႊၽီခ်ီက မတုန္လႈပ္ေသး။

႐ႊီရွင္းက်ီက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းထက္ ပိုမိုျမန္ဆန္စြာ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္- "ဒီတေခါက္ မင္းငါ့ကို ေကာင္းေကာင္းမကာကြယ္နိုင္ေပမယ့္ မင္းရဲ႕သၾကားလုံးေတြကို သိမ္းမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲေနာ္"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း: "....."

ခြၽီခ်ီ: "တကယ္လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "တကယ္"

ခြၽီခ်ီ၏ပုံသဏၭန္သည္ ေ႐ြ႕လ်ားသြားၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏အၾကည့္မွ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

ေနာက္အခိုက္အတန႔္တြင္၊ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ ငိုေႂကြးသံမ်ားသည္ ေတာအုပ္အတြင္းမွ ပဲ့တင္ထပ္လာသည္။

ခြၽီခ်ီကို ထုတ္ပယ္ၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေျမျပင္ေပၚရွိ သားရဲဝတ္လူကို ၾကည့္ၿပီး "ဒီလူက ငါ့ကိုပစ္မွတ္ထားေနတာလား?" ဟု မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ ေမးလိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီတို႔သည္ ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိေသာေၾကာင့္ ယခင္ကလို ထူးထူးျခားျခား အျပစ္ကင္းေသာ အျပဳအမူကို ျပသခဲ့သည္။ ေျမျပင္ေပၚရွိ ႐ႊံ႕အပုံႀကီးသည္ သူႏွင့္ဘာမွမဆိုင္သလို သူ႕လက္မ်ားကို ေက်ာေနာက္တြင္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ "....ဟုတ္ကဲ့။"

႐ႊီရွင္းက်ီ နားလည္သြားသည္။

'ဒီလိုသာဆိုရင္၊ ေသတာေတာင္နည္းေသးတယ္။'

႐ႊီရွင္းက်ီ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီးေနာက္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏ ေၾကာက္စရာမ်က္ႏွာကို သဲလြန္စမက်န္မခ်င္း ရွင္းပစ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ေဘးသို႔ သတိထားၿပီး ေ႐ႊ႕လိုက္သည္- "ရွစ္ရႈန္း၊....ကြၽန္ေတာ္ မဆင္မျခင္လုပ္လိုက္မိတာလား?"

သူတပါး၏အရိုးမ်ားကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ တစ္စစီျဖစ္ေအာင္လုပ္ပစ္ေသာ ဝံပုေလြေခြးႀကီးက သူ႕မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြားတာနဲ႕ ဝံပုေလြေခြးကေလးျဖစ္သြားတာကိုၾကည့္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အလြန္ေနာင္တရၿပီး စိတ္မသက္မသာျဖစ္ခဲ့ရသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏အေရးအသားမ်ားမွ ေမြးဖြားလာေသာ ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဇာတ္ၫႊန္းကို အစပိုင္းတြင္ ဖန္တီးေသာအခါ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေမြးရာပါ ေသြးဆာတတ္သူ၊ စိတ္တိုေဒါသထြက္ၿပီး ႀကီးစိုးေသာ ဇာတ္ေကာင္အျဖစ္ သူ၏ေဘာပင္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေရးခဲ့သည္။

အဆုံးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ တာဝန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႕ကို မေၾကာက္ခဲ့ေပ။ ဆန႔္က်င္ဘက္အေနႏွင့္၊ သူ၏အသိစိတ္တြင္ အနည္းငယ္မွိုင္းမွိုင္းနာက်င္မႈကို ခံစားခဲ့ရသည္။

. . . ေတာင္းပန္ပါတယ္သား၊ မင္းကိုဒီလိုျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တာ ဒီအေဖပါ။

ထို႔အျပင္၊ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေတာရိုင္းထဲတြင္ ေနထိုင္ၿပီးေနာက္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အသက္ႏွင့္ေသျခင္းကိစၥကဲ့သို႔ ျဖတ္သန္းေနရေသာ ေန႕ရက္မ်ားကို က်င့္သားရေနေပလိမ့္မည္။ ယခုေတာ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္သည္ သူ႕နယ္ေျမကို က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ သူ၏နည္းလမ္းမ်ားသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ ပို၍ၾကမ္းတမ္းသည္ကို နားလည္ရန္ မခက္ခဲေပ။

ထို႔အျပင္၊ ၎တို႔သည္ ႐ုတ္တရက္ သူ႕ကိုဖမ္းရန္ ေရာက္လာသည္မွာ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းျဖင့္ ​ခ်ိန္းေျခာက္ရန္ ျဖစ္နိုင္ေျခအရွိဆုံးဟု သံသယရွိခဲ့သည္။

သူသာအဖမ္းခံရရင္ သူ႕အေျခအေနက ပိုေကာင္းလာမွာမဟုတ္သလို သူတို႔လက္ထဲမွာေတာင္ ေသသြားနိုင္သည္။

ထို႔အျပင္၊ ၎တို႔လို ပထမဆုံးတိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ ရန္သူမ်ားအေပၚ က႐ုဏာျပျခင္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ပုံမွန္အက်င့္ႏွင့္လည္း မကိုက္ညီေပ။

ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈအတိုင္းအတာအထိေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ဓားျမႇောင္ကို အသုံးျပဳၿပီး ဓားလက္ေတြနဲ႕ဘီလူး​ကိုရွင္းခဲ့တုန္းကေတာင္ ၾကင္နာတတ္သူ မဟုတ္ပါ။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ငယ္စဥ္ကပင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ေသာ မူလပိုင္ရွင္ကေသခ်ာေပါက္ နားမလည္နိုင္မည္ကို သိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဘာမွမထူးျခားေသာအမူအရာကိုျပသၿပီး သားရဲဝတ္ထားေသာလူ၏မ်က္ႏွာကိုကန္ရန္ သူ၏ေျခဖ်ားကိုအသုံးျပဳကာ "သူ႕ကိုမသတ္နဲ႕အုံး၊ ငါ့အတြက္အသုံးလိုေသးတယ္။"

ခ်က္ျခင္းပင္၊ သူႏွင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအၾကား အကြာအေဝးကိုခ်ဲ့လိုက္ၿပီး ေဘးဘက္သို႔ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ ေ႐ြ႕သြားခဲ့သည္။

သူ႕ေနာက္မွာေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ မ်က္လုံးထဲက အလင္းေရာင္ဟာ သူ႕လက္သီးကို ဆုပ္ထားရင္း ေနာင္တရကာ မွိန္ေဖ်ာ့သြားသည္။

.....အကယ္၍ ထိုလူယုတ္မာသာ ရွစ္ရႈန္းကိုသူ႕ေရွ႕တြင္ ေပြ႕ဖက္ထားတာေၾကာင့္သာ မဟုတ္ပါက၊ ရွစ္ရႈန္း၏စိတ္ထဲမွ သူ႕ပုံရိပ္ကို ဖ်က္ဆီးမိမည္မဟုတ္သလို သူ၏စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကိုလည္း ထိန္းခ်ဳပ္မႈလြတ္သြားမည္မဟုတ္ေပ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ စိတ္ဓာတ္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ဖယ္ထုတ္ၿပီး ေကာင္းကင္ဆီသို႔ လွည့္ကာ ေလခြၽန္ျပန္သည္။

သူ၏ဆင့္ေခၚမႈကို လက္ခံရရွိေသာအခါ အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ ဝါးေတာတစ္ဖက္ကမ္းမွ လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ေပၚလာသည္။

သူမက ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေရွာင္လိုက္ၿပီး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဆီသို႔ ျဖည္းညွင္းစြာ ေလွ်ာက္သြားသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက စကားအနည္းငယ္ေလာက္ တီးတိုးေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္ သူမက"ဟုတ္ကဲ့"ဟု ျပန္ေျဖလာသည္။ ထို႔ေနာက္သူမသည္ သားရဲဝတ္လူကို အထုပ္တစ္ထုပ္လို ထမ္းသြားၿပီး ေခါင္းငုံ႕ကာ ေမွ်ာ္စင္ထဲဝင္သြားခဲ့သည္။

စကားေျပာေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လုံး သူမက ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ မ်က္လုံးခ်င္းပင္မဆုံခဲ့။

႐ႊီရွင္းက်ီလည္း ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ သူမအား မၾကည့္ခဲ့။ အဲ့အစား သူကခြၽီခ်ီ ရန္သူအစအနေတြကို သန့္ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ဘက္ကို ၾကည့္ကာ သူ႕ျပႆနာမ်ားကို စဥ္းစားေတာ့သည္။

....႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို လုပ္ႀကံရန္ ယာယီဆုံးျဖတ္ထားေသာေၾကာင့္ စြန့္ပစ္ေျမရိုင္းထဲတြင္ အသက္ရွင္ရန္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ထိပ္တန္းဦးစားေပးျဖစ္လာခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ သူ႕အဖြဲ႕သည္ ေျမရိုင္းမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး လက္တုံ႕ျပန္ရန္ႏွင့္ ကပ္ေဘးျဖစ္ေအာင္လုပ္ရန္ ယေန႕ကမၻာသို႔ ျပန္လာရန္ စီစဥ္ေနေၾကာင္း "​ကမၻာ့အသိစိတ္" က သူ႕အား ေျပာျပခဲ့သည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သတိရမိသည္။

ထို႔အျပင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏အဖြဲ႕သည္ ေျမရိုင္းတြင္ရွိေသာ တစ္ခုတည္းေသာအုပ္စုမဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အျခားအဖြဲ႕မ်ား၏ အေျခအေန၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ရွိေနသည္ကို မသိသလို သူတို႔မည္မွ် အစြမ္းထက္သည္ကိုလည္း မသိေပ။

သို႔ေသာ္ အေရးအႀကီးဆုံးမွာ၊ စြန့္ပစ္ေျမသို႔ ဝင္ရန္၊ထြက္ရန္ တံခါးသည္ ဘယ္မွာရွိသလဲ? ၿပီးေတာ့ အဲဒီကေန ဘယ္လို ထြက္ေျပးၾကမလဲ?

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေျမရိုင္းတြင္ သူ၏အသြင္အျပင္သည္ ႐ုတ္တရက္ဆန္ေသာေၾကာင့္ က်ိဳးပိုင္နန္က သူလွ်ိုတစ္ဦးဟု သံသယရွိသည္မွာ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္သည္။ တစ္ဖက္တြင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕အား ခိုလႈံေစလိုသည့္ဆႏၵႏွင့္ သူ႕အေပၚမျငင္း​နိုင္ေလာက္ေအာင္ ယုံၾကည္မႈရွိျခင္းသည္ သူတို႔၏ ရွစ္ရႈန္း-ရွစ္သိ ဆက္ဆံေရး၏ လွည့္ျဖားခံရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ရေပမည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအေပၚသာ ထင္တိုင္းႀကဲၿပီး ဒီေမးခြန္းေတြနဲ႕ သူ႕သံသယေတြကို ႏွိုးဆြခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေက်ာရိုးေတြ ေၾကမြသြားေအာင္ ေျမျပင္ေပၚ ဖိခံရမယ့္သူက သူပဲျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

အတိုခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရေသာ သတင္းအရင္းအျမစ္တစ္ခု လိုအပ္ပါသည္။

ၿပီးေတာ့ သူ႕ေရွ႕ကသူသည္ ကိုယ္တိုင္အိမ္တံခါးဝသို႔လာရပ္ေသာ သတင္းအရင္းအျမစ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ သူယုံၾကည္သည္၊ မယုံၾကည္သည္က အျခားကိစၥတစ္ခုသာျဖစ္ၿပီး ဘာမွမဟုတ္တာထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းသည္။

အရိုးစုမိန္းကေလး ထြက္သြားၿပီးေနာက္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီထံသို႔ လွည့္လာၿပီး "ဒီသစ္ပင္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္စိုက္ထားတာ၊ ရွစ္ရႈန္း ရင္းႏွီးတယ္လို႔ ခံစားရလား?"

.....ရိုးရိုးသားသား ေျပာရလွ်င္ အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ရင္းႏွီးေသာ ခံစားခ်က္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

မူလပိုင္ရွင္၏ က်ိဳးေၾကေနေသာမွတ္ဉာဏ္မ်ားတြင္၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ သစ္ကတိုးနီအပင္မ်ားျဖင့္ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေတာအုပ္တစ္ခု တကယ္ပဲရွိပုံရသည္။

ဤသစ္ကတိုးနီအကြက္မ်ားသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏စိတ္အတြင္း၌ တစ္စုံတစ္ရာကို လႈံ႕ေဆာ္ေပးပုံရသည္။ မူလက အေႂကြေစ့အ႐ြယ္မွ်သာရွိေသာ မွတ္ဉာဏ္အပိုင္းအစသည္ တျဖည္းျဖည္း က်ယ္လာၿပီး အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ပိုမိုရွင္းလင္းလာသည္။

႐ုတ္တရက္ မူးေဝသလိုျဖစ္သြားကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အာ႐ုံငါးပါးလုံး ျပတ္ေတာက္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ မတ္တပ္ရပ္မေနနိုင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ျပန္လဲက်သြားသည္။

သူ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရွစ္ရႈန္းဟု အ႐ူးအမူးေခၚေနတဲ့ အသံတစ္ခုကို အထပ္ထပ္ၾကားလိုက္ရသည္။

က်ယ္ေျပာလွေသာ မွတ္ဉာဏ္ပင္လယ္ျပင္မွ လြင့္ေမ်ာလာေသာ ေလွငယ္ေလးကဲ့သို႔ပင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏စိတ္ထဲမွာ ၿပီးျပည့္စုံေသာ ပုံရိပ္တစ္ခု​ ေပၚလာသည္။

.....ဤသည္မွာ ႐ႊီရွင္းက်ီ မူလပိုင္ရွင္၏ အကြဲကြဲအကြဲအၿပဲ မွတ္ဉာဏ္မ်ားထဲမွ ၿပီးျပည့္စုံေသာ အစိတ္အပိုင္းကို ပထမဆုံးရရွိျခင္းလည္းျဖစ္သည္။

ေဆာင္းဦးႏွောင္းပိုင္းတြင္ သစ္ကတိုးနီအပင္မ်ားသည္ ေတာင္တန္းတစ္ခုလုံးကို မွည့္လြန္စြာမွည့္ေနေသာ ပန္းသီးအနီေရာင္ျဖင့္ အေရာင္ျခယ္ထားသည္။

လင္ခ်ိဳးဟု အမည္ေပးထားသည့္ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားသည္ လွပတင့္တယ္ေသာ မ်က္ခုံး ခုံးခုံးမ်ားႏွင့္ ဆင္တူသည့္ အလႊာမ်ားေပၚတြင္ အလႊာလိုက္အလႊာလိုက္ ျဖန႔္က်က္ထားသည္။

၊ ကမ္းစပ္ေပၚ ေရေတြတက္လာတဲ့အခါ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္က စမ္းေခ်ာင္းနားက ေရညွိေက်ာက္ေပၚမွာထိုင္ကာ ေျခေဆးေနခဲ့သည္။

သူသည္က်ဴရိုးျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ရွည္လ်ားေသာ ၀တ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ သူသည္ လက္သီးအ႐ြယ္ ေမႊးႀကိဳင္ေသာ သစ္သီးတစ္လုံးကို လက္ထဲတြင္ ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး သာမန္မဟုတ္ေသာ ေတာရိုင္းအသီးအႏွံကို ကိုက္စားေနသည္။

ဝိညာဥ္စြမ္းအားလွိုင္းလုံးမ်ား လြင့္စင္သြားေသာ္လည္း ေကာင္ေလးသည္ သူ႕ပုံစံအတိုင္းက်န္ေနခဲ့ကာ ေခါင္းကိုသာ ဆက္လက္ငုံ႕ၿပီး ျဖည္းညွင္းစြာဝါးေနသည္။

ေလတိုက္ရာအရပ္တြင္ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းမွ အငယ္တန္းတပည့္ႏွစ္ေယာက္သည္ ေကာင္းကင္လက္နက္မ်ားကိုစီးလ်က္ ေကာင္ေလး၏ေရွ႕တြင္ ဆင္းလာခဲ့သည္။

ယင္ထ်န္းခြၽမ္း တပည့္မ်ား၏ ယူနီေဖာင္းမ်ားသည္ အေပၚမွေအာက္ေျခအထိ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိေသာေၾကာင့္ ၎တို႔ကို အလြယ္တကူခြဲျခားသိနိုင္သည္။ အျပာရင့္ေရာင္ အတြင္းအလႊာသည္ ပခုံးမွလက္အထိဆင္းသည့္ တိမ္လႊာပုံစံမ်ားျဖင့္ တြဲလ်က္ ယွဥ္၍မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ မြန္ျမတ္ေသာေပါင္းစပ္မႈျဖစ္သည္။

အငယ္တန္းတပည့္မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမွာ ၎တို႔သည္ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ား၏ အရိုးမ်ားမွ ထုလုပ္ထားေသာ သံမဏိလွံရွည္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ေသာ ယင္ထ်န္းခြၽမ္း၏ အႀကီးတန္းတပည့္မ်ားႏွင့္ မတူဘဲ အျဖဴေရာင္ ဝက္သစ္ခ်လွံရွည္ကို ကိုင္ေဆာင္ထားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ေကာင္ေလးကို မ်က္ႏွာမူကာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ၾကသည္။

အနည္းငယ္ အရပ္ရွည္ေသာ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ ေကာင္ေလးက လွံရွည္ထိပ္ဖ်ားကို ၫႊန္ျပကာ "ဒီမင္းလက္ထဲကဖုယုအသီးကို ဘယ္ကရခဲ့တာလဲ" ဆိုၿပီး ဟန္ႀကီးပန္ႀကီး ေတာင္းဆိုသည္။

ေကာင္ေလးက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က သစ္သီးအရည္ေတြကို သုတ္လိုက္ၿပီး အေနာက္ဘက္ကို ၫႊန္ျပလိုက္သည္။

အျခားပိုပုေသာတပည့္က သံသယျဖင့္ေမးခဲ့သည္- "လင္ခ်ိဳးမွာ 'ယုံ'(အသံထြက္ေနာ္၊ တကယ့္ယုန္မဟုတ္ဘူး😆) လို႔ေခၚတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့သားရဲတစ္ေကာင္ရွိၿပီး ဖုယုက သူ႕ရဲ႕အႀကိဳက္ဆုံးအစားအစာပဲ။ ဒီအသီးက မွည့္ဖို႔ငါးႏွစ္ၾကာၿပီး အေရအတြက္ကလည္း တစ္ရာေအာက္ပဲရွိတယ္။ 'ယုံ' ကအဲ့ဒါကို အဖိုးတန္ရတနာအျဖစ္ မွတ္ထားတာ။ အသီးကိုလိုခ်င္တဲ့ ဘယ္သူမဆို 'ယုံ'က မေသမခ်င္း ခႏၶာကိုယ္ကအရည္ေတြ ကုန္သြားေအာင္ ညွစ္ထုတ္ပစ္မွာ။ ....'ယုံ'နဲ႕ ယွဥ္ၿပီး အစာလုရဲရေအာင္ မင္းကဘယ္သူလဲ?"

ေကာင္ေလးက အသီးကို ေနာက္ထပ္တစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ၿပီး "ငါစားခ်င္တယ္၊ သူကမေပးခ်င္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ လုလိုက္တာ။" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

အရပ္ရွည္သည့္သူက ေကာင္ေလးကိုစစ္ေဆးလိုက္ကာ မိန္းကေလးဆန္သည့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္အသြင္အျပင္မွလြဲ၍ သာမန္ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ပင္ ဝိညာဥ္ေရာင္ဝါ လုံးဝမရွိသည္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ မထီမဲ့ျမင္ျပဳၿပီး သူ႕ေလသံကိုမသိစိတ္က ဖုံးလႊမ္းသြားသည္- "ဟက္၊ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လာေျပာေနေသးတယ္။"

အရပ္ပုသူသည္ အရပ္ရွည္သူကို လက္ေမာင္းႏွင့္ ထိုးကာ ေကာင္ေလး၏ ေျခဖဝါးေအာက္ ေနရာကို ၾကည့္ရန္ ၫႊန္ျပလိုက္သည္။

အရပ္ရွည္သူက ေစ့ေစ့ငဲ့ၾကည့္ကာ မတတ္နိုင္ဘဲ ေလေအးကို႐ူလိုက္မိသည္။

ေကာင္ေလး၏ေျခရင္းနားတြင္ ႀကိဳးဝိုင္းလိုပတ္ထားေသာ ႏြယ္ပင္အစိတ္တစ္ပိုင္းျဖင့္ ဖုယုအသီးငါးလုံး-ေျခာက္လုံးေလာက္ရွိသည္။ အသီးေတြရဲ႕ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြလႈပ္ရွားမႈတိုင္းကိုၾကည့္ရင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ေတာက္ေလာင္လာသည္။

ဒါကိုျမင္ေတာ့ အရပ္ရွည္တဲ့လူက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပ်ာ့ေျပာင္းသြားကာ "ဒီကသခင္ေလးက?"

ေကာင္ေလးက သူတို႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ကာ ဖုယုအသီးရဲ႕ အူတိုင္ကို ဆက္ကိုက္လိုက္ၿပီး အသီးရဲ႕ႏူးညံ့ၿပီး အရည္႐ႊမ္းတဲ့ အသားေတြကို သူ႕ပါးစပ္ထဲကို ဂ႐ုတစိုက္ထိုးထည့္လိုက္သည္။

အရပ္ရွည္တဲ့သူက ဘယ္ကလာမွန္းမသိေပၚလာတဲ့ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်တဲ့ကေလးကို မခယခ်င္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕လက္ရွိအေျခအေနကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေဒါသကို မ်ိဳသိပ္ကာ ဆက္ေျပာသည္။ "....သခင္ေလး၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ယင္ထ်န္းခြၽမ္းရဲ႕ တပည့္ေတြပါ။ 'ယင္ထ်န္းခြၽမ္း' ကို ၾကားဖူးလား မသိဘူး။"

ေကာင္ေလးက တုံ႕ျပန္ျခင္းမရွိ။

အရပ္ပုသူသည္ လက္သီးဆုပ္ကာ လွံကိုဆုပ္ကိုင္ထားရင္း ဆက္ေျပာလိုက္သည္။ "ဒီကမၻာေပၚမွာ က်င့္ႀကံသူဂိုဏ္းေလးခု ရွိတယ္၊ ကြၽန္​ေတာ္တို႔ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းက အဲ့ထဲကတစ္ခုပါ။ 2ႏွစ္တစ္ခါ အေရွ႕အရပ္ဧကရာဇ္ကို ကိုးကြယ္ဖို႔အတြက္ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး က်င္းပၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ထုံးတမ္းဓေလ့ေတြက ဂိုဏ္းေလးခုၾကားက ၿပိဳင္ဆိုင္မႈျဖစ္လာပါတယ္။ - သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္အတြင္း ပူေဇာ္သကၠာအမ်ားဆုံးရနိုင္ရင္ အေရွ႕ရပ္ဧကရာဇ္ကို ဝတ္ျပဳပူေဇာ္ဖို႔အတြက္ တာဝန္ခံအရာရွိျဖစ္လာနိုင္တယ္။ အငယ္တန္းတပည့္ တစ္ေယာက္ေယာက္သာ ယဇ္ပူေဇာ္သကၠာကို ယူလာနိုင္ရင္ တိုက္ရိုက္တပည့္ျဖစ္ခြင့္ ေပးတယ္...."

ေကာင္ေလးရဲ႕ ေျခရင္းေပၚရွိ ဖုယုသစ္သီးကို ၫႊန္ျပရင္း သူ႕မ်က္လုံးေတြက ေလာဘႀကီးတဲ့ မ်က္ႏွာကို ဖုံးကြယ္ထားလို႔မရေပ- "လင္ခ်ိဳးေတာင္က လိုအပ္တဲ့ပူေဇာ္သကၠာေတြထဲမွာ ဖုယုသစ္သီးေတြ ပါေနေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဝိညာဥ္စြမ္းအားက မလုံေလာက္လို႔ 'ယုံ' ရဲ႕နယ္ေျမကို နိုင္ထက္စီးနင္း မက်ဴးေက်ာ္ရဲပါဘူး။ ဒီသခင္ေလးမ်ား ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဖုယုအသီးေတြ မွ်ေဝေပးနိုင္မလား?"

ေကာင္ေလးက သူ႕ေျခေထာက္ကို ျမႇောက္လိုက္ေတာ့ ဖုယုအသီးက စပ်စ္ႏြယ္ပင္ကေန ခြဲထြက္သြားၿပီး သူ႕လက္ထဲကို ေလးေထာင့္က်က် က်သြားသည္။

သူက အသီးအႏွံေတြကို သုတ္လိုက္ၿပီး ခ်စ္စရာကေလးသံေလးနဲ႕ "ဒီအသီးက ၾကားရသေလာက္ အရသာမရွိေပမယ့္ မင္းတို႔ကို မေပးနိုင္ဘူး" လို႔ ျပန္ေျဖသည္။

အရပ္ပိုရွည္သူတစ္ဦးႏွင့္ ခပ္တိုတိုတစ္ေယာက္သည္ တစ္ၿပိဳင္နက္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ "ဘာလို႔လဲ"

"မင္းတို႔ကို သေဘာမက်ဘဴး။" ေကာင္ေလးသည္ ဖုယုအသီးကို ကိုက္စားလိုက္သည္၊ သူ႕အသံက ျပတ္သားစူးရွကာ ႏုံအအျပစ္ကင္းစင္ၿပီး မာနႀကီးေသာပုံေပါက္ေစသည္။ "ငါကေတာနက္မွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့အတြက္ က်င့္ဝတ္ေတြ သိပ္မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ မင္းသာတကယ္ပဲ အကူအညီေတာင္းေနတာဆိုရင္ ငါ့ေရွ႕မွာ တင္းတင္းမာမာရပ္မေနဘဲ ဒူးေထာက္သင့္တာေတာ့ ငါသိတယ္။"

ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာမ်ား ႐ုတ္တရက္ အေရာင္ေျပာင္းသြားသည္။

"အဆိပ္ေသာက္ရမွာပဲကို တစ္ငုံထဲကို လာမျငင္းနဲ႕!"

(T/N: ဆိုလိုတာက အႏုနည္းလား အၾကမ္းနည္းလားေပါ့)

ေကာင္ေလးသည္ သူတို႔ကို လ်စ္လ်ဴရႈကာ ေရညွိေက်ာက္ေပၚမွ ခုန္ခ်ၿပီးေနာက္ စမ္းေခ်ာင္းကို ျဖတ္သြားခဲ့သည္။

တခဏခ်င္းမွာပဲ လွံထိပ္မွာ အလင္းတန္းတစ္ခု ပြင့္လာၿပီး လွံကေကာင္ေလးရဲ႕လည္ပင္းေပၚ တိုက္ရိုက္က်သြားသည္။

လွံခြၽန္နဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရတဲ့ ေကာင္ေလးကေတာ့ ေၾကာက္႐ြံ႕တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျပေပ။ သူ၏လွပေသာမက္မြန္ပြင့္မ်က္လုံးမ်ားက ႏွစ္ေယာက္သားအေပၚမွ မထီမဲ့ျမင္အရိပ္အႁမြက္ျပလိုက္သည္- "ဒါငါ့အသီးပဲ၊ မင္းတို႔ကို မေပးခ်င္ဘူး"

သူ႕ကို လွံနဲ႕တားထားတဲ့ အရပ္ရွည္တဲ့သူက နားမေထာင္ဘဲ အရပ္ပုတဲ့သူကို "သြား၊ သူ႕အသီးေတြသြားယူ" လို႔ အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။

အရပ္ပုတဲ့သူက ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး လုဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ေနသည္။

ေကာင္ေလးက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ႐ႊင္ျမဴးစြာ သပ္လိုက္ၿပီး ေရငုပ္ေနသကဲ့သို႔ သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ညွစ္လိုက္သည္ ။

အနီေရာင္ သစ္ႀကံပိုးေခါက္ ေရာင္ အလင္းတန္းတစ္ခုက သူ႕မ်က္လုံးမ်ားအစြန္းတြင္ လင္းလက္သြားၿပီး သူ႕နဖူးေပၚရွိ မွဲ႕နီသည္လည္း အလင္းေရာင္ႏွင့္အတူ ေတာက္ေလာင္ေနသည္။

မေရမတြက္နိုင္ေသာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ေႁမြမ်ား ပုန္းခိုေနသကဲ့သို႔ပင္ အုပ္ထားေသာေနရာအတြင္းမွ နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္း အသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္။ ေျမျပင္ေပၚရွိ ေျမဆီလႊာသည္လည္း သတၱဝါတစ္ေကာင္က အခ်ိန္မေ႐ြး ေျမဆီလႊာကို ထိုးေဖာက္လာေတာ့မလို တုန္လႈပ္ေနသည္။

အရပ္ပုသူသည္ တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကို တည္ၿငိမ္ေစရန္ အျဖဴေရာင္ဝက္သစ္ခ်လွံရွည္ကို ေျမႀကီးထဲသို႔ နက္ရွိုင္းစြာ ထိုးသြင္းလိုက္ကာ အထိတ္တလန႔္နဲ႕ ေမးလာသည္။ ".....'ယုံ' လာ​ေနၿပီလား?"

အရပ္ရွည္သူက အံႀကိတ္ရင္း "ျမန္ျမန္လုပ္! ငါတို႔ ဖုယုအသီးရတာနဲ႕ သြားမယ္!"

အရပ္ပုသူသည္ အသီးကိုဖမ္းရန္ လက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ေသာ္လည္း ဝိညာဥ္စြမ္းအားမ်ား ေလထဲသို႔ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္လာေသာ ဝီစီသံကို ၾကားလိုက္ေသာအခါ ႏွောင့္ယွက္ခံလိုက္ရသည္။ မီးေလာင္ေနေသာ သုံးလက္မအ႐ြယ္ရွိ ဓားတစ္ေခ်ာင္းသည္ ေလထဲသို႔ျဖတ္ၿပီး သူ႕ဝတ္႐ုံလက္ေပၚ သံမွိုလိုစိုက္သြားကာ တစ္ကိုယ္လုံးကို ေျမႀကီးေပၚမွ လႊင့္တင္ၿပီး အနီးနားရွိ သစ္ကတိုးနီတစ္ပင္ေပၚသို႔ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ခ်ည္ႏွောင္ထားလိုက္သည္။

ေကာင္ေလးက လန႔္ဖ်ပ္သြားကာ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဖိထားေသာ လက္ညိုးႏွင့္ လက္မကို ခ်က္ခ်င္း ခြာလိုက္သည္။ သူ႕မ်က္လုံးေထာင့္ႏွင့္ နဖူးတို႔မွ ၾကက္ေသြးေရာင္အလင္းတန္းမ်ားလည္း မွိန္ေဖ်ာ့သြားသည္။

သူသည္ ဓားပိုင္ရွင္၏ ေနရာကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈကာ လိုက္ရွာသည္။

ပိုပုတဲ့သူက မလႈပ္နိုင္တဲ့အတိုင္းအတာအထိ ကပ္ခံထားရသည္။ သူ႕ဝတ္႐ုံလက္ေပၚက ေတာက္ေနတဲ့ မီးေတာက္ေတြကို ညိမ္းဖို႔အ႐ူးအမူး ႐ုန္းေတာ့သည္။ အရပ္ရွည္တဲ့သူက လွံရွည္ကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ဆြဲထုတ္ၿပီး ဘာမွမရွိတဲ့ေနရာကို ၫႊန္ျပလိုက္သည္- "ဘယ္သူလဲ? ဘယ္သူေတာင္း...."

"စား" ဟူေသာ စကားလုံး သူ႕ႏႈတ္ခမ္းမွ မထြက္မီတြင္၊ သူ႕ဝတ္႐ုံလက္လည္း ပ်ံတက္သြားကာ သုံးလက္မခန့္ရွိေသာ ဓားျဖင့္ သစ္ကတိုးနီတစ္ပင္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားခံလိုက္ရၿပီး သူ၏လွံသည္ ေကာင္ေလး၏ေဘးရွိ စမ္းေခ်ာင္းထဲသို႔ လိမ့္က်သြားသည္။

သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ဓားမ်ားမွ ၎တို႔၏ဝတ္႐ုံလက္မ်ားကို အျပင္းအထန္ ျဖဳတ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေသာ္လည္း ဝိညာဥ္စြမ္းအင္သည္ ၎တို႔၏ဝတ္႐ုံလက္မ်ားႏွင့္ သစ္ပင္ပင္စည္ၾကားတြင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေပါင္းစပ္ထားေသာေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္ရန္ အကၤ်ီလက္စမ်ားကိုပင္ ကိုက္ျဖတ္၍မရေပ။

အရပ္ရွည္သူက အေၾကာက္တရားကို အတတ္နိုင္ဆုံး မ်ိဳသိပ္ထားၿပီး "အဲ့မွာ ဘယ္သူလဲ" ဟု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေမးသည္။

ေနာက္ဆုံး အသံသည္ အထိန္းအကြပ္မရွိ တုန္လႈပ္ေနသည္။

ခဏအၾကာတြင္၊ နက္နဲၿပီး ထူထပ္ေသာ သစ္ေတာ၏ အျခားအစြန္းမွ ေပါ့ပါးေသာ ရယ္ေမာသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္- "....ငါက မင္းရဲ႕အသိစိတ္ပဲ။ မင္းတို႔ငါ့ကို စကားမ​ေျပာတာၾကာၿပီအာ၊ အသည္းေလး ကြဲသြားၿပီ။"

အရပ္ရွည္သူက အလြန္တုန္လႈပ္ေနၿပီျဖစ္၍ မေအးေဆးနိုင္ေတာ့ေပ။ "အဲ့မွာ လွည့္ကြက္ကစားေနတာ ဘယ္သူလဲ? မင္းမွာ အရည္အခ်င္းရွိရင္ ကိုယ္ထင္ျပလိုက္၊ ငါတို႔နဲ႕လာမရႈပ္နဲ႕!"

သူစိမ္းက သူ႕ကိုယ္သူ ထုတ္ေဖာ္မျပခင္မွာ ဒါဇင္နဲ႕ခ်ီတဲ့ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ေတြ ျဖာထြက္ေနတဲ့ သုံးလက္မခန႔္ရွိတဲ့ ဓားေတြက သစ္ေတာထဲက ထြက္လာၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေဘးက သစ္ပင္ပင္စည္ေတြထဲကို နက္နက္နဲနဲ ထိုးစိုက္သြားသည္။

အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ပုေသာ ႏွစ္ေယာက္သည္ အလြန္ေၾကာက္လန႔္ကာ ေခါင္းေလာင္းသံ ျမည္သံႏွင့္အတူ ေတာထဲမွ အျဖဴေရာင္ပုံရိပ္တစ္ခု ျဖည္းညွင္းစြာ ဆင္းသက္လာသည္ကိုၾကည့္ရင္း ေျခဖ်ားမွ ေခြၽးမ်ားထြက္လာသည္။

ေပၚလာတဲ့လူက လက္တစ္ဖက္ကို ေနာက္ပစ္ထားသည္။ သူသည္ ႏွင္းခဲအျဖဴေရာင္အဝတ္အစား၊ အနက္ေရာင္ပိတ္စေလးျဖင့္ ေကာက္ထားေသာဦးထုပ္ႏွင့္ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို အစိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေရာင္ဖဲႀကိဳးျဖင့္ ရိုးရိုးခ်ည္ႏွောင္ထားသည္။ သူသည္ ေျခဖ်ားေထာက္ကာ စမ္းေခ်ာင္း၏ ေရွ႕သို႔ဆင္းသြားသည္။

(T/N: ဒီလို ဦးထုပ္ပါ။)

ခ်ဥ္းကပ္လာသူသည္ ျမည္သံ၏ အရင္းအျမစ္ျဖစ္သည့္ ဆ႒ဂံေခါင္းေလာင္းကို လက္ေကာက္ဝတ္တြင္ ခ်ိတ္ထားသည္။

အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ အရပ္ပုေသာ ႏွစ္ေယုက္သည္ ယခင္က တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား ေဒါသျဖစ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေပၚလာေသာ လူ၏မ်က္ႏွာကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ယခင္ကထက္ ပို၍ပင္ ထိတ္လန႔္သြားၾကသည္။ ".....႐ႊီ..႐ႊီရွစ္ရႈန္း?"

ေကာင္ေလးက စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနၿပီး ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႕ ေခ်ာေမာတဲ့ လူငယ္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"႐ႊီရွစ္ရႈန္း" ဟုေခၚေသာ လူငယ္သည္ စမ္းေခ်ာင္းေဘးသို႔ ေအးေအးလူလူ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သူသည္ သူ၏ညာလက္ကိုထုတ္ကာ လက္ဖဝါးကိုလွန္ၿပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို တင္းတင္းဆုပ္လိုက္ကာ ေနာက္သို႔ျပန္ပို႔လိုက္ၿပီးေနာက္ အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ပုေသာ ႏွစ္ေယာက္ကို ဆြဲထားေသာဓားမ်ားသည္ သူ႕လက္ထဲျပန္ေရာက္လာကာ ဝါးနံရိုးေခါက္ယက္​ေတာင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္။

သူ႕မ်က္လုံးမ်ားတြင္ ေပါ့ပါးေသာအၿပဳံးျဖင့္ ယက္ေတာင္ကို ႏွစ္ခါေဝွ႕ယမ္းလိုက္သည္။

ေကာင္ေလး၏မ်က္လုံးထဲတြင္ စူးစမ္းလိုစိတ္က ပိုျပင္းထန္လာသည္။

အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ အရပ္ပုေသာ တပည့္ႏွစ္ေယာက္သည္ သစ္ပင္မွ ေျမႀကီးေပၚသို႔ ျပဳတ္က်ကာ သူတို႔၏အဝတ္အစားမ်ား စုတ္ၿပဲေနၿပီး မ်က္ႏွာမ်ားသည္လည္း မီးညိမ္းေနေသာမီးေသြးတုံးမ်ားကဲ့သို႔ ျဖဴစပ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနသည္။

အရပ္ပုေသာသူ၏ လက္ေမာင္းမ်ားသည္ မီးေတာက္ေလာင္ၿပီး အနည္းငယ္ ေလာင္ကြၽမ္းသြားသည္။ သူ႕လက္နဲ႕ ဝွက္ထားရင္း သူ႕ကိုယ္သူ ျပင္းျပစြာ ရွင္းျပလိုက္သည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ အထင္မလြဲပါနဲ႕၊ ဒီကေလးက ဖုယုအသီးကို ကိုင္ထားတာေတြ႕လို႔ နည္းနည္းေတာင္းခ်င္တာပါ...."

လူငယ္သည္ ေကာင္ေလး၏ နံေဘးသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေအာက္ကိုငုံ႕ၾကည့္လိုက္ရာ စပ်စ္ႏြယ္ပင္ႏွင့္ ခ်ည္ႏွောင္ထားသည့္ ဖုယုအသီးကို သူ႕ေျခရင္းတြင္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

လူငယ္၏အသြင္အျပင္သည္ လွပလြန္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ေသာ္လည္း ေကာင္ေလးသည္ သူ႕အၾကည့္ေၾကာင့္ ရွက္႐ြံ႕သလို ခံစားမိကာ သူ႕ေျခေထာက္ကို ဖုံးရန္ႀကိဳးစားမိသည္။

အဖိုးတန္ အသီးအႏွံကို ျမင္ၿပီးေနာက္ လူငယ္က မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။

သူသည္ ေကာင္ေလး၏ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ ဆံပင္မ်ားကို ရဲဝံ့စြာ တို႔ထိကာ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ လက္ျဖင့္ ပုတ္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္- "အင္း ေမးပါရေစ၊ ဒီကေလးက 'ယုံ' လား?"

ေခါင္းကိုထိလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေကာင္ေလး၏ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္သည္ တြန႔္သြားသည္။

အရပ္ရွည္သူေရာ အရပ္ပုတဲ့သူ တပည့္ႏွစ္ေယာက္လုံးက လိုအပ္တာထက္ အသက္ပိုမရႉရဲၾက။

လူငယ္က စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ထပ္ေမးသည္ "ငါေမးေနတယ္၊ ဒါက 'ယုံ' လားလို႔"

အရပ္ရွည္သူသည္ တုန္လႈပ္ေသာအသံျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္- "မဟုတ္ပါဘူး..."

လူငယ္သည္ သူ႕အဝတ္အစားမ်ားကို အနည္းငယ္ခါလိုက္ကာ ေကာင္ေလးကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၿပီးေနာက္ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွ ေလွ်ာက္သြားကာ အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ပုေသာ ႏွစ္ေယာက္၏ နံေဘးသို႔ ဆင္းလာၿပီး ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။ "သူက 'ယုံ' မဟုတ္ဘူး။ ဒါဆို ဘာလို႔ သူ႕ဆီက ေတာင္းေနရတာလဲအာ? တျခားသူရဲ႕လက္ထဲေရာက္တာနဲ႕၊ အဲဒါက အခုသူတို႔ပိုင္တာပဲ၊ ဒါေတာင္ သူမ်ားရဲ႕လည္ပင္းကို လွံနဲ႕ထိုးရဲတယ္ေပါ့။ ငါေမးမယ္၊ ဒါက 'ေတာင္း' လား၊ 'လုယက္တာ' လား?"

အရပ္ပုတဲ့သူက ငိုေတာ့မလိုလို။ "လုယက္တာပါ..."

လူငယ္၏အမူအရာမွာ ေလးနက္လာသည္။ သူက ယက္ေတာင္ကို လွ်ပ္တျပက္နဲ႕ ပိတ္လိုက္ၿပီး တပည့္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းကို ယက္ေတာင္လက္ကိုင္နဲ႕ ပုတ္လိုက္သည္။ "လုတယ္၊ ခိုးတယ္၊ အျခားသူရဲ႕ ဥစၥာကိုယူတယ္အာ, ဒီလိုအျပဳအမူမ်ိဳးက က်ိဳးပိုင္နန္ မင္းတို႔ကို သင္ေပးထားတာလား?"