တစ္ညတာကုန္ဆုံးသြားၿပီးေနာက္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ခြန္အားအခ်ိဳ႕ျပန္လည္ရရွိလာၿပီး ေျမျပင္ေပၚသို႔လွမ္းခ်ိန္တြင္ ဒူးမ်ားတုန္ေနေသးေသာ္လည္း၊ အနည္းဆုံးေတာ့ ယခုအခ်ိန္တြင္ အခိုင္အမာရပ္နိုင္ေနၿပီျဖစ္သည္။

သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ေပၚက ေ႐ႊခ်ိန္းႀကိဳးက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္အတူ သဲလြန္စမရွိဘဲ ေပ်ာက္သြားသည္။ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ေသာအခါတြင္ အနီေရာင္အစင္းရာမ်ား မက်န္ခဲ့သည္မွာ ထူးဆန္းပါသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကုတင္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္ေသာအခါတြင္ ေရႏြေးပူပူမ်ား စိမ့္ထြက္ေနသည့္ ေရခ်ိဳးကန္တစ္ခု ရွိေနသည္ကို သူေတြ႕လိုက္ရသည္။

သူ စိတ္မထိန္းနိုင္ဘဲ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။ အနည္းငယ္ လန္းဆန္းသြားၿပီးေနာက္ ကုတင္ေခါင္းရင္းရွိ ယက္ေတာင္ကို ကိုင္ကာ ေလေကာင္းေလသန႔္႐ူရန္ တံခါးအျပင္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။

ေမွ်ာ္စင္အျပင္ဘက္တြင္ မိုးဖြဲဖြဲေလး က်လာသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီ ေမွ်ာ္စင္တံခါးမွ ထြက္သြားသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေျမျပင္ထက္တြင္ ေခါင္းသာေပၚေနသည့္ ေဒါသထြက္ေနေသာ က်ိဳးပိုင္နန္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္၏မ်က္ႏွာသည္ သူ႕ကိုျမင္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ မည္းေမွာင္သြားေသာ္လည္း ကံမေကာင္းစြာျဖင့္ သူ႕အျမင္လမ္းေၾကာင္းကို ေျပာင္းလဲရန္ နည္းလမ္းမရွိေပ။ အနည္းငယ္ေမာ့ၾကည့္ၿပီး သူ႕ေျမျပင္အေနအထားကေန ဆိုး႐ြားတဲ့အၾကည့္ေတြကိုသာ ပစ္ခတ္နိုင္ခဲ့သည္။

အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုခုေၾကာင့္ က်ိဳးပိုင္နန္ ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ သြားမ်ားအံႀကိတ္ကာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာအမူအရာေလးကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကိုပို၍ေနာက္ေျပာင္ခ်င္လာသည္။

သူကထိုင္ခ်ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ ေမးလိုက္သည္။ "ဒီမွာ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"

က်ိဳးပိုင္နန္ကို မိုးေရမွကာကြယ္ေပးဖို႔ စြန္ပလြံ႐ြက္ကိုအသုံးျပဳေနတဲ့ လုယြီက်ိဳ႕က "မေန႕က ရွစ္ရႈန္းအေပၚ ကစားခဲ့တဲ့လွည့္ကြက္ေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ကိုအခုအခ်ိန္အထိ အျပစ္ေပးထားတာပါ။"

ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလုံးကိုၾကားၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ က်ိဳးပိုင္နန္အတြက္ ေလညင္းအနည္းငယ္ထုတ္ေပးရန္ ယက္ေတာင္ကိုအသုံးျပဳၿပီး "မင္းရဲ႕ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈအားလုံးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အာ"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးကို "လစ္" ျဖင့္သာ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ျပဳမူေလေလ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကို ပိုအနိုင္က်င့္ခ်င္ေလေလျဖစ္သည္။

သူသည္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ ေခါင္းကို ကိုင္ရန္ လက္လွမ္းလိုက္ေသာ္လည္း ေလႏွင့္သာ ထိေတြ႕သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ အေသြးအသားသည္ ေသသြားသည္မွာ ၾကာျမင့္ေနၿပီျဖစ္ၿပီး သူ႕မ်က္စိေရွ႕မွသူသည္ လူသားမ်ား လုံးဝမထိနိုင္ေသာ ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း သူသေဘာေပါက္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အေျခအေနအတြက္ အနည္းငယ္စာနာမိသလို၊ က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ကို စိုက္ၾကည့္ကာ ကိုက္ခ်လိဳက္သည္။ "....႐ႊီရွင္းက်ီ၊ မင္းသတိထားေနတာေကာင္းမယ္၊ ငါထြက္လာရင္ မင္းကိုေသေအာင္ လုပ္ပစ္မယ္။"

သူ႕အတြက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္က ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားသည္။

သူသည္ သူ႕နားထင္ေပၚတြင္ တြဲေလာင္းက်ေနေသာ ဆံပင္စကို ျဖည္းညွင္းစြာ လွန္လိုက္ၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္အား ကလန္ကဆန္ ရန္စလိုက္သည္။ "အရာရွိႀကီး၊ ဒါဆို လာပါဦးအာ"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ အလြန္႐ြံရွာသြားၿပီး အေပၚတိုးတက္ကာ ထိုလူကို ခ်က္ခ်င္းထိုးသတ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ က်ိဳးပိုင္နန္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနာက္ေျပာင္ရင္း ေတာင္ေပၚရွိ ေတာအုပ္ထဲမွ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ သီခ်င္းဆိုသံကို ႐ုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရသည္။ ေတးဆိုသံသည္ လွပေခ်ာေမြ႕ေသာ္လည္း ျပတ္သားၿပီး ေအာ္ရီရယ္ငွက္ကဲ့သို႔ က်က္သေရရွိလွသည္။ ရံဖန္ရံခါ ဝါးလုံးသံသည္ ဗုံသံႏွင့္ ဆင္တူသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဝါးေတာထဲတြင္ စူးစမ္းရွာေဖြၾကည့္ေသာအခါ အရိုးစုမိန္းကေလးကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏အၾကည့္ကို သူမေတြ႕ၿပီးေနာက္၊ သီခ်င္းဆိုသံသည္ ခ်က္ခ်င္းရပ္တန႔္သြားၿပီး သူမ၏အဆစ္မ်ားအားလုံး တုန္ခါလာသည္။

အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ စတင္တုံ႕ျပန္ျခင္းမျပဳမီ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သူ႕အားစိုက္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ဝါးေတာထဲသို႔ ျပန္ေျပးသြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ၏ဝတၳဳတြင္ ကုသေမွာ္တတ္ၿပီး အျဖဴေရာင္အရိုးမ်ားရွိသည့္ ဤအမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေကာင္အေၾကာင္း အမွန္တကယ္ ေရးထားေၾကာင္း သတိရသြားသည္။

အကယ္၍ တစ္စုံတစ္ေယာက္သည္ ဒဏ္ရာအနာတရျဖစ္ခဲ့လွ်င္ အရိုးမ်ားအထိ မေရာက္သေ႐ြ႕ ထိုဒဏ္ရာမ်ားကို သူမ၏ခႏၶာကိုယ္သို႔ လႊဲေျပာင္းေပးနိုင္ၿပီး လူနာသည္ လုံးဝျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာမည္ျဖစ္သည္။ မေန႕က သူမဟာ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ခႏၶာကိုယ္ကိုဖုံးလႊမ္းထားတဲ့ မီးေလာင္ဒဏ္ရာအားလုံးကို ဖယ္ရွားဖို႔ ဒီထူးျခားတဲ့နည္းပညာကို အသုံးျပဳခဲ့တာျဖစ္သည္။

ကံမေကာင္းစြာပဲ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မူလပိုင္ရွင္ႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ ပဋိပကၡျဖစ္ေနသည္ကို သူေသခ်ာမသိသည့္အျပင္ သူ႕ကိုျမင္တိုင္း မ်က္စိစုံမွိတ္ေရွာင္ၿပီး ေတြ႕ဆုံရန္ ျငင္းဆန္ေနပုံရသည္။

လုယြီက်ိဳ႕သည္ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားေသာ အရိုးစုမိန္းကေလးကို စိုက္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုျပန္ၾကည့္ကာ တိုးတိုးေလးေမးသည္ "ရွစ္ရႈန္း၊ သူ႕ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား"

လုယြီက်ိဳ႕ ၏မ်က္ႏွာအမ်ားစုကို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ အသြင္အျပင္ရွိသည့္ မ်က္ႏွာဖုံးျဖင့္ ပိတ္ဆို႔ထားေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏အမူအရာကို မျမင္နိုင္ေသာ္လည္း သူ၏ေလသံထဲတြင္ ေျပာမျပနိုင္ေသာေနာင္တကို ၾကားေနရဆဲျဖစ္သည္။

"သူမကဘယ္သူလဲ?" ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ဦးေဆာင္မႈေနာက္ကို လိုက္ကာ ေမးလိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕လွ်ာကို ကိုက္လိုက္ၿပီး လုယြီက်ိဳ႕ကို ေနာက္ထပ္ ဘာတစ္ခုမွ ထုတ္ေဖာ္မေျပာရန္ သတိေပးလိုက္သည္။

လုယြီက်ိဳ႕က "မေန႕ညက ေကာကိုမေျပာဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အထူးသတိေပးခဲ့တယ္"

'.....လာျပန္ၿပီ၊ အဲ့ေလာက္ခန့္မွန္းရခက္လား?'

အရိုးစုမိန္းကေလး ၏ဆံပင္ရွိ ပိုးဖဲႀကိဳးရွည္သည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏ဆံပင္တြင္ ခ်ည္ႏွောင္ထားသည့္ပုံစံႏွင့္ ဆင္တူသည္။ ဖုန္းလင္ေတာင္၏ ထူးျခားေသာ သေကၤတတစ္ခုဟု ယူဆနိုင္သည္။

သူမ၏ အရိုးမ်ားတစ္ခုလုံးကို ေက်ာက္စိမ္းကဲ့သို႔ ျဖဴစင္ေအာင္ ေဆးေၾကာထားသည္။ ဆံပင္ရွည္ေလးသာ က်န္ခဲ့ရင္ေတာင္ အျပင္မထြက္ခင္မွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထားထားတာမို႔ လွခ်င္သူ ျဖစ္ဖို႔မ်ားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ျပန႔္က်ဲေနေသာမွတ္ဉာဏ္မ်ားအတြင္းတြင္၊ နာမည္အျပည့္အစုံ ယြမ္႐ုရွစ္၊ မ်ိဳးရိုးနာမည္ ယြမ္ရွိသည့္ လွပေသာမိန္းကေလးတစ္ဦးရွိခဲ့သည္။ သူမသည္ ပန္းမ်ားထက္ ပိုလွပသည္၊ ပ်ိဳပင္ငယ္၏ အျဖဴေရာင္အပြင့္မ်ားထက္ ပိုမိုတက္ႂကြကာ ဖုန္းလင္ေတာင္၏ အသက္အငယ္ဆုံး ရွစ္ေမ့သည္ သီခ်င္းဆိုတတ္သူ၊ တက္ႂကြၿပီး အၿပဳံးမ်ားျပည့္ႏွက္ေနသူျဖစ္သည္။

ယခုတြင္ေတာ့၊ သူမတြင္ အရိုးမ်ားသာ က်န္ရွိေနၿပီး ေတာထဲတြင္ သီခ်င္းပတ္ဆိုေနေလ့ရွိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက အ​ေျခအေနကို အနည္းနဲ႕အမ်ား သေဘာေပါက္သြားေပမယ့္ ယက္ေတာင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာကို ကာလိုက္ကာ မသိသလို ၿပဳံးျပလိုက္သည္။ "မထူးဆန္းဘူးလား? ငါလည္းမခန့္မွန္းတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရိုးပုံစံၾကည့္႐ုံနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးအခ်ိဳးက်တယ္ ဆိုတာေသခ်ာတယ္၊ အေခ်ာအလွေလးေတြရဲ႕ တည္ေဆာက္ပုံပဲ။"

ေျမ၌ျမႇုပ္ေနေသာ က်ိဳးပိုင္နန္က မထီမဲ့ျမင္ျပဳ၍ "....ေလာကႀကီးက ဘယ္အမ်ိဳးသမီးကေရာ မင္းမ်က္လုံးထဲမွာ မလွလို႔လဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ယက္ေတာင္ကိုပိတ္ၿပီး "ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတိုင္းက သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ပုံစံနဲ႕ လွၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ လွပတဲ့အသြင္အျပင္ရွိၿပီး အခ်ိဳ႕မွာက်ေတာ့ လွပတဲ့အရိုးေတြရွိတယ္။ ဒီသေဘာတရားေတြကို မင္းနားလည္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။"

ေတာထဲတြင္ ပုန္းကြယ္ေနေသာ အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ေျပာသမွ်ကို ၾကားလိုက္ရသည္။

သူမ ဝမ္းနည္းစြာ ရယ္ေမာကာ လွည့္ထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။

ညွိုးႏြမ္းေနေသာ ဝါး႐ြက္မ်ားေပၚ ေျခခ်ရင္း သူမ၏ ျဖဴေဖြးေသာ ေျခဖဝါးမွ သံေခ်းတက္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္ကို ေက်နပ္စြာ လွည့္စားၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဧရာမေမွ်ာ္စင္တစ္ဝိုက္တြင္ ပတ္ေလွ်ာက္ကာ သူ႕ႏွလုံးသား၏အခက္အခဲမ်ားကို ေတြးေတာေနေလသည္။

အရာအားလုံးသည္ သူစိတ္ကူးထားသည့္အရာႏွင့္ အနည္းငယ္ကြာျခားသြားသည္။ အဆုံးမရွိမေသာ တပည့္မ်ားႏွင့္ သရဲတစ္ေဆမ်ား ေနရာတိုင္းတြင္ လည္ပတ္ေနေသာ ခမ္းနားသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါ။ အထီးက်န္ ေမွ်ာ္စင္တစ္ခုသာ ရွိခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကို စိတ္ရႈပ္ေစတာက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ​​ေတာရိုင္းေျမႀကီးထဲကို ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ ေနခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္လိုက္ေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္းမျပဳခဲ့ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ရႈေထာင့္မွၾကည့္လွ်င္ ဤသည္မွာ နဂါးေရကန္တို႔ က်ားတြင္းတို႔မဟုတ္ဘဲ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ သူ၏မိတ္ေဆြေကာင္းအခ်ိဳ႕သာ ေနထိုင္ခြင့္ရသည့္ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ေအးခ်မ္းေသာအိမ္ႏွင့္ ပိုတူသည္။

သို႔ေသာ္ မေန႕က သူတို႔ကို ႏွောက္ယွက္ရန္ ေရာက္ရွိလာေသာ အဖြဲ႕အရ သူတို႔၏ဘဝသည္ သူထင္ထားသလိုမသာယာေပ။

မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ တည္ေနရာကို မသိရေသး၊ က်ိဳးပိုင္နန္က အတူ​အေဖာ္ျပဳေပးေနတဲ့ လုယြီက်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ေျမႀကီးေပၚတြင္ စိုက္ထားခံရဆဲျဖစ္ၿပီး က်ိဳးဝမ့္ကိုလည္း မည္သည့္ေနရာမွ မေတြ႕ခဲ့ေပ၊ မေန႕က လုယြီက်ိဳ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ တစ္ေဆကြၽန္ႏွစ္ေယာက္ပင္လွ်င္ မျမင္ရေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားၾကသည္မွာ အမွန္ပင္။ တကယ့္ကို သရဲအရိပ္ေတာင္ မျမင္ရဘူးဆိုတဲ့ စကားအတိုင္းပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ယက္ေတာင္ကို အကၤ်ီလက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္ၿပီး သစ္ေတာ္သီးၿခံထဲတြင္ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျမင့္ျမတ္ေသာသခင္ေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ေမွ်ာ္စင္ကို လွည့္ပတ္ကာ ပ်င္းရိေနေလသည္။

ဒါက တကယ္ကို စိတ္အႏွောက္အယွက္ျဖစ္စရာပင္၊ သူထြက္ၿပီး အိမ္ျပန္ခ်င္ခဲ့သည္။

တစ္ပတ္ၿပီးသြားေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေျခာက္ေသြ႕ေအးျမေသာေနရာတစ္ခုကို ေ႐ြးကာ ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္လိုက္သည္။ "...ကိုယ္ထင္ျပေတာ့အာ။"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေမွ်ာ္စင္မွ ထြက္လာကတည္းက သူ႕ေနာက္သို႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္ အၿမဲလိုက္​ေနခဲ့ေၾကာင္း သိလိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ stalkerသည္ အလြန္ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕သည္။ သူသည္ ဆူညံသံမ်ားကို မၾကားရေအာင္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အကြာအေဝးကို ထိန္းသိမ္းထားကာ အေတာ္ေလး စိတ္ရွည္သည္။

ေဖာ္ထုတ္ခံၿပီးေနာက္ လူသည္ ေမွ်ာ္စင္ေနာက္ကြယ္မွ ေပၚလာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့အားသင့္သြားသည္။

ဤလူသည္ သူထင္သည့္အတိုင္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းမဟုတ္ဘဲ၊ ပညာရွင္တစ္ေယာက္လို ဝတ္စားထားေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

အေရာင္ေဖ်ာ့သြားသည္အထိ ေဆးေၾကာထားေသာ ပိတ္ေခ်ာျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ နီျမန္းေသာ ၀တ္႐ုံကို ၀တ္ထားေသာ္လည္း သန႔္ရွင္းၿပီး လန္းဆန္းေနတာကို ထင္ရွားေပၚလြင္ေစသည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္ သန႔္ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ အျဖဴေရာင္အၿမီးတစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ေဆာင္ထားၿပီး အလြန္က်က္သေရရွိေသာ ေလထုကို ထုတ္လႊတ္ထားသည္။

သူ၏ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္မွာ "ႏြေးေထြးႏူးညံ့ေသာ ေက်ာက္စိမ္းကဲ့သို႔" ဟူေသာ စကားလုံးငါးလုံးအတြက္ ေမြးဖြားလာသကဲ့သို႔ ထူးျခားလွသည္။

သူစိမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕နံေဘးကို ေလွ်ာက္လာၿပီး ၾကင္နာတဲ့အၿပဳံးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္- "...ရွင္းက်ီ"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာေနရင္းမွ မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။ သူ႕ဝတၳဳထဲမွာ ေရးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္အားလုံးကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္႐ုံျဖင့္ အေထာက္အထားကို အၾကမ္းဖ်င္း အတည္ျပဳနိုင္ခဲ့သည္။

သူ႕ေဘးနားက ေနရာကို ပုတ္လိုက္ၿပီး တစ္ဖက္ကို ထိုင္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ သူစိမ္းက ယဥ္ေက်းၿပီး မြန္ျမတ္တဲ့ပုံစံနဲ႕ ထိုင္ခ်လိဳက္ကာ သူ႕ေက်ာကိုေျဖေလွ်ာ့လိုက္သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီက တျခားလူနဲ႕ ႏွိုင္းစာရင္ သူ႕(သူ႕ကိုယ္သူ)ပုံစံက နင္းခံထားတဲ့ ႐ႊံ႕ဗြက္နဲ႕ မျခားဘူးလို႔ ခံစားရသည္။

ဒါေပမယ့္ သူ႕အေနအထားကို ျပန္ျပင္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္မရွိေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မေန႕က မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းထံမွ ၾကားခဲ့ရေသာ နာမည္မ်ားကို ျပန္သတိရၿပီး သူ႕ေရွ႕ကလူႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္- "ခြၽီခ်ီ?"

ထင္ရွားသည္မွာ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ပထမအႀကိမ္ႀကိဳးစားစဥ္တြင္ ကံေကာင္းသြားခဲ့သည္။

သူစိမ္းက သူ႕ကို ေဖာ္ေ႐ြစြာ ၿပဳံးျပလိုက္သည္- "....အင္း"

႐ႊီရွင္းက်ီ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။

'......တကယ္ကို သူပဲ။'

ခြၽီခ်ီသည္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး သန႔္စင္သည္။ ၾကည္လင္ျပတ္သားၿပီး လွိုင္းလုံးႀကီးတစ္ခု ျဖတ္သြားသလိုမ်ိဳး သူ႕အေျပာအဆို ေလသံကအစ အလြန္ႏြေးေထြးေနသည္။ "...ခ်ဳံ႕ကြမ္းက မင္းေနာက္ကို လိုက္ဖို႔နဲ႕ မင္းကို ေကာင္းေကာင္းကာကြယ္ဖို႔ ေျပာထားတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤလူေရွ႕တြင္ မည္သည့္လွည့္ျဖားမႈကိုမွ် ပုံေဖာ္၍မရပါ- "ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္"

ခြၽီခ်ီက ၾကင္နာစြာ ေထာက္ျပခဲ့သည္ - "မင္းရဲ႕ ထိုင္ပုံက က်င့္ဝတ္နဲ႕ မကိုက္ညီဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီက ၿငိမ္သက္စြာ တြန႔္ကနဲ "ဒီနည္းက ပိုအဆင္ေျပတယ္။"

သူက သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႕ စကားေျပာေပမယ့္ သူ႕အၾကည့္ေတြက ခြၽီခ်ီကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

ခြၽီခ်ီသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ေတြးေနသည္မ်ားကို သဘာဝက်က် မသိပါ။ သူသည္ သူ႕အိတ္ကပ္ထဲကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေမႊႏွောက္ၿပီး ယဥ္ေက်းစြာ ကမ္းလွမ္းခဲ့သည္- "...သၾကားလုံး စားပါအုံး။"

သူစကားေျပာရင္း လက္ဖဝါးကိုဖြင့္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီဆီသို႔ ျဖန့္ေပးလိုက္သည္။

ေရာင္စုံစဉ့္စကၠဴျဖင့္ ထုပ္ပိုးထားေသာ အလုံးႏွစ္လုံးရွိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တစ္လုံးကိုယူကာ စဉ့္စကၠဴကိုျဖည္ၿပီး အတြင္းဘက္တြင္ လက္သည္းခြံအ႐ြယ္ ေက်ာက္စရစ္ခဲေသးေသးတစ္ခုကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

ခြၽီခ်ီမွ စိတ္အားထက္သန္စြာ အႀကံျပဳသည္- "အဲ့ဒါ အရသာရွိတယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေက်ာက္စရစ္ခဲကို သူ႕လက္ဖဝါးထဲကို ထည့္လိုက္ၿပီး ခဏေလာက္စဥ္းစားၿပီး ေမးလိုက္သည္။ "....ဒါက သၾကားလုံးလား?"

ခြၽီခ်ီက ေခါင္းညိတ္ၿပီး "ဟုတ္တယ္၊ ငါသၾကားလုံးစားခ်င္လို႔ က်ိဳးဝမ့္က ငါ့အတြက္ ရွာလာတာ၊ ဒါကိုသၾကားလုံးလို႔ ေခၚတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေက်ာက္စရစ္ခဲေသးေသးေလးကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာက္စရစ္ခဲသည္ ေဆးေၾကာၿပီး အလြန္သန႔္ရွင္းေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

သူက ခြၽီခ်ီကို ထပ္ၿပီး အတည္ျပဳလိုက္သည္။ "...မင္းသၾကားလုံးကိုေတာ့ မၿမိဳခ်ဘဴးမလား?"

ခြၽီခ်ီက "မမ်ိဳခ်ပါဘူး။ အ-ဝမ့္နဲ႕ ေထာင္ရွန္းက မၿမိဳခ်ခိဳင္းဘူး။" သၾကားလုံးကို မၿမိဳခ်ရဘူးလို႔ ေျပာတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဟုတ္တယ္၊ မင္းသၾကားလုံးကို မ်ိဳခ်လိဳ႕မရဘူး။"

သူ တုံ႕ဆိုင္းမေနေတာ့ဘဲ ခြၽီခ်ီကို ၿပဳံးျပရင္း ေက်ာက္စရစ္ခဲကို ပါးစပ္ထဲသို႔ ပစ္ထည့္လိုက္သည္။

ခြၽီခ်ီ၏ ပါးစပ္ထဲတြင္ သၾကားလုံးငုံထားၿပီး ႐ႊင္ျမဴးေနေသာပုံသည္ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးသူႏွင့္ လုံးဝမတူဘဲ ငယ္႐ြယ္ေသာ ကေလးႏွင့္ အလြန္တူလြန္းသည္။

ေက်ာက္စရစ္ခဲသည္ အရသာလုံးဝမရွိေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ၎ကို ၿမိန္ေရရွက္ေရစားရန္ ဟန္ေဆာင္ခဲ့သည္။

စဥ္းစားၾကည့္မွ၊ ခြၽီခ်ီႏွင့္ ပတ္သက္၍ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခံယူခ်က္သည္ အျခားသူမ်ားႏွင့္ လုံးဝမတူေပ။

က်ိိုးပိုင္နန္ သူ႕ကိုစေတြ႕ထဲက သတ္ဖို႔ႀကိဳးစားထဲက ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕အေပၚ အလြန္နက္ရွိုင္းေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းမရွိေပ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း နဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါ သူ႕ကိုသတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ "ကမၻာ့အသိစိတ္" လို႔ ေခၚတဲ့ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈမွာ သူ႕စိတ္ေတြက လုံးလုံးလ်ားလ်ား နစ္ျမဳပ္ေနတာေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းၿပီး ေနာက္ထပ္ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးဖို႔ အခ်ိန္မရွိခဲ့ေပ။

သို႔ေသာ္ ခြၽီခ်ီကိုျမင္ေသာအခါ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ စိတ္သည္ မတည္ၿငိမ္နိုင္ေတာ့ေပ။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ခြၽီခ်ီသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ သူ၏ဇာတ္လမ္းထဲတြင္ ေနာက္ခံဖန္တီးထားသည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

မူလပိုင္ရွင္၏ အနည္းငယ္မွ်ေသာ မွတ္ဉာဏ္မ်ားႏွင့္အတူ ခြၽီခ်ီသည္ မူလက တန္းယန္ေတာင္ထိပ္ရွိ ေျဖာင့္မတ္ေသာဂိုဏ္း၏ အႀကီးတန္းတပည့္ျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ သူသည္ နတ္ဆိုးဂိုဏ္း၏ ၿခဳံခိုတိုက္ခိုက္ျခင္းကို ခံခဲ့ရၿပီး စိတ္ေဝဒနာကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္။

တစ္နည္းဆိုရေသာ္ ခြၽီခ်ီ၏ လက္ရွိ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသက္သည္ ငါးႏွစ္ သို႔မဟုတ္ ေျခာက္ႏွစ္ခန႔္သာ ရွိေသးသည္။ သၾကားလုံးႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ားကိုပင္ ခြဲျခားမရေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီက လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ့္သုံးႏွစ္ခန႔္က သူ၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မသန္စြမ္းမႈေၾကာင့္ နတ္ဘုရားပစၥည္းမ်ား ခိုးယူရာတြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို အကူအညီေပးခဲ့ၿပီး စြန္ပစ္​ေျမသို႔ ႏွင္ထုတ္ခံရဖြယ္ရွိသည္ဟု မွန္းဆခဲ့သည္။

ခြၽီခ်ီကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက အစထဲကသူသာ အျပဳသေဘာေဆာင္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ေရးခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ႕ေရွ႕ကလူအုပ္စုက ပိုေပ်ာ္႐ႊင္နိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ​ေတြးမိသည္။ သူတို႔သည္ ႐ူးသြပ္၊ ထိတ္လန႔္ၿပီး မိုက္မဲေသာ ဤေထာင္ႀကီးထဲတြင္ ပိတ္မိေနရန္ မလိုအပ္ပါ။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ား ရႈပ္ပြလာခ်ိန္တြင္၊ သူႏွင့္သၾကားလုံးမွ်ေဝခဲ့ေသာ ခြၽီခ်ိသည္ သူ႕လက္ထဲတြင္ရွိေသာ ေတာင္ေမႊးကိုေဝွ႕ယမ္းကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေဘးမွကာကြယ္ေပးမည့္ ပုံစံသို႔႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မေရမတြက္နိုင္ေသာ ဇီးသီးပြင့္႐ြက္မ်ားလိုဓားမ်ား သူ႕ညာဘက္ျခမ္းမွ မီးေခ်ာင္းကဲ့သို႔ ေလထဲသို႔ ျဖတ္သြားၿပီး ခြၽီခ်ီ၏ ေတာင္ေမႊးအေပၚ မိုးသဲသဲမဲမဲ ႐ြာခ်သလို ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနသည့္အခ်ိန္အထိ မတုံ႕ျပန္ေသးေပ။

ခြၽီခ်ီက သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကို လွန္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေ႐ြ႕လ်ားေတာ့သည္၊ လွည့္ဆြဲကာ ေနာက္ဆုံးတြင္ လက္ေကာက္ဝတ္ကို လႈပ္ယမ္းၿပီး ဇီးသီးပြင့္ဓားသြားမ်ားကို သူ႕ေတာင္ေမႊးျဖင့္ လာရာ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ျပန္သြားေစသည္။

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေတာထဲက က်ယ္ေလာင္တဲ့ ေအာ္ဟစ္သံေတြ ထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအသံေၾကာင့္ ၎တို႔သည္လည္း တူညီေသာ ဇီးသီးပြင့္႐ြက္မ်ားျဖင့္ ထိုးေဖာက္ခံရဖြယ္ရွိသည္။

ခြၽီခ်ီသည္ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ေတာင္ေမႊးကိုကိုင္ထားၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္က ခါးတြင္စြပ္ထားေသာ ဓားတိုကို ကိုင္ထားသည္။ ခိုးဝင္တိုက္ခိုက္ျခင္းခံရသည့္ ေတာ၏ညာဘက္ျခမ္းကိုၾကည့္ရင္း သူသည္ အျပည့္အဝသတိရွိခဲ့ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီအား "ေမွ်ာ္စင္ကို အျမန္ျပန္ပါ။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း​ ေစာေစာကေျပာထားတယ္၊ မင္းသာတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ငါ့သၾကားလုံးအားလုံးကို သိမ္းသြားမယ္တဲ့"

......ဒါဟာ တကယ့္ကို ျပင္းထန္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ပါပဲ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ခြၽီခ်ီ၏မ်က္လုံးထဲတြင္၊ ေလာေလာဆယ္တြင္ သူသည္ သၾကားလုံးႀကီး တစ္တုံးႏွင့္မျခားေၾကာင္း သံသယျဖစ္မိသည္။

ေျပာမျပတတ္သည့္ ေဝဖန္မႈမ်ားသာ ရွိခဲ့သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ကန႔္သတ္ခ်က္မ်ားကို သိေသာေၾကာင့္ သူသည္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္ရန္ ဤေနရာတြင္ ရွိေနမည္မဟုတ္ေပ။ သူထြက္ေျပးခါနီးမွာပဲ သူ႕လက္ကို တစ္စုံတစ္ေယာက္က လွမ္းဖမ္းလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ လန႔္သြားသည္။

ခြၽီခ်ီက ႐ုတ္တရတ္ျပန္ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္ ပုံရိပ္ေပၚလာတာနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ေၾကာက္႐ြံ႕တဲ့အမူအရာက သိသိသာသာ တည္ၿငိမ္သြားသည္- "ခ်ဳံ႕ကြမ္း၊ ရွင္းက်ီကို ေမွ်ာ္စင္ဆီ အျမန္ျပန္ေခၚသြားပါ။"

ဒါကိုၾကားေတာ့ "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" က ရယ္ေမာလိုက္သည္။

သူ႕လက္ေမာင္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္လက္သည္ အလြန္အကြၽံအင္အားသုံးထားၿပီး မူမမွန္ေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေနရခက္ေစသည္။

သူ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိေမၼာ္ေရာင္နဲ႕တူေသာ အဝါေရာင္အသားအေရရွိၿပီး "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ေခြး႐ူးျပန္တဲ့ ​ဝံပုေလြတစ္ေကာင္လို ေတာက္ပေနတာကို သတိထားမိလိုက္သည္။

ထိုလူက သူ႕ကို ၿပဳံးျပလိုက္ေသာအခါ၊ ထက္ေသာ သြားႏွစ္ေခ်ာင္းသည္ သူ႕ေျခသည္းေအာက္မွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဖမ္းမိခဲ့ေသာ သမင္တစ္ေကာင္ကို အမဲျဖတ္ခ်င္ေနေသာ သားရဲကဲ့သို႔ ထင္ထင္ရွားရွား ျပေနၿပီး ပထမကိုက္ရမည့္ေနရာကို စဥ္းစားေနသလို။

႐ႊီရွင္းက်ီလန႔္သြားၿပီး ခြၽီခ်ီကို "ခဏေလး၊ သူမဟုတ္....."

ခြၽီခွ်သည္ လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီကို "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" ၏ ေပြ႕ဖက္မႈထဲသို႔ တြန္းပို႔ခဲ့သည္- "ျမန္ျမန္ ေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ရင္ထဲမွာ ေအးစိမ့္စိမ့္ခံစားလိုက္ေပမယ့္ သူ႕ႏွလုံးသားထဲကို လုံးဝမဝင္ခင္မွာ သူ႕ေရွ႕ကလူရဲ႕ ေအာင္ပြဲခံတဲ့အၿပဳံးက ရပ္တန့္သြားသည္။

ခႏၶာကိုယ္ကို အေရွ႕ကိုလဲက်လာေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက လစ္လ်ႉလ်ဴရႈကာ ေရွာင္ထြက္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာတု ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားတာကို ၾကည့္ၿပီး တုန္တက္သြားသည္။

- သူ႕ေက်ာရိုးသည္ အလယ္တြင္ က်ိဳးသြားကာ လက္ေခ်ာင္းေလာက္နက္ေသာ မီးေတာင္ေပါက္တစ္ခု ေပၚလာၿပီး ထိုေနရာကို နက္ရွိုင္းစြာ နစ္ျမဳပ္သြားေစသည္။

တကယ့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ေနာက္မွာ ရပ္ေနသည္။ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕ဆီမဆြဲခင္ လက္ကို လက္ကိုင္ပုဝါျဖင့္ ျဖည္းညွင္းစြာ သုတ္လိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း၊ ဒဏ္ရာရသြားေသးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ထိတ္လန႔္စြာ ေခါင္းယမ္းလိုက္ၿပီး ေျမျပင္ေပၚရွိ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအတုကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

ေျမျပင္ေပၚတြင္ လည္ပင္းလိမ္ေနေသာ "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" အတု၏ မ်က္ႏွာသည္ မုတ္ဆိတ္ေမႊးထူထပ္ေသာ သားရဲ၏ မူလပုံစံသို႔ ျပန္ေရာက္မလာမီ မုန႔္ညက္အဖုကဲ့သို႔ အႀကိမ္အနည္းငယ္တြန့္ လိမ္သြားသည္။

သားရဲဝတ္လူ ၏ေက်ာရိုးက်ိဳးသြားသည္၊ သူသြားမ်ား အံႀကိတ္ကာ သည္းမခံနိုင္ေသာ ေဝဒနာေၾကာင့္ ညည္းၫူရင္း "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၊ မင္း ဘယ္လိုလုပ္ ဒီေရာက္ေနတာလဲ...."

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ငုံ႕ကာ ၿပဳံးျပရင္း သူ႕ဆံပင္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ "ငါေမွ်ာ္စင္ထဲမွာ မရွိတာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ရွစ္ရႈန္းကို တိုက္ခိုက္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားဘူး။"

သားရဲဝတ္လူ၏လည္ေခ်ာင္းမွာ ေသြးမ်ားျပည့္လာၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အသံကိုျဖစ္ေပၚေစသည္- "ခုနတုန္းက...ကင္းေထာက္က မင္းက500kgအကြာက တံတားျပာ ေတာင္ေျခေလွ်ာမွာ ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာထားတာကို..."

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ေမာၿပီး "500kgပဲကို၊ ငါေျပးတာ အရမ္းျမန္တာ မင္းသိလား။"

သားရဲဝတ္လူသည္ ေသျခင္းမွ မလြတ္ေျမာက္နိုင္သည္ကို သိေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေဟာက္သံကို ထုတ္ပစ္ရန္ က်န္ရွိေနေသးေသာ ခြန္အားကို သုံးပစ္ခဲ့သည္- "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၊ မင္းက မေကာင္းဆိုး-"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ထုံးဖြဲ႕ၿပီး ေလွာင္ေျပာင္သံတိုးတိုးျဖင့္ လူ၏ေက်ာရိုးအဆစ္ကို ပစ္လိုက္ကာ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္က်ိန္ဆဲသံမ်ားကို ညည္းတြားျမည္တမ္းျခင္းအျဖစ္သို႔ အတင္းအက်ပ္ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့သည္။

"မင္း ငါ့မ်က္ႏွာသုံးၿပီး ရွစ္ရႈန္းကို ဖက္ရဲတယ္ေပါ့။" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေျပာသည္။ "မင္းေသခ်င္ေနလား။ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒါဆို လြယ္လြယ္နဲ႕ လႊတ္လိုက္ရမွာေပါ့။"

ထိုနည္းတူပင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္စိေရွ႕တြင္ သစ္ၾကားသီးမ်ားကို ခြဲေျခေနသကဲ့သို႔ ေက်ာရိုးမ်ားႏွင့္ အရိုးမ်ားကို အကြဲအၿပဲမ်ားအျဖစ္သို႔ ခ်ိဳးဖ်က္လိုက္သည္။

သားရဲဝတ္လူသည္ ဤအခ်ိန္၌ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္မွာ ၾကာပါၿပီ။ သူ႕ကိုေျမေပၚတြင္ က်ိဳးပဲ့ေအာင္လုပ္ၿပီးေသာအခါ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အံ့ၾသေနေသာ ခြၽီခ်ီကို အမိန႔္ေပးသည္- "ခြၽီခ်ီ၊ ေတာရဲ႕လက္ယာဘက္ျခမ္းက လူအားလုံးကို အရွင္လတ္လတ္ ဖမ္းထားလိုက္။ ငါ့လက္နဲ႕ ကိုယ္တိုင္ ငရဲကိုပို႔ေပးမယ္။"

နတ္သားေလးခြၽီခ်ီ is Online~

ခြၽီခ်ီ : သၾကားလုံးစားဖို႔ အားလုံးကို ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္~

________