႐ႊီရွင္းက်ီ: "....."

ခုနက သူ႕ေက်ာေပၚမွာ လဲေနတဲ့လူက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဆိုတာသိရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ေက်ာရိုးထဲ ေအးစိမ့္စိမ့္ ျဖစ္သြားသည္။

အေရးႀကီးဆုံးအခ်က္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏စကားကို မည္သို႔တုံ႕ျပန္ရမည္ကို မသိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ပထမဆုံးအေနနဲ႕ ဒီလူေတြက ႐ႊီရွင္းက်ီ ဘယ္သူလဲဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေပမယ့္ တကယ့္႐ႊီရွင္းက်ီက သူတို႔နဲ႕ ဘယ္လိုဆက္ဆံသလဲ၊ သူ႕အေပၚ သူတို႔ရဲ႕အျမင္ကဘယ္လိုလဲ မသိခဲ့ပါဘူး။

ဒုတိယအေနနဲ႕၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုႏွစ္က မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီတို႔ၾကားတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မသိခဲ့ပါ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူတို႔၏ဆရာကိုသတ္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီကို သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းျဖင့္ ဂိုဏ္းမွ ႏွင္ထုတ္ခံေစခဲ့သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ယုတၱိအရေျပာရရင္ ႐ႊီရွင္းက်ီကိုယ္တိုင္က မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို အရိုးထဲထိေတာင္ မုန္းတီးေနသင့္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကို အဆင္မေျပေသာ တိတ္ဆိတ္မႈမွ ကယ္တင္ခဲ့သည္မွာ2.61မီတာ အရွည္ရွိေသာ လွံတစ္လက္ျဖစ္သည္။

သူဘယ္လိုေျဖရမလဲဆိုတာ တုံ႕ဆိုင္းေနခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးစက္ၿပီးစူးရွတဲ့ အလင္းတန္းတစ္ခုဟာ ႐ုတ္တရက္အလ်ားလိုက္ ျဖတ္သြားၿပီး လွံရဲ႕အစြန္းက ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ရင္ဘတ္ကို တိုက္ရိုက္ၫႊန္ျပေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မသိစိတ္က သူ႕လက္မ်ားကို ျမႇောက္လိုက္ၿပီး ေနာက္သို႔ ေျခတစ္လွမ္းဆုတ္ကာ မႈန္ဝါးဝါးေျပာလိုက္သည္။ "...ခ်ီး။"

ႏႈတ္​ခမ္းမွထြက္​သြားသည္​ႏွင့္​ သူ႕တုံ႕ျပန္​မႈကို ​ေနာင္​တရမိသည္။

႐ႊီဖ်င္အေနျဖင့္၊ သူ႕တြင္အၿမဲလိုလို မေကာင္းေသာအေျပာအဆို အေလ့အထမ်ား ရွိေနသည္။ မူလ ႐ႊီရွင္းက်ီသာ သူကဲ့သို႔ စိတ္အႏွောက္အယွက္ျဖစ္စရာ ၾကက္တူေ႐ြးမဟုတ္ပါက၊ သူ႕ကိုယ္သူ ထုတ္ေဖာ္ၿပီးသားျဖစ္သြားမည္။

သူ႕စိတ္ထဲတြင္ အေတြးအနည္းငယ္​ ေပၚလာခ်ိန္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႐ုတ္တရက္ စူးရွစြာေအာ္ဟစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။

- ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏မ်က္လုံးေရွ႕တြင္ ထိုဝိညာဥ္လွံသည္ တစ္ဝက္စီက်ိဳးသြားသည္။

လွံထိပ္ဖ်ားသည္ ေကာင္းကင္ကို ၫႊန္ျပေနခ်ိန္တြင္ ရိုးတံသည္ က်ိဳးသြားသည့္ေနရာ၌ အျဖဴေရာင္ ခြဲျခမ္းမ်ားျဖင့္ အက္ကြဲေနသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ဘယ္လက္သည္ လွံရိုးက်ိဳးသြားေသာ အစိတ္အပိုင္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး လွံႏွင့္ထိုးလိုက္ေသာ လူငယ္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ စိုက္ၾကည့္ေနကာ သူ႕ေလသံမွာ အထူးခံစားခ်က္ကင္းမဲ့ေနသည္။ "....က်ိဳးပိုင္နန္၊ ေနာက္ဆုတ္လိုက္။"

က်ိဳးပိုင္နန္ ဟုေခၚေသာ လူငယ္သည္ တစ္လက္မမွ်ပင္ မဆုတ္ဘဲ က်ိဳးေနေသာလွံကို ဇြတ္ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

သတိေပးခ်က္သည္ အသုံးမဝင္ေသာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သနားျခင္းမရွိေတာ့ေပ။ သူသည္ လွံဖ်ားကိုေခ်ာေမြ႕စြာ တစ္ခ်က္လႈပ္လိုက္ၿပီး လွည့္ကာက်ိဳးပိုင္နန္ဆီ ပစ္လႊတ္လိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ခ်က္ခ်င္း ေရွာင္ထြက္သြားေသာ္လည္း သူ႕လည္ပင္းတစ္ျခမ္းက နီရဲေနေသးၿပီး အပိုေျပာစရာမလိုဘဲ ေသြးမ်ားစီးက်လာသည္။

....တစ္ေဆက်င့္ႀကံေရးျဖင့္ ျခယ္လွယ္ထားေသာ သရဲကြၽန္မ်ားသည္ သာမန္ဝိညာဥ္ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျခင္းလုံးဝမရွိပါ။ တစ္ေဆစစ္သည္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ လက္နက္မ်ားကသာ တစ္ေဆကြၽန္၏ ခႏၶာကိုယ္အခြံကို ထိခိုက္ဒဏ္ရာရေစနိုင္သည္။

လွံေခါင္းသည္ သူ႕ေနာက္မွ ဧရာမေက်ာက္တုံးႀကီးထဲသို႔ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္သြားၿပီး တို႔ဟူးႏွင့္ျပဳလုပ္ထားသကဲ့သို႔ မထင္မွတ္ပဲ အပိုင္းပိုင္းကြဲအက္သြားခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အသံက ေလးလံေနသည္။ " ....အဲ့ဟာႀကီးနဲ႕ ရွစ္ရႈန္းေရွ႕ လာမထိုးနဲ႕။"

က်ိဳးပိုင္နန္က လုံးဝမေၾကာက္ဘဲ သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကို လွန္လိုက္ၿပီး အပိုင္းပိုင္းကြဲေနေသာ တစ္ေဆလွံရိုးကို လွည့္ပတ္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေမးေစ့ကိုျမႇောက္လိုက္သည္။ "ဒါတကယ္ ႐ႊီရွင္းက်ီလား? မင္းတကယ္ယုံတယ္ေပါ့?"

သူက လူတိုင္းကို လွည့္ေမးျပန္သည္။ ".....အားလုံးယုံၾကလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မည္သူမွ်မတုံ႕ျပန္သည္ကို ျမင္လိုက္ရၿပီး အေျခအေန အနည္းငယ္ တင္းမာလာတာေၾကာင့္ သူ႕လက္ကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ျမႇောက္ကာ "ငါယုံတယ္" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က ေအးစက္စြာ ကဲ့ရဲ႕သည္- "မင္း? မင္းက က်ိဳ႕က်စ္သမ္း လက္ေအာက္က နိုးလာတဲ့ အေလာင္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္မွာေပါ့။"

လက္ေတြ႕ကမၻာတြင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မေရမတြက္နိုင္ေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာစာအုပ္မ်ားကိုဖတ္ခဲ့ၿပီး လွ်ို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ၿပီး သဘာဝလြန္သတၱဝါမ်ားအေၾကာင္းစုစည္းထားေသာ "နိုးလာခဲ့ေသာအေလာင္းမ်ား" အေၾကာင္း မွတ္တမ္းတစ္ခုေတြ႕ခဲ့ဖူးသည္။

"နိုးလာတဲ့အေလာင္း" ေတြဟာ သာမန္လူေတြလို အသြင္အျပင္၊ အေျပာအဆိုပုံစံ၊ အမူအရာနဲ႕ တျခားသူေတြနဲ႕ တူညီတဲ့ေသသူရဲ႕ အေလာင္းေတြကေန အသြင္ေျပာင္းထားတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ သက္ရွိလူသားကဲ့သို႔ ေတြးေခၚေနထိုင္၊ စားေသာက္နိုင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ အသက္ရွင္ေနစဥ္အခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရသည့္ စိတ္ခံစားမႈအားလုံးသည္ ႁခြင္းခ်က္မရွိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္၊ အျဖဴအမည္း ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားသည္၊ အလင္းႏွင့္အေမွာင္သည္ ခြဲျခားရခက္သည္၊ အေအးႏွင့္ အပူသည္လည္း ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ၿပီး၊ သူတို႔သည္ ပိုင္ရွင္၏အမိန႔္ႏွင့္ ထိန္းေက်ာင္းမႈႏွင့္အညီ ျပဳမူၾကမည္ျဖစ္သည္။ .

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ေနာက္ထပ္စကားလုံးမ်ားကို မျဖဳန္းတီးေတာ့ပါ။ သူသည္ လွံရိုးကို ျပန္ဆုတ္လိုက္ၿပီး သူ၏ဘယ္ဘက္လက္ဖဝါးတြင္ တစ္ေဆမီးလုံးကို ေပါင္းစည္းကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္ ခ်ိန္႐ြယ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ သုံးလက္မအကြာတြင္ မီးေတာက္သည္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္တန႔္သြားသည္။

တစ္ေဆမီး၏ ေအးခဲေသာေလသည္ အံ့မခန္းပင္။ ကိုက္တာမဟုတ္ေပမယ့္ အဆစ္ေတြထဲထိ နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္း ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ႏွင္းခဲအလႊာကို တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေအးအမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။

သူေတာ္ေတာ္ေလး ပ်က္စီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ ပုံရိပ္ေသးေသးေလးကို ထိန္းသိမ္းထားရန္အတြက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕မ်က္လုံးေတြကို မမွိတ္ထားရန္ အားစိုက္လာၿပီး ႏွင္းခဲေတြဖုံးေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေမႊး​မ်ားျဖင့္ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ၾကည့္လိုက္သည္။

တစ္ေဆမီးေတာက္ေလာင္ေနခ်ိန္တြင္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ယခင္ကတင္းမာေသာအမူအရာမ်ား ယိမ္းယိုင္သြားသည္။

သာမာန္အားျဖင့္၊ အမွန္တကယ္ နိုးထလာေသာ အေလာင္းမ်ားသည္ ဤေအးေသာ မီးေတာက္မ်ားကို ပူေလာင္ေသာ မီးေတာက္မ်ားအျဖစ္ မွားၿပီး အလိုလို ေၾကာက္လန႔္တၾကား ျဖစ္သြားတတ္ၾကသည္။

သူက ႐ႊီရွင္းက်ီကို မယုံနိုင္ေလာက္ေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္ - "ဒါဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? .....မင္းက နိုးထလာတဲ့အေလာင္းမဟုတ္ဘူးလား"

႐ႊီရွင္းက်ီ ဆြံ႕အသြားသည္။

သူ႕ေက်ာေနာက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုဆုပ္လိုက္ၿပီး အျပစ္ရွိတယ္ဆိုတဲ့အသိစိတ္နဲ႕ က်ိဳးပိုင္နန္အား နားမလည္တဲ့အၾကည့္ ေပးလိုက္သည္။

သူ႕လက္ေဝွ႕ရမ္းျခင္းျဖင့္ က်ိဳးပိုင္နန္၏တစ္ေဆမီးသည္ လုံးလုံးေမွးမွိန္သြားၿပီး ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ အျပာေရာင္ပိုးစုန္းၾကဴးမ်ားအျဖစ္သို႔ ပ်ံ့ႏွံ႕သြားသည္။

သို႔ေသာ္လည္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို အႀကံျပဳရင္း သံသယရွိေနသည့္ အၾကည့္ကို ေဆာင္ထားဆဲျဖစ္သည္။ ".....သူ႕ဝိညာဥ္ပစၥည္းကို ထုတ္လိုက္။ ငါသူနဲ႕တိုက္ၿပီးရင္ အစစ္ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ ေသခ်ာသိလိမ့္မယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက မတတ္နိုင္ဘဲ သတိေပးလိုက္သည္။ "ငါ့ခႏၶာကိုယ္က အခုမေသမ်ိဳးျဖစ္ေနၿပီ။"

က်ိဳးပိုင္နန္က သဘာဝအတိုင္း မယုံခဲ့ေပ။ "မင္းရဲ႕ ေကာင္းကင္ဘုံအရင္းျမစ္ ဖယ္ထုတ္ခံလိုက္ရတယ္လို႔ ေျပာတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက မျငင္းသလို လက္လည္းမခံေပ။

က်ိဳးပိုင္နန္က ေအးစက္စြာ ကဲ့ရဲ႕လိုက္သည္။ "မျဖစ္နိုင္တာ၊ ငါသိသေလာက္ကေတာ့ အရင္းျမစ္ဖယ္ထုတ္ခံရတဲ့ ဘယ္က်င့္ႀကံသူကမွ အသက္မရွင္ဘူး။"

႐ႊီရွင္းက်ီက "အဲ့ဒါမင္းသိသေလာက္ပဲေလ။"

က်ိဳးပိုင္နန္က ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ သူ႕လက္ကို ဆြဲကိုင္ဖို႔ လုပ္လိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ကိုမထိခင္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ညာလက္ေကာက္ဝတ္ကို အရင္ဖမ္းၿပီး ကာထားလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကို တြန္းလွန္ရန္ အသုံးျပဳခဲ့ေသာ အင္အားသည္ အလြန္ႀကီးမားသျဖင့္ သူလဲက်လဳနီးပါး ျဖစ္သြားသည္။

သူ(MCG)က႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕အေနာက္မွာ ကာထားလိုက္ၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေရခဲေလထုနဲ႕ အသံကထြက္ေပၚလာသည္။ "တကယ္လို႔ သူသာရွစ္ရႈန္း မ်က္ႏွာနဲ႕လွည့္စားဖို႔ သတၱိရွိရွိနိုးထလာတဲ့ အေလာင္းေကာင္သာဆို ျမင္တာနဲ႕လည္ပင္း ညွစ္သတ္ပစ္ခဲ့တာၾကာၿပီ။"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....."

သူ႕လည္ပင္းကို ေအးစက္စက္နဲ႕ ပြတ္သပ္ရင္း စဥ္းစားလိုက္သည္။ 'ေလာကႀကီးကဘယ္သူကမ်ား ဒီကေလးကိုသင္ၾကားေပးလိုက္တာလဲ? ရိုင္းလိုက္တာ။'

သူ႕ကိုၾကင္နာစြာ အိမ္ျပန္ေခၚသြားေပးေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ လည္ပင္းညွစ္သတ္ဖို႔ စဥ္းစားခဲ့တယ္တဲ့လား?

သူ႕ခရီးစဥ္၏ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေတြးလိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႏႈတ္ဆိတ္၍သာ ေနနိုင္ခဲ့သည္။

.....ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ထက္သာတဲ့သူမဟုတ္တဲ့အတြက္ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္က ဝက္ကိုအမည္းေရာင္ျဖစ္ေနလို႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ေလွာင္ေျပာင္ရမွာလဲ?

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အနည္းငယ္ ေခတၱရပ္ၿပီးေနာက္ ဆက္ေျပာသည္- "ရွစ္ရႈန္းတကယ္ သူ႕ဝိညာဥ္စြမ္းအားအားလုံး ဆုံးရႈံးသြားၿပီ။ ငါလမ္းမွာ စစ္ေဆးခဲ့တယ္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္မွာရွိတဲ့ ဝိညာဥ္ေသြးျပန္ေၾကာေတြက အခ်ိန္အေတာ္ၾကာႀကီးထဲက ရပ္တန႔္ေနၿပီး ဝိညာဥ္စြမ္းအားေတြလည္း မလည္ပတ္ေတာ့ဘူး။"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ သူ႕အသံသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာသည္။ "....ရွစ္ရႈန္း၊ ဟုတ္တယ္မလား?"

အကယ္၍သူသာ အစားထိုးခံလိုက္ရေသာ သာ့ရွစ္ရႈန္းကဲ့သို႔ ျပဳမူရန္ မလိုအပ္ပါက၊ သူ(MCG)သာ သူ႕မ်က္စိေရွ႕မွာ လူေတြကို ပု႐ြက္ဆိတ္သတ္သလိုမ်ိဳး သတ္သည့္ သဘာဝကပ္ဆိုးႀကီးျဖစ္သည္ကို မသိပါက၊ သူသာ သူ႕(MCG)ကိုသတ္ဖို႔ ဒီကိုလာရတာသာ မဟုတ္ပါက၊ ႐ႊီရွင္းက်ီက ဒီကေလးဟာ တကယ္ကိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္မိလိမ့္မည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေခါင္းကို ပြတ္သပ္ခ်င္စိတ္ကိုထိန္းကာ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္လည္း သူ၏ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ သူ႕မ်က္လုံးမ်ား ေမွးမွိန္သြားကာ ဆုခ်မခံရေသာ ေခြးေလးတစ္ေကာင္လို ျဖစ္သြားသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က နည္းနည္းပိုယုံၾကည္လာေပမယ့္ သူ႕သံသယေတြက ဆက္ရွိေနေသးသည္- "သူအတုအေယာင္မဟုတ္တာ ေသခ်ာလို႔လား?"

အရိုးစုမိန္းကေလးက သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေပ- "က်ိဳးသာ့ေကာ..."

က်ိဳးပိုင္နန္က ခဏေလာက္ စဥ္းစားၿပီး မိုက္မဲေသာစစ္ေဆးျခင္းနည္းလမ္းကို ေတြးမိသကဲ့သို႔ မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕အမူအရာ အေျပာင္းအလဲကို သတိျပဳမိၿပီး ေနာက္လာမည့္ အတားအဆီးကို ရင္ဆိုင္ရန္အတြက္ အာ႐ုံအားလုံးကို စုစည္းလိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က ေမးသည္။ ".... ငယ္ငယ္ထဲက မင္းငါ့ကိုနာမည္ေျပာင္ အမ်ားႀကီးေပးခဲ့တယ္။ သုံးခုကို ေျပာနိုင္သေ႐ြ႕ မင္းက႐ႊီရွင္းက်ီဆိုတာကို ငါယုံေပးမယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......"

'.......ေပးထားတဲ့ အမည္ေျပာင္ေတြကလည္း လိ့ေလာက္မ်ားလိုက္တာ။'

႐ႊီရွင္းက်ီက မူလပိုင္ရွင္သည္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ရွစ္ရႈန္းမ်ိဳးမဟုတ္ဟု ခံစားမိသည္။

သို႔ေသာ္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မွတ္ဉာဏ္အပိုင္းအစမ်ားကို စစ္မွန္ေၾကာင္း သက္ေသျပျခင္းျဖင့္ မူရင္းပိုင္ရွင္သည္ ဤမွ်ၿငီးေငြ႕စရာေကာင္းေသာ အရာတစ္ခုကို အမွန္တကယ္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

ေျဖာင့္မွန္ေသာလမ္း၌ ေကာင္းခ်ီးေပးခံရေသာ ေကာင္းကင္ဘုံေတာ​င္ႀကီးေလးခုရွိသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းတို႔သည္ ဖုန္းလင္(ေလေတာင္ကုန္း) ေတာင္၏ တပည့္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ယင္ထ်န္းခြၽမ္း (ျမစ္ေကာင္းကင္)ကြၽန္း အရွင္သခင္၏သားျဖစ္ၿပီး အျခားေကာင္းခ်ီးေပးခံရေသာ ေကာင္းကင္ဘုံေတာင္ႀကီးႏွစ္ခုမွာ တန္းယန္(ေနနီ) ေတာင္ႏွင့္ ခ်င္းလ်န္(ေအးျမ) ခ်ိဳင့္ဝွမ္းတို႔ျဖစ္သည္။

မူလပိုင္ရွင္၏ မွတ္ဉာဏ္မ်ား အလြန္အမင္း ကြဲအက္ေနသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မူလပိုင္ရွင္ႏွင့္ က်ိဳးပိုင္နန္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ထိပ္တိုက္ေတြ႕တိုင္း သတ္ၾကေလ့ရွိသည့္ အပိုင္းအခ်ိဳ႕မွသာ ေျပာျပနိုင္သည္။ သူတို႔၏ဆက္ဆံေရးသည္ အလြန္ဆိုး႐ြားရသည္မွာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ က်ိဳးပိုင္နန္အား ႏွလုံးသားအတြင္း အထူးအဆင့္အတန္းကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေဖာ္ျပရန္ နာမည္ဝွက္မ်ားစြာကို ေပးအပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႏွလုံးခုန္သံေခတၱရပ္ၿပီး မွတ္ဉာဏ္အပိုင္းအစမ်ားထဲမွ နာမည္ေျပာင္ကို ေခ်ာေမြ႕စြာ ထုတ္ေျပာခဲ့သည္- "ပိုင္ပိုင္"

က်ိိုးပိုင္နန္: "..... "

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ေ႐ႊဖ႐ုံသီး"

က်ိဳးပိုင္နန္: "....."

႐ႊီရွင္းက်ီ: "အာ ဖက္တီးက်ိဳးလည္း ရွိေသးတယ္။"

က်ိဳးပိုင္နန္ သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေပ။ "......ပါးစပ္ပိတ္ထား!"

ဓားႏွစ္လက္ျဖင့္ ေကာင္မေလးက ရယ္ေမာလိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ေအးေဆးမေနနိုင္ေတာ့ဘဲ လွည့္ပတ္ယမ္းလိုက္သည္။ "မင္းဘာရယ္တာလဲ။ ဘာရယ္စရာရွိလို႔လဲ"

ေကာင္မေလးက နည္းနည္းမွ မေၾကာက္ေပ- "ဦးေလး၊ ပထမႏွစ္ခုကေတာ့ နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ 'ဖက္တီးက်ိဳး'တဲ့...."

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ေနာက္ကြယ္မွ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ၿပီး- "ဘာလို႔ဆို သူအသက္11ႏွစ္တုန္းက 75kgေက်ာ္လို႔။"

က်ိဳးပိုင္နန္၏ နားတစ္ခုလုံးနီရဲလာကာ လက္ထဲတြင္က်န္ေနေသာ လွံတစ္ဝက္ကို ေျမျပင္ႏွင့္ ရိုက္ခ်လိဳက္သည္- "႐ႊီရွင္းက်ီ၊ မင္းငါ့နဲ႕ ရန္ျဖစ္ခ်င္ေနတာလား!"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ေနာက္တြင္အလြန္အရွက္မရွိစြာ ပုန္းေနၿပီး ေသခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့သည္။

သူတို႔စကားစျမည္ေျပာေနစဥ္ အေဝးမွ ေမွာင္မိုက္ေသာပုံသ႑ာန္တစ္ခု ေျပးဝင္လာသည္။

....ထိုအရာသည္ ခုနကေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ ရွိေနတဲ့သရဲမ်က္ႏွာဖုံး တပ္ထားတဲ့လူငယ္ေလးျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ မတုံ႕ျပန္နိုင္မီတြင္ လူငယ္ေလးသည္ သူ႕ကိုယ္သူ ရင္ခြင္ထဲသို႔ တိုက္ရိုက္ပစ္ခ်လိဳက္ၿပီး ငိုရွိုက္သံတိုးတိုးေလးျဖင့္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း!"

လူငယ္သည္ အမွန္တကယ္ပင္ အရပ္ပုၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေမးေစ့ဆီသို႔သာ ေရာက္သည္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ သံမ်က္ႏွာဖုံးျဖင့္ ဖုံးအုပ္ထားျခင္းမရွိေသာ သူ၏မ်က္ႏွာေအာက္ပိုင္းတစ္ဝက္သည္ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံံ့ၿပီး တစ္ခ်က္ၾကည့္႐ုံနဲ႕ ကေလးဆန္ေသာအျမင္ကို ေပးစြမ္းနိုင္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေပြ႕ဖက္မႈေၾကာင့္ မွင္တက္သြားၿပီး နာမည္မေခၚနိုင္ေသာ္လည္း ရင္းႏွီးဟန္ေဆာင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ သူ႕ဆံပင္ေတြကို ပုတ္ဖို႔လက္ကို ျမႇောက္လိုက္သည္။ "....အင္း၊ ငါပါ။"

လူငယ္သည္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္၊ မ်က္ႏွာဖုံးေနာက္ကြယ္မွ မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ ဝိုင္းစက္ေနၿပီး ေျမေခြးကေလးႏွင့္ အလြန္ဆင္တူသည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္ရွစ္ရႈန္းကို မေတြ႕ရတာ ၁၃ႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီ၊ ရွစ္ရႈန္း ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီခါးသက္စြာ ၿပဳံးလိုက္သည္။

'....ခဏပဲေစာင့္၊ မင္းအတြက္ ျပန္ျပင္ေပးပါ့မယ္။'

သို႔ေသာ္လည္း သူဘာမွမဖန္တီးနိုင္ခင္ က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ရင္ခြင္ထဲက လူငယ္ကိုဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူစိတ္ထင္တာလားမသိေပမယ့္ က်ိဳးပိုင္နန္၏အမူအရာမွာ ယခင္ကထက္ပင္ ႐ုပ္ဆိုးသြားပုံရသည္။ သူ(ZBN)က မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းေၾကာင့္က်ိဳးသြားသည့္ လွံကိုၫႊန္ျပၿပီး လူငယ္ေလးအား မျခားနားစြာ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္- "....ျပင္ေပး။"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္က ႐ုန္းကန္ၿပီး ေအာ္ေျပာသည္။ "ရွစ္ရႈန္း ဒီမွာရွိေသးတယ္၊ ငါရွစ္ရႈန္းကို အရင္ေမးပါရေစအုံး...."

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ႕မ်က္လုံးေထာင့္မွ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေငးၾကည့္ရင္း သရဲမ်က္ႏွာဖုံးႏွင့္လူငယ္ကို အေဝးသို႔အတင္းဆြဲထုတ္သြားသည္။ "သူနဲ႕ စကားေျပာဖို႔ မင္းအလွည့္မေရာက္ေသးဘူး။"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားသည့္ လူငယ္သည္ တစ္စုံတစ္ခုကို ရိပ္မိသြားပုံရၿပီး ပါးစပ္ကိုနာခံစြာ ပိတ္ထားလိုက္ရသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အျခားသူမ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳရန္ပင္ စိတ္မ၀င္စားဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ညာလက္ေကာက္ဝတ္ကို ဆုပ္ကိုင္ကာေမွ်ာ္စင္ဆီသို႔ တည့္တည့္သြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက လႊတ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ကံမေကာင္းစြာပဲ တြန္းလွန္ဖို႔ လုံေလာက္တဲ့ ခြန္အားမရွိခဲ့ဘဲ ေခြးတစ္ေကာင္လိုသာ ဆြဲေခၚခံသြားရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေၾကာက္လန႔္တၾကားျဖင့္ ျပန္ၾကည့္ကာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မီးေလာင္ဒဏ္ရာမ်ားကို ကုသေပးခဲ့သည့္ အရိုးစုမိန္းကေလးက သူ႕ကိုမယိမ္းယိုင္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

သို႔ေသာ္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူမအၾကည့္ကို ျပန္ၾကည့္ေသာအခါတြင္ သူမသည္ခ်က္ခ်င္းပင္ ပ်ာယာခတ္ကာ ေခါင္းငုံ႕ၿပီးလွည့္ထြက္သြားသည္။

ဆံပင္ကိုစည္းထားေသာ ခါးထိရွည္ေသာ စိမ္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ ဖဲႀကိဳးသည္ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားေသာ ေျခရာမ်ားႏွင့္အတူ ေလထဲတြင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနသည္။

သူတို႔ႏွစ္ဦး ေမွ်ာ္စင္ျမင့္ႀကီးထဲသို႔ ဝင္သြားမွသာဓားသြားႏွစ္လက္ပါေသာ မိန္းကေလးသည္ ထူးဆန္းေသာ မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ လူငယ္ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ကာ "လုသာ့ေကာ၊ ဒါရွင္တို႔ မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ ႐ႊီရွစ္ရႈန္းလား"

သရဲမ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားသည့္ လူငယ္သည္ က်ိဳးေနေသာ တစ္ေဆလွံကို ၾကည့္ၿပီး ဝမ္းသာအားရျဖင့္ "ဟုတ္တယ္အာ။"

ဓားႏွစ္လက္ ေကာင္မေလးသည္ ညွပ္ထားေသာ ဆံပင္တိုတိုကို ဆြဲငင္ငင္ငင္ လုပ္ေနသည္- "သူက အရမ္းေပါ့ျပက္ျပက္ နိုင္တယ္လို႔ ဘာလို႔ခံစားရပါလိမ့္?"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္က "႐ႊီရွစ္ရႈန္းက နည္းနည္းေတာ့ စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္တတ္ေပမယ့္ သူကကမၻာေပၚမွာ အေကာင္းဆုံးလူပဲ"

ဒါကိုၾကားေတာ့ က်ိဳးပိုင္နန္က မ်က္လုံးလွိမ့္လိုက္သည္။ "ဟမ့္"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္က ညည္းၫူရင္း အျပစ္တင္ေျပာဆိုေတာ့သည္။ "မင္းဘာရယ္ေနတာလဲ။ ရယ္မေနနဲ႕၊ တစ္ေဆလက္နက္ ျပန္ျပင္ရတာ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ ဘယ္ေလာက္လိုလည္း သိရဲ႕လား? ရိုရိုေသေသေလး ကိုင္ပါအုံးဟ။"

က်ိဳးပိုင္နန္: "....ေအးပါ၊ ေအးပါကြာ။"

ထို႔ေနာက္ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ဓားႏွစ္လက္မိန္းကေလးထံသို႔ လွည့္ကာ "အ-ဝမ့္၊ ခြၽီခ်ီနဲ႕ ေထာင္ရွန္းဘယ္မွာလဲ?"

က်ိဳးဝမ့္က "ေတာင္ရဲ႕ေတာင္ဘက္ျခမ္းမွာ နတ္ဝိညာဥ္ေက်ာက္တုံးတခ်ိဳ႕ေတြ႕တယ္ လို႔သတင္းထြက္ေနေတာ့ ေခါင္းကိုင္အေဖနဲ႕ အေမကသြားရွာတယ္။ ညသန္းေခါင္ေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။"

က်ိဳးပိုင္နန္က ခဏေလာက္ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး က်ိဳးဝမ့္ကိုဆြဲေခၚလိုက္သည္။ "အန္ကယ့္ကို တစ္ခုေလာက္ ကူညီေပးပါလား?"

က်ိဳးဝမ့္သည္ အနီးကပ္လာကာ က်ိဳးပိုင္နန္ကသူမအား အေသးစိတ္ရွင္းျပသည္။

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္က ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းကိုေမာ့လိုက္ၿပီး "က်ိဳးပိုင္နန္၊ မင္း႐ႊီရွစ္ရႈန္းကို သံသယရွိေနတုန္းပဲလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္: " . . ငါအ-ဝမ့္နဲ႕ စကားေျပာေနတာ မင္းကဘာလို႔ ခိုးနားေထာင္ေနတာလဲ"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္က ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ျပန္​​ေျပာသည္- "မင္းက ငါ့တစ္ေဆကြၽန္၊ မင္းမ်က္လုံးက ငါ့မ်က္လုံး၊ မင္းနားက ငါ့နားပဲ။ ငါနားေထာင္ခ်င္တယ္လို႔မ်ား မင္းထင္ေနလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္က ရိုးရိုးသားသားရွင္းျပဖို႔ကလြဲၿပီး ေ႐ြးခ်ယ္စရာမရွိေပ- "ငါတို႔သူ႕ကို ေနာက္ဆုံးေတြ႕ခဲ့တာ 13ႏွစ္ရွိၿပီေလ၊ ၿပီးေတာ့ သူ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ဘယ္ကမွန္းမသိေပၚလာတာ။ သူ႕မွာလွ်ို႔ဝွက္အစီအစဥ္မရွိဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး။ မေမ့နဲ႕၊ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက ငါတို႔အားလုံးကို သတ္ခ်င္ေနတာ!"

သူစကားေျပာေနစဥ္ ဧရာမေမွ်ာ္စင္ႀကီး၏ ေၾကးသံတံခါးဆီသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ကာ ေအးစက္စြာေျပာသည္- ".....အထူးသျဖင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း။ သူမေသဘဲ ဒီေျမရိုင္းမွာ ၁၃ႏွစ္ၾကာေနလာခဲ့တာ၊ သူ႕ႏွလုံးသားကနတ္ဆိုး ျဖစ္သြားေလာက္ၿပီ!"

ေမွ်ာ္စင္ျမင့္ႀကီးအတြင္း၌။

အျပင္ဘက္တြင္ မည္းေမွာင္ၿပီး လူဆိတ္ညံေနေသာေျမႏွင့္ လုံးဝမတူဘဲ ေမွ်ာ္စင္အတြင္းပိုင္းကို အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္မြမ္းမံထားသည္။ ေမွ်ာ္စင္ကိုျဖတ္၍ ေႁမြတစ္ေကာင္လို႔စီးဆင္းေနေသာ တိုက္ရိုက္ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခုပင္ ရွိေသးသည္။ ေက်ာက္တုံးမ်ား၊ နံရံပန္းခ်ီမ်ား၊ ေရေပၚရွိ လ၏ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈႏွင့္ တိမ္ထူထပ္ေသာ ႏွင္းမႈန္မ်ားလည္း ရွိေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကိုယ္သူ မက္မြန္ပြင့္ႏြေဦးထဲသို႔ ႐ုတ္တရက္ေရာက္သြားေသာ အလြန္မိုက္မဲၿပီး၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ တံငါသည္လို ခံစားမိသြားသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕လက္ကိုညင္သာစြာ ေဝွ႕ယမ္းလိုက္ၿပီး ဝင္ေပါက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ဝါးတံခါးက ပြင့္လာသည္။

သူသည္ စားပြဲမ်ား၊ ကုလားထိုင္မ်ား၊ ကုတင္တစ္လုံးႏွင့္ ဆိုဖာမ်ား အားလုံးရွိေနသည့္အထဲသို႔ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေခၚသြားခဲ့သည္။ ခမ္းနားထည္ဝါေသာ ေက်ာက္မ်က္မ်ားႏွင့္ ပိုးထည္မ်ားစီျခယ္ထားေသာ အလွဆင္မႈမ်ားပင္ ရွိခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ျငင္သာစြာ တိုးတိုးေျပာသည္။ "ရွစ္ရႈန္း၊ ဒါရွစ္ရႈန္းအခန္းပဲ။ ရွစ္ရႈန္းအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ျပင္ေပးထားတာၾကာၿပီ။ အရင္ကလို ပစၥည္းတိုင္းကို စီစဥ္ထားေပမယ့္ ေျမရိုင္းထဲမွာရွာမေတြ႕နိုင္တဲ့ အခ်ိဳ႕လည္းရွိေသးလို႔ စိတ္မဆိုးပါနဲ႕၊ ေနာက္က်ရင္ ရွစ္ရႈန္းအတြက္ အဲ့ဒါေတြကိုတစ္နည္းနည္းနဲ႕ ျပန္ယူပါ့မယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက မျခားနားဟန္ေဆာင္သည္- "အမ္း"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီကို ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး သူ႕မ်က္လုံးေတြက ထူးဆန္းတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ ေတာက္ေတာက္နဲ႕ "ရွစ္ရႈန္း ခုနကလုယြီက်ိဳ႕ ေခါင္းကိုပုတ္ေပးလိုက္တယ္၊ အခုကြၽန္ေတာ့္ ေခါင္းကိုလည္း ​ပြတ္ေပးပါလား?"

'အရမ္းေကာင္းတယ္၊ မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္က လုယြီက်ိဳ႕လို႔ေခၚတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေတြ႕တဲ့အခါ သူ႕နာမည္ကိုမေျပာနိုင္ေတာ့မွာ ပူေနစရာမလိုေတာ့ဘူး။'

႐ႊီရွင္းက်ီက ဒါကိုေတြးေတာရင္းနဲ႕ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္း၏အၾကည့္ကို ေရွာင္လိုက္ကာ သူ႕ေမးခြန္းကိုမေျဖဘဲ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုသာ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

ဤအတိုခ်ဳံးစစ္ေဆးျခင္းတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ကုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ မတ္မတ္ထားထားေသာ လွပေသာယက္ေတာင္ကို သတိျပဳမိသြားသည္။ အေတာ္ေလး လွ်ို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ပုံေပါက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး ျဖည္းညွင္းစြာဖြင့္လိုက္သည္။

ယက္ေတာင္၏မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ စာလုံးရွစ္လုံးပါရွိသည္- "ဒီေန႕ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ၊ ငါမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူလဲ"

"ေကာင္းကင္ဘုံအဆင့္တစ္၊ ဖုန္းလန္ ႐ႊီရွင္းက်ီ"ဟု လက္မွတ္ေရးထိုးထားသည္။

ယခုပင္ လ်စ္လ်ဴရႈခံထားရေသာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ခ်စ္စဖြယ္ လႈပ္႐ြေနသည္- "ရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္ ရွစ္ရႈန္းရဲ႕ဝိညာဥ္ပစၥည္းေတြအကုန္ အၿမဲသိမ္းထားတယ္၊ ရွစ္ရႈန္းေပ်ာ္ရဲ႕လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......"

မူလပိုင္ရွင္၏ အျမင္သည္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း လွ်ို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္သည္ဟု သူခံစားမိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ယက္ေတာင္ကို နဂိုအေနအထားအတိုင္း ျပန္ထားခ်င္ေပမယ့္ သူ႕လက္ကအိပ္ယာခင္းနဲ႕ ထိေတြ႕လိုက္တာနဲ႕ ကုတင္ေျခရင္းကေန စပ်စ္ပင္တစ္ပင္ဟာ လွ်ပ္တစ္ျပက္ေပါက္ထြက္လာၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္ေကာက္ဝတ္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ခ်ည္ႏွောင္ထားလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့ၾသသြားၿပီး "ဒါဘာလဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ဝမ္းသာအားရ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္ - "ရွစ္ရႈန္း၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားေျပာဖို႔ ဆႏၵရွိၿပီေပါ့။"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....ေကာင္းၿပီ၊ ငါမင္းကို စကားေျပာမယ္၊ မင္းဒီဟာကို လႊတ္ေပး။"

သို႔တိုင္ လက္တလုံးေလာက္ ထူထဲေသာ စပ်စ္ပင္သည္ နည္းနည္းေတာင္ မလႈပ္ေပ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက "ရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္​ေတာ့္ကို ျပန္သယ္လာတုန္းက ေျမရိုင္းကိုလာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ကြၽန္ေတာ့္ကိုရွာဖို႔လို႔ ေျပာခဲ့တာမဟုတ္ဘူးလား။ ကြၽန္ေတာ္ဒီမွာရွိတယ္ေလ၊ ​​ရွစ္ရႈန္း၊ တျခားဘယ္မွမသြားပါနဲ႕၊ ဟုတ္ၿပီလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....."

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႏႈတ္ပိတ္ေနဆဲျဖစ္သည္ကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္းတကယ္ ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားမေျပာခ်င္ဘူးဆိုရင္လည္း နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ေစာင့္လိုက္ပါ့မယ္။"

သူတကယ္ထြက္သြားေတာ့မယ္ဆိုတာကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႕ "ငါ့ကိုလႊတ္!"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အလ်င္စလိုေအာ္သံေၾကာင့္ မလန့္သြားခင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ တံခါးနားတြင္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ သူေခါင္းကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္လုံးေတြက မထင္မွတ္ပဲ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္- "ရွစ္ရႈန္း၊ အခ်ိန္ခဏေလာက္အထိပဲ သည္းခံေပးပါ။ အခုကြၽန္ေတာ္လုပ္သမွ်က ရွစ္ရႈန္းအတြက္ပဲေလ။ ဒီဖရိုဖရဲအခ်ိန္က တကယ္ကိုအႏၱရာယ္မ်ားလြန္းတယ္၊ ရွစ္ရႈန္း ေဘးကင္းကင္းႏွင့္ ခ်ဳံ႕ကြမ္းေဘးနားမွာဘဲ ရွိေနဖို႔လိုတာ။ ရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်ဳံ႕ကြမ္းစကား နားေထာင္ၿပီးေနေပးပါေနာ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......"

အကယ္၍ သူသာအခ်ဳပ္ခံထား၍ မလႈပ္ရွားနိုင္ျခင္းေၾကာင့္သာ မဟုတ္ပါက၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အလြန္ဆိုး႐ြားေသာ အမူအရာကိုၾကည့္႐ုံျဖင့္ လူ10ေယာက္တြင္ 10ေယာက္လုံးက စပ်စ္ႏြယ္ပင္ျဖင့္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ခ်ဳပ္ႏွောင္ခံထားရသည္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဟု ထင္ၾကလိမ့္မည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေျခရာကို ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ "ငါ့ကိုလႊတ္၊ ငါဘယ္မွ မသြားဘူး။"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အဲဒါကိုနည္းနည္းစဥ္းစားၿပီး "ရွစ္ရႈန္း စပ်စ္ႏြယ္ပင္ေတြကို မႀကိဳက္ဘူးလား?"