ေျခေထာက္ေတာင္ ဖုံးလႊမ္းနိုင္ေသာ ၁၅ကီလိုမီတာရွိသည့္ ေျမျပင္ေၾကာင့္ လူကိုသယ္သြားရသည္အပါအဝင္ ခ႐ုလို အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ တိုးသြားေနရသည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ ထိုလူသည္ အလြန္ေလးလံျခင္းမရွိေပ၊ စပါးခြံတစ္စမွ်သာက်န္ရွိေတာ့သည့္အထိ မီးေလာင္သြားျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္နိုင္သည္။

သူသြားေသာလမ္းတြင္ ေႁမြ၊ ပိုးမႊား၊ ႂကြက္၊ ပု႐ြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္မွ် မေတြ႕နိုင္သည့္အတိုင္းအတာအထိ ေအးေအးေဆးေဆး သြားခဲ့ရသည္။

ထို႔အျပင္ သူတို႔၏ ဦးတည္ရာသည္ အထူးပင္ မ်က္စိဖမ္းစားနိုင္သည္။

15 ကီလိုမီတာအကြာတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ရွိ ျမင့္ျမင့္မတ္မတ္ေမွ်ာ္စင္ကို ျမင္နိုင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ လြင့္ေမ်ာေနေသာ မီးေရာင္မ်ားႏွင့္ ေ႐ႊေရာင္ေတာက္ေနေသာ အမႈန္အမႊားမ်ားျဖင့္ ဝန္းရံထားသည့္ ေကာင္းကင္ဆီသို႔ တိုက္ရိုက္ေရာက္ေနသလို။ အနီးနားပတ္ဝန္းက်င္ကို အနီးကပ္စစ္ေဆးၾကည့္ရာ ထိုေနရာတြင္ လူသားမ်ား၏ အရိပ္အေယာင္မ်ား ေတြ႕ရွိရသည္။

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္က ​မေျပာရင္ေတာင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မတုံ႕ဆိုင္းဘဲ ထိုေနရာသို႔သြားရန္ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့သည္။

စြန့္ပစ္နယ္ေျမတြင္ ေန႕အလင္းေရာင္မရွိပါ၊ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုမ်ား၏ မ်က္လုံးမ်ားမွ မ်က္ၾကည္လႊာအမႈန္အမႊားမ်ားကဲ့သို႔ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံသည္ အုံ႕ဆိုင္းေနသည္။ ေကာင္းကင္မွ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ ေတာတြင္းရွိသစ္ပင္မ်ားသည္ စိမ္းစိုေနေသာ ဒီေရမ်ားကဲ့သို႔ မိုးစက္မ်ားႏွင့္အတူ စိမ္းလန္းစိုေျပေနေသးသျဖင့္ မိုးသက္မုန္တိုင္း သည္းထန္စြာ ႐ြာသြန္းခဲ့ပုံေပၚသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေနာက္ေက်ာမွ ေသမင္း၏တံခါးဝေရာက္ေနေသာ မီးေလာင္ထားေသာအေလာင္းျဖင့္ ေတာထဲျဖတ္ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။

အဆုံးတြင္၊ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ မတုန္မလႈပ္ခံစားရသည့္အထိ တိတ္ဆိတ္ေနေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တိတ္ဆိတ္မႈကို ခ်ိဳးဖ်က္ရန္အတြက္ ေလခြၽန္သံကို စတင္လိုက္ေလသည္။

ေလခြၽန္သံသည္ အလြန္ၾကည္လင္ၿပီး လန္းဆန္းေနသျဖင့္ စိုစြတ္ေနေသာ ေက်ာက္ေဆာင္ထဲသို႔ စိမ့္ဝင္သြားသလို။

သူဂႏၳဝင္သံစဥ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ၿပီးသြားကာ သူ႕ကိုယ္သူ ရိုးရိုးသားသား ခ်ီးမြမ္းလိုက္သည္- "ငါေလခြၽန္တာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ၊ ​​ငါဒီလိုေျပာရင္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလို႔ပဲ။"

ေက်ာေပၚမွ လူသည္ အနည္းငယ္ လႈပ္သြားၿပီး ပူျပင္းေသာ ေလရႈရွိုက္သံက သူ႕လည္ပင္းကို ျဖတ္သြားသည္။

.....သူ ရယ္ေနပုံရသည္။

သို႔ေသာ္ ႐ႊီရွင္းက်ီ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ တစ္ဖက္သူ၏ဦးေခါင္းသည္ မလႈပ္မယွက္ဘဲ သူ႕ေနာက္ေက်ာေပၚတြင္ ၿငိမ္သက္ေနခဲ့သည္။

ဒါဟာ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္စရာတစ္ခုပဲ ျဖစ္နိုင္သည္။

ေတာအုပ္ေတြၾကားမွ ထူထဲတဲ့ ေတာင္ကုန္းေတြက ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေပၚလာေတာ့သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေျခေထာက္မ်ား ဂ်ယ္လီအျဖစ္ေျပာင္းသြားသည္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရသည္။ သူ အရမ္းပင္ပန္းေနေတာ့ ေအးျမေျခာက္ေသြ႕တဲ့ လွိုဏ္ဂူကို အမွတ္တမဲ့ေ႐ြးၿပီး အဲဒီထဲကိုလဲခ်လိဳက္သည္။

လွိုဏ္ဂူထဲမွာ ေက်ာက္တုံးႀကီးတစ္တုံးရွိသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တစ္ဖက္လူကို တြန္းထုတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ထိုလက္ႏွစ္ဖက္သည္ ေတာင့္တင္းလာၿပီး လည္ပင္းကို ခြန္အားရွိသမွ်ျဖင့္ ဖက္ထားသျဖင့္ အသက္ရႉရန္ေတာင္ မလုံေလာက္ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသာ သူ႕ကိုမခ်ရင္ လုံးဝအဆင္ေျပေပမယ့္ သူ႕ကိုလွဲခ်ဖိဳ႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီး နည္းနည္း သတိထားဖယ္ခဲ့သည္။ မဟုတ္ရင္သူ႕ကိုယ္သူ လည္ပင္းညွစ္သတ္မိလိမ့္မည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အေတာ္ေလး အားကိုးရာမဲ့သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူသာအနည္းငယ္ေလာက္ သတိမထားမိပါက အျခားသူ၏ကိုယ္ကို လက္တျခား၊ ေျခတျခား ျဖစ္ေစမွာေၾကာက္၍ မထိရဲေပ။ "'အိုက္၊ ထေတာ့၊ မင္းထလို႔ရလား?"

သူ႕ေနာက္ကလူက အနည္းငယ္ တြန႔္လိမ္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဒီမွာ ခဏေလာက္ အနားယူရေအာင္။ ငါ့ကိုလႊတ္။"

​သူ႕ေနာက္ကသူက စိတ္မပါတပါနဲ႕ လက္ကိုနည္းနည္းေလာက္ လႊတ္လိုက္ေပမယ့္ အျပည့္အဝႀကီးေတာ့ မလႊတ္ေသးေပ။ သူ႕ဝတ္႐ုံအစြန္းကိုသာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။

သူ႕အသံ အက္ကြဲေနၿပီး ၾကားရတာ နားထဲအဝင္ဆိုးေနေသးသည္။ "...သြားေတာ့မလို႔လား?"

တစ္ဖက္သူ၏မ်က္ႏွာသည္ မည္းေမွာင္ေနေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ႏွလုံးသားသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ၿငိမ္သက္ေနခဲ့သည္။

တစ္ဖက္တြင္၊ သူသည္ ဘီလူးတစ္ေကာင္ကို အနီးကပ္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံးတြင္ ေသြးမ်ားစီးက်ေနေသာေၾကာင့္ ယခု သူဘာျမင္ျမင္ မတုန္လႈပ္ေတာ့ေပ။

အျခားတစ္ဖက္တြင္၊ ေၾကာက္စရာအရာမ်ားစုေဝးေနသည့္ ေတာရိုင္းႀကီးထဲတြင္၊ လူသားဆန္သည့္ပုံစံကို ထိန္းသိမ္းထားဆဲျဖစ္ေသာ ဘီလူးတစ္ေကာင္သည္ အလြန္ေၾကာက္စရာမဟုတ္ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုလူကို ေက်ာက္တုံးေပၚတြင္ လွဲခ်ၿပီးေနာက္ သူ႕အျပင္ဝတ္႐ုံကို ဖယ္လိုက္ကာ ဂ႐ုတစိုက္နဲ႕ အျခားသူ၏ ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ ပတ္ကာျပန္ေျဖလိုက္သည္။ "...မသြားပါဘူး။"

ထိုလူ၏ မီးေလာင္ထားေသာ ဗလာက်င္း မ်က္စံမ်ားက ႐ႊီရွင္းက်ီကို တည့္တည့္ၾကည့္ကာ ေပ်ာ့ညံ့စြာ ေမးလိုက္သည္။ "ဘာလို႔ ကယ္ရတာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အတြက္ ၀တ္႐ုံကို ပတ္ေပးလိုက္ၿပီး "ဘာလို႔ "ဘာလို႔"ေတြမ်ားေနရတာလဲ?"

ထိုသူကတီးတိုးေျပာသည္။ "ေက်ာေပၚမွာသာ ကြၽန္ေတာ္ေသသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေတာ္ေတာ္ရယ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ခံစားရသည္- "ထုံးစံအတိုင္း မင္းကို အိမ္ျပန္သယ္သြားေပးမယ္။ ငါ မင္းကို လမ္းတစ္ဝက္မွာပဲ ထားခဲ့ရမွာလား?"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္ မတ္တပ္ရပ္ကာ "အျပင္မွာ ျမစ္ရွိတယ္၊ ေရနည္းနည္းသြားသယ္လိုက္အုံးမယ္။ ၀တ္႐ုံကို မျပည္ေစနဲ႕အုံး၊ မဟုတ္ရင္ မင္းရဲ႕အေရျပားပြင့္မွ နာတယ္ဆိုၿပီး မ်က္ရည္လာမက်နဲ႕ေနာ္။"

တစ္ဖက္လူက ေခြးတစ္ေကာင္လို သူ႕အားပတ္ထားသည့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ဝတ္႐ုံကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုတ္ကိုင္ထားသည္။ ".....မနာပါဘူး။"

႐ႊီရွင္းက်ီ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ အကၤ်ီလက္ကို ဆြဲယူၿပီး ေလာဘႀကီးစြာ နမ္းလိုက္သည္။

သူ၏ အေရျပားအပိုင္းအစမ်ား ပဲ့ကုန္ေသာ္လည္း အစထဲက နာက်င္မႈကို ဂ႐ုမစိုက္ပုံပင္။

သူက "ရွစ္ရႈန္း၊ ရွစ္ရႈန္း" ဟုသာ တိတ္တဆိတ္ ေခၚေနခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ လွိုဏ္ဂူမွ ထြက္ခြာလာၿပီး ျမစ္ကမ္းစပ္တြင္ ထိုင္ခ်လိဳက္သည္။ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ စြဲၿမဲစြာ ေျခာက္လွန႔္ေနသည့္ လက္ေတြ႕ခံစားခ်က္ ကင္းမဲ့ေနသည္။

သူကငုံ႕ၿပီး သူ႕လက္ထဲက ေသြးစြန္းေတြကို ေဆးဖို႔ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ထပ္ခါထပ္ခါ ပြတ္တိုက္လိုက္သည္ႏွင့္အမွ် ေသြး၏သတၱဳနံ႕သည္ ျပင္းထန္လာကာ မည္သူမဆို ခံနိုင္ရန္ ခက္ခဲေစသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဒူးမ်ား႐ုတ္တရက္ အားေလ်ာ့သြားသည္။ သူသည္ ျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ မတ္တတ္ရပ္ကာ အႀကိမ္အနည္းငယ္ေလာက္ ပ်ိဳ႕တက္ခဲ့ေပမယ့္ မအန္ခဲ့ေပ။

သူ႕ပါးစပ္ကို သုတ္လိုက္ၿပီး လွဲခ်လိဳက္ၿပီးေနာက္ သူ႕ခါးကိုထိကာ အကန႔္အသတ္မဲ့ အစိမ္းႏုေရာင္ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

ေကာင္းကင္ႏွင့္ ကမၻာေျမႀကီး၏ ဝိညာဥ္စြမ္းအားမ်ားျဖင့္ စိမ္ထားသည္ဟု ယူဆရသည့္ ဓားျမႇောင္သည္ ထိုေနရာတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားဆဲျဖစ္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီအား သူ၏ မၿပီးျပတ္ေသးေသာမစ္ရွင္ကို အမွတ္ရေစသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဖုန္မႈန႔္အ႐ြယ္အစား ဦးေခါင္းေလာက္ႏွင့္ ေႁမြတစ္ေကာင္သည္ မီတာမ်ားစြာအကြာရွိ ေတာအုပ္ထဲမွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လာေနသည္ကို သတိမထားမိေပ။

ေႁမြ၏ကိုယ္သည္ ႂကြက္သားမွ်င္အနည္းငယ္ႏွင့္ ပုပ္ေနေသာအသားအတုံးမ်ားရွိေသာ အရိုးစုတစ္ခုမွ်သာျဖစ္ၿပီး ေႁမြ၏ဦးေခါင္းတစ္ခုတည္းသာ က်န္ရွိေတာ့သည္။

ေႁမြသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ဦးတည္ရာသို႔ ေလွ်ာက်လာကာ ၎၏ေအာက္ေမးရိုးကို ေလ့က်င့္ေနသလို အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္ လွ်ာျဖင့္ဆူညံစြာ ပြတ္တိုက္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဦးေခါင္းကို တစ္ခ်က္ထဲနဲ႕ ကိုက္နိုင္တဲ့အထိ ေမးရိုးက က်ယ္သြားသည္။

သို႔ေသာ္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သတိလစ္ေနသည့္အတြက္ ဘယ္အရာမွ မသိေတာ့ေပ။

ေႁမြသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ တစ္လက္မခ်င္း အနီးကပ္တိုးဝင္ကာ မီတာ30မွ် အကြာတြင္ရပ္သြားခဲ့သည္။

ခဏအၾကာတြင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အရိပ္အေယာင္ကို ခံစားလိုက္ရၿပီး ၁၈၀ဒီဂရီလွည့္ကာ အ႐ူးအမူးေျပးသြားခဲ့သည္။ ေႁမြ၏အရိုးမ်ား ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေလွ်ာက်လာစဥ္ စူးရွေသာအသံထြက္လာသည္။

ပုံမွန္မဟုတ္ေသာ အသံကိုၾကားလိုက္ေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ခါးမွဓားျမႇောင္ကို ခ်က္ခ်င္းကိုင္လိုက္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ကာ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ ေတာအုပ္အစြန္းအထိပါသြားေသာ ထူးဆန္းေသာေျခရာမ်ားမွလြဲ၍ ဘာမွမရွိ။

.....F*ck

႐ႊီရွင္းက်ီက ဤေနရာသည္ အၾကာႀကီးေနသင့္ေသာေနရာမဟုတ္ဟု ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ျမစ္ကမ္းနားရွိ သစ္ပင္တစ္ပင္မွ အ႐ြက္က်ယ္တစ္႐ြက္ကို ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ခူးဆြတ္သန႔္စင္ၿပီးေနာက္ ေရအနည္းငယ္ခတ္ယူရန္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လိပ္လိုက္သည္။

ေရျဖည့္ေနစဥ္တြင္ ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚရွိ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈကို အမွတ္မထင္ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ဤေနရာသည္ အႏၱရာယ္ရွိမွန္း သိေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီသည္မတတ္နိုင္ဘဲ တစ္ခဏေလာက္ ေၾကာင္အသြားခဲ့သည္။

ဒီမ်က္ႏွာက တကယ္မဆိုးပါဘူး။ အလုံးစုံ အသြင္အျပင္သည္ အရပ္ရွည္ရွည္ သြယ္လ်ၿပီး ထက္ျမက္၊ ထူးျခားေသာ ေလထုျဖင့္ တြဲဖက္ထားသည္။ မ်က္ႏွာအမူအရာကင္းမဲ့ေနတဲ့အခါ သူဟာသာမန္လို႔ထင္ရေပမယ့္ အမူအရာတစ္ခု ပ်ံ့ႏွံ႕သြားတဲ့အခါ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္က ေပၚလာလိမ့္မည္။ သူ၏မ်က္ခုံးမွ မ်က္လုံးမ်ားအထိ၊ ထို႔ေနာက္ သူ၏ပါးစပ္ႏွင့္ ႏွာေခါင္းအထိ၊ အားလုံးသည္ "ေခ်ာေမာေသာ" ဟူေသာ စကားလုံးႏွင့္ လိုက္ဖက္သည္။

ပင္ကိုယ္စရိုက္က ေတာ္ဝင္ဆန္ၿပီး ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးေထာင့္မွာ မ်က္ရည္ခံမွဲ႕ရွိေနတာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ရဲ႕မ်က္ႏွာကို တင္းမာတဲ့အၾကည့္လုပ္လိုက္ေသာအခါ ေအးစက္သည့္ အရိပ္အေယာင္မ်ား ေပၚလာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေကာင္းကင္ဘုံက နတ္ဘုရားလိုမ်က္ႏွာကို သူ႕အေပၚျဖဳန္းပစ္လိုက္သည္ကို မယုံနိုင္ေသးေပ။ စိတ္အႏွောင့္အယွက္ျဖစ္စရာ ေကာင္းလြန္းသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ပူေဆြးဝမ္းနည္းေနတုန္း ေတာထဲသို႔ ျပန္ဝင္သြားေသာ ေႁမြသည္ ေျမျပင္ေပၚတြင္ အသံမထြက္ဘဲ နာက်င္စြာတြန့္လိမ္ေနသည္။

လွ်ို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ေသာ စြမ္းအားအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ၎၏ အဆစ္မ်ား က်ိဳးေၾကသြားခဲ့သည္။ တစ္ခ်က္ခ်င္းစီသည္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ျမက္ပင္တစ္ပင္အား ခ်ိဳးေနသကဲ့သို႔ ပဲ့တင္ထပ္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ဂူထဲသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ ထိုင္ေနၿပီး သူ႕လက္ထဲတြင္ ညွိုးႏြမ္းေနေသာ ျမက္ပင္တစ္ပင္ကို လိမ္ခ်ိဳးေနသည္။

ညွိုးႏြမ္းေနေသာ ျမက္ပင္၏ အျမစ္မွ စတင္၍ အကြဲအၿပဲမ်ားျဖစ္ေအာင္ ခ်ိဳးထားၿပီးျဖစ္သည္။

သူခ်ိဳးရင္း ေရတြက္ေနသည္။ ".....၅၊ ၆၊ ၇.... "

ထို႔ေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ျပန္ေရာက္လာသည္ကို သတိျပဳမိေသာအခါတြင္ ေမာ့ၾကည့္ရင္း သူ႕လက္မ်ားကို ေနာက္ေက်ာသို႔ ဝွက္ထားလိုက္သည္။

....ထိုသည္ နာခံမႈရွိၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အမူအရာတစ္ခုျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ စြမ္းအင္အခ်ိဳ႕ ျပန္လည္ရရွိလာသည္ကို သတိျပဳမိၿပီး ေရအနည္းငယ္တိုက္ကာ အလ်င္လိုေနေတာ့သည္။ "ျမန္ျမန္သြားၾကရေအာင္။ ဒီေနရာက တစ္ခုခုမူမမွန္သလိုပဲ။"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္က ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး အပိုင္းမ်ားစြာကို ေခါက္ထားေသာ ျမက္ပင္ကို ဖယ္လိုက္ကာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ရာ သူ႕ေတာင္းဆိုခ်က္က ရွင္းသည္။

....သူအခ်ီခံခ်င္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကို အကဲခတ္လိုက္ၿပီး "မင္းဒဏ္ရာက အရမ္းႀကီးဆိုးပုံလဲ မရပါဘူး။ ထၿပီး ကိုယ္တိုင္လမ္းေလွ်ာက္လိုက္။"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ မလႈပ္ရွားဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုသာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ စကၠန႔္အနည္းငယ္ၾကာမွ် မတုန္မလႈပ္ႏွင့္ "ထေတာ့။"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ သူ၏လက္မ်ားကို ဆက္လက္ဆန႔္တန္းထားေသာ္လည္း သူ၏ေမးေစ့သည္ အလြန္ညွိုးငယ္ေနေသာမ်က္ႏွာကို ျပသထားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုလူ၏မ်က္ႏွာသည္ ေလာင္ကြၽမ္းလြန္ထားၿပီး မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ကိုေတာင္ ခ်က္ခ်င္းမခြဲျခားနိုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္ခုံးေမႊးမ်ားကို စိတ္မရွည္စြာျဖင့္ ရႈံ႕ခ်လိဳက္သည္။ "...က်စ္"

သူတို႔ ဂူထဲမွ ျပန္ထြက္လာေသာအခါ၊ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ေနာက္ေက်ာတြင္ ယခင္ကကဲ့သို႔ လွဲေနၿပီး ယခုတစ္ႀကိမ္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အျပင္ဘက္အက်ီကို ၀တ္ထားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ေဘာင္းဘီ ေျခေထာက္မ်ားကို လိပ္တင္ကာ ျမစ္၏ ဆန႔္က်င္ဘက္ ကမ္းသို႔ ေလွ်ာက္သြားေနစဥ္ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္က ေတာအုပ္ႀကီးဆီ ေအးစက္ေသာ အၿပဳံးျဖင့္ ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

ထိုေနရာ၌ ေႁမြအရိုးစုသည္ ေတာအုပ္ထဲတြင္ အရိုးမ်ား ျပန့္က်ဲေနကာ ေျမျပင္ေပၚတြင္ ႐ုန္းကန္မႈအႂကြင္းအက်န္မ်ားက်န္ရွိေနသည္။

၎၏ခႏၶာကိုယ္သည္ ေပါင္းပင္မ်ားၾကားတြင္ ညွစ္ခံထားရကာ ေသသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။

မၾကာခင္မွာပဲ ပဲေတာင့္ရွည္အ႐ြယ္အစားရွိတဲ့ ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အသိုက္ထဲကေန ေျပးထြက္လာၿပီး စကၠန႔္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ေႁမြရဲ႕အရိုးမ်ားကို သန့္စင္သြားခဲ့သည္။

ထူးဆန္းတာက ၎တို႔ေတာအုပ္ကိုျဖတ္ကူးရင္း ေစာေစာကက်န္ခဲ့တဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ ရဲ႕ေျခရာေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္လိုက္တဲ့အခါ ေၾကာက္လန႔္တၾကားနဲ႕ ေရွာင္သြား႐ုံသာမက ျဖတ္သြားတဲ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္သားရဲတစ္ေကာင္ကို ေရွာင္ေနသလိုမ်ိဳး သူတို႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို လွည့္ပတ္သြားခဲ့သည္။

စကားစျမည္မေျပာဘဲ 15 ကီလိုမီတာခရီးသည္ အနည္းငယ္ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းသည္မွာ မလြဲမေသြပင္ျဖစ္ေပရာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မူလပိုင္ရွင္၏က်န္ရွိေသာမွတ္ညာဥ္မ်ားကို ခြဲထုတ္ရင္း ထို10 ကီလိုမီတာေက်ာ္ကို ကုန္ဆုံးခဲ့သည္။ ထိုသို႔ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္၊ ၎တို႔အမ်ားစုသည္ ၿပီးျပည့္စုံေသာ မွတ္ဉာဏ္တစ္ခုအျဖစ္ပင္ ေပါင္းစပ္၍မရနိုင္သည့္ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားႏွင့္ ျပန႔္က်ဲေနေသာ အပိုင္းအစမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း သူသေဘာေပါက္ခဲ့သည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏အသြင္အျပင္သည္ပင္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ မႈန္ဝါးသြားေလာက္ေအာင္အထိပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အစတြင္ထူးဆန္းသည္ဟု ထင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆင္ျခင္စဥ္းစားၿပီးေနာက္ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ဤမွတ္ဉာဏ္မ်ားသည္ လူေသမွ ဖယ္ထုတ္ထားေသာေၾကာင့္ မရွင္းလင္းသည့္အရာမ်ားရွိေနသည္မွာ ပုံမွန္ပင္။

ယခု သူေသခ်ာသိသည့္ တစ္ခုတည္းေသာအခ်က္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏နဖူးအလယ္ဗဟိုတြင္ ေျပာင္စင္ေသာ မွဲ႕နီတစ္ေပါက္ရွိေနသည္ပင္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုသတ္ခ်င္ရင္ အဲဒီေနရာကို ဓားနဲ႕ထိုးရမည္။

တစ္နည္းနည္းနဲ႕ ၿငီးေငြ႕လာတာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေနာက္ေက်ာေပၚကေန လူနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာဖို႔ အစျပဳခဲ့သည္- "မင္း ဘယ္လိုဒဏ္ရာ ရသြားတာလဲ။"

ထိုလူက တိုးညွင္းစြာ ျပန္ေျဖသည္။ "...လ်ိဳ႕ဝွက္လုပ္ႀကံခံရတာ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ထပ္ေမးသည္။ "မင္းစြန့္ပစ္နယ္ေျမထဲ ေရာက္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ?"

သူက "ကြၽန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အႏွစ္တစ္ရာေလာက္ ရွိသြားၿပီလို႔ ခံစားရတယ္။"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူေနာက္ေနတာလို႔ထင္ၿပီး အဓိကေမးခြန္းကို ေျပာင္းသြားခဲ့သည္- "မင္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို သိလား?"

..............

(မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းBe Like- ရွစ္ရႈန္းက ကြၽန္​ေတာ္ဘယ္သူလဲဆိုတာ သိလားလို႔ တိုက္ရိုက္ေမးတဲ့အခါ ဘယ္လိုေျဖရမလဲ။ အြန္လိုင္းမွာ အေရးတႀကီး ေစာင့္ေနပါတယ္!)

_________

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ ေခတၱတိတ္ဆိတ္ေနၿပီး "သူ႕ကို ဘာလို႔ရွာတာလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကံေကာင္းတယ္လို႔ထင္ၿပီး အံ့ၾသဝမ္းသာနဲ႕ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ "သူက ငါ့ရဲ႕ရွစ္သိပါ။"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္ တုံ႕ျပန္ခါနီးတြင္ ႏွစ္ေယာက္သား အေဝးမွ က်ယ္ေလာင္ေသာ ေပါက္ကြဲသံကို ႐ုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရၿပီး ပူႏြေးေသာ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းတြင္ ဖုံးလႊမ္းေနေသာ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္မ်ားေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားမတက္ျဖစ္သြားသည္။

တရားခံကေတာ့ အေရွ႕ေတာင္ဘက္မွ ဧရာမေမွ်ာ္စင္ႀကီးကျဖစ္သည္။

အံ့ၾသစရာေကာင္းစြာနဲ႕၊ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ စိုးရိမ္တဲ့အၾကည့္တစ္ခုေပၚလာၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ပခုံးကို တြန္းလိုက္သည္။- "အဲ့ေနရာပဲ၊ ျမန္ျမန္သြား! ျမန္ျမန္!"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ စရိုက္အားျဖင့္ သူသည္ ခ်က္ခ်င္းအၿမီးလွည့္ကာ ဆန႔္က်င္ဘက္ဦးတည္ရာဆီသို႔ တတ္နိုင္သမွ် အျမန္ေျပးေလ့ရွိသည္။ သူသားရဲ၏ဝမ္းဗိုက္ကို မထိခ်င္ေသာ္လည္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းလည္းရွိနိုင္သည္ဟု စဥ္းစားေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ အံႀကိတ္ကာ ဧရာမေမွ်ာ္စင္ဆီသို႔ ေျပးသြားခဲ့သည္။

သူစစ္ေျမျပင္အလယ္ဗဟိုသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာသည္ႏွင့္အမွ် ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေက်ာေပၚရွိလူက ပို၍ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္လာသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူဧရာမေမွ်ာ္စင္ႀကီးဆီသို႔ နီးကပ္လာေလေလ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္လည္း အသက္ရႉမဝေသာ ဖိအားမ်ားခံစားရေလေလျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္လုံးထဲကို ပထမဆုံး ဝင္ေရာက္လာတဲ့ အရာကေတာ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းမွာ ရပ္ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူ႕မ်က္ႏွာရဲ႕ အေပၚပိုင္းတစ္ဝက္ကို သံနဲ႕ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အသြင္အျပင္မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႕ ဖုံးအုပ္ထားသည္။ သူသည္ ကုန္းျမင့္ေပၚတြင္ ရပ္ေနကာ သူ၏အနက္ေရာင္အဝတ္အစားသည္ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္လို လြင့္ပ်ံေနၿပီး ခရမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းတန္းေလးသည္ သူ႕လက္ဖဝါးတြင္ လွည့္ပတ္ေနသည္။

.....သို႔ေသာ္ သူသည္ က်ီးကန္းေကာင္ေပါက္ေလး သာျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ဒီလူဘယ္သူလဲဆိုတာ သိသည္။ ထိုသူသည္ သူ၏ဝတၳဳထဲတြင္ ထင္ရွားခဲ့ၿပီး သရဲတစ္ေဆထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းအႏုပညာတြင္ ကြၽမ္းက်င္ေသာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏လက္ေအာက္ခံျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕ကိုနာမည္ေပးရန္ အခ်ိန္မရွိခဲ့တာက လြဲလို႔ေပါ့။

အတိအက်ေျပာရလွ်င္ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလုံးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုသာ နာမည္ေပးခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏စိတ္ကူးစိတ္သန္းတြင္၊ ဤကမၻာကို ေသမ်ိဳး၊ နတ္ဝိညာဥ္၊ တစ္ေဆႏွင့္ နတ္ဆိုးက်င့္ႀကံျခင္း ဟူ၍၄မ်ိဳး ပိုင္းျခားထားသည္။ ၎တို႔တြင္ ေသမ်ိဳးက်င့္ႀကံျခင္းသာလွ်င္ မွန္ကန္ေသာလမ္းစဥ္အျဖစ္ လူသိရွင္ၾကား အသိအမွတ္ျပဳခံထားရၿပီး သုံးေလာကကို အုပ္စိုးနိုင္စြမ္းရွိသည္။

နတ္ဝိညာဥ္က်င့္ႀကံေရးသည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီး၏ အႏွစ္သာရကို အသုံးခ်နိဳင္စြမ္းရွိၿပီး တိရစ္ဆာန္မ်ားႏွင့္ အပင္မ်ားက က်င့္သုံးသည္။

တစ္ေဆက်င့္ႀကံျခင္းသည္ "သတၱဝါအားလုံးေသရမည္၊ ေသၿပီးေသာအရာအားလုံး ကမၻာေျမႀကီးသို႔ျပန္လာရမည္" ဟူေသာနိယာမကို အေျခခံေသာေၾကာင့္ ၎တို႔သည္တစ္ေဆႏွင့္ ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားကို အမိန႔္ေပးနိုင္သည္။

ေသမ်ိဳးႏွင့္ နတ္ဆိုးက်င့္ႀကံျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးသည္ လူသားမ်ား ​က်င့္ႀကံနိုင္သည္။ ႏွစ္ခုလုံးက စမွတ္တစ္ခုထဲက စထြက္ရေသာ္လည္း တစ္ဖက္စီပိုင္းျခားခံရကာ မတူညီေသာ ကံၾကမၼာမ်ားႏွင့္ မတူညီေသာ အဆုံးသတ္မ်ား ရၾကသည္။ ေသမ်ိဳးက်င့္ႀကံေရးက သဘာဝနည္းလမ္းအတိုင္း ေျဖးေျဖးနဲ႕မွန္မွန္ စိတ္ႏွလုံးကို က်င့္ႀကံသြားရေသာ္လည္း နတ္ဆိုးက်င့္ႀကံေရးကေတာ့ အရွိန္ျမန္ျမန္နဲ႕ အရိုးနဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို က်င့္ႀကံရၿပီး စိတ္ႏွလုံးကို ရႈပ္ေထြးေစသည္။

ဤေျမရိုင္းတြင္ ပိတ္မိေနသူမ်ားသည္ ထိုနတ္ဝိညာဥ္မ်ား၊ နတ္ဆိုးမ်ား၊ သရဲတစ္ေဆမ်ားႏွင့္ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားအျပင္ ပိုမိုေမွာင္မိုက္ေသာလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းကာ ယုတ္မာေသာလမ္းသို႔သြားခဲ့ၾကေသာ ေသမ်ိဳးက်င့္ႀကံသူမ်ား ျဖစ္သည္မွာ သံသယျဖစ္စရာမရွိေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ပတ္ပတ္လည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ မေရမတြက္နိုင္ေသာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေသာ သရဲတစ္ေဆမ်ားသည္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း လြင့္ေမ်ာေနၿပီး ရန္သူကိုတိုက္ရန္ဓားကို ကိုင္ေဆာင္ထားၾကသည္။

သူတို႔၏ နဖူးမ်ားအားလုံးတြင္ ခရမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တိမ္တိုက္ပုံစံျဖင့္ လင္းလက္ေတာက္ပေနၿပီး လူငယ္၏လက္ဖဝါးတြင္ လြင့္ေမ်ာေနေသာ အလင္းေဘာလုံးေလးကဲ့သို႔ အေရာင္တူေနသည္။

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားသည့္ လူငယ္သည္ ကုန္းျမင့္ေပၚတြင္ ရပ္ေနၿပီး သူသည္ အနက္ေရာင္၀တ္စုံကို ၀တ္ထားေသာ္လည္း ေပၚလြင္လြန္းေနေသးသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ခြၽန္ထက္တဲ့ ျမႇားတစ္စင္းဟာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္နဲ႕ ေပါင္းကူးထားသလို သူ႕ရင္ဘတ္ဆီ တည့္တည့္က်လာသည္။

ျမႇားသည္ မီတာသုံးဆယ္ေက်ာ္ အကြာတြင္ ရွိေနေသာအခါ၊ တစ္မီတာထက္ ပိုရွည္ေသာ ၾကယ္ကိုးပြင့္ လွံတစ္စင္းသည္ သူ႕ေရွ႕တြင္႐ုတ္တရက္ ပိတ္ဆို႔သြားၿပီး ျမႇားထိပ္ဖ်ားႏွင့္ ဆုံမိသြားသည္။

ခြၽန္ျမေသာလွံက ျမႇားကို ျပင္းထန္ေသာစြမ္းအားျဖင့္ ႏွစ္ျခမ္းခြဲလိုက္စဥ္ ထိပ္ႏွစ္ခုတိုက္မိၿပီး သတၱဳမီးေတာက္တစ္ခု လင္းလက္လာသည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ တံလွ်ပ္မ်ား ေတာက္ပေနစဥ္ မ်က္ႏွာဖုံးႏွင့္ လူငယ္၏ေရွ႕တြင္ လူသားဆန္ေသာ အရိပ္တစ္ခု တျဖည္းျဖည္း ေပၚလြင္လာသည္။

လူသားဆန္ေသာပုံရိပ္သည္ လွံ၏ေအာက္ေျခစြန္းကို ဖမ္းကိုင္လိုက္ၿပီး သူ၏လက္ေကာက္ဝတ္မ်ားျဖင့္လွန္ကာ ေလထုထဲတြင္ ၿပီးျပည့္စုံေသာအလင္းတန္းတစ္ခုကို ဆြဲယူလိုက္သည္။

ထိုသူသည္ အလြန္ေခ်ာေမာၿပီး အျပစ္ကင္းစင္ေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ သူ႕မ်က္ခုံးၾကားတြင္လည္း ခရမ္းေရာင္တိမ္တိုက္ပုံစံ ရွိေနသည္မွာ စိတ္မေကာင္းစရာပင္။

...ဆိုလိုသည္မွာ သူသည္လည္း ေသဆုံးၿပီး ဝိညာဥ္ျဖစ္သည္။

ထိုသူသည္ ေအာက္မွျပင္းထန္ေသာစစ္ေျမျပင္ကို ေခတၱလ်စ္လ်ဴရႈကာ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းျဖင့္ မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားသည့္ လူငယ္ဘက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။ ေနာက္မွ ေစာင္းငဲ့ကာ မ်က္ႏွာဖုံး၏ ႏွာသီးဖ်ားကို ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ကာ ရယ္ေမာလိုက္သည္- "...မင္းဘာလို႔ ဒီေလာက္သတိမဲ့ရတာလဲအာ၊ နည္းနည္းေလးေရွာင္ဖို႔ေတာင္ မႀကိဳးစားဘူး။"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားသည့္ လူငယ္သည္ ေအးစက္သြားၿပီး ရွက္စိတ္ႏွင့္ စိတ္အႏွောက္အယွက္ျဖစ္သြားသည္- "က်ိဳးပိုင္နန္၊ ျမန္ဆင္းသြား!"

သူ႕လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေလးျဖင့္ ခရမ္းေရာင္အလင္းတန္းမ်ား ျဖာထြက္လာၿပီး လွံကိုင္ထားေသာ လူငယ္ေလးသည္ သူ႕ဆႏၵမပါဘဲ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚမွ ျပဳတ္က်သြားသည္။ သူ႕ကိုယ္သူ တည္ၿငိမ္ေအာင္ မထိန္းနိုင္ခင္ ေလထဲမွာ အႀကိမ္အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့သည္။

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားသည့္ လူငယ္သည္ ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုက္ကာ ႏွာတံဖ်ားကို ထိလိုက္သည္၊ ပါးစပ္ေထာင့္သည္ စိတ္ေကာက္ေနသလို နိမ့္ဆင္းသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေနာက္ေက်ာေပၚမွ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္၏ သက္ျပင္းခ်သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ "...ေတာ္ေသးလို႔၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူးပဲ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက "အခုငါတို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ?"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္က ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေလခြၽန္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို နားမလည္ဘဲ အေသးစိတ္ေမးခ်င္တဲ့အခါ ႀကီးမားတဲ့ေက်ာက္တုံးႀကီးရဲ႕ေနာက္ကြယ္က အရိုးစုတစ္ခု ႐ုတ္ခ်ည္းထြက္ေပၚလာတာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ အျပင္းအထန္လန႔္သြားၿပီး အသက္ရႈက်ပ္ေတာ့မလို။

ထိုသည္ အမ်ိဳးသမီးအရိုးစုျဖစ္သည္။ တစ္ကိုယ္လုံး အေရျပား၊ အသားစမ်ားဘာမွမရွိဘဲ အလြန္သန႔္ရွင္းေနေသာ္လည္း သူမတြင္ ပိုးဖဲႀကိဳးရွည္ျဖင့္ စနစ္တက် စည္းထားေသာ အနက္ေရာင္ဆံပင္အျပည့္ ရွိေနေသးသည္။

သူမသည္ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္႐ုံျဖင့္ မီးေလာင္ကြၽမ္းေနေသာ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္ကို မွတ္မိသြားၿပီး "ေခါင္းရွင္းဖို႔ပဲ သြားတာေလ။ ဘယ္လိုလုပ္ ရႈပ္ပြလာတာလဲ?"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ ေျဖဖို႔စိတ္မ၀င္စားဘဲ ေအးစက္စက္ျဖင့္သာ ေမးလိုက္သည္။ "ဘာျဖစ္တာလဲ?"

အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ သူမ၏ပါးလႊာေသာအရိုးညာလက္ကိုဆန႔္ထုတ္ကာ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္၏ ဘယ္လက္မွ ဓာတ္ေသြးေၾကာေပၚတြင္ တင္လိုက္သည္။ "ေတာင္ထဲမွာ ခ်ပ္ပိတ္ခံထားရတဲ့ဟာပါ။"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္က "...သူ႕ေနရာမွန္း မသိဘူး။"

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္၏ ခႏၶာကိုယ္ထဲသို႔ အလင္းလွိုင္းမ်ား တြန္းပို႔လိုက္သည့္ေနာက္တြင္ အရိုးစုမိန္းကေလးက အစိမ္းႏုေရာင္ အလင္းေရာင္မ်ား ေတာက္ပလာသည္။ "အရင္ကုေပးပါရေစအုံး...စိုးရိမ္စရာမရွိဘူး။ အခ်ိန္မွီျပန္မေရာက္ရင္ေတာင္ ခြၽီခ်ီနဲ႕ က်ိဳးပိုင္နန္က ေအာင္ပြဲခံေနအုံးမွာပဲ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ဤစကားဝိုင္းကို နားေထာင္ရင္း အနည္းငယ္ထူးဆန္းသည္ဟု ခံစားမိေသာ္လည္း စိတ္ဝိညာဥ္လက္နက္မ်ားႏွင့္ တိုက္မိၿပီး ထြက္ေပၚလာေသာ ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံမ်ားက သူ႕အေတြးမ်ားကို အႏွောင့္အယွက္ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ ထိုအေၾကာင္းကို မေတြးေတာ့ဘဲ သူတို႔၏ပုန္းေရွာင္ေနရာမွ ထြက္လာခဲ့သည္။ .

ရႈပ္ေထြးသည့္တိုက္ပြဲၾကားတြင္၊ အဝတ္အစားမ်ားႏွင့္ လူတိုင္းၾကားတြင္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ရန္သူတြင္ ပိုင္းျခားရန္ခက္ခဲေသာ္လည္း သာမန္မဟုတ္ေသာအရာတစ္ခုကို ေထာက္ျပရမည္ဆိုပါက ၎သည္ အသက္ ၁၃၊ ၁၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးျဖစ္လိမ့္မည္။

သူမသည္ အလြန္ပိန္လွသည္၊ သူမ၏ အညိုေရာင္ကိုယ္က်ပ္အဝတ္အစားမ်ားက ဆုပ္ၿပဲပ်က္စီးေနၿပီျဖစ္ၿပီး သူမ၏ပါးလႊာၿပီး ႏွင္းျဖဴလို လက္ေကာက္ဝတ္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ျပရန္ ဝတ္႐ုံလက္ကိုလည္း တံေတာင္ဆစ္အထိ လိပ္တင္ထားသည္။

သူမ၏အသြင္အျပင္ႏွင့္ လုံးဝဆန႔္က်င္ဘက္ျဖစ္ေနသည္က လက္တစ္ဖက္စီတြင္ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာဓားႏွစ္လက္ျဖစ္သည္။ ဓါးႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေၾကးဝါျဖင့္ျပဳလုပ္ထားၿပီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္လွ်င္ ၎တို႔သည္ သူမအရပ္ထက္ တိုေတာင္းမည္မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ သူမသည္ ၎တို႔ကို လက္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္ လြယ္လြယ္ကိုင္ဆြဲကာ ေရွ႕ကိုခုန္တက္ၿပီး ရန္သူကို တစ္ခ်က္တည္းျဖင့္ ေခါင္းျဖတ္လိုက္သည္။

သူမ၏မ်က္ႏွာသည္ ေသြးအစင္းေၾကာင္းမ်ားစြာျဖင့္ စြန္းထင္းေနၿပီး သူမ၏ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ အသားအေရကို ပို၍ပင္ ေပၚလြင္ေစသည္။