႐ႊီဖ်င္ မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္သည္။

အေမွာင္ထု၏ ထူထပ္ေသာ ကန႔္လန႔္ကာသည္ သူ႕အား မေပ်ာ္ဝင္နိုင္ေအာင္ ဝိုင္းရံထားၿပီး ထူးဆန္းေသာ ငါးအရသာသည္ လည္ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စိမ့္ဝင္လာသည္။

သူအိပ္ေနက် ကုတင္ေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းေနတာမဟုတ္။

႐ႊီဖ်င္သည္ သူ႕ေအာက္နား တဝိုက္ကိုစမ္းရန္ လက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ေသာအခါ သူ႕လက္ဖဝါး စိုစြတ္လာသည္။ မထင္မွတ္ဘဲ၊ သူသည္ ေရတိမ္တိမ္ ေရခဲကန္ထဲတြင္ လဲေလ်ာင္းေနသည္။ ေရကန္သည္ လက္ေခ်ာင္းတစ္ျခမ္းမွ်သာ နက္ေသာ္လည္း အရိုးမ်ားထိေအးစက္ေစၿပီး အာ႐ုံခံစားမႈသည္ အိပ္မက္ကဲ့သို႔မဟုတ္ဘဲ အမွန္တကယ္လိုခံစားရသည္။

Swoosh-

သိုးအုပ္လို ျဖဴေဖြးေနေသာ မ်က္စိက်ိန္းေစသည့္ အလင္းေရာင္သည္ ႐ႊီဖ်င္၏ မ်က္လုံးမ်ားေရွ႕တြင္ ႐ုတ္တရက္ လင္းလက္လာေသာေၾကာင့္ နာက်င္စြာ အလင္းေရာင္ကို ပိတ္ဆို႔ရန္ လက္ကို ျမႇောက္လိုက္ေသာအခါ အသံတိုးတိုးေလးေပၚလာသည္။ "...မင္းေရာက္လာၿပီပဲ။"

သူ႕ေရွ႕ကို ဓားျမႇောင္တစ္ေခ်ာင္းက်လာၿပီး ေရသံနဲ႕ဖုံးသြားသလို တိုးလွတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္​ေယာက္ရဲ႕ အသံထြက္လာသည္။ "မင္း သူ႕ကို သတ္ပစ္ရမယ္"

႐ႊီဖ်င္: ".....ဘယ္သူ?"

အမ်ိဳးသားအသံက "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" လို႔ ျပန္ေျဖသည္။

႐ႊီဖ်င္သည္ ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာ ခံစားေနရၿပီး ယခုျဖစ္ပ်က္ေနသည့္အရာမ်ားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မစဥ္းစားနိုင္ေတာ့ေပ။

"မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" ဤနာမည္သည္ အလြန္ရင္းႏွီးသည္ဟုသာ သူခံစားခဲ့ရၿပီး ယခင္က သူၾကားဖူးခဲ့သည့္ေနရာကို ေမ့သြားခဲ့သည္။

ပိုမိုအေသးစိတ္ေသာအေျဖရရန္ သူ၏ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္- "မင္းက ဘယ္သူလဲ"

ေယာက္်ားအသံက "ငါက သုံးေလာကရဲ႕ အသိဉာဏ္ပဲ" ဟုဆိုသည္။

႐ႊီဖ်င္:" . . . "

အသံအေနအထားအရ သုံးေလာကရဲ႕ အသိဉာဏ္သည္ TBေရာဂါနဲ႕ ဒုကၡေရာက္ေနတာ ျဖစ္နိုင္သည္။ အခု သူ႕ဆီကေန အေျဖရဖို႔ အခြင့္အေရးကို မဆုပ္ကိုင္ထားရင္ ခဏၾကာတာနဲ႕ အရမ္းေနာက္က်သြားလိမ့္မည္။

႐ႊီဖ်င္သည္ ေခါင္းကိုက္ျခင္းကို သည္းခံၿပီး စကားေျပာရန္ ပါးစပ္ကိုဖြင့္ခါနီးတြင္ သူ၏အသံသည္ လည္ေခ်ာင္းအလယ္တြင္ နင္ေနေသာဝါဂြမ္းလို တစ္ဆို႔သြားသည္။

......အခုေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ဘယ္သူလဲဆိုတာ သူမွတ္မိသြားေလၿပီ။

အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားႏွင့္ အျခားျပင္ပလူမ်ား၏အျမင္တြင္ ႐ႊီဖ်င္သည္ ႏွာဘူး၊ လူထူးလူဆန္း၊ မိစ္ဆာဒိဌိ အယုံၾကည္မရွိသူ၊ မိန္းကေလးတိုင္းကို မ်က္စိက်သဴ၊ မည္သည့္စာအုပ္မဆိုဖတ္ၿပီး၊ မည္သည့္လူမ်ိဳးႏွင့္မဆို ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္သူျဖစ္သည္။ သူသည္ အထိန္းအကြပ္မဲ့ၿပီး မထင္သလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေနထိုင္ကာ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္ရဖို႔ သူ႕အိပ္ကပ္ထဲကေန သပ္သပ္ရပ္ရပ္လွည့္ကြက္တစ္ခုလို ဆြဲထုတ္ေလ့ရွိသည္။

သူ႕အိတ္ကပ္ေတြ ျပည့္သြားတဲ့အခါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ နားေထာင္ဖို႔ ျဖဳန္းပစ္တတ္သည္။ ဆင္းရဲေနတုန္းလည္း မဝမ္းနည္းေပ။ အဆိုးကေန အဆိုးဆုံးျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာက္မီးေသြးကို ေ႐ႊအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္သလိုမ်ိဳး သူ႕ကိုယ္သူသာ ရယ္ေမာေနတတ္သည္။

ကံေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ သူ႕မိသားစုက သူ႕ကိုအလြန္အမင္း အလိုလိုက္တဲ့အတြက္ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မႀကိဳးစားေပ။

တစ္ေန႕တြင္ ႐ႊီဖ်င္သည္ အထူးပင္ ၿငီးေငြ႕လာ၍ ဝတၳဳတစ္ခ်ိဳ႕ဖတ္ကာ စိတ္ဝင္တစားျဖစ္လာၿပီး သူ႕ကိုယ္ပိုင္ တစ္ခုခုကို ေရးရန္အႀကံရလာသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီဖ်င္၏ မၿပီးဆုံးေသးေသာ စာမူတြင္ ပုံစံက်က် ပုံေဖာ္ထားေသာ ဗီလိန္ျဖစ္သည္။ လွပၿပီး တုႏွိုင္းမရတဲ့၊ ဆိုးသြမ္းၿပီး အၾကင္နာမဲ့သူ။

စဥ္းစားၾကည့္မွ၊ ဤအမည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ၏ အိပ္မက္ထဲတြင္ ပထမဆုံး ေပၚလာသည့္ ထူးဆန္းေသာ တိုက္ဆိုင္မႈလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ႐ႊီဖ်င္ နိုးလာေသာအခါတြင္ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံး ေခြၽးမ်ား ႐ႊဲနစ္ေနၿပီး အိပ္မက္၏ တိက်ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတြင္ ေမ့သြားေသာ္လည္း ဤအမည္ကသာ က်န္ရွိေနခဲ့သည္။

သူနိုးလာၿပီးေနာက္ သူ႕ေဘာပင္ကို ေကာက္ၿပီး ဒီဇာတ္လမ္းကို ေရးခဲ့သည္။ သူ၏ အေရးအသား တိုးတက္မႈသည္ အထူးေခ်ာေမြ႕ခဲ့ၿပီး ရက္အနည္းငယ္အတြင္း သူသည္ စာလုံးေရ တစ္ေသာင္းနီးပါးကို ေရးသားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။

ဤဇာတ္ေၾကာင္းသည္ အေျခခံအားျဖင့္ ရိုးရိုးသားသား သို႔မဟုတ္ ေျဖာင့္မွန္ေသာ ဇာတ္ေကာင္မ်ား အနည္းငယ္သာရွိသည္။ ဇာတ္ေၾကာင္းသည္ ဤၾကမ္းတမ္းၿပီး အက်ိဳးမျဖစ္ေသာေျမေပၚတြင္ ပိတ္မိေနေသာ ဝိညာဥ္မ်ား၊ နတ္ဆိုးမ်ား၊ သရဲတစ္ေဆမ်ားႏွင့္ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ား စုစည္းကာ လြတ္ေျမာက္သြားပုံအေၾကာင္းကို ေျပာျပထားသည္။

သူ႕အေဖက စာမူဖတ္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ဒီလိုပုံျပင္ေလးကို ဘာအတြက္ေရးတာလဲလို႔ ေမးခဲ့သည္။

႐ႊီဖ်င္က "အေပ်ာ္သေဘာ ေရးတာပါ"

သူ႕အေဖက လုံးဝအကူအညီမဲ့ေနၿပီး သူ႕ပညာေရးကို အာ႐ုံစိုက္ဖို႔သာ အမိန႔္ေပးနိုင္ေပမယ့္ ႐ႊီဖ်င္က သူ႕စံႏႈန္းကို လိုက္နာၿပီး ကတိေပးခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလဲခဲ့ေပ။

သို႔ေသာ္ သူ႕စာမူ၏ တစ္ဝက္ကိုပင္ မၿပီးမီ၊ ႐ႊီဖ်င္သည္ သူ၏အိပ္မက္ထဲတြင္ သုံးေလာကအသိဉာဏ္ဆိုတဲ့ သရဲေၾကာင့္ ဤေလာကထဲသို႔ ဆြဲသြင္းခံခဲ့ရသည္။

TBသရဲက ေျပာသည္။ "မင္းကဒီေလာကစည္းမ်ဥ္းကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွောင့္ယွက္ခဲ့ၿပီး အခုေတာ့ မင္းေရးထားတဲ့အတိုင္း ဒီေျမရိုင္းက နတ္ဆိုးေတြနဲ႕ ဝိညာဥ္ေတြအကုန္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႕ ေနရာတိုင္းကို ေဘးဥပဒ္ျဖစ္ေစေတာ့မယ္။"

ယခင္က ေဘးဖယ္ခံထားရေသာ ဓားျမႇောင္လည္း အျပာေရာင္ အလင္းေရာင္ျဖင့္ ေတာက္ပလာၿပီး ႐ႊီဖ်င္ရဲ႕ အာ႐ုံကို ဆြဲေဆာင္သြားသည္။ "အဲ့လူေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ မုန့္ခ်ဳံးကြမ္းကို ဒီဓားနဲ႕သတ္လိုက္။"

သူ႕(XP)ဝတ္႐ုံကို ဆြဲမၿပီး ညာလက္ကို ျမႇောက္ျပလိုက္သည္။

သူ၏ ညာလက္သည္ လက္ေကာက္ဝတ္မွ ေသေသသပ္သပ္ ျဖတ္ေတာက္ခံထားရၿပီး လက္ေကာက္ဝတ္တစ္ဝိုက္သည္ သစ္နက္တစ္မ်ိဳးနဲ႕ ထြင္းထားေသာ လက္တုတစ္ခုျဖစ္သည္။

႐ႊီဖ်င္က သူ႕အားနည္းခ်က္ကို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ ျပတ္ျပတ္သားသား ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့သည္- "ငါ့အေျခအေနနဲ႕ေတာင္ မင္းကငါ့ကို လာပို႔ခ်င္ေနေသးတယ္ေပါ့၊ ငါ့ကို အလကားေသခိုင္းေနတာနဲ႕ မတူဘူးလား?"

႐ႊီဖ်င္သည္ ဝတၳဳထဲတြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ တိုက္ခိုက္ေရးစြမ္းရည္ကို မည္သို႔ျပင္ဆင္ခဲ့သည္ကို မွတ္မိေသးသည္။ သူသည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီး၏ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္မွ ေမြးဖြားလာေသာ သဘာဝလြန္စိတ္ဝိဥာဥ္ျဖစ္ၿပီး သူ၏စိတ္ေနသေဘာထားသည္ ေတာင္ေပၚရွိ ေရခဲမ်ားႏွင့္ ဆီးႏွင္းမ်ားကဲ့သို႔ ေအးစက္ကာ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ အသက္ကိုမွ် အေလးမထားေပ။

တစ္စုံတစ္ေယာက္က သူ႕ကို တစ္ခ်ိန္က ေစာ္ကားခဲ့ဖူးရင္ အျပန္အလွည္အေနနဲ႕ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ အၿပဳံးတစ္ခုနဲ႕ ေက်ာကို ႐ႊင္ျမဴးစြာ ျခစ္ထုတ္လိုက္ၿပီး ေက်ာရိုးတစ္ခုလုံးကို ဆုတ္ၿဖဲကာ အမႈန႔္ႀကိတ္ၿပီး ေန႕စဥ္လက္ဖက္ရည္ကို စတိုင္က်က်ေတာင္ ေမာ့ေသာက္လိုက္ေသးသည္။

TBသရဲသည္ ညင္သာစြာတုံ႕ျပန္ျခင္းမျပဳမီ ႏွစ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းဆိုးခဲ့သည္- "ဒီေလာကမွာ သူ႕အာဏာကို ဘယ္ေတာ့မွ မထုတ္ျပဘဲ၊ နာခံတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္။ သူ႕ရဲ႕ေသမ်ိဳး အေသြးအသားကို မင္းကိုငွားလိုက္မယ္။"

႐ႊီဖ်င္က ပိုလို႔ေတာင္ ရယ္ခ်င္သြားသည္။ "ဒါဆိုလည္း အဲဒီလူကိုဘာလို႔ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုသတ္ဖို႔ တိုက္ရိုက္မေမးလိုက္တာလဲ?"

TBသရဲက ျပန္ေျဖသည္။ "သူက ရက္စက္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရတဲ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေကာင္းေကာင္းလမ္းျပဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ရႈန္းပဲ။ ႐ြယ္သူေတြကို သတ္ပစ္ၿပီး ေဆးလုံးေတြနဲ႕ ေမွာ္လက္နက္ေတြကိုလည္း ခိုးခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ သူ၏ ေကာင္းကင္ဘုံအရင္းအျမစ္ကို ဖယ္ထုတ္ခံရၿပီး ေသမ်ိဳးေလာကကို ႏွင္ထုတ္ခံလိုက္ရၿပီ။ သူက သာမန္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာၿပီး ျပင္ပေလာကမွာပဲ တစ္ေယာက္တည္းေသဆုံးသြားခဲ့တယ္။

႐ႊီဖ်င္:" . . . "

TBသရဲသည္ သူ၏ ဆုတ္ယုတ္မႈကို ျမင္ၿပီး "ဒါဆို မင္းဘယ္လိုထင္လဲ" လို႔ အနီးကပ္ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့သည္။

႐ႊီဖ်င္က "အလုပ္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး"

ဒီတစ္ခါေတာ့ TBသရဲ၏အလွည့္ျဖစ္သည္။ "......."

ခဏအၾကာတြင္ ျပင္းထန္ေသာ စြမ္းအားတစ္ခု ႐ုတ္တရက္ လႊမ္းမိုးသြားခဲ့ၿပီး ႐ႊီဖ်င္သည္ ေနာက္ျပန္မလဲမီ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ ေခတၱေပါ့ပါးသြားသည္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။

အျဖဴေရာင္အလင္းေရာင္သည္ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး သူ႕ေခါင္းေနာက္ဘက္မွ ေလတိုက္ခတ္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။ နက္နဲေမွာင္မိုက္တဲ့ ဗလာခင္းထဲ ျပန္မေရာက္ခင္အထိ တုံ႕ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္မရခဲ့ေပ။

TBသရဲ၏ အသံသည္ သူ၏ လ်င္ျမန္ေသာ နစ္ဝင္မႈၾကားတြင္ ပို၍ ေဝးကြာလာေသာ္လည္း၊ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာအသံသည္ ေခါင္းေလာင္းသံလို ႐ႊီဖ်င္၏ နားစည္ကို စည္းခ်က္ညီညီ ရိုက္ခတ္ေနသည္- "မင္းသူ႕ကို မသတ္ရင္၊ တစ္သက္လုံး ေတာရိုင္းေတာႀကီးထဲမွာပဲ ေနလိုက္ေတာ့။"

သူ႕မွာရွိသမွ် အားေတြနဲ႕ ႐ႊီဖ်င္က သူ႕ဘိုးေဘးေတြကို က်ိန္ဆဲခဲ့သည္။

သူျပဳတ္က်ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားမွန္းမသိဘဲ ႐ႊီဖ်င္ရဲ႕ဗိုက္တြင္းက ထုံက်င္ေနၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ အရာတစ္ခုထဲကို နစ္ျမဳပ္သြားခဲ့သည္။

ဒါေပမယ့္ သူလုံးဝမထနိုင္ခဲ့ဘူး။

အၾကမ္းဖ်င္းခန႔္မွန္းခ်က္အရ ႐ႊီဖ်င္သည္ အနည္းဆုံး နာရီဝက္ေလာက္အထိ ေလထဲသို႔က်သြားၿပီး ထိုအခ်ိန္တြင္ ခမ္းနားထည္ဝါေသာ ေမွ်ာ္စင္တံခါးေပါက္တစ္ခုက ျဖတ္သြားကာ ေရာင္စုံအလင္းတန္းမ်ားက သူ႕ပတ္ဝန္းက်င္ကို လွည့္ပတ္ၿပီး ေတာက္ပေနေသာ ေရာင္စုံအလင္းတန္းမ်ားက သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို စူးရွေစသည္။

ပထမဆုံး ဆင္းသက္ေသာအခါတြင္ သူသည္ မၾကားနိုင္သလို မျမင္နိုင္ဘဲ၊ ေျမႀကီးေပၚတြင္သာ လွဲေလ်ာင္းေနနိုင္ခဲ့သည္။

႐ုတ္တရက္၊ မေရမတြက္နိုင္ေသာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားစရာ သတင္းအခ်က္အလတ္မ်ားသည္ ႐ႊီဖ်င္၏ စိတ္ထဲတြင္ ထြက္ေပၚလာသည္။

သူ အံ့အားသင့္စြာ အစိတ္အပိုင္းအခ်ိဳ႕ကိုသာ ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့သည္။

သူ႕စိတ္ထဲ နစ္ျမဳပ္သြားေသာ အပိုင္းအစမ်ားသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ရွစ္ရႈန္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ေနပုံရၿပီး ထူးဆန္းသည္မွာ သူတို႔သည္ ႐ႊီဟုေခၚေသာ မ်ိဳးရိုးအမည္ ႏွစ္ခုစလုံးတြင္ တူညီေသာ္လည္း ထိုသူ၏ နာမည္အျပည့္အစုံမွာ ႐ႊီရွင္းက်ီ ျဖစ္သည္။

အပိုင္းအစမ်ားသည္ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနၿပီး အေျခခံအခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕သာ ပါရွိေသာေၾကာင့္ ႐ႊီဖ်င္သည္ ၎တို႔အား အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာကာ အဓိကအခ်က္အနည္းငယ္ကို ေဖာ္ထုတ္နိုင္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဖုန့္လင္ေတာင္၏ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ေသာ မေသမ်ိဳးဂိုဏ္းတြင္ အႀကီးတန္းတပည့္ျဖစ္သည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ေဘးတြင္ တြယ္ကပ္ေနခဲ့ေသာ ေတာင္ေပၚသို႔ ျပန္ေခၚေဆာင္လာသည့္ ကေလးျဖစ္သည္။ သူ၏ ဝိညာဥ္စြမ္းအား နိမ့္က်တာေၾကာင့္ မၾကာခဏလည္း အနိုင္က်င့္ခံရသည္။ အကယ္၍ သူ႕ေဘးနားတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသာ မရွိပါက အျခားတပည့္မ်ား၏ အနိုင္က်င့္ျခင္းကို ခံရေပမည္။

သို႔ေသာ္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ စစ္မွန္ေသာအသြင္မွာ လွ်ို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ေသာ ဝိညာဥ္စြမ္းအားမ်ားရွိသည့္ ေဘးဥပဒ္ဆိုးႀကီးတစ္ခုျဖစ္သည္။ သူသည္ ဖုန့္လင္ေတာင္ထဲသို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ဝင္ေရာက္နိုင္ရန္ အားနည္းသလို ဟန္ေဆာင္ကာ ႀကီးျမတ္ေသာ မေသမ်ိဳးဂိုဏ္းေလးခုတြင္ ထားရွိထားေသာ နတ္ဘုရားပစၥည္းမ်ားကို ခိုးယူရန္ အခြင့္အေရးကို ရယူခဲ့သည္။

ႏွစ္မ်ားစြာၾကာေအာင္ သူသည္ ဂိုဏ္းႀကီးတစ္ခုစီအတြင္း အဆက္အသြယ္မ်ားရရွိရန္ ဝီရိယစိုက္ထုတ္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အစီအစဥ္မ်ား၊ အကြက္အကြင္းမ်ားျဖင့္ အတြင္းမွ ပုန္ကန္မႈမီးေတာက္မ်ားကို လႈံ႕ေဆာ္ေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္၊ သူ႕ေတာင္ပံေအာက္တြင္ ေျဖာင့္မတ္ေသာတပည့္အုပ္စုတစ္စုကို စုစည္းနိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္၊ နတ္ဘုရားမ်ား၏ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားကို သိမ္းယူရန္ႀကံစည္မႈ ေအာင္ျမင္မည့္ေန႕တြင္ သူ၏ ပူးေပါင္းႀကံစည္မႈကို ထုတ္ေဖာ္ခံခဲ့ရၿပီး ထိုညတြင္ပင္ သူ၏ဆရာကို သတ္ပစ္ခဲ့သည္။ ဤအေတာအတြင္း ထူးဆန္းေသာ အေျခအေနမ်ား ေပါင္းစပ္မႈေအာက္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အကာအကြယ္ျဖစ္လာေလသည္။ သူ႕(MCG)အတြက္ အျပစ္ကို ခံယူၿပီး မတရား အက်ဥ္းခ်ျခင္းႏွင့္ ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။

ထို႔ေနာက္ ေျဖာင့္မတ္ေသာဂိုဏ္းမ်ားကို စင္ၾကယ္ၿပီးေနာက္တြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ ဂိုဏ္းခြဲသစၥာေဖာက္ အျခားထြက္ေျပးလာသူအခ်ိဳ႕တို႔သည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ စြန့္ပစ္နယ္ေျမထဲသို႔ အတူတကြ ႏွင္ထုတ္ခံခဲ့ရသည္။

စြန့္ပစ္နယ္ေျမသည္ စိတ္ကူးမယဥ္နိုင္ေသာ အႏၱရာယ္မ်ားေသာေနရာျဖစ္ၿပီး ခ်ိဳးဖ်က္၍မရေသာ အက်ဥ္းေထာင္လည္းျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီလည္း ႀကံရာပါတစ္ဦးအျဖစ္ ရႈျမင္ခံရၿပီး ေသမ်ိဳးဘဝသို႔ ေလွ်ာ့ခ်ခံခဲ့ရသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ကိုသတ္ဖို႔က တကယ္ေတာ့ ရိုးရွင္းတဲ့အလုပ္တစ္ခုပါ။ လုပ္ရမွာက ေကာင္းကင္နဲ႕ေျမႀကီးရဲ႕ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ေတြရွိတဲ့ သူ႕ရဲ႕ နဖူးလယ္က မွည့္နီေလးဆီ ဓားျမႇောင္ကို ထိုးေဖာက္လိုက္ရင္ အဲဒီအတိုင္း အသတ္ခံရမွာပါပဲ။

႐ႊီဖ်င္က စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ေတြးၿပီး ေျမျပင္ေပၚ လွဲခ်လိဳက္သည္၊ 'အာခ်ီး၊ ငါေရးတုန္းက ဒီလိုမရည္႐ြယ္ ခဲ့ပါဘူး။'

႐ႊီဖ်င္သည္ ထူးခြၽန္ေသာ ပညာရွင္ႏွင့္ အရည္အခ်င္းမ်ား၊ သူရဲေကာင္းမ်ားႏွင့္ အလွေလးမ်ား၊ မေသမ်ိဳးဂိုဏ္းမ်ား၏ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကို စိတ္မဝင္စားပါ။ သူသည္ သာမာန္ႏွင့္ မတူသည့္ ဗီလိန္ဇာတ္လိုက္ရဲ႕ ဇာတ္ေၾကာင္းကိုပဲ ေရးခ်င္ခဲ့သည္။

တကယ္ေတာ့၊ သူသည္ "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း" အတြက္ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းကို ျပဳစုဖို႔အထိ ေတြးေတာင္မေတြးခဲ့ဖူးပါ။

ယခုမူ သူ၏ ဇာတ္ေၾကာင္းမွ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ ဒီကမၻာမွ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းတို႔သည္ တူရိယာႀကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းကဲ့သို႔ မေတာ္တဆ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ထပ္ေနပုံရၿပီး၊ သူတို႔သည္ မူလက ျဖတ္ရန္မရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ၎တို႔ထဲမွ တစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္မိေသာေၾကာင့္၊ အျခားတစ္ဖက္က ပဲ့တင္ထပ္သံျဖင့္ တုန္ခါကာ ဤေလာက၏ အစီအစဥ္ကို ႏွောင့္ယွက္မိသြားေတာ့သည္။

သူႏွင့္ "႐ႊီရွင္းက်ီ" တို႔သည္ ေသမ်ိဳးေလာကသို႔ ႏွင္ထုတ္ခံရၿပီး သူ၏ ေကာင္းကင္ဘုံအရင္းအျမစ္ ဖယ္ထုတ္ျခင္း ခံခဲ့ရေသာေၾကာင့္ "သုံးေလာကရဲ႕ အသိဉာဏ္" ဟုေခၚေသာသူက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ႏွိမ္နင္းရန္ ေခၚယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ယခု ႐ႊီရွင္းက်ီျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ႐ႊီဖ်င္သည္ သူ႕အသိစိတ္ျပန္ဝင္လာကာ လွည့္ကာ ထရပ္လိုက္သည္။ သူ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း သူ႕လက္က ပတ္ပတ္လည္က အရာဝတၳဳတစ္ခုႏွင့္ ထိေတြ႕မိသြားသည္။

သူ ေခါင္းငုံ႕ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒါဟာ လူရဲ႕ဦးေခါင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အျပင္းအထန္ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ၿပီး သူ႕ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ဝိုက္တြင္ လူေသအေလာင္းမ်ားႏွင့္ အရိုးစုမ်ားဖုံးလႊမ္းေနေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ အမ်ားစုသည္ ေနရာတိုင္းတြင္ အနီေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္ ကြဲျပားစြာ ျပန႔္က်ဲေနၿပီး အပိုင္းပိုင္းကြဲေနပုံရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အနံ႕ခံအာ႐ုံမ်ားက ထိုအေသေကာင္မ်ားကို မ်က္လုံးျပလိုက္သည့္အခိုက္တြင္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာသည္။ နံေစာ္ေနေသာ အနံ႕သည္ သူ႕ေခါင္းကို နာက်င္ေစၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲထိ ပ်ိဳ႕တက္လာသည့္အထိ လႊမ္းမိုးသြားခဲ့သည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ ယခင္က သူသည္ ေခါင္းတလားေစာင့္ရန္ တာဝန္ေပးထားေသာ အဘိုးႀကီးမ်ားႏွင့္ ေနထိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ အေသေကာင္အခ်ိဳ႕ကို မေၾကာက္ေပ။

သို႔ေသာ္၊ ေနရာတိုင္းတြင္ ျပန႔္က်ဲေနေသာ ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ေငးၾကည့္ေနမိျခင္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီအတြက္ပင္ မလြဲမေသြပင္ တုန္လႈပ္စရာေကာင္းေပလိမ့္မည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤေျမရိုင္းတြင္ လူမ်ားပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ထားသည့္ လူသားစားဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားကို ေရးသားထားေသာ္လည္း ၎သည္ "မီးပုံးမ်ားအျဖစ္ ဖန္တီးထားေသာ လူ႕ဦးေခါင္းခြံမ်ားႏွင့္ ေငြေရာင္ လူသားအ႐ြတ္မ်ား" ၏ ရွင္းလင္းျပတ္သားေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး စကၠဴျဖဴေပၚရွိ မွင္စာလုံးမ်ားသည္ ထိုမွ်ႀကီးမားပုံမေပၚေပ။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႕တြင္ ႐ုတ္တရက္ ေပၚလြင္လာျခင္းသည္ သူ႕သြားမ်ားကို တြတ္ထိုးေအာင္ လုပ္နိုင္စြမ္းရွိသည္။

သူသည္ ပ်ိဳ႕အန္ျခင္းကို ႀကံ့ႀကံ့ခံကာ အေလာင္းေကာင္မ်ား၏ ကြက္လပ္ၾကားရွိ လမ္းေၾကာင္းမွ တတ္နိုင္သမွ် ျမန္ျမန္ လြတ္ေျမာက္ေစရန္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မူလက ဤအေသေကာင္မ်ား၏ ေၾကကြဲဖြယ္အေျခအေနကို တစ္ခ်က္မွ် မၾကည့္ခ်င္ေသာ္လည္း မၾကာမီတြင္ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားသည္ အမွတ္မထင္ရပ္တန႔္သြားကာ အေလာင္းမ်ားေရွ႕တြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်လိဳက္သည္။

ေနာက္တခဏၾကာေတာ့ သူက ျပန္တည့္မတ္ၿပီး တုံ႕ဆိုင္းမေနဘဲ စစ္ေဆးလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အေသေကာင္မ်ား၏ အပ်က္အစီး ေနရာသည္ အခ်ိဳ႕ေသာ သားရဲမ်ား၏ ကိုက္ခဲျခင္းမွမဟုတ္ဘဲ လူသားတို႔၏ သြားမ်ား၏ ဒဏ္ခ်က္ မ်ားမွျဖစ္သည္ ဟု ပိုင္းျခားသိျမင္ ခဲ့သည္။

တစ္နည္းဆိုရေသာ္ ဤလူေသအေလာင္းမ်ား၏ သခၤ်ိဳင္းကုန္းသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ဤၾကမ္းတမ္းေသာ စြန့္ပစ္ေျမရွိ တစ္စုံတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ပိုင္မီးဖိုေခ်ာင္ျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤေနရာမွ ထြက္ခြာမသြားပါက ေနာက္တစ္ခါ သူ႕အလွည့္ျဖစ္လာနိုင္သည္ဟု ခံစားမိသည္။

သို႔ေသာ္ ဤအကန႔္အသတ္မရွိေသာေျမရိုင္းတြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ကိုရွာရန္ သူဘယ္သြားသင့္သလဲ?

ဤကိစၥကို သူေတြးေတာေနစဥ္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ႐ုတ္တရက္ ဟိန္းသံကို ၾကားလိုက္ေသာအခါတြင္ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္သာ လွမ္းနိုင္ခဲ့သည္။

သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ လူသားဆန္ေသာ ဘီလူးတစ္ေကာင္အျဖစ္သာ ေဖာ္ျပနိုင္သည့္အရာကို တေစ့တေစာင္း ျမင္လိုက္သည္။

လည္ပင္းကေန ေအာက္ကိုဆင္းသြားတဲ့ ဘီလူးရဲ႕က်န္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္က သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို အစားထိုးထားတဲ့ သင္တုန္းဓားထက္ထက္ ဓားသြားႏွစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ေမ့ထားလိုက္ရင္ ပုံမွန္ပါပဲ။ သို႔ေသာ္ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္က စုတ္ၿဖဲထားၿပီး ၎ကို အလ်င္အျမန္ ျပန္လည္တပ္ဆင္ထားပုံရသည္။ ႏွာေခါင္းက နဖူးေပၚ၊ မ်က္လုံးတစ္ဖက္က ပါးစပ္ေနရာမွာရွိေနၿပီး က်န္မ်က္လုံးက လည္ပင္းမွာ စိုက္ေနသည္။ ပုံသ႑ာန္ကအလြန္ အရည္ေပ်ာ္သြားေသာ ဧရာမ ဖေယာင္းတိုင္ႀကီးႏွင့္ေတာင္ ဆင္တူသည္။

သူသည္ မေရမတြက္နိုင္ေသာ အေလာင္းမ်ားႏွင့္ သူ႕ေျခဖေနာင့္ေအာက္ရွိ ေသြးစြန္းေနေသာ အျမႇုပ္မ်ားႏွင့္အတူ အေလာင္းပင္လယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ က်ယ္ေလာင္စြာ က်ိန္ဆဲၿပီး ႐ူးသြပ္သြားသလို လ်င္ျမန္စြာ ေျပးထြက္သြားသည္။

လူေသေကာင္မ်ားႏွင့္ ေသြးပင္လယ္ကိုျဖတ္၍ ဂ႐ုတစိုက္ ျဖတ္နိုင္ခဲ့သည္။ လြတ္ေျမာက္လာသည္ႏွင့္ သူသည္ဦးတည္ခ်က္ကို က်ပန္းေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။

ဘီလူးက ႐ႊီရွင္းက်ီကို သူ႕နယ္ေျမထဲက ေမာင္းထုတ္ဖို႔ မရည္႐ြယ္ထားတာ မဟုတ္တာေသခ်ာပါတယ္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တစ္လီနီးပါးေျပးခဲ့ေသာ္လည္း ထိုဘီလူးသည္ သူ႕ေနာက္ကို လိုက္ေနဆဲျဖစ္သည္။

လူတစ္​​ေယာက္​ႏွင့္​ ဘီလူးတစ္​​ေကာင္​ၾကား အကြာအ​ေဝးသည္​ နီးကပ္​လာသည္​။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အလြန္ပင္ပန္းေနသျဖင့္ သူသည္ အသက္ရႉၾကပ္ကာ ဟစ္ေအာ္ရင္း သူ႕ေနာက္မွ အေျခအေနကို အဆက္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူ႕အၾကည့္ကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘးကေန သူတို႔ဘက္ကိုၾကည့္ေနတဲ့ လူသားဆန္တဲ့႐ုပ္ပုံသ႑ာန္ကို အမွတ္မထင္ေတြ႕လိုက္ရၿပီး တုန္လႈပ္သြားသည္။

ေခြးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တၿပိဳင္နက္တြင္ ဘီလူးႏွစ္ေကာင္၏ ေဂ်ာင္ပိတ္ျခင္းကိုခံရကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ သူ႕ကိုဘယ္ေကာင္စားမလဲသာ ေ႐ြးနိုင္ေတာ့သည္။ အနည္းဆုံးေတာ့ သူေသမယ့္ပုံစံကို ေ႐ြးလိုက္ရင္ ပိုဂုဏ္သိကၡာရွိပုံရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေနာက္မွ ဘီလူးသည္ အရွိန္ႏွေးသြားသည္ကို သတိမထားမိလိုက္ေပ။ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ ေဖ်ာ့ေတာ့သြားကာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ တစ္စုံတစ္ရာကို ျမင္လိုက္ရသကဲ့သို႔ ေလာင္ကြၽမ္းေနေသာ ႐ုပ္ပုံသဏၭန္၏ ပါးလႊာေသာ နက္ေရာင္အရိပ္က သူ႕ျမင္ကြင္းထဲ ဝင္ေရာက္လာသည္။ ေဒါသျဖစ္ေနပုံရေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ လုံးဝထိတ္လန႔္ေနသလို။

မၾကာခင္မွာပဲ ဘီလူးသည္ ခိုင္မာျပတ္သားတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ိဳး ခ်လိဳက္သလို၊ တိုးလွတဲ့ ဟိန္းေဟာက္သံ ထြက္ေပၚလာၿပီး ႐ုတ္တရက္ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားကာ အဲဒီ့အစား ေလာင္ကြၽမ္းေနတဲ့ ႐ုပ္ပုံသ႑ာန္ဆီ ဦးတည္သြားခဲ့သည္။

ခဏတာအေတာအတြင္း၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေလာင္ကြၽမ္းေနေသာ႐ုပ္ပုံသ႑ာန္ကို အျခားတစ္ဖက္ထက္ မ်က္ႏွာသာေပးကာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့သည္။

- သူ႕ေနာက္က မိစ္ဆာေကာင္ရဲ႕ အဖမ္းခံရၿပီး အဲဒီဓားႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ခုတ္ထစ္ၿပီး အေလာင္းေကာင္ေတာင္ေပၚမွာ ေခါင္းတျခား ဖင္တျခားေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးက ေၾကကြဲစရာပါပဲ။

မထင္မွတ္ပဲ တျခားတစ္ဖက္နဲ႕ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံမိတဲ့အခါ ေလာင္ကြၽမ္းေနတဲ့႐ုပ္ပုံသ႑ာန္ ရဲ႕ဦးတည္ရာကို ေျခလွမ္းႏွစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္႐ုံသာ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူအထင္မွားလားမသိေပမယ့္ ဦးေခါင္းခြံသာ ထိန္ထိန္သာေနသည့္အထိ မီးေလာင္ခံထားရသည့္လူ၏ မ်က္ဆံမ်ားတြင္ အထိတ္တလန႔္ႏွင့္ စိုးရိမ္မႈမ်ား ရွိခဲ့သည္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီနားမလည္နိုင္ေသာ အမည္မသိ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။

သူ ပါးစပ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ သူ႕ေမးေစ့ကို မီးေတာက္ေလးမ်ား ျဖည္းညွင္းစြာ လြင့္ပ်ံလာသည္- "....ျမန္ျမန္ေျပး..."

႐ႊီရွင္းက်ီ ႐ုတ္​တရက္​ရပ္​သြားသည္​။

အဲဒါ လူ႕အသံပဲ။

အစိမ္းလိုက္ေလာင္ၿပီး ပုံပ်က္ေနရင္ေတာင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီက ဒါဟာသတိရွိတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။

စြန့္ပစ္နယ္ေျမဆီ ႏွင္ထုတ္ခံရတဲ့ ရာဇဝတ္ေကာင္လား? ၿပီးေတာ့ ဒဏ္ရာျပင္းျပင္း ထန္ထန္ရထားတဲ့သူ?

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေသတြင္းတူးမည့္ ဆႏၵကို စြန႔္လႊတ္လိုက္ၿပီး သူ႕လမ္းေၾကာင္းကို ျပင္ဆင္ၿပီး အ႐ူးအမူး ထြက္ေျပးသြားျပန္သည္။

ေတာက္ေတာက္ေတာက္ေလာင္ေနေသာလူသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၿပီး ခဏတာအတြင္း ႐ႊီရွင္းက်ီမွ ဖုန္မႈန႔္ထဲတြင္ ထားရစ္ခံခဲ့သည္။ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဦးတည္ရာဆီသို႔ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းကာ ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာသည္။ "...ျမန္ျမန္၊ ျမန္ျမန္ေျပး... "

အဲဒါနဲ႕ သူရပ္ၿပီး လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ဦးတည္ရာဆီ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ခုန္အုပ္လာေသာ ဓားျမႇောင္နဲ႕ဘီလူးအား ရင္ဆိုင္လိုက္သည္။

သူ၏ ပုံသဏၭန္သည္ အႏွိုင္းမဲ့ စိတ္ပ်က္ေနပုံရသည္။

ဒါေပမယ့္ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚက က်န္ေနတဲ့ ႂကြက္သားေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလွာင္ရယ္ေနသလို။

႐ႊီရွင္းက်ီအတြက္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕မႈႏွင့္ မတူဘဲဘီလူးကို ရင္ဆိုင္ရေသာအခါတြင္ ေမးေစ့ကိုအနည္းငယ္ ေမာ့လိုက္ကာ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေသာ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးသား က်ားနက္ႀကီးသည္ ေဒါသတႀကီး ေဟာင္ေနေသာ ေခြးကေလးအား ေလွာင္ေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုေၾကာက္စရာအရာ၏ လက္ရွိအမူအရာကို မျမင္နိုင္သကဲ့သို႔၊ ထိုေၾကာက္စရာအရာသည္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို မျမင္နိုင္ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္၏ ေျခသံကို မၾကားရေတာ့သျဖင့္ေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္ရန္ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားကို ရပ္တန႔္လိုက္သည္။

ေလာင္ကြၽမ္းေနေသာလူသည္ သူ႕ဘက္ကို ေက်ာေပးထားၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ စေတးၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီအတြက္ ထိုးႏွက္မႈကို ခံယူရန္ ႀကံစည္ထားသည့္အတိုင္း ဘီလူးဆီကို မ်က္ႏွာမူထားသည္။

သူ႕ေနာက္ေက်ာက ေၾကကြဲဖြယ္ေကာင္းၿပီး သူရဲေကာင္းဆန္ပုံရၿပီး တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူ႕အေပၚသို႔ ေလျပင္းအနည္းငယ္တိုက္သည္ႏွင့္ ၿပိဳက်လဳနီးပါးလိုလို။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သြားမ်ားကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ႀကိတ္ကာ ရင္ဘတ္အနီးတြင္ ဝွက္ထားေသာ အရာဝတၳဳကို လွမ္းကိုင္လိုက္သည္။

ေစာေစာက ဒီေနရာကို တြန္းခ်ခံရတုန္းက TBသရဲက သူ႕ကိုေပးထားတဲ့ ဓားျမႇောင္ပဲျဖစ္သည္။

သူသည္ ဓားျမႇောင္ကို ဘယ္လက္ျဖင့္ဆြဲကာ ဘီလူးဆီသို႔ မလွမ္းမီ ေနာက္ေက်ာတြင္ ဝွက္ထားလိုက္သည္။

ေလာင္ကြၽမ္းေနေသာပုံ႐ုပ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္လိုက္ေသာအခါတြင္ သူ၏ေျခလွမ္းမ်ားကို ေခတၱမရပ္ဘဲ အရွိန္ျမႇင့္လိုက္သည္။

အနက္ေရာင္ပုံရိပ္သည္ ထိတ္လန႔္သြားၿပီး နားမလည္သလို မႈန္ဝါးသြားသည္။ "...ရွစ္ရႈန္း??"

႐ႊီရွင္းက်ီ ေျပးစျပဳေနၿပီ၊ ေလက သူ႕နား႐ြက္ကို ျဖတ္သြားကာ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္ေလး၏ စကားကို ျဖတ္ခ်လိဳက္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အနက္ေရာင္ပုံရိပ္က သူ႕ကို ဘာျပန္ေျပာသည္ကို မၾကားလိုက္ေပ။

ဘီလူးသည္ မူလက အနက္ေရာင္ပုံရိပ္ကို ပစ္မွတ္သို႔ ေျပာင္းခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း လမ္းတစ္ဝက္မွ လြတ္သြားေသာ သားေကာင္သည္ တစ္ဖန္ျပန္လာမည္ဟု မည္သူက ေတြးထင္မည္နည္း။ သူသည္ ဘယ္ဘက္လက္မွ ဓားျမႇောင္ကို ျမႇောက္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဦးတည္ရာဆီသို႔ တစ္ခ်က္တည္း အၿပီးသတ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္း မျပဳမီတြင္ ေဒါသတႀကီး ေအာ္ဟစ္လိုက္သလိုမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ပိတ္ဆို႔ရန္ သူ၏ညာလက္ကို ျမႇောက္လိုက္သည္။

ေဖာက္ထြင္းခံရသည့္ အရာဝတၳဳတစ္ခု၏ အသံဗလံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သစ္နက္လွံလက္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၾကည့္ၿပီး ေလခြၽန္လိုက္သည္။