"សន្យា"

Episode 10

នៅសាលារៀនដូចសព្វមួយដង។ Kuxing

និងJungkookបានបណ្តើរគ្នាមកសាលារៀនក៏ព្រោះតែពេលនេះអ្នកទាំងពីរកំពុងមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា។ គ្រាន់តែពួកគេទាំងពីរមកជាមួយគ្នាក៏ក្លាយជាទីចាប់អារម្មណ៍របស់អ្នករាល់គ្នា ក៏ព្រោះ

Jungkookមិនសូវមានមិត្តជាពិសេសបណ្តើរគ្នាយ៉ាងត្រសងមកសាលាបែបនេះកាន់តែគ្មានទៀត

ហើយក៏មកពីនាយជាសិស្សពូកែប្រចាំសាលាផងទើបមានក្រសែភ្នែកជាច្រើនគូសម្លឹងមកពួកគេនិងខ្សឹបខ្សាវគ្នាពេលនៅតាមផ្លូវទៅថ្នាក់រៀន។ អ្នកទាំងពីរក្រោយពីចូលមកដល់ក្នុងថ្នាក់ហើយក៏ដាក់ខ្លួនអង្គុយទៅលើកៅអី។

«ម៉េចក៏ពួកគេមើលមកយើងច្រើនម៉្លេះ?»Kuxingអោនមុខមកសួរទៅអ្នកជាសង្សារ នាងមានអារម្មណ៍ថាដូចស្រួលចិត្តទាល់តែសោះដែលមានក្រសែភ្នែករាប់សិបគូសម្លឹងមកដូចជាមិនធ្លាប់ឃើញមនុស្សពីមុនមក

«មកពីពួកគេមិនដែលឃើញ»Jungkookបែរមកប្រឈមនឹងនាង ឆ្លើយសំណួររបស់នាងព្រមជាមួយកែវភ្នែកមើលស្រីតូចជាប់ជាប់

«មិនដែលឃើញអី?»Kuxingក៏បន្តសួរនាយ

«មិនដែលឃើញបងបណ្តើរអ្នកណាមករៀននោះអី»

«គ្រាន់តែដើរមករៀនជាមួយគ្នាក៏គេមើលដែរ?»Kuxingជ្រួញចិញ្ចើមចម្លែកចិត្ត តើមានអ្វីប្លែកត្រង់ណាទៅទើបបានជាពួកគេមើលអីមើលថ្នាក់នេះ?សូម្បីតែសិស្សដែលនៅក្នុងថ្នាក់រៀននេះក៏សម្លឹងមកកាន់ពួកគេដែរ

«តាំងពីដើមមកបងមិនសូវមានមិត្តអូនក៏ដឹង តែពេលនេះបងបែរជាបណ្តើរអូនមករៀនទើបគេមើលចឹងហើយ»ស្រីស្រស់ក៏ងក់ក្បាលហាក់បានយល់ពីអ្វីដែលគេនិយាយ នាងរៀបរឹកពារឲ្យមកជាធម្មតាព្រោះដឹងថាមិនយូរពួកគេក៏គង់តែនឹងឈប់មើលដោយខ្លួន

មិនយូរប៉ុន្មានសម្លេងកណ្តឹងក៏បន្លឺឡើងបញ្ជាក់ពីពេលវេលាត្រូវចូលរៀន។ បន្ទាប់ពីរយៈពេល1ម៉ោងបានបញ្ចប់ក៏ដល់ម៉ោងចេញលេង Kuxingកំពុងតែរៀបចំសៀវភៅឲ្យមានរបៀបរៀបរយភ្លាមនោះអ្នកកំលោះក៏ពោលឡើយ...

«បងទៅចាំអូននៅលើដំបូលសាលាមុន»Kuxingញញឹមហើយក៏ងក់ក្បាល នាយក៏ក្រោកឡើងរួចដើរចេញទៅដោយក្នុងដៃមានកាន់ប្រអប់អ្វីម្យ៉ាង ពេលដែលគេដើរចេញទៅបាត់ Jiraដែលតាមសម្លឹងពួកគេតាំងពីពួកគេចូលមកដល់ក្នុងថ្នាក់នោះក៏ខិតមកជិតរាងស្តើងហើយក៏ហៅនាង...

«Kuxing!»

«មានការអីឬJira?»Kuxingងាកមករកអ្នកដែលហៅឈ្មោះខ្លួន

«កុំថាខ្ញុំចេះដឹងអីណាខ្ញុំគ្រាន់តែឆ្ងល់ប៉ុណ្ណោះ នាងនិងJungkookកំពុងទាក់ទងគ្នាមែនទេ?»មិននិយាយច្រើនJiraក៏សួរនាងត្រង់ៗតែម្តង

«ម៉េចក៏នាងគិតអ៊ីចឹង?»Kuxingក៏សួរបកទៅវិញ

«មិនឲ្យគិតយ៉ាងម៉េចបើតាមធម្មតាJungkookមិនសូវមានមិត្តផងប៉ុន្តែថ្ងៃនេះគេបែរជាមកសាលាជាមួយនាងហើយនៅមិញនេះទៀត តើអ្នកទាំងពិតជាក្លាយជាសង្សារគ្នាមែនហ្អេ៎?»រាងស្តើងញញឹមបន្តិចទើបនិយាយ...

«ស្រេចតែនាងគិតទេ»Kuxingនិយាយហើយក៏ដើរចេញទៅបាត់ទុកឲ្យJiraនៅអង្គុយធ្វើមុខខ្មួរតែឯង តាំងចិត្តសួរគេឲ្យអស់ចម្ងល់ដល់តែសួរហើយនាងឆ្ងល់លើសដើមទៀត

នៅលើដំបូលអាគារនាយកំលោះរបស់យើងកំពុងតែឈរមើលទៅខាងក្រោមតែឯង ខណៈនោះសម្រឹបជើងស្រាលក៏បន្លឺឡើងមកនាយក៏ងាកមើលឃើញស្រីតូចកំពុងដើរមករកគេទាំងក្នុងដៃមានទឹកដោះគោរសជាតិចេក2

កំប៉ុង។

«ម៉េចក៏យូរម៉្លេះ?»

«ខ្ញុំរវល់ទៅទិញទឹកគោ»Kuxingលើកទឹកដោះគោដែលកំពុងកាន់បង្ហាញ់ឲ្យនាយឃើញ ចំណែកនាយក៏បែរមកយកប្រអប់ដែលដាក់នៅលើបង្កាន់ដៃដំបូលសាលាបន្ទាប់មកក៏បើកគម្រប ដកយកសាំងវ៉ិចមួយចេញមកហុចទៅឲ្យរាងតូច នាងទទួលយកហើយគេក៏យកមួយទៀតមកសម្រាប់ខ្លួនឯង

«លោកធ្វើដោយខ្លួនឯងឬ?»នាងសួរគេ និងសម្លឹងមើលនាយឆ្លាស់គ្នាជាមួយនំសាំងវ៉ិចនោះ

«ប្រាកដហើយ»

«ញ៉ាំកើតឬអត់?»Kuxingសួរបញ្ជាក់ព្រមជាមួយទឹកមុខដូចខ្លាចថាញ៉ាំនឹងឈឺយ៉ាងអ៊ីចឹង ទើបនាយច្រឹបចិញ្ចើម

«និយាយបែបនេះចង់មើលងាយបងមែនទេ?»

«អត់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរ»

«ស្នាដៃបងទៅហើយដែលថាញ៉ាំមិនកើត បើមិនជឿអូនញ៉ាំមើលទៅ»នាងក៏ស្តាប់តាមគេ ខាំសាំងវ៉ិចនោះមួយម៉ាត់ហើយក៏ធ្លោយមាត់...

«ហ៊ឹម! មិនអន់ទេ»និយាយចប់នាងក៏ខាំថែមមួយម៉ាត់ទៀត នាយញញឹមឡើងហើយក៏ញ៉ាំសាំងវ៉ិចដែលខ្លួនធ្វើដែរ

«គ្រាន់តែញ៉ាំសាំងវ៉ិចសោះ ចាំបាច់អីឡើងមកញ៉ាំដល់លើដំបូលសាលា?»Kuxingទំពារសាំងវ៉ិចបណ្តើរសួរគេបណ្តើរ រោងអាហារក៏មាន សួនច្បារក៏មានមិនទៅអង្គុយញ៉ាំឲ្យស្រួលទេបែរជាមកឈរញ៉ាំលើដំបូលថ្ងៃក៏ចាំង ម្លប់ក៏គ្មាន ញ៉ាំលើដំបូលអាគារសាលាធ្វើឲ្យសាំងវ៉ិចឆ្ងាញ់ជាងមុនឬយ៉ាងម៉េច?

«បងមិនចង់ឲ្យគេសម្លឹងពួកយើងដូចកាលពីព្រឹកមិញទៀត»Jungkookក៏ឆ្លើយតាមគំនិតរបស់គេ

«បែបហ្នឹងទេឬ?»គេក៏ងក់ក្បាល

«ថ្ងៃស្អែកលោកធ្វើសាំងវ៉ិចនេះឲ្យខ្ញុំញ៉ាំទៀតបានទេ?»

«សម្រាប់អូនគឺបានគ្រប់យ៉ាងប៉ុន្តែឈប់ហៅបងថាលោកទៅ»

«ស្តាប់ទៅមិនពីរោះសោះ ពេលនេះយើងជាសង្សារនឹងគ្នាហើយណា»

«ខ្ញុំចង់ហៅបែបនេះ វាស្រួលហៅ»

«គ្រាន់តែហៅថាបងពិបាកត្រង់ណា?»

«មិនដឹងទេដឹងត្រឹមតែថាខ្ញុំចង់ហៅលោកបែបនេះ»Kuxingញាក់ចិញ្ចើមឌឺនាយ

«អ៊ីចឹងហ្អេ៎?»និយាយរួចនាយក៏ទាញស្រីតូចមកនៅក្នុងរង្វង់ដៃ នាងបើកភ្នែកធំៗពេលគេធ្វើបែបនេះ ចំណែកគេវិញក៏ញញឹមព្រានតែម្តង ឃើញមុខស្មើៗអ៊ីចឹងទេតែខិលណាស់តើ

«នែ៎លោក! លែងខ្ញុំ»មិននិយាយតែមាត់នាងដាក់សាំងវ៉ិចដែលនៅសល់ទៅក្នុងប្រអប់ហើយក៏ទាញដៃគេចេញប៉ុន្តែមិនថានាងព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ទាញដៃរបស់គេឲ្យចេញពីចង្កេះនាងមិនបានដែរ

«មិនលែង»Jungkookនិយាយហើយក៏ញាក់ចិញ្ចើមឌឺនាងវិញ រាងស្តើងបើកភ្នែកចំហរមាត់មើលទៅគេទាំងក្រឺតខ្នាញ់ចង់តែវាយទេ

«ឆាប់លែងភ្លាម ប្រយ័ត្នតែមានគេមកឃើញទៅ»Kuxingតឿននាយ តែគេហាក់មិនបាយខ្វាយខ្វល់អ្វីទាល់តែសោះ

«ឃើញក៏ឃើញទៅ អត់ខ្វល់»គេនិយាយយ៉ាងរំភើយបូករួមជាមួយមុខមហាសែនឌឺរបស់គេទៀតធ្វើឲ្យនាងទ្រាំមិនបានក៏វាយទ្រូងគេមួយដៃតែចៃដន្យអីគេមិនបានឈឺអីបន្តិច មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងនៅអោបនាងណែនលើសដើមទៀត

«បានហើយៗខ្ញុំព្រមចាញ់លោកហើយ»គេមើលមុខនាងនិងសួរបញ្ជាក់...

«អូននិយាយថាម៉េចមិញ?»Jungkookសម្លឹងមិខនាងមិនព្រេចភ្នែកទើបនាងអាក់បន្តិចហើយក៏ដាច់ចិត្តនិយាយ

«Ok អូនចាញ់បងហើយ»Kuxingក៏ហៅគេថាបងទាំងមិនចង់ ឲ្យនាងគេថាបងហ្អេ៎?នាងអាយុច្រើនជាងគេរាប់សិបខ្សែឲ្យនាងគេថាបងនាងម៉េចនឹងសុខចិត្ត Jungkookវិញញញឹមបិទមាត់មិនជិតពេលបានឮនាងហៅគេថាបងនិងហៅខ្លួនឯងថាអូន

«លែងបានហើយនៅ?»Kuxingមើលមុខអ្នកដែលអោបខ្លួននាងស្អិតដូចបិទកាវ

«ចង់អោបបន្តិចទៀត»

«ឆាប់លែងភ្លាម»នាងនិយាយទាំងមុខក្រញ៉ូវ

«លែងក៏បាន»

«អោបបន្តិចក៏មិនបាន»គេនិយាយទាំងមុខស្អុយ

«មិញនេះលោកអោបខ្ញុំ-»គេផ្អៀងមើលមុខនាងបន្ទាប់ពីបានឮនាងហៅគេថាលោកសារជាថ្មី នាងក៏ររហ័សបិតមាត់ហើយនិយាយម្តងទៀត

«មិញនេះបងអោបអូនឡើងយូរហើយនៅមិនពេញចិត្តទៀតឬ?»គេក្រវីក្បាល

«បងចង់អោបអូនឲ្យយូរៗ»Jungkookធ្វើមុខcuteដូចជាកូនក្មេងធ្វើឲ្យKuxingញញឹមឡើង ប្រុសស្អីចរិតគួរឲ្យស្រឡាញ់ថ្នាក់នេះឲ្យនាងទ្រាំមិនស្រឡាញ់គេម៉េចនឹងបានទៅ

3ខែកន្លងផុតទៅ

នាពេលព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃថ្មីហាក់មិនសូវមានការមមាញឹកនោះទេត្បិតជាថ្ងៃចុងសប្តាហ៍។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យជះចូលមកក្នុងបន្ទប់មួយដែលមានកំលោះក្រមុំមួយគូដែលកំពុងគេងយ៉ាងស្កប់ស្កល់។ រាងកាយមាំបម្រាស់ខ្លួនបន្តិច ត្របកភ្នែកក្រាស់ក៏ចាប់បើកឡើងទទួលយកពន្លឺដែលខំជ្រៀតខ្លួនតាមវាំងននសក្បុស នាយប្រឹងប្រែខ្លួនមកមើលកាយតូចដែលគេងមិនទាន់ក្រោកនៅឡើយ អ្នកកំលោះច្រត់ដៃទល់ក្បាលសម្លឹងមើលទៅកាន់រាងស្តើមុននឹងហៅនាងតិច...

«អូនសម្លាញ់ក្រោកឡើង»Jungkookដាស់ស្រីតូចតែនាងគ្មានប្រតិកម្មអ្វីបន្តិចសោះទើបនាយលូកដៃទៅទាញថ្ពាល់ទន់រលងរបស់នាងដើម្បីដាស់នាងឲ្យភ្ញាក់ពីដំណេក

«ក្រោកឡើងប្រយ័ត្នហួសម៉ោងទៅរៀន»

«ហ៊ឹម»ស្រីស្រស់ក៏ថ្ងូរនៅបំពង់កព្រោះតែមានសម្លេងមករំខានការគេងរបស់ខ្លួន នាងបែរមុខចេញទៅហើយក៏បន្តគេងទៀត

«ភ្ញាក់ឡើង»

«ឲ្យអូនគេងបន្តិចទៀតទៅ អូនងងុយគេងណាស់»Kuxingនិយាយទាំងសម្លេងក្ងួរ ភ្នែកមិនទាន់បើក រាងក្រាស់ក្រវីក្បាលបន្ទាប់មកក៏យោងខ្លួនឲ្យក្រោកឡើងរួចដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបាត់ទៅដោយមិនចង់រំខានដំណេកអ្នកម្ខាងទៀត បន្ទាប់ពីមុជទឹកជម្រះកាយរួចហើយនាយក៏ដើរចេញមកខាងក្រៅដោយមានកន្សែងរំជាប់នឹងចង្កេះ រាងសង្ហារក៏ដើរឡើងមកលើគ្រែអោនទៅថើបថ្ងាស់របស់ស្រីស្រស់

«ក្រោកបានហើយ»បន្ទាប់ពីនាយសង្ហាដាស់អស់ជាច្រើនដងស្រីតូចរបស់យើងក៏ព្រមបើកភ្នែកមកទាំងមិនទាន់អស់ងងុយ នាងងើបអង្គុយឆ្ងក់ងាកទៅរកនាយដែលអង្គុយជិតទាំងមុខស្អុយ Jungkookក៏សើចពេលឃើញនាងធ្វើមុខបែបនេះ

«បងសើចអី?»Kuxingសួរទៅគេដោយជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នានិងធ្វើមាត់ស្រួចផង

«សើចអូននឹងហើយ»

«អូនមិនមែនអ្នកកំប្លែងគួរឲ្យសើចត្រង់ណា?»

«ណ្ហើយចុះ អូនទៅមុជទឹកទៅនឹងឆាប់បានទៅរៀន»ដោយមិនចង់និយាយច្រើននាំខាតពេលនាយក៏រុញរាងល្អិតឲ្យឆាប់ទៅមុជទឹកបើនៅយូរទៀតច្បាស់ជាហួសម៉ោងមិនខាន

«តាមពិតទៅអូនមិនបាច់ទៅរៀនក៏បានព្រោះអូនគ្មានហេតុផលអីដែលត្រូវទៅរៀនទៀតទេ»Kuxingព្យាយាមនិយាយរកលេសដើម្បីឲ្យនាងបានគេងបន្តទៀតប៉ុន្តែលេសរបស់នាងក៏ជាពិត

«អូនត្រូវតែទៅព្រោះបងចង់ឃើញមុខអូន»Jungkookក៏បដិសេធទោះជានាងរកហេតុផលអ្វីមកនិយាយក៏ដោយ

«ឆ្កួត និយាយអីបែបនេះ»Kuxingក៏ស្តីឲ្យនាយពីបទដែលគេធ្វើឲ្យនាងអៀនទាំងព្រលឹម កាលស្គាល់ដំបូងគេមើលទៅដូចជាមនុស្សគល់ឈើប៉ុន្តែពេលបានស្គាល់យូរទើបនាងដឹងថាគេមនុស្សដែលកក់ក្តៅនិងគួរឲ្យចង់នៅជិត

«ឆាប់ទៅមុជទឹកឲ្យលឿនឡើង»

«បានៗ»Kuxingក៏ក្រោកឡើងទៅតាមសម្តីរបស់នាយគេតាមមើលនាងរហូតដល់នាងបិទទ្វារបាត់ទើបគេក្រោកឡើងទៅផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ដែរ

ក្រោយពេលរៀបចំខ្លួនរួចអ្នកទាំងពីរក៏បណ្តើរគ្នាមកសាលាដូចរាល់ដង ពួកគេក៏រៀនជាមួយគ្នាញ៉ាំអារហារជាមួយគ្នារហូតដល់ពេលដែលចេញទៅផ្ទះ។

«ពួកយើងទៅផ្សារទំទើបឥឡូវនេះល្អទេ?»Jungkookសួរស្រីតូចដែលកំពុងរៀបចំកាតាបក្រោយពីបញ្ចប់ការរៀន4ម៉ោងមកនេះ

«ទៅធ្វើអី?»Kuxingងាកមកសួរគេនៅសុខៗក៏ហៅនាងទៅផ្សារទំនើប

«អេ៎! ក្រែងស្អែកនេះពួកយើងទៅពិចនិចមិនអ៊ីចឹង?»

«ពិតមែនហើយអូនភ្លេចឲ្យឈឹង អ៊ីចឹងពួកយើងឆាប់ទៅ»Kuxingក៏រហ័សលើកកាតាបយកស្ពាយហើយទាញដៃអ្នកម្ខាងទៀតដើរទៅយ៉ាងលឿន

ផ្សារទំនើបមួយកន្លែងក្នុងទីក្រុងSeoul

ទម្ងន់ជើងធ្ងន់ៗរបស់ស្រីតូចរត់សម្តៅទៅរកជណ្តើរយន្តដែលមាននាយកំលោះដើរតាមពីក្រោយ គេក្រវីក្បាលហួសចិត្តជាមួយរាងស្តើងដែលធ្វើខ្លួនប្រញាប់ប្រញាល់ដូចខ្លាចគេទិញឥវ៉ាន់អស់ពីផ្សារយ៉ាងអ៊ីចឹង។

«Jungkook! ហេតុអីក៏បងដើរយឺតម៉្លេះ?»Kuxingកំពុងឈរនៅលើជណ្តើរយន្តដែលកំពុងរំកិលឡើងទៅមុខ សួរទៅអ្នកដែលនៅខាងក្រោមខ្លួន មាឌមាំបោះជើងឡើងលើជណ្តើរហើយទើបឆ្លើយ...

«អូនប្រញាប់ទៅណាខ្លាចគេបិទផ្សារឬ?»Jungkookសួរឌឺទៅនាងក្រមុំដែលតឿនគេឥតឈប់ឈរ នាយក៏ដើរឡើងតាមកាំជណ្តើរម្តងមួយកាំៗទៅរកស្រីតូចដែលកំពុងមើលគេទាំងមុខម៉ូវព្រោះតែពាក្យឌឺរបស់គេមិញនេះពេល

Jungkookមកឈរក្បែរខ្លួនហើយនោះទើបរាងតូចនិយាយ...

«ហ៊ើយ...!បងមិនយល់ទេ»Kuxingក្រព័ទ្ធដៃត្រឹមទ្រូងដោយមុខក្រម៉ូវដដែល បែរមុខចេញហើយក៏ដើរទៅបាត់ពេលដែលពួកគេបានឡើងមកដល់ជាន់ខាងលើដោយមិនខ្វល់ពីអ្នកដែលតាមមើលនាងឡើយ ធ្វើឲ្យគេឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង នេះនាងខឹងគ្រាន់តែគេនិយាយលេងសើចបន្តិចមែនទេ?

«អូនខឹងអ្ហេស៎?បងនិយាយលេងតើ កុំខឹងអីណា»Jungkookក៏រហ័សលួងស្រីតូចនិងចាប់បង្វែរនាងឲ្យមើលមកគេ

«មិនមែនទេអូនមិនបានខឹងទេ»Kuxingឆ្លើយប៉ុន្តែនាងនៅទែធ្វើទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្តដដែល

«បើអ៊ីចឹងអូនកើតអី?»Jungkookសួរដោយព្រួយបារម្ភខ្លាចថានាងមិនស្រួលត្រង់ណា

«កុំខ្វល់ទៀតអី ពួកយើងរកទិញទំនិញសម្រាប់ធ្វើពិចនិចស្អែកទៅល្អជាង»Kuxingខំប្រឹងញញឹមឡើងទាំងបង្ខំចិត្តត្បិតមិនចង់ឲ្យអ្នកដែលនាងស្រឡាញ់មកបារម្ភពីនាង

«អូនមិនអីពិតមែនឬ?»Jungkookព្យាយាមសួរបញ្ជាក់នាង គេព្រួយបារម្ភពីនាងនិងខ្វល់ខ្វាយពីនាងខ្លាំងណាស់គេមិនចង់ឲ្យនាងមានរឿងអីហើយលាក់នៅក្នុងចិត្តតែឯងនោះទេ

«ពិត! អុស៎ត្រង់នោះដូចជាមានលក់របស់បញ្ចុះតម្លៃ»ថារួចរាងស្តើងក៏រត់ទៅភ្លាម នាងមិនចង់នៅយូរខ្លាចថាគេនឹងជជីកសួរទៀត គេឈរមើលនាងរត់ទៅបានឆ្ងាយនាយក៏រហ័សរត់ទៅតាមរីឯស្រីតូចវិញកាលបើបានរត់ផុតពីក្រសែភ្នែកមាំហើយនោះនាងក៏ឈប់និងគិតក្នុងចិត្ត

"បងកុំចង់ដឹងអីល្អជាង អូនមិនចង់ឲ្យពេលវេលាដែលអូនមានប្រែក្លាយទៅជាសោកសៅនោះទេ អូនចង់ប្រើពេលវេលាទាំងប៉ុន្មានឲ្យមានតម្លៃបំផុត"

___

«ហ៊ើយហត់ណាស់»Jungkookទុកឥវ៉ាន់ដែលពួកគេបានទិញទៅលើតុក្នុងផ្ទះបាយព្រមទាំងរអ៊ូរព្រោះតែគេយួរឥវ៉ានយ៉ាងច្រើនមិនដឹងជាមានអ្វីខ្លះនោះទេហើយឥវ៉ាន់ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែស្រីល្អរបស់យើងជាអ្នកទិញទាំងអស់

«ទិញមកច្រើនបែបនេះសង្ស័យតែអាចបើកហាងលក់បានហើយទេដឹង?»Jungkookក៏ឌឺស្រីតូចរបស់យើង នាងខាំមាត់សម្លក់អ្នកកំលោះដែលចូលចិត្តនិយាយឌឺដងនាង

«កុំរអ៊ូរ បងឆាប់ទៅមុជទឹកផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យលឿនៗទៅនឹងអាលបានឆាប់មកធ្វើអាហារពេលល្ងាច»Kuxing

និយាយដេញនាយឲ្យឆាប់ទៅលាងសម្អាតខ្លួន ត្បិតតែពួកគេដើរទិញឥវ៉ាន់ពេញមួយថ្ងៃហើយ គេក៏ងក់ក្បាលហើយដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់បាត់ទុកឲ្យស្រីតូចនៅរៀបចំរបស់ទាំងអស់នោះ មួយសន្ទុះធំក្រោយមកកំលោះក្រមុំរបស់ពួកយើងក៏បានសម្អាតខ្លួនរួចរាល់

«អូនចង់ញ៉ាំអីចាំធ្វើឲ្យ»Jungkookសួរទៅកាន់រាងតូចដែលកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអី

«អ្វីក៏បានដែរ អូនញ៉ាំបានទាំងអស់»Kuxingតបដោយស្នាមញញឹមផ្អែមដាក់នាយគេក៏ញោចមាត់ គេលើកដៃញីសក់នាងបន្តិចរួចនិយាយ...

«អ្វីក៏ញ៉ាំបាន ស្រួលចិញ្ចឹមដល់ហើយហ្ន៎»Jungkookច្បិចច្រមុះរបស់នាងទាំងចិត្តស្រឡាញ់ពេញទ្រូង

«រងចាំមួយភ្លេតបងនឹងធ្វើម្ហូបដ៏សែនឆ្ងាញ់ឲ្យអូនញ៉ាំ»មិនយូរប៉ុន្មានម្ហូបពីរចានក៏បានរៀបចំរួចជាស្រេចដាក់នៅតុ

«ញ៉ាំអាហាររួចអូនចង់ធ្វើcakeទុកសម្រាប់ពិចនិចស្អែកនេះ បងធ្វើកូនកាំបិទរបស់អូនបានទេ?»

«ប្រាកដជាបាន»

___

«អូនចេះធ្វើcakeដែរឬ?»Jungkookសួរស្រីតូចខណៈពេលកំពុង់ចងខ្សែអៀមឲ្យនាង មាឌល្អិតងាកមកមើលនាយពេលឮគេសួរបែបនេះ

«មិនត្រឹមតែចេះទេថែមទាំងឆ្ងាញ់ទៀតផង»Kuxingលើកចិញ្ចើមនិយាយយ៉ាងជឿជាក់ប៉ុន្តែវាក៏ជាការពិតក៏ព្រោះតែភារកិច្ចរបស់នាងតម្រូវឲ្យនាងជួបមនុស្សជាច្រើន ហើយនាងក៏បានរៀនចំអ្វីផ្សេងៗមកយ៉ាងច្រើនផងដែរដូច្នេះហើយអ្វីក៏នាងចេះធ្វើដែរ

«សង្សាររបស់បងពូកែដល់ហើយអ្វីក៏ចេះៗ បែបនេះបងក៏ក្លាយជាបុរសដែលសំណាងជាងគេហើយដែលបានអូនធ្វើជាសង្សារ»Jungkookក្រសោបកាយស្តើងពីក្រោយនាំឲ្យនាងភាំងមួយភ្លេតហើយក៏លួចត្រេកអរក្នុងចិត្តដែលបានឮពាក្យទាំងអស់នេះចេញពីមាត់បុរសជាទីស្រឡាញ់

«អូនក៏ជានារីដែលសំណាងដែលបានបងធ្វើជាសង្សារ»Kuxingបែរមកទល់មុខជាមួយនាយនិងយកច្រមុះរបស់នាងទៅប៉ះនឹងច្រមុះអ្នកម្ខាងទៀត

«បានហើយពួកយើងឆាប់ធ្វើនំទៅល្អជាង»Kuxingតឿនអ្នកកំលោះហើយក៏បេះដៃគេចេញពីចង្កេះរបស់ខ្លួន បន្ទាប់មកក៏មកចាប់អារម្មណ៍ជាមួយគ្រឿងផ្សំដែលនាងត្រៀមទុកសម្រាប់ធ្វើនំ

«យើងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ?»នាយសួរត្បិតគេមិនធ្លាប់ធ្វើcakeពីមុនមកនោះទេគេចេះតែធ្វើអាហារខ្លះប៉ុណ្ណោះ

«បងគោះពងមាន់ឲ្យអូន4គ្រាប់មកណា»

«okអូនសម្លាញ់»ថារួចគេក៏យកពងមាន់ចេញពីប្រអប់ហើយគោះពងមាន់ចូលទៅក្នុងចាន ចំណែកKuxingវិញនាងកំពុងហែកកញ្ចប់ម្សៅពេលដែលហែកបានហើយនាងក៏យករង្វាល់ដែលស្រាប់វាល់ម្សៅនោះមកដោយចាក់ម្សៅទៅតាមចំនួនកំណត់រួចក៏ចាក់វាចូលទៅក្នុងចាន អ្នកទាំងពីរក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើcakeរស់ជាតិសូកូឡាដោយធ្វើបណ្តើរលេងបណ្តើរ បង្កើតបានជាបរិយាកាសសប្បាយ រីករាយមួយសម្រាប់គូស្នេហ៍មួយនេះ

«រួចរាល់ហើយ»Kuxingបង្ហាញCakeដែលមានទំហំធំល្មមនិងមានការតុបតែងលម្អពីលើcakeដែលកើត

ចេញមកពីការប្រឹងប្រែងរបស់អ្នកទាំងពីរ

«ភ្លក់បានទេ?»

«ប្រាកដណាស់!»Kuxingកាត់cakeនោះមួយចំណែកនិងហុចវាទៅឲ្យរាងក្រាស់

«បញ្ចុកផង»Jungkookក្រព័ទ្ធដៃទៅក្រោយ ហាបាត់ធំៗដើម្បីឲ្យអ្នកម្ខាងទៀតបញ្ចុកខ្លួន នាងសម្លក់គេបន្តិចហើយក៏ដួសcakeនោះបញ្ចុកនាយ

«ឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់ អូនពិតជាពូកែមែន»

«ស្នាដៃអូនទៅហើយតែក៏អរគុណដល់កូនកាំបិទដែរណា»

«ណេះអូនញ៉ាំដែរទៅ»Jungkookដួសcakeបញ្ចុករាងតូច

«cakeក៏ឆ្ងាញ់អ្នកធ្វើក៏ស្អាត ជាតិនេះសំណាងខ្លាំងណាស់ដែលបានអូនជាសង្សារ»Jungkookនិយាយសរសើរនាងពេញមាត់

«សម្តីណាស់យើងហ្នឹង មិនដឹងជានិយាយដាក់នារីណាខ្លះហើយទេ»Kuxingក៏យកដៃទៅប៉ះច្រមុះរបស់គេ

«ឲ្យបងទៅនិយាយដាក់អ្នកណាកើតបើអូនជាស្នេហ៍ដំបូងរបស់បង»

«ក៏ពិតមែនហើយ»

«អូនជាស្នេហ៍ដំបូងហើយក៏ជាស្នេហ៍ចុងក្រោយរបស់បងដូចគ្នា»

«កុំនិយាយបែបហ្នឹង!»Kuxingប្រើដៃចង្អុលបិទមាត់របស់នាយ

«អូនជាស្នេហ៍ដំបូងអូនទទួលស្គាល់តែអូនមិនចង់ឲ្យបងចាត់ទុកអូនស្នេហ៍ចុងក្រោយរបស់បងនោះទេ»

«ម៉េចក៏អូននិយាយអ៊ីចឹង?អូនមិនចង់នៅជាមួយបងរហូតទេឬ?»Jungkookប្រែជាជ្រួញចិញ្ចើមភ្លាមៗពេលបានឮសម្តីរបស់រាងតូច នាងចង់មានន័យថាយ៉ាងម៉េចដែលមិនចង់ឲ្យគេចាត់ទុកនាងជាស្នេហ៍ចុងក្រោយ?

«មិនមែនទេអូនប្រាកដជាចង់នៅជាមួយបងឲ្យយូរៗហើយ»

«អូនមានអីលាក់បាំងជាមួយបងឬអត់?»

«គ្មានទេ»Kuxingរហ័សបដិសេធភ្លាមៗ

«ពិតឬ?»

«អ៊ឹម»Kuxingគ្រហឹមនៅដើមក៏ថែមទាំងងក់ក្បាលបញ្ជាក់ផង

«បងកុំភ័យបើអូនមានរឿងអីអូនប្រាកដជាប្រាប់បងមុនគេ»

«ពិតណា?»

«ពិត»

«សន្យាមកអ៊ីចឹង»Jungkookលើកកូនដៃឡើងគោលបំណងចង់ឲ្យសន្យាជាមួយខ្លួន រាងស្តើងក៏ថ្ពក់កូនដៃជាមួយរាងក្រាស់

«អូនសន្យា»Kuxingញញឹមឡើងនាយក៏ស្រាយចិញ្ចើមធូរស្រាលចិត្តវិញពេលដែលនាងសន្យារួចហើយ

To be continue...