"ខ្ញុំជួយលោកក៏ដូចជាជួយខ្លួនឯងដែរ"

Episode 3

«ហេតុអីនាងធ្វើមុខបែបនេះ?ឬបំណងប្រាថ្នានេះវាលើសលប់ពេក?»Jungkookសួរទាំងព្រួយបារម្ភ

«ទេ ខ្ញុំចង់សួរបញ្ជាក់លោកថា លោកពិតជាចង់ឲ្យខ្ញុំជួយឲ្យបងប្រុសរបស់លោករស់ឡើងវិញមែនអ្ហេស៎?ចឹងលោកនឹងត្រូវបាត់បងបំណងប្រថ្នាមួយហើយ»Kuxingនិយាយដោយប្រាកដប្រជា ទោះជានាងចង់ឲ្យគេសម្រេចបំណងមែនក៏ដោយក៏នាងត្រូវតែធ្វើឲ្យប្រាកដថាវាពិតគោលបំណងរបស់គេមែន

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីរឿងនេះទេ សំខាន់ឲ្យតែបងរបស់ខ្ញុំរស់ឡើងវិញ»

«បានខ្ញុំនឹងជួយឲ្យបងប្រុសរបស់លោករស់ឡើងវិញ»និយាយដល់ត្រឹមនេះត្របកភ្នែករបស់រាងតូចចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗរហូតដល់គ្រប់យ៉ាងប្រែក្លាយជាងងឹត ខណៈដែលJungkookកំពុងឈរមើលគ្រប់សកម្មភាពរបស់នាង ប្រមាណជា5វិនាទីក្រោយមកនាងផ្ទាត់ដៃបន្តិចហើយក៏បើកភ្នែក គ្រប់យ៉ាងនៅធម្មតាដូចដើម អ្នកដែលឈរមើលនាងកំពុងមានចម្ងល់ជាច្រើនតែមិនហ៊ានសួរអ្វីឡើយត្រឹមរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់រងចាំស្តាប់នាងនិយាយ ជំនួសដោយនាងនិយាយអ្វីនោះបែរជាឮសម្លេងរបស់គិលានុបដ្ឋាយិកាស្រែក...

«លោកគ្រូពេទ្យៗ ចង្វាក់បេះដូងអ្នកជំងឺដើរវិញហើយ»ឮដូច្នេះនាយសង្ហាងាកមើលមុខ

Kuxingទាំងមិនចង់ជឿនូវអ្វីដែលបានកើតឡើង ក្នុងចិត្តទាំងរំភើប ទាំងភ្ញាក់ផ្អើលអារម្មណ៍ជាច្រើនកំពុងច្របល់ចូលគ្នា រកពាក្យអ្វីនិយាយមិនចេញ នាងពិតជាអាចសម្រេចបំណងរបស់គេមែន អស្ចារ្យពេកហើយ

«ឆាប់ទៅមើលបងប្រុសលោកទៅ»Kuxingញញឹមស្រាល នាយញញឹមតបហើយរហ័សរត់ទៅមើលបងប្រុសដែលនៅក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់

___

នៅតាមដងផ្លូវស្ងាត់់ជ្រងុំឮតែសម្លេងខ្យល់បក់នាពេលរាត្រីម៉ោង11:00យប់។

«អរគុណនាងណាស់ បើមិនបាននាងជួយបងប្រុសរបស់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំប្រាកដជាលែងបានឃើញមុខគាត់ទៀតជាមិនខាន»Jungkookនិយាយទៅអ្នកដែលដើរជិតខ្លួន

«មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ ខ្ញុំជួយលោកក៏ដូចជាជួយខ្លួនឯងដែរ»Kuxingងាកមើលមុខនាយហើយងាកទៅមើលផ្លូវវិញ

«ពិតជាមិនគួរឲ្យជឿសោះថានាងអាចធ្វើរឿងទាំងអស់នេះបាន កាលពីដំបូងខ្ញុំស្មានថានាងនិយាយបោកខ្ញុំទេតើ»Jungkookសម្លឹងទៅផ្លូវដែលមានអំពូលបំភ្លឺផ្លូវខួរក្បាលចាប់ផ្តើមនឹកឃើញដល់កាលពីនាងនិយាយប្រាប់ដំបូងពិតជាគួរឲ្យអស់សំណើចណាស់

«មិនប្លែកទេដែលលោកមិនជឿ ព្រោះបើខ្ញុំជាលោកខ្ញុំក៏មិមជឿដូចគ្នា»

«មិនគិតថាពិភពលោកនេះមានរឿងចម្លែកបែបនេះទេ»

«ពិភពលោកនេះរឿងចម្លែកអ្វីក៏មានដែរ រឿងខ្លះពិតជាស្មានមិនដល់មែន»Kuxingរាងទម្លាក់ទឹកមុខដូចជានឹកដល់រឿងអ្វីមួយ នាយសង្កេតឃើញទឹកមុខនាងមិនល្អក៏និយាយបន្លប់

«អេ៎ និយាយចឹងខ្ញុំដូចជាមិនទាន់ស្គាល់ឈ្មោះនាងទេ»Kuxingឈប់ឆ្ងក់ពេលប្រយោគដែលនាងមិនគិតថានឹងឮចេញពីមាត់នាយ នាំឲ្យនាយកំលោះឈប់តាម

«ថាម៉េច!?»

«សុំទោសណា កាលពីថ្ងៃមុនខ្ញុំមិនបានស្តាប់»Jungkookនិយាយអឹមអៀនត្បិតគេមិនសូម្បីចាំឈ្មោះរបស់នាងទាំងនាងជាអ្នកមានគុណជួយបងប្រុសគេឲ្យមានជីវិតសារជាថ្មី

«សូមលោកស្តាប់ឲ្យច្បាស់ ខ្ញុំឈ្មោះMin Kuxingជាអ្នកដែលអាចសម្រេចបំណងប្រាថ្នារបស់លោកឲ្យក្លាយជាការពិត»Kuxingនិយាយច្បាស់ៗសង្កត់ធ្ងន់ត្រង់ឈ្មោះរបស់ខ្លួន

«ខ្ញុំនឹងចាំឈ្មោះរបស់នាងអស់មួយជីវិត ហិហិហិ»Jungkookសើចញឹមៗបន្លប់ព្រោះខ្លាចថានាងនឹងខឹង នាងសម្លក់គេទាំងគ្រឺតខ្នាញ់ សែនខ្នាញ់នឹងមុខរបស់នាយណាស់ចង់តែចាប់វាយបួន ប្រាំដៃទេ

___

«ដល់ហើយ»Kuxingឈប់នៅមុខបន្ទប់របស់រាងក្រាស់

«អរគុណសម្រាប់ថ្ងៃនេះ នាងជួយខ្ញុំច្រើនណាស់»Jungkookញញឹមសឹងលឹបភ្នែកទៅកាន់នាងក្រមុំ

«មិនអីទេ សំខាន់លោករកនឹកមើលបំណងប្រាថ្នារបស់លោកហើយប្រាប់ខ្ញុំ ចាត់ទុកថាដូចជាលោកបានជួយខ្ញុំហើយ»Jungkookងក់ក្បាល

«ពេលដែលនឹកឃើញខ្ញុំនឹងប្រាប់នាង»

«ចុះបើខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញហើយនាងមិននៅក្បែខ្ញុំនោះ ឲ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ នាងមានទូរស័ព្ទទេ ឲ្យលេខរបស់នាងមកខ្ញុំមក ងាយស្រួលខ្ញុំទាក់ទង»Jungkookទាញទូរស័ព្ទចេញពីហោប៉ៅ

«ចង់ទាក់ទងខ្ញុំមិនចាំបាច់ប្រើទូរស័ព្ទទេ»សម្តីរបស់នាងធ្វើឲ្យJungkookអត់ឆ្ងល់មិនបាន

«មិនប្រើទូរស័ព្ទទាក់ទងនាងយ៉ាងម៉េចកើត?»

«ងាយណាស់ លោកគ្រាន់តែហៅឈ្មោះរបស់ខ្ញុំបីដង ខ្ញុំនឹងមករកលោកភ្លាម»

«ស្រួលដល់ម្លឹង?»Jungkookចំហមាត់សឹងតែរុយហើរចូល គេសឹងតែមិនជឿទេ អេ៎ភ្លេចទៅថានាងមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាសូម្បីតែវិធីទាក់ទងក៏មិនធម្មតាដូចគ្នា។ Kuxingមើលទៅអាការៈភ្លឹករបស់នាយទាំងអស់សំណើច

«យប់ជ្រៅហើយខ្ញុំលាសិនហើយណា»Kuxingលើកដៃលា នាយក៏ងក់ក្បាលបន្ទាប់មកនាងក៏ដើរចេញទៅ ពេលនាងចូលទៅក្នុងជណ្តើរយន្តបាត់ទើបJungkookចូលទៅក្នុងផ្ទះ

___

Jungkookឈរគិតមួយសន្ទុះ ចង់ដឹងថាអ្វីដែលKuxingនិយាយពិតឬអត់ ទើបសម្រេចចិត្តធ្វើតាមអ្វីដែលនាងបាននិយាយអម្បាញ់មិញនេះ។

«Kuxing Kuxing Min Kuxing...ឮខ្ញុំហៅទេ»Jungkookបិទភ្នែកទន្ទេញឈ្មោះរបស់មាឌតូចជាប់មាត់ ភ្លាមនោះស្រាប់តែសម្លេងគោះទ្វារជាច្រើនដងបន្លឺឡើង មាឌមាំបើកភ្នែកហើយដើរទៅបើកទ្វារ ក៏ឃើញវត្តមានរបស់ស្រីល្អរនៅមុខបន្ទប់ ទាំងមុននេះគេឃើញថានាងចូលទៅក្នុងប្រអប់យន្តច្បាស់ណាស់ នាងពិតជាឮគេមែនឬ?

«លោកហៅខ្ញុំមកមានការអី?ឬមួយលោកនឹកឃើញបំណងប្រាថ្នាទី2ហើយ»Kuxingបង្ហាញទឹកមុខសប្បាយចិត្តចេញមក នាងញញឹមសឹងរហែកមាត់ ព្រោះបំណងប្រាថ្នាទី1ទើបតែបានបញ្ចប់ទេបើគេនឹកឃើញបំណងប្រាថ្នាមួយទៀតនោះមិនយូរទេនាងនឹងបានត្រឡប់ទៅកន្លែងរបស់នាងវិញ

«អត់ទេ»Jungkookតបទាំងអេះអុញ ព្រោះមើលទៅនាងសប្បាយចិត្តណាស់តែគ្រប់យ៉ាងគ្រាន់តែជាការស្មានរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ នាងក៏ទម្លាក់ទឹកមុខ

«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថានាងពិតជាមកតាមការហៅរបស់ខ្ញុំមែនឬអត់ប៉ុណ្ណោះ ហិហិហិ ខ្ញុំធ្វើលេងទេ នាងទៅផ្ទះវិញចុះ»Jungkookលើកដៃអេះក្បាលហាក់រអៀសចិត្តដែលមកលេងសើចជាមួយនាងអីបែបនេះ Kuxingសម្លក់នាយបន្តិចហើយក៏ក្រវីក្បាលជាមួយចរិតរបស់គេ

«លេងខុសទំនង»Kuxingនិយាយចប់ក៏ដើរចេញទៅបាត់

ទុកឲ្យរាងក្រាស់របស់យើងនៅឈរចាំមើលនាងតែឯង។

នៅក្នុងប្រអប់យន្តដៃស្រឡូនមិនបានចុចចុះទៅជាន់ខាងក្រោមទេបែជាចុចទៅជាន់ខាងលើទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីដល់ហើយនាងក្រមុំក៏បោះជំហានដើរទៅរកបន្ទប់ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីនេះប៉ុន្មានទេ នាងប្រាកដខ្លួននៅមុខបន្ទប់ដែលយើងដឹងច្បាស់ថាជាបន្ទប់របស់នាងផ្ទាល់។ Kuxingបើកទ្វារចូលទៅខាងក្នុងហើយបន្តទៅក្នុងបន្ទប់រួចទុកកាតាបនៅលើតុនិងទម្លាក់ខ្លួនទៅលើពូកបន្ទាប់មកក៏បើកថតតុដែលនៅជាប់ក្បាលគ្រែនិងទាញសៀវភៅពណ៌ត្នោតនិងប៊ិចចេញមក។ សៀវភៅត្រូវបើកឡើងវាក៏បញ្ចេញពន្លឺមកដដែល រាងតូចបើកមួយទំព័រៗដល់ទំព័រចុងក្រោយដែលមានឈ្មោះJungkookនៅលើក្រដាសនោះ បន្ទាប់មកទៀតនាងក៏សរសេរពីបំណងប្រាថ្នាដែលJungkookបានប៉ងកាលពីល្ងាចមិញទៅលើសៀវភៅ ក្រោយពីសរសេររួចរាល់នាងក៏បានរៀបចំសៀវភៅទុកនៅកន្លែងដើមវិញមុននឹងទម្រេតខ្លួនទៅខាងក្រោយដោយការហត់នឿយ។

___

«មានអ្នកណាដឹងទេថាហេតុអីហេតុថ្ងៃនេះJungkookមិន មករៀន រាល់លើកដែលគេឈប់គឺតែងតែសុំច្បាប់តែថ្ងៃនេះមិនឃើញគេCallមកដាក់ច្បាប់ដូចរាល់ដង»អ្នកគ្រូប្រចាំថ្នាក់ពេលដែលបាត់សិស្សសំណព្វមិនឃើញមករៀនក៏សួរទៅអ្នកក្នុងថ្នាក់ប៉ុន្តែដូចជាគ្មានអ្នកណាដឹងថានាយកំលោះរបស់យើងបាត់ទៅឡើយក៏ដោយសារតែនាយជាអ្នកដែលស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងថ្នាក់និងមិនសូវចូលចិត្តនិយាយស្តីជាមួយអ្នកណាទើបមិនមានអ្នកដឹងលើកលែងតែនាងក្រមុំដែលតែងតែអង្គុយក្បែនាយនោះ នាហក៏ងើបឈរឡើងហើយប្រាប់ទៅអ្នកគ្រូ...

«ចាស៎អ្នកគ្រូគឺបងប្រុសរបស់Jungkookជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ទើបគេមិនបានមករៀនព្រោះរវល់នៅមើលបងប្រុស ហើយJungkookក៏បានឲ្យខ្ញុំសុំច្បាប់ជំនួសគេផងដែរ»Kuxingអង្គុយចុះវិញនៅពេលដែលនិយាយចប់ អ្នកគ្រូងក់ក្បាលតិចៗទទួលដឹងនូវអ្វីដែលនាងនិយាយទើបតបថា...

«មិនអីទេចឹងអ្នកគ្រូនឹងដាក់ច្បាប់ឲ្យគេ ឥឡូវយើងរៀនបន្តទៀត!»

___

«នែ៎! ឯងដូចជាជិតស្និទ្ធជាមួយJungkookហើយចូលរៀនមិនទាន់បាន1អាទិត្យស្រួលបួលផង»Jiraនិយាយចំអន់Kuxingខណៈកំពុងដើរទៅរោងអាហារជាមួយគ្នា

«មានឯណាកុំចេះតែថា ខ្ញុំនិងJungkookគ្មានស្និទ្ធស្នាលគ្នាអីទេ»Jiraឈប់ឆ្ងក់នៅមុខKuxingបន្ទាប់ពីឮអ្វីដែលនាងនិយាយ

«គ្មានស្និទ្ធស្នាលយ៉ាងម៉េចព្រោះពីម្សិលមិញខ្ញុំឃើញឯងដើរតាមJungkookរហូត តាំងពីដែលថ្ងៃចូលរៀនមក

ឃើញអ្នកទាំងពីរនិយាយគ្នារហូតហ្នឹងទាំងដែលគេកម្រនិយាយជាមួយអ្នកណាណាស់ អ្នកទាំងពីរធ្លាប់ស្គាល់គ្នាពីមុនមកតើមែនទេ?»

«ទេ!! ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់គេទើបតែស្គាល់គេពេលចូលរៀននេះឯង»Kuxingបែកភ្នែកធំៗបដិសេធអ្វីដែលJira

និយាយ ត្បិតវាជាការពិតនាងមិនធ្លាប់ស្គាល់គេពីមុនមកនោះទេ គ្រាន់តែនាងដឹងគ្រប់រឿងរ៉ាវរបស់គេទាំងអស់ទោះជានាងមិនធ្លាប់ស្គាល់គេពីមុនមកក៏ដោយ

«ពិតអត់?»Jiraជ្រឹបភ្នែកប្រឹមៗសម្លឹងចាំចាប់កំហុសមាឌតូច

«ពិត!!»

«បានហើយឈប់ខ្វល់ទៅ ប្រញាប់ទៅញ៉ាំបាយវិញជិតដល់ម៉ោងចូលរៀនហើយ»Kuxingចាប់បង្វែរខ្លួនJiraហើយរុញនាងពីក្រោយខ្នងដើម្បីឲ្យនាងដើរទៅមុខ បើមិនធ្វើបែបនេះទេប្រាកដណាស់ថានាហមិនឈប់សួរឡើយ

To be continue...