"Hello Jimin ကိုယ်က Jungkook

JeonJungkook ....ဒီနေ့ကစပြီး

မင်းက ကိုယ်နဲ့နေရမှာ....

မင်းဖေဖေက ခရီးအဝေးကြီးထွက်သွားလို့

ဒါပေမယ့်ပြန်လာမှာဝမ်းနည်းစရာမလိုပါဘူး

ကိုယ်နဲ့နေချင်တယ်မလား..."

"ဖေဖေက ခရီးထွက်သွားတာမဟုတ်ပါဘူး

လူသတ်မိလို့ ထောင်ကျသွားတာ

ဦး အလိမ်ခံရတဲ့ပုံပဲ...."

အမိန့်တစ်ခုချတဲ့နေ့က ဇာတ်ကွက်လေးတစ်ခု။

"မင်း သိနေတာလား....."

"ကိုယ့်မိဘတွေကိစ္စပဲသိရတာပေါ့...ဦးစိတ်မကောင်း

မှာစိုးလို့ ဖေဖေလိမ်ထားတာ..."

၅နှစ်သားလေးရဲ့မျက်လုံးပြာတွေဟာ

ပုံမှန်မဟုတ်နေ....ကြုံတွေခဲ့ရသောအဖြစ်အပျက်

ဆိုးတွေထဲသေချာစွာကျိုးကြေခဲ့ပြီးသော

နှလုံးသားနုနုငယ်ငယ်လေးကိုလှမ်းမြင်နေရတဲ့အထိ။

JEon ထိုမျက်လုံးလေးတွေကိုစတွေ့ထဲက

သနားခြင်းနဲ့ မေတ္တာတွေလုံလောက်စွာပုံအောခဲ့သည်။

"Jimin လို့မခေါ်ပါနဲ့Adrian...ပါ

New York မှာ ကျွန်တော့်ကို Adrian လို့ပဲသိကြတယ်"

လောကဓံကသင်ပေးထားသောကလေးလေး

သည်ကလေးမဆန်နေ..။ထိုကဲ့သို့အပြုအမူ

လေးတွေကပဲတမျိုးလေးချစ်စရာကောင်းခဲ့သည်။

"ကိုယ်က Jeon....Jeonလို့ခေါ်လို့ရတယ်

ဦး လို့ခေါ်ရမှာ မင်းအတွက်အဆင်မပြေရင်

ခေါ်ကြည့်..."

အသံထွက်လေးလွဲသွားသည်။သူထွက်လာခဲ့တာ

"James....."

Adrian ..က Jamesလို့ခေါ်မိရုံနဲ့သိပ်နွေးထွေး

စွာပြုံးသွားသော သူစိမ်းလူကိုမော့ကြည့်နေသည်။

တက်တူးတွေနဲ့လက်တွေကိုကမ်းပေးတဲ့အခါ

Adrian ..က လက်သေးသေးတွေကိုထိုလက်ဖဝါး

ထဲသို့လိုလိုချင်ချင်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူစိမ်းဆိုပေမယ့်...အဖေ့သူငယ်ချင်းဆိုတာထက်

ဘာမှပိုမသိရတဲ့ ပထမဆုံးမြင်ဖူးတဲ့

တောင်ကိုရီးယားက လူတစ်ယောက်အပေါ်

နွေးထွေးတဲ့လက်ဖဝါးတွေရဲ့ချိတ်ဆက်မှုလေးရလိုက်

တာနှင့်Adrian က ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဆိုးဝါးတဲ့ဘဝနေ့တွေပြီးသွားပြီဟုသတ်မှတ်လိုက်

သည်။နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလာတဲ့အခါ

ညွှတ်ကိုင်းသွားသောနှုတ်ခမ်းပါးတွေကို

အထူးအဆန်းလိုခပ်ကြာကြာငေးစိုက်ပြီး

ဒီလူဟာ သူ့အတွက်လိုအပ်ခဲ့သောမေတ္တာတရား

တွေဆောင်ကျဉ်းပေးနိုင်မယ့် ကယ်တင်ရှင်လို့

တွေးခဲ့သည်။

တက်တူးတချို့နဲ့လက်တွေရဲ့ဆွဲခေါ်ရာနောက်

ယုံကြည်စွာပဲအဲ့နေ့ကလိုက်လာတော့သည်။

James သည် အဲ့ဒီနေ့ကအသက်စဝင်လာပြီး

၂၃နှစ်အရွယ်Jeonဟာ အိမ်ပြန်မိဘတွေကို

အတိုက်အခံလုပ်ပြီးနောက်အဲ့ဒီနေ့အဲ့ဒီအချိန်ကစ

Newyork မှာအိမ်ကြီးကြီးတစ်လုံးဆောက်ကာ

Adrian ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

"Adrian....ရေကူးသင်ရမယ်..."

"Adrian စက်ဘီးစီးရအောင်...."

"Adrian စာကောင်းကောင်းသင်ရမယ်...."

"Adrian...ကလိမ္မာတဲ့ကလေး....."

"Adrian အဖေ့ကို လွမ်းနေလား..."

"မလွမ်းဘူး...မိဘဖြစ်တာနဲ့အတူတူနေချင်

ရမယ်လို့မှမဟုတ်တာ...ကျွန်တော့်မိဘတွေက

တစ်ချိန်လုံးဆူပူရန်ဖြစ်နေတာကြီး

နားအေးနေရတာ ကောင်းပါတယ်..."

၁၆နှစ်သား Adrian ရဲ့ အတွေး...။

မိဘနဲ့သားသမီး။ သမီးရည်းစားအတွဲ။

သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးတွေမှာ

တစ်ဖက်ကတစ်ဖက်ကိုအမှန်တကယ်ခင်တွယ်မှ

တစ်ဖက်ကတစ်ဖက်ကို စိတ်စေတနာပါစွာ

မျှဝေနားလည်ပေးမှ...တစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသား

ကိုတစ်ယောက်ကနားစွင့်ပေးမှ..

အားနည်းချက်တွေအပေါ်လက်ခံသိရှိပေပြီး

အားသာချက်တွေအပေါ်ဝမ်းသာပေးနိုင်မှ...

ညီမျှခြင်းတွေဖြစ်လာနိုင်တာ။

မိဘဖြစ်လာပြီး စိတ်ချမ်းသာစရာ

တစ်စုံတရာမှမပေးနိုင်ဘဲမျှဝေခံစားခြင်း

တွေမရှိဘဲ နားမလည်န်ိုင်ဘဲ

လိုချင်တာတွေဖြစ်ချင်တာတွေကိုပဲ

အပြိုင်အဆိုင်ပူလောင်နေခဲ့ကြပြီး

တစ်ဖက်က မခင်တွယ်ဘူး

မနေနိုင်ဘူး..အတူတူမရှိရလည်းဖြစ်တယ်

မလွမ်းပါဘူးဆိုတဲ့အခါ မရဘူးချစ်ခင်တွယ်တာရမယ်

မိဘ ပဲလေ လို အတ္တကြီးပြလို့မရဘူးလေ။

Adrian မမှားဘူးလို့ပဲ ထင်ရတာပဲ။

Adrian ဟာ ဘာကိုမှသိပ်တမ်းတမ်းတတမဖြစ်ခဲ့ပါ။

သာယာအေးဆေးစွာနဲ့Jamesနဲ့

နေ့ရက်တွေကို အဆူခံရင်း တဖြတ်ဖြတ်

အရိုက်ခံရင်း ဒီခြံဝန်းထဲ မှဲ့ဝင်းလာသော

ပန်းသီးချိုချိုလေးတစ်လုံး....။

ဒီလူကြီး နဲ့ ဒီကောင်လေးကြားထဲကအတိမ်အနက်

တွေ...ခိုင်မာစွာချည်ထားပြီးသောကြိုးတွေ

နေ့စွဲတစ်ခုစီက အဖြစ်အပျက်တွေဟာ

ခြံဝန်းအကျယ်ကြီးထဲ ဘယ်လောက်တောင်များ

လိုက်မလဲ.....။

ကိုယ့်စိတ်ကူးနဲ့တွေးကြည့်လိုက်ရင်

တွေးကြည့်မိသလောက် များပြားသော

အမှတ်တရ လှလှလေးတွေ ပေါပေါများများရှိခဲ့

ပါလိမ့််မည်.....။

ပုံမှန်အလုပ်ပြန်လာသူနှင့် ကျောင်းကပြန်လာသူ

တို့၏ကားတွေသည်ခြံထဲကိုကွေ့ဝင်လာတိုင်း

အရှိန်ပြင်းမနေတတ်ပါ...။

လက်ရှိရဲ့ ညမှာတော့ အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ

မောင်းနှင်ဝင်ရောက်ခဲ့တော့သည်။

"မလိုက်ဘူးလို့ပြောနေတာကို!!!!!..."

ကားတံခါးဖွင့်ကာJimin အားအိမ်ထဲကိုဆွဲခေါ်

နေသောJeonသည် အဲ့ဒီ..အိမ်မပြန်ဘူး

မလိုက်ဘူး အတူမနေချင်တော့ဘူးဟု

ပြောလျှင် ပို၍ပို၍ဒေါသကိုဆွနေသလိုပဲ။

ပုခုံးပေါ်ထမ်းတင်ကာအပေါ်ထပ်ရဲ့လှေကား

တွေပေါ်တက်သွားခဲ့ပြီးပူထူနေအောင်

အရိုက်ခံရသောကျောပြင်တွေသည်

နာကျင်လွန်းလှစွာ...။

အခန်းကျယ်ကြီး၏တံခါးကိုကန်ဖွင့်ကာ

Lockချပိတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်

အနက်ရောင်အိပ်ရာပေါ်ပစ်ချလိုက်တဲ့အခါ

ညစ်ပေပေဖိနပ်လေးတွေနဲ့စုံကန်ခံရပြန်သည်။

JEonဟာဖိနပ်တွေကိုဆွဲချွတ်ကာ

ဒေါသတကြီးလွှတ်ပစ်လိုက်ပြီး

Jimin ပေါ်အုပ်မိုးလိုက်ကာလက်ကောက်ဝတ်တွေအား

တင်းကျပ်စွာဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုအဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့...Adrian

မင်းကိုယ့်ကို အဲ့ဒီလိုမျိုးသဘောထားတယ်ဆို

တာကိုယ်ဘယ်လိုမှမယုံဘူး...

မင်းမျက်လုံးတွေက မလိမ်တတ်ခဲ့ပါဘူးကလေးရယ်.."

JEonမျက်လုံးထဲကမျက်ရည်တွေသည်

ရုန်းရကန်ရ၍နီရဲနေသောမျက်နှာလေးပေါ်

တစက်ချင်းစီးကျတော့ အပြာရောင်မျက်လုံး

လေးတွေသည်မနှစ်မြိုနေသောအဓိပ္ပာယ်တွေနဲ့။

"ဒီထက်ရှင်းအောင်လည်းထပ်မပြောတတ်

တော့ဘူး ဘာကိစ္စငိုနေပြန်တာလဲ...."

"ကိုယ်လက်မထပ်ပါဘူး

မင်းဆီကရုန်းလို့ရမလားလို့စမ်းသပ်ခဲ့မိတာပါ

နာကျင်စေခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော်အဲ့တာတွေစိတ်မဝင်စားတော့ဘူး

နာလည်းမနာကျင်ခဲ့ပါဘူး...

ခုဖိထားတဲ့လက်တွေကိုသာလွှတ်ပေးပါ..."

"မင်းကို ငါပိုင်တယ်...Adrian...."

"ဘယ်သူပြောတာလဲ....."

"ငါ့စိတ်ကစမ်းသပ်လို့ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးနော်...."

"သောက်ဂရုမစိုက်ဘူး...လွှတ်စမ်း!!!"

အလစ်အငိုက်တွင်Jeonကိုတွန်းလွှတ်ကာ

အိပ်ရာပေါ်မှပြေးဆင်းသွားသော

ကောင်လေး၏ဖိလေ ကန်လေ အခြေအနေသည်

JEonစိတ်တွေကိုအဆုံးအထိအရိုင်းဆန်ခဲ့စေ၏။

အလွယ်တကူပဲအခန်းတံခါးဖွင့်ကာ

ပြေးမထွက်ခင် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး

အိပ်ရာပေါ်ပစ်ချကာ Jeonဟာခပ်ပြင်းပြင်းသော

အနမ်းတွေကိုစတင်ကျဲချလိုက်သည်။

"စိတ်တိုင်းမကျလို့ အထိမခံနိုင်တော့တာ

ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ်အခွင့်အရေးပေးပါAdrian

စိတ်ပါလွတ်သွားစေဖို့အာမခံတယ်...."

"James!!!"

လွယ်ကူမလိုလိုနဲ့ခက်ခဲသောအထိအတွေ့

တွေဟာနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကိုအရှိန်အဟုန်

ဖြင့်ဆွဲယူသွားတဲ့အခါ Adrian ဟာ

အပြင်းအထန်ရုန်းကန်နေဆဲ...။

JEonလက်တွေဟာ ပျော့ဖတ်ဖတ်အင်္ကျီအောက်

ဘက်သို့လျှိုဝင်လာပြီးနယ်မြေတစ်ခုကို

ပွတ်တိုက်ထိယူသွားတဲ့အခါ Adrian နှလုံးခုန်သံ

တွေကိုကျယ်လောင်စွာကြားလာရသည်။

ရုန်းရမယ်ဆိုတဲ့အသိနဲ့အပြင်းအထန်းတွန်း

လွှတ်နေသည့်ကြားက အသားစိုင်တွေအပေါ်

ဖြတ်သန်းသွားသောသန်မာသောလက်တွေ...။

ကျွမ်းကျင်လွန်းတဲ့အနမ်းဘာသာရပ်မှာ

ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းတွေက သူ့နှုတ်ခမ်းပါးတွေထက်

အင်အားကြီးတယ်လို့သတ်မှတ်၍ရပေမယ့်

တကယ်တမ်းကျ မှားနေခဲ့ပါသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်အစားတွေကို

သူဘယ်လိုမျိုးဖယ်ခွါလိုက်မှန်းတောင်မသိ...။

Adrian စကားလုံးတွေဟာ

ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့

မာနကို မခံချင်အောင်သွားဆွလိုက်သလို

ဖြစ်သွားကြောင်း ကလေးလေးကနားမလည်ခဲ့။

"မကြိုက်ပါဘူးဆို......"

နုနယ်သောအလှတရားအားလုံးဟာ

အခန်းမီးရောင်အောက်ထင်ရှားစွာ

လှတာထက် အများကြီး အများကြီး

ပိုသာလွန်နေကာ Jeonဟာ နေရာမလပ်

အဆက်မပြတ်နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။

"မနမ်းနဲ့!!! မနမ်းပါနဲ့တော့...."

နေရာတိုင်းကိုဖိကပ်သွားသောနှုတ်ခမ်းပါးတွေ

ရဲ့ဒဏ်ကိုရူးနေအောင်ခံနေတာမို့

ကျယ်လောင်သောအော်ဟစ်လိုက်သံကို

JEonက မျက်နှာလေးဆီပြန်ရောက်လာကာ

နှုတ်ခမ်းတွေကိုစုတ်ယူစားသုံးပြီးပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သောအနက်ရောင်

Shirtသည်အိပ်ရာပေါ်လွင့်စင်ပြုတ်ကျသွားကာ

မျက်စိရှေ့တည့်တည့်ပေါ်လာခဲ့သော

ကျစ်လစ်သောခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်မှု၏

အလှတရားသည် ပြာလွင်လွင်မျက်လုံးတွေကို

ယောက်ယက်ခတ်မှုတွေစတင်ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

"လာမယ့် October 13ကျရင်...

နှလုံးသားနေရာမှာ ကိုယ်Adrian လို့

တက်တူးထိုးပေးမယ်ဘာတွေကိုပဲမကျေနပ်နေနေ

တော်လိုက်ပါတော့နော်...."

နားနားကပ်ကာချော့မြူနေသောအသံတိုးရှရှ။

သူစိတ်ကောက်စိတ်ဆိုးနေတာမဟုတ်

ကြောင်းဒီလူကိုဘယ်လိုများရှင်းပြရပါ့မလဲ။

အဘယ်မျှသောငြင်းဆန်ခြင်းတွေသည်

နားရွက်ဖျားလေးကို မထိတထိစုတ်ယူပြီး

ခပ်အက်အက်အသံတွင်၁၉နှစ်သားလေး၏

သွေးသားတွေဟာသိပ်သနားဖို့ကောင်းလာခဲ့သည်။

ပန်းနုရောင်ခန္ဓာကိုယ်လေးကိုမှောက်လိုက်ကာ

လည်တိုင်စပ်တွေကစတဖွဖွနမ်းလာခြင်းသည်

ကျောပြင်တစ်ခုလုံးအပြည့်...

အင်အားတွေသည်လုံးဝဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ပြီ။

ထွက်ပြေးချင်နေပေမယ့်

ထောင်ချောက်မှာရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်မိနေတဲ့

ယုန်ဖြူလေးလိုပဲ....။

ထောင်ချောက်က လည်း....ထွက်ပြေးဖို့

အင်အားတွေအရှင်းပျောက်လာအောင်

တော်လွန်းတတ်လွန်းနေခဲ့ပါ၏။

လူကသာတွန်းနေတာ စိတ်ကမတွန်းလာနိုင်

တော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ငိုချင်စိတ်ကို

ဖြစ်လာစေတော့သည်။

Adrian တစ်ခါမှမငိုခဲ့ပါ...။

ငိုရမှာကိုကြောက်၍ဖြစ်သည်။

ငိုတာနဲ့ ဒီလူဟာ အားနည်းတယ်ဟုထင်ပြီး

ဝိုင်းဝန်းအနိုင်ကျင့်လာကြမှာစိုး၍

Adrian မငိုခဲ့ဖူးပါ။

Adrian ဟာ သူ့ဘဝအပေါ်အမြဲစိတ်မလုံခြုံနေသော

ကလေးတစ်ယောက်မို့ တချို့အတွေးတွေဟာ

လွန်မှားနေတတ်သည်။

ငိုချင်စိတ်သာဖြစ်လာခဲ့တာပါ...

မျက်ရည်စတွေမဖြစ်ပေါ်လာခဲ့

အသက်ရှုနှုန်းတွေသည်အလွန်ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

JEonဟာ ခန္ဓာကိုယ်ဆွဲလှည့်ကာ

အပြာရောင်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ငေးပြီး

အနားသို့တဖြည်းဖြည်းတိုးကပ်လာကာ

နှာခေါင်းထိပ်လေးနှစ်ခုကိုထိလိုက်ပြီးနောက်

"ချစ်တယ်....Adrian...."

ပထမဆုံးကြားဖူးခဲ့သောအကြင်နာစကားလေး

တစ်ခွန်းပဲ....။

James သူ့ကိုတစ်သက်လုံးယုယခဲ့ပေမယ့်

ဒါဟာဖြူစင်တဲ့မေတ္တာသပ်သပ်ပဲမို့မထူးဆန်းသော်ငြား

နှုတ်ခမ်းတွေနမ်းရင်း "ချစ်တယ် Adrian"

ကတော့ အတိတ်တွေ အနာဂါတ်တွေ

လက်ရှိမှာ သူ့စိတ်နှလုံးသားတွေထဲက

ခံစားနေရသော ခံစားချက်အကြောင်းအရာတွေ

ကိုပါအားလုံးမေ့သွားစေတဲ့အထိ....။

"သိပ်ချစ်တာမလို့...မရုန်းထွက်ချင်စမ်းပါနဲ့ကွာ..."

အနိမ့်သံတွေသည် မှောက်မှားခြင်းကိုဖြစ်စေ

တတ်ပါ၏။Adrian ရဲ့ကကြိုးတွေကလှတယ်ဆို

James ရဲ့ကကြိုးတွေကခမ်းနား၏။

မနမ်းသင့်သောပန်းကလေးမို့လူကြီး

တစ်ယောက်လည်းရှောင်ရင်းဖယ်ရင်း

ဆင်ခြင်ရင်း ချူပ်ထိန်းရင်း မွန်းကျပ်ခဲ့မှာပဲ။

မြတ်မြတ်နိုးနိုးနှင့်ပါးနုနုလေးနှစ်ဖက်ကို

ဖွဖွလေးကိုင်ကာ ယုယုယယပြောနေတဲ့သူ။

ဆုံးဖြတ်ချက်က ချပြီးခဲ့ပါပြီ...။

ဒါပေမယ့် ဒုတိယမြောက်ထပ်ချရမယ့်

ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုခက်လွန်းနေပါ၏။

Adrian အတွက် အလွန်အမင်းပင်ပန်းလွန်းစရာပင်။

ဝိုင်းစက်နေတဲ့ Jeonမျက်လုံးတွေဟာ

တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေပြီး မရုန်းနိုင်ခြင်း

ကဗျာတွေကို အထပ်ထပ်သီကုံးနေခဲ့သည်။

Adrian မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ကျသွားကာ

တွန်းထားသော လက်ကလေးတွေအားလျှော့

သွားသည်နှင့် ညကို စဆေးခြယ်ပုံက

ခပ်ရင့်ရင့်အရောင်လေးများဖြင့်။

Adrian မျက်ခုံးတန်းလေးတွေတွန့်ချိုးသွားကာ

မဲ့သွားပုံလေးက ရင်ဖိုစရာ...။

ပန်းသီးလေးတစ်လုံးရဲ့အချိုမြိန်ဆုံး

အချိန်အခါလေးကို James က

စားသုံးနေရသလို...အရာရာဟာနုနယ်မှု

ဆန်းသစ်မှု...ချိုမြိန်မှုပျားရည်တွေကြီးပဲ...။

တချို့သောပန်းသီးလေးအားကိုက်ချက်များတွင်

မျက်လုံးလေးတွေစုံမှိတ် ပုခုံးတွေကိုလက်သည်း

ပါးပါးလေးတွေနဲ့ထိုးစိုက်အားပြုလိုက်ပုံက

အန္တရာယ်တွေများလှပါတယ်။

ပန်းသီးစိတ်ကလေးနူးညံ့လွန်းလို့

ကြမ်းတမ်းခြင်းသောလမ်းJEon

ရွေးဖိုရန်စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေမယ့်...

စိတ်တိုင်းမကျပါဘူး....မသာယာဘူး

အတူတူမနေချင်တော့ပါဘူး ဆိုတဲ့စကားသံ

တွေဟာ ...ဆန္ဒကို မီးမြိုက်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ပန်းနုရောင်လေးမှအနီရောင်လေး

တောက်သွားတဲ့အထိ...အလူးလူးအလဲလဲရယ်။

ခရီးတစ်ခုရဲ့အချိန်တစ်ခုအကြာမှာ

Jeon အထိအတွေ့တွေရဲ့ အရှိန်အဝါဟာ

ထိတွေ့နေရင်းနဲ့ကို အသိစိတ်မဲ့လာသလိုပဲ။

နာကျင်နေ၍မဟုတ်...ပင်ပန်းနေ၍မဟုတ်

ဝမ်းနည်းနေ၍မဟုတ်......

JEonကျောပြင်တွေကိုမလွတ်တမ်း

ဖက်တွယ်ထားသောလက်ကလေးတွေထဲ

အဖြေတွေရှိသည်။

လိုတာထက်ရမ်းကားမိလို့သူ့အတ်ိုင်းအတာ

ထက်ကျော်လွန်တဲ့အခါ အသနားခံသလို

ကြည့်လာသော အပြာရောင်မျက်အိမ်လှလှလေး။

Adrianရဲ့အနှစ်သာရဟာ ဘယ်နေရာမှာမှ

ရှာဖွေရန်မလို.....ပင်လယ်လိုမျက်လုံးတွေပဲ။

"ငိုချင်ရင် ငို ချလိုက် Adrian....

မင်းခုသာငို ချလိုက်ရင်...ကိုယ်တကယ်ရူးသွားတော့မှာ

အရမ်းလှတယ်....အဆုံးမဲ့ကိုလှနေတာ

သိရဲ့လား...နမ်းပါရစေ...."

အရူးအမူးနမ်းရင်း လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ

အချိန်တော်တော်ကြာအထိ အခန်းထဲလွှမ်းမိုး

ထားခဲ့သည်။

နာရီသံတစ်ချက်ချက်နဲ့ အချိန်ဘယ်လောက်

ကုန်ခမ်းသွားပြီလဲဆိုတာ မတွက်ဆမိ။

နမ်းလို့မဝခဲ့ဘူး..။ချစ်လို့လည်းမဝခဲ့ပါဘူး။

အိပ်ရာကျယ်ကြီးထဲ စိတ်ကြိုက်

အရုပ်ကလေးကို ဘယ်လိုဘယ်ပုံချစ်ရချစ်ရ

လှပစွာနူးညံ့နေတုန်းပဲ.....။

အနက်ရောင်စောင်ကိုနှစ်ယောက်လုံးအပေါ်

လွှမ်းခြုံလိုက်ရင်း Jeonဟာ

ရင်ခွင်ထဲမှာAdrian ကိုလုံခြုံစွာသိမ်းထားခဲ့သည်။

"Adrian...."

"Imm....."

"အဖြေပေးအုန်းလေ...."

ရင်ခွင်ကျယ်ရဲ့အငွေ့အသက်တွေထဲ

ငြိမ်ငြိမ်လေးနေခဲ့သည်။

တုံ့ပြန်မှုကိုစောင့်ရင်းJeonဟာ

ဆံပင်ဝါဝါလေးတွေအားတိုးဝှေ့နမ်းနေခဲ့သည်။

"Jimin ရေ......ကိုယ်မေးနေတယ်လေ..."

"မချစ်ပါဘူးဆိုတာပြောပြီးပြီလေ

အတူတူအိပ်လိုက်ရလို့ချစ်သွားပြီလို့

ထင်နေတာလား...ဒါကJames အနိုင်ကျင့်တာနော်..."

JEonဟာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲရင်ခွင်ထဲက

မျက်နှာလေး၏ပါးတစ်ဖက်အား

ထိကိုင်ကာ

"မထင်ပါနဲ့...မဟုတ်ပါဘူးကလေးရယ်...

ကိုယ်အနိုင်ကျင့်တာမဟုတ်ရပါဘူး

ချစ်လို့ပါ...သဝန်တွေလည်းတို

မင်းစကားတွေအပေါ်ကိုယ်မခံစားနိုင်လို့ပါ

ဒါက ချစ်ကြတာပါ...Adrian ...

ကိုယ်သာအနိုင်ကျင့်တယ်ဆို....

မင်းခံစားချက်တွေ....ဘယ်ခရီးရောက်ပါ့မလဲ...."

ခန္ဓာကိုယ်ကိုလိမ်၍မရတာမို့

JEonက လည်ဝယ်လှ၏။

"ကျွန်တော်က မချစ်လည်း ခရီးရောက်တယ်..."

Adrian ကအားမနာတတ်...။

အကြောက်အလန့်မဲ့စွာ ပက်ခနဲသော

စကားကို လူကြီးကသည်းခံလိုက်တဲ့ပုံ။

ထပ်ပြောရင် ထပ်ရိုင်းရုံကလွဲဘာမှထပ်မရှိ။

ပြောရဆိုရ ကျပ်လွန်းလှတာမို့ Jeon

သိပ်စိတ်မရှည်တော့တာနှင့်ရင်ဘက်ပေါ်

ဆွဲတင်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲစုလိုက်တော့

နှုတ်ခမ်းလေးတွေဆူထွက်လာသည်။

ပြွတ်ခနဲနမ်းလိုက်ကာ အသဲတွေယားနေပြန်သည်။

ရင်ဘက်ပေါ်မှသူ့ကိုစနောက်၍ချက်ချင်း

ဆင်းသွားသောကောင်လေးသည်

စောင်ထဲတိုးဝှေ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

JEonဟာ စောင်ထဲလိုက်ဝင်ကာကျိုးကြေ

မတတ်ဖက်ထားရင်း အစုန်အဆန်နမ်းနေပြန်သည်။

"ပန်းသီးလေး...သိပ်ချစ်စရာလေး

အရိုင်းအစိုင်းလေး.....JeonJiminလေး...."

"JEon...Jimin...."

ကိုရီးယားယဉ်ကျေးမှု

တွေ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ

အခြေခံတောင်မသိသော ကောင်လေးမို့

နာမည်နှစ်လုံးပေါင်းသွားခြင်းကို

သိပ်နားမလည်တဲ့ဟန်။

"Titanic မှာ ရို့စ်ဒေါ်ဆန် ဖြစ်သွားတာကို

မင်းနားလည်တယ်မလား..."

"မင်းသားသေရင်အိပ်ပျော်ပျော်သွားတာ

နောက်ပိုင်းဟာတွေမသိဘူး...."

"ဂျစ်နေလိုက်....ကပ်သီးကပ်ဖဲ့တွေလုပ်နေလိုက်

ငါ့ကို တစ်သက်လုံးသွေဖယ်နေလိုက်

မင်းကို ဒီည ဝါးစားပစ်မယ်...."

JEonဟာ အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးအား

တကယ်ပင် ဝါးစားပစ်၍ရလျှင်

ဝါးစားတော့မည်ပုံ...တင်းကျပ်စွာဖက်ထားကာ

ဆောက်တည်မရ ဘယ်နေရာလေးထိထိ

မွှေးကြူလိုက်ချင်သောစိတ်တွေနဲ့ ယောက်ယက်ခတ်စွာ။

Adrian အပေါ်အုပ်မိုးလိုက်ကာမြတ်နိုးစွာ

စိုက်ငေးနေသောမျက်လုံးတွေအားAdrian

ကလည်းတုံ့ပြန်စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"လှတယ်...ကမ္ဘာပေါ်မှာအလှဆုံးကလေးလေး..."

"JeonJungKookရဲ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို

အသက်အရွယ်အပိုင်းအခြားတိုင်းမှာ

သေသေသပ်သပ် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့

သိပ်ချစ်စရာလေး....."

"ဘာအခက်အခဲတွေပဲရှိရှိ...ကိုယ့်ကိုယုံပါ Adrian....

လက်ထပ်ကြမယ်နော်......"

စကားအမျှင်တွေထပ်ရှည်လာအုန်းမှာသေချာသည်။

နားထောင်လို့မကောင်းနေသောစကားတွေမှ

မဟုတ်တာပဲ...။တစ်ခွန်းအလျှောက်တစ်ခွန်းပဲ။

Coffee Menu တွေလောက် စ်ိတ်ရှုပ်ထွေးရတာမျိုး

မရှိပါ....။

"ကျွန်တော်အဲ့တာတွေထပ်မကြားချင်

တော့ဘူး ခံလည်းမခံစားတတ်ဘူး

ပြီးတော့ James နဲ့ လည်း မလိုက်ဖက်ပါဘူး

တော်လောက်ပြီ....."

"ချစ်ခြင်းမေတ္တာလေ Adrian....."

"ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲနမ်းလိုက်ကြရအောင်

ပြီးရင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အတူတူအိပ်ရအောင်

ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေလို့ပါ...."

JEon ချခင်းပြမယ့် အချစ်ဝိသေသတွေကို

Adrian က နှုတ်ခမ်းပါးလေးအား

ဆွဲယူခိုနားလိုက်ပြီး ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

ချစ်တာထက် အချစ်ခံရခြင်းကပို၍နှစ်သက်စရာ

ကောင်းသလို..ဦးဆောင်နမ်းလိုက်ရတာထက်

ချစ်ရသူရဲ့ အနမ်းတွေကို ခံယူရတာပို၍

လွင့်မျောစရာကောင်းပါသည်။

JEonက မလှုပ်သာမလူးသာ....။

တဖန်ပြန်လည်ဦးဆောင်သွားကာ

ခပ်ရိုင်းရိုင်းပဲ Jeonပေးခဲ့သောကြင်နာခြင်းတွေကို

မောမောပန်းပန်း သူက ဆောင်ယူခဲ့သည်။

ညသည်..အလွန်ညစ်ညစ်နွမ်းနွမ်းဆန်ခဲ့ပါ၏။

ညသည် မကြားဝံ့စရာအသံတချို့ဖြင့်

အသက်ဝင်ခဲ့ပါ၏။

အိပ်ရာပေါ်က ပြုတ်ကျလာသော ပစ္စည်း

တွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ

ဗရုတ်ဗယက်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့နေသည်။

လက်ဖဝါးသေးသေးပေါ်တက်တူးအပြည့်နဲ့

လက်ဖဝါးကြီးက ဖိကပ်ကာ

အိပ်ရာထဲနစ်ဝင်သွားပုံတွေ...

ပါးရိုးမှ လည်တိုင် ရင်ဘက်အကျယ်ကြီးတွေအထိ

စီးဆင်းနေသော James ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က

ချွေးစက်တွေ....။

အသန်မာဆုံးသော တည်ဆောက်မှုတွေက

ပေးစွမ်းတဲ့ အနိမ့်အမြင့်တွေကြောင့်၁၉နှစ်သား

လေးဟာ တကိုယ်လုံးရဲပတောင်းခတ်နေကာ

အလွန်လှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ်

JEonက တိတိတဆိတ်သတ်မှတ်ခဲ့ပါသည်။

အိပ်စက်ခြင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုယ်တစ်ယောက်

ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်တွယ်ထားလျှက်။

Adrian ပင်ပန်းလွန်းကာအသိစိတ်မရှိတော့တဲ့

ပုံပေါက်ပါ၏။

အသိမကပ်ချိန်မှလွတ်ထွက်သွားမည်စိုးသလို

JEonကို ဖက်တွယ်ထားခြင်းသည်

နည်းနည်းလေးတော့ ရီစရာကောင်းခဲ့ပါ၏။

ဒါပေမယ့် Adrian ကဘယ်တော့မှရီစရာကောင်းမယ့်

ဇာတ်ကောင်ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ...။

........။

"Hello Jimin ကိုယ္က Jungkook

JeonJungkook ....ဒီေန႔ကစၿပီး

မင္းက ကိုယ္နဲ႔ေနရမွာ....

မင္းေဖေဖက ခရီးအေဝးႀကီးထြက္သြားလို႔

ဒါေပမယ့္ျပန္လာမွာဝမ္းနည္းစရာမလိုပါဘူး

ကိုယ္နဲ႔ေနခ်င္တယ္မလား..."

"ေဖေဖက ခရီးထြက္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး

လူသတ္မိလို႔ ေထာင္က်သြားတာ

ဦး အလိမ္ခံရတဲ့ပုံပဲ...."

အမိန့္တစ္ခုခ်တဲ့ေန႔က ဇာတ္ကြက္ေလးတစ္ခု။

"မင္း သိေနတာလား....."

"ကိုယ့္မိဘေတြကိစၥပဲသိရတာေပါ့...ဦးစိတ္မေကာင္း

မွာစိုးလို႔ ေဖေဖလိမ္ထားတာ..."

၅ႏွစ္သားေလးရဲ့မ်က္လုံးျပာေတြဟာ

ပုံမွန္မဟုတ္ေန....ၾကဳံေတြခဲ့ရေသာအျဖစ္အပ်က္

ဆိုးေတြထဲေသခ်ာစြာက်ိဳးေၾကခဲ့ၿပီးေသာ

ႏွလုံးသားႏုႏုငယ္ငယ္ေလးကိုလွမ္းျမင္ေနရတဲ့အထိ။

JEon ထိုမ်က္လုံးေလးေတြကိုစေတြ႕ထဲက

သနားျခင္းနဲ႔ ေမတၱာေတြလုံေလာက္စြာပုံေအာခဲ့သည္။

"Jimin လို႔မေခၚပါနဲ႔Adrian...ပါ

New York မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို Adrian လို႔ပဲသိၾကတယ္"

ေလာကဓံကသင္ေပးထားေသာကေလးေလး

သည္ကေလးမဆန္ေန..။ထိုကဲ့သို႔အျပဳအမူ

ေလးေတြကပဲတမ်ိဳးေလးခ်စ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။

"ကိုယ္က Jeon....Jeonလို႔ေခၚလို႔ရတယ္

ဦး လို႔ေခၚရမွာ မင္းအတြက္အဆင္မေျပရင္

ေခၚၾကည့္..."

အသံထြက္ေလးလြဲသြားသည္။သူထြက္လာခဲ့တာ

"James....."

Adrian ..က Jamesလို႔ေခၚမိ႐ုံနဲ႔သိပ္ေႏြးေထြး

စြာျပဳံးသြားေသာ သူစိမ္းလူကိုေမာ့ၾကည့္ေနသည္။

တက္တူးေတြနဲ႔လက္ေတြကိုကမ္းေပးတဲ့အခါ

Adrian ..က လက္ေသးေသးေတြကိုထိုလက္ဖဝါး

ထဲသို႔လိုလိုခ်င္ခ်င္ထည့္ေပးလိုက္သည္။

သူစိမ္းဆိုေပမယ့္...အေဖ့သူငယ္ခ်င္းဆိုတာထက္

ဘာမွပိုမသိရတဲ့ ပထမဆုံးျမင္ဖူးတဲ့

ေတာင္ကိုရီးယားက လူတစ္ေယာက္အေပၚ

ေႏြးေထြးတဲ့လက္ဖဝါးေတြရဲ့ခ်ိတ္ဆက္မွုေလးရလိုက္

တာႏွင့္Adrian က ယုံၾကည္ခဲ့သည္။

ဆိုးဝါးတဲ့ဘဝေန႔ေတြၿပီးသြားၿပီဟုသတ္မွတ္လိုက္

သည္။ေႏြးေထြးစြာ ျပဳံးျပလာတဲ့အခါ

ညႊတ္ကိုင္းသြားေသာႏွုတ္ခမ္းပါးေတြကို

အထူးအဆန္းလိုခပ္ၾကာၾကာေငးစိုက္ၿပီး

ဒီလူဟာ သူ႔အတြက္လိုအပ္ခဲ့ေသာေမတၱာတရား

ေတြေဆာင္က်ဥ္းေပးနိုင္မယ့္ ကယ္တင္ရွင္လို႔

ေတြးခဲ့သည္။

တက္တူးတခ်ိဳ႕နဲ႔လက္ေတြရဲ့ဆြဲေခၚရာေနာက္

ယုံၾကည္စြာပဲအဲ့ေန႔ကလိုက္လာေတာ့သည္။

James သည္ အဲ့ဒီေန႔ကအသက္စဝင္လာၿပီး

၂၃ႏွစ္အရြယ္Jeonဟာ အိမ္ျပန္မိဘေတြကို

အတိုက္အခံလုပ္ၿပီးေနာက္အဲ့ဒီေန႔အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစ

Newyork မွာအိမ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးေဆာက္ကာ

Adrian ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္။

"Adrian....ေရကူးသင္ရမယ္..."

"Adrian စက္ဘီးစီးရေအာင္...."

"Adrian စာေကာင္းေကာင္းသင္ရမယ္...."

"Adrian...ကလိမၼာတဲ့ကေလး....."

"Adrian အေဖ့ကို လြမ္းေနလား..."

"မလြမ္းဘူး...မိဘျဖစ္တာနဲ႔အတူတူေနခ်င္

ရမယ္လို႔မွမဟုတ္တာ...ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက

တစ္ခ်ိန္လုံးဆူပူရန္ျဖစ္ေနတာႀကီး

နားေအးေနရတာ ေကာင္းပါတယ္..."

၁၆ႏွစ္သား Adrian ရဲ့ အေတြး...။

မိဘနဲ႔သားသမီး။ သမီးရည္းစားအတြဲ။

သူငယ္ခ်င္းဆက္ဆံေရးေတြမွာ

တစ္ဖက္ကတစ္ဖက္ကိုအမွန္တကယ္ခင္တြယ္မွ

တစ္ဖက္ကတစ္ဖက္ကို စိတ္ေစတနာပါစြာ

မၽွေဝနားလည္ေပးမွ...တစ္ေယာက္ရဲ့ႏွလုံးသား

ကိုတစ္ေယာက္ကနားစြင့္ေပးမွ..

အားနည္းခ်က္ေတြအေပၚလက္ခံသိရွိေပၿပီး

အားသာခ်က္ေတြအေပၚဝမ္းသာေပးနိုင္မွ...

ညီမၽွျခင္းေတြျဖစ္လာနိုင္တာ။

မိဘျဖစ္လာၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာစရာ

တစ္စုံတရာမွမေပးနိုင္ဘဲမၽွေဝခံစားျခင္း

ေတြမရွိဘဲ နားမလည္န္ိုင္ဘဲ

လိုခ်င္တာေတြျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုပဲ

အၿပိဳင္အဆိုင္ပူေလာင္ေနခဲ့ၾကၿပီး

တစ္ဖက္က မခင္တြယ္ဘူး

မေနနိုင္ဘူး..အတူတူမရွိရလည္းျဖစ္တယ္

မလြမ္းပါဘူးဆိုတဲ့အခါ မရဘူးခ်စ္ခင္တြယ္တာရမယ္

မိဘ ပဲေလ လို အတၱႀကီးျပလို႔မရဘူးေလ။

Adrian မမွားဘူးလို႔ပဲ ထင္ရတာပဲ။

Adrian ဟာ ဘာကိုမွသိပ္တမ္းတမ္းတတမျဖစ္ခဲ့ပါ။

သာယာေအးေဆးစြာနဲ႔Jamesနဲ႔

ေန႔ရက္ေတြကို အဆူခံရင္း တျဖတ္ျဖတ္

အရိုက္ခံရင္း ဒီၿခံဝန္းထဲ မွဲ႕ဝင္းလာေသာ

ပန္းသီးခ်ိဳခ်ိဳေလးတစ္လုံး....။

ဒီလူႀကီး နဲ႔ ဒီေကာင္ေလးၾကားထဲကအတိမ္အနက္

ေတြ...ခိုင္မာစြာခ်ည္ထားၿပီးေသာႀကိဳးေတြ

ေန႔စြဲတစ္ခုစီက အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ

ၿခံဝန္းအက်ယ္ႀကီးထဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား

လိုက္မလဲ.....။

ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္

ေတြးၾကည့္မိသေလာက္ မ်ားျပားေသာ

အမွတ္တရ လွလွေလးေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ားရွိခဲ့

ပါလိမ့္္မည္.....။