Forty three missed calls and thirty one messages. Some were from my friends and my mom but almost half of the messages and calls were from Ricci.

It took a long night before I finally thought about what happened to me. I've never been so hurt before and today I realize that how much I tried to be okay, I just can't.

Lumabas ako sa silid na tinulugan ko dito kina kuya Drei at naabutan ko ang masayang pamilya ni kuya na nagtatawanan sa kusina.

"Tita Lynn! Finally you're gising na yehey!" masiglang salubong sa akin ni Dixon, ang kaisa-isa kong pamangkin.

Mahigpit siyang yumakap sa mga bisig ko na siyang nagpagaan sa mabigat na pakiramdam ko. Umupo ako para mapantayan ko siya.

"Why baby Dix? Miss mo na ba si tita?" I smiled at my three years old nephew.

"Super miss you po tita!" He pinch my cheecks softly with giggles.

He's really such a cute boy.

"Miss you too my Dixon!" I hugged him tight like there's no tomorrow.

"Oh tama na yan Lynn. Baka hindi na makahinga iyang anak ko" pagbibiro ni kuya Drei.

"Grabe ka die haha! Sige na Lynn, Dixon, maupo na kayo at nang makakain na tayo."

"Okay ka na ba talaga Lynn? Why don't you skip your class today and take a rest muna?" tanong ni ate Zariya habang kami'y nag-aalmusal.

"Headache lang naman 'to ate. Mawawala din agad 'to pagkainom ko ng gamot." I smiled at her but she was obviously not convinced

"Die kasi, ikaw ang magsabi diyan sa kapatid mo. Ang tigas ng ulo" baling niya kay kuya. "The last time you had headache Lynn, you fainted. Remember that?" seryoso si ate Zariya at alam kong hindi siya titigil hangga't hindi niya ako nakukumbinsi na huwag muna pumasok ngayong araw.

"Sa pagkakaalam ko ako ang kapatid ni Lyyyynn ah-aaraaay!" napahawak sa braso si kuya kung saan siya pinagsusuntok ni ate Zariya.

"Mommy why did you hurt daddy? Are you two fighting?" Dixon is almost crying na ikinagulat naming lahat.

"No baby Dix. They were joking lang." agap ko kaagad. "Tapos ka na ba kumain? Tara, gusto mo laro na lang tayo?"

"Yehey! Sige po tita. Doon tayo sa sala tara!" Sabay higit naman sa akin ng bata.

Before I turn my back to my brother and sister-in-law, I said that I'll skip my today's classes and that made ate Zariya clap her hands. Natawa na lamang ako at tuluyan ng nagpahila sa pamangkin ko.

I spent my day happily with my nephew. We played lots of tiring games that is why he's now asleep at exactly six o'clock in the evening.

"Pagod much?" ate Zariya asked as she enters her son's room. "Ang hyper ng pamangkin mo ano?" she chuckled.

"Super ate! Grabe, nakakapagod. Pero... masaya naman. I'm glad na pinili kong huwag munang umuwe sa bahay kagabi." I half smiled.

"Ganyan na pala ang masaya ngayon? Hindi halos makangiti?" pailing-iling siyang umupo sa kama kung saan natutulog si Dixon.

Tahimik lamang akong nakamasid sa mag-ina. Sana gaya nila, magkaroon din ako ng masaya at simpleng pamilya. 'Yung tipong walang masasaktan na ibang pamilya para lang sa kasiyahan namin. Sana pala sa simula pa lang, pinilit ko ng ipagtabuyan si tito Lenard. Hindi sana nasasaktan si Harris ngayon, pati na ang pamilya niya. Hindi sana ako nasasaktan ng ganito.

"Huy okay lang ba?" bahagya akong nagulat nang makalapit si ate sa akin. "Bakit ka na naman umiiyak?"

Napasinghap ako't napapunas sa mga mata kong lumuha na naman pala ng walang pahintulot ko.

"Wala ito ate. Pakiramdam ko lang sisipunin ako." Agad kong pinunasan ng panyo ang mga luha ko.

Titig na titig si ate sa akin.

"Ang sabi ng kuya mo, kung gusto mo daw dito ka muna ulit matulog. Nakausap naman na daw niya si mama..."

"Hindi na te. Kailangan ko ng umuwe. Maaga ang pasok ko bukas. Hindi pwedeng umabsent na naman ako. Saka kailangan ko ding harapin si mama" nakatitig lamang ako sa sahig, pinipilit na huwag muling maging emosyonal.

"Kaya mo na ba?" tanong ni ate nang may bahid ng pag-aalala.

Tumango ako. I assured her na kaya ko, kakayanin ko.

Naikwento ko na sa kanila ni kuya ang nangyari sa mall habang kasama ko si mama at si tito Lenard. Nagalit si kuya at hindi ko siya napigilan sa pagkumpronta kay mama.

Nag-usap sila sa telepono kaya hindi ko alam kung anong napag-usapan nila. Ang alam ko lang sa ngayon ay mukhang babalik na naman sa dati ang pamilya ko. 'Yung pamilya na halos once in a blue moon lang magsama-sama. At mukhang dahil 'yun sa akin.

Tama bang sinabi ko agad kay kuya iyon? Tama ba ang ginawa ko?

Wala sa sariling nakapagluto ako ng hapunan. Hindi ko rin namalayan ang pagdating ni kuya Drei galing trabaho. Pagkakain ko ng hapunan ay uuwe na ako kahit na ayaw pa ni kuya. Salamat sa tulong ni ate Zariya.

"Kain na tayo. Si Lynn ang nagluto die" anya habang naghahanda ng makakain sa hapag.

"Ayaw mo ba talagang mag-stay muna dito Lynn? Nakauwe na daw ang ate Khaila mo. Kung gusto mo magpapakuha ako ng gamit---"

"Hindi na kuya. Promise okay lang ako. Ikaw na ang may sabi na nakauwe na si ate Khaila. May kasama na ako sa bahay liban kay mama. Uuwe ako pagkakain ko" dirediretsong sagot ko.

Nang matapos sa paghahain si ate Zariya ay biglang tumunog ang doorbell nila.

"Sige na ako na ang titingin. Kumain na kayo." Lumabas ng dining area si ate at si kuya naman ay talagang nagsimula ng kumain.

Napansin niya yatang nakatingin ako sa kanya kaya tumigil siya sa pagkain.

"Oo na, sabay-sabay tayong kakain." anya kahit pa labag sa kalooban niya.

"Saluhan mo na kaming kumain. Oh Lynn may bisita ka." masayang sambit ni ate Zariya.

Nagulat ako sa presensya niya pero ang taksil kong puso ay tila ba nagdidiwang dahil sa taong nakikita ko ngayon. Namiss ko siya, oo its undeniable. Namiss kong pagmasdan ang payat ngunit matipuno niyang katawan, ang mukha niyang hinulma sa perpektong hugis nito, at ang mga matang niyang nakamasid ngayon sa akin ng may pagsusumamo.

Agad ding napawi ang kasiyahan at pangungulila ko sa kanya nang maalala ko ang mga nangyari kagabi. Muli na namang kumirot ang puso ko ngunit hindi pwedeng makahalata sina kuya at ate na hindi kami okay ni Ricci. Hindi ko ikinwento sa kanila ang tungkol roon.

"Oh Lynn baka gusto mong anyayahang maupo at sumabay ng kumain sa atin si Ricci? Huwag ka masyadong kiligin diyan hihi." ate Zariya giggles.

I tried to look good and sound happy as I invite Ricci to eat with us. I even faked a smile on him.

Umupo siya sa tabi ko. Wala ni isang nagsasalita at dahil doon ay hindi na nakatiis si kuya na magsalita.

"Magkaaway ba kayo?" palipat-lipat ang tingin niya sa amin ni Ricci.

Agad naman akong umiling.

"Of course not kuya. Wala lang ako sa mood at... alam naman niya kung anong dahilan." I half smiled to kuya then Ricci and looks somewhere.

"Ah so alam din pala niya?" kuya asked.

"Uhmm yeah. Hmm. Di ba Cci?" I faked a smile again to Ricci, trying to act as if nothing happen.

"Yeah. I understand po na wala siya sa mood" he said as he looks at me suspiciously.

Ganyan nga Ricci, makisama ka kung ayaw mong makatikim kay kuya.

I sighed at my thought. I can't deny the fact that how much I hate him, I don't wanna hurt him.

"Minsan nga Ricci, dalhin mo dito yung bunso mong kapatid para may kalaro si Dixon. Ito kasing kuya Drei mo ayaw kaming pagalain ng hindi siya kasama. Kawawa tuloy si baby Dix ko." ate Zariya pouted like a kid.

She's really cute when we talk about her son.

"Ay sige po. Maybe this weekend po kapag nakauwe si Ry."

"Sige sige. Asahan ko 'yan ah. Ang cute din kasi ng kapatid mo. I saw pictures of him with Lynn at nakakagigil yung kakyutan niya."

I laugh by how ate Zariya showed us some giggles like a kid. Sobrang hilig niya sa bata gaya ko.

Nang matapos kaming kumain ay nagpaalam na din agad ako. Hindi ko na din ginising si Dixon at baka hindi niya ako pauwiin.

No one dares to talk kaya naman hindi ko namalayang nakarating na kami sa bahay. Ngunit bago pa man ako tuluyang makababa sa sasakyan ay pinigilan na niya ako.

"Ganon na lang ba 'yon? Wala man lang thank you?" bulong niya pero sapat na para marinig ko.

Umayos ako sa pagkakaupo at nilingon ko siya. My heart feels a sudden pain. I don't know why. Its either I missed him so much or I'm hurting because he's not looking at me.

What's the reason why he can't look at me tenderly the way he do before? I miss those eyes that make me feel that I'm the most precious girl he ever had. I miss those times. I miss him so much but I can't let my guard down.

"Salamat sa paghatid. You should go. Rush hour na. Ingat sa pagmamaneho." pakiramdam ko mag-kacrack yung boses ko pero I survived naman.

Nang makababa ako ng sasakyan ay bumukas din ang driver seat kaya naman napasulyap muli ako sa kanya. At ang taksil kong puso ay naghuhumiyaw na naman sa tuwa nang mabilis niya akong lapitan at biglang yakapin.

I literally froze. Nakatayo lamang ako habang si Ricci ay yakap-yakap ako. I feel strange, somehow. Maybe because its been so long since I felt his touch, since he hugged me.

"I'm s-sorry. I'm sorry, I'm sorry..." he mumbled repeatedly. "I miss you so much... S-sorry, I'm really sorry. Please sorry na..." he said emotionally while embracing me more tightly.

Hindi ko na napigilang maluha nang naramdaman kong basa ang kaliwang balikat ko kung saan siya pilit na sumisiksik.

He's crying. Ricci's crying and it makes me feel so much pain. The first time I saw him crying was the day that they lost in the finals back in UAAP season 80. That was really a heart breaking moment he had that I've seen.

And now that he's crying again because of me, I feel stupid. How can I let him cry again?

He continue sobbing and crying while apologizing repeatedly.

One thing I had realize was that love makes us stupid. Kahit na masakit, kahit pa masakit, handa tayong magpakatanga at handa tayong magpatawad sa taong pinakamamahal natin.

And since I'm deeply in love with him, I am willing to be stupid. Despite the fact that he turned his back on me last night, I'm willing to forgive him because I love him... Because I am stupidly in love with Ricci.

P.S. NO VOTES, NO UD ❣

P.P.S. Gift niyo na sa akin yung votes niyo. 🤞🏻

_LadyInSilence