"Lynn! Pahiram ulit ako ng damit mo ha? Lalabhan ko na lang."

I glared at my sister.

"Suot mo na eh. Ano pang magagawa ko?" Sabay irap sa kanya.

"Haha! By the way, manunuod ka ba ng UAAP ngayon? Get me an autograph from Ricci ah? Huwag kang uuwe ng wala yun!"

"Psh! Maraming tao doon. Tingin mo makakalapit ako sa kanya?"

Yeah, yeah. I will watch their game live. I texted him earlier this morning. Sending him my good luck. But I didn't get a reply from him. Its okay tho. I still want to watch their game for the last time. After this day, I will no longer contact him. It's for our own good. I will try my best to forget him.

"Oh siya, alis na ko te."

"Sige, ingat. Autograph ah!"

Aish! Ang kulit. -_-

"Bahala na! Bye!" I shouted then leaves our house.

It's already three-thirty o'clock in the afternoon. I may not able to watch half of the game. Traffic kasi so mga one hour ang byahe.

Actually, nandoon na sila Charlotte and his other friends. Sa kanya galing yung ticket ko. He gave this yesterday. Hindi daw kasi makakanuod yung isa niyang kasama. Nagdalawang-isip pa kasi ako kung manunuod ba ako o hindi kaya heto ako, hindi na nakasabay sa kanila.

But I wonder how Ricci is. Hindi kasi niya ko nireplayan, pati yung mga calls ko hindi niya sinasagot. Galit pa din siguro and I couldn't blame him. He had his reason why.

Malapit ng magsimula ang final game ng UAAP Men's Basketball. Lahat ng manlalaro mula sa koponan ng mga Blue Eagles at maging ang Green Archers ay naghahanda na. Silang lahat ay abala sa pag-iistretching at shooting ng mga bola.

Samantalang napakaraming tagasuporta ang mga nag-aabang sa laro at marami pa din ang dumadating para manuod. Nahahati sa dalawa ang mga ito. May mga nakasuot na damit na kulay berde at mayroon ding mga naka-asul.

Nang magsimula na ang laro, lahat ay nagsigawan. Kanya-kanya sigaw ng pangalan na kani-kanilang iniidolo.

"GO ATENEO!"

"ONE BIG FIGHT!"

"WOOOH! RICCI BABY, GALINGAN MO!"

"GO KIB! RICCI! PRINCE! BRENT! ALJUN! KYAAH! ANIMO!"

"BLUE EAAAGLES! FIGHTING!"

"GO THIRDY! MVP!"

"ANIMO LA SALLE!"

Sigaw dito, sigaw doon. Kada may makakashoot ng bola, walang oras na hindi sila magsisitili. Mabilis tumakbo ang oras. Second quarter na ng laro at lamang ang Ateneo. Ngunit hindi nagpapatalo ang La Salle dahil nahahabol naman nila ang lamang.

Lumipas ang 1st at 2nd quarter. Maganda ang laban. Dikit ang mga scores. Mapapansing lahat ng players ay nagsusumikap na maipasok ang bola at makaiskor. At isa na doon si Ricci Rivero ng DSLU Green Archers. Drible dito, drible doon. Sabay pasa ng bola at babalik ulit sa kanya. Mag-saside step then cross over at ititira ang bola. Pero masyadong malaki ang bumantay sa kanya kaya naman sumablay at na-foul siya.

Pumwesto na siya sa free throw line ngunit ang mga mata niya ay tila may hinahanap. Nagsalubong ang kilay niya na para bang nabigo siyang hanapin ang nais niyang makita. Lumapit sa kanya si Prince at tinapik ito.

"Okay ka lang Cci?" Tanong ng kuya niya.

Tinanguan niya lamang ito bilang tugon. Nag-focus siya sa bolang hawak niya. Huminga ng malalim at itinira ang bola. Napailing lang siya ng makita biyang tumalbog ang bola sa ring. Sablay na naman. Tinapik ulit siya ni Prince. Maging sina Kib, Andrei at Ben. Sa ikalawang pagkakataon, itinira ulit niya ang bola at sumablay na naman ito. Kaya naman nag-time out si Coach.

"Cci, relax. She's here na. I saw her somewhere. So please, focus." Prince whispered to Ricci while heading back to their bench.

Ricci on the other hand, still silent. But he looks like his guard finally down. He seems relax at this time. Prince noticed it so he felt relaxed as well.

Khaira's PO.V

Patapos na ang 3rd quarter nang dumating ako sa venue ng game. Lamang ang Ateneo, pero humahabol naman ang La Salle. I read some tweets habang nasa byahe ako kanina, malas daw sa shooting ang La Salle, at isa na doon si Ricci.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong isigaw ang pangalan niya. Gusto ko siyang icheer, pero kahit naman sumigaw ako hindi niya ako maririnig. Medyo malayo kasi ang pwesto ko.

"Girl! Bakla ka, bakit ngayon ka lang?" Salubong sa akin ni Charlotte.

"Naku, tingnan mo tuloy. Ang malas ng mga tira ni Ricci, ikaw kasi eh!"

I glared at him. Loko talaga to. Bakit ako?

"Ewan ko sayo Lynn! Last game naman na to. Eh di after neto, go na! Saka mo siya kalimutan. Pero sa ngayon, suportahan mo naman siya." Dagdag ni Charlotte pero pabulong lang.

"Ano bang ginagawa ko ngayon? Kaya nga nandito ako di ba?" Sagot ko naman. Pero ang bakla dedma, tili ng tili. Kinakausap pa eh.

"Yehey! Naka-tres si baby Ricci! Uy Lynn, palakpak!" Sigaw ni Char with matching pasiko sa tagiliran ko. Mapanakit talaga to eh. -_-

So ayun, hindi ko namalayan ang mga pangyayari, sigaw dito, tili doon. Palakpak kung palakpak everytime the Green Archers score. Salungat sa aming mga nakaberde ang panahon. Talagang sinuswerte ang mga naka-asul. Sa huling segundo ng laro ay sila pa rin ang nagwagi.

Yes, Ateneo won the championship. They shout for joy and victory while us, on the Green side cry for sadness. Pero how about the players themselves? Masakit para sa aming mga fans na matalo sila pero of course, mas masakit yun sa kanila. We can't blame them. They do their best to be here and play for the championship game. However, this is not their time.

I was shocked when I found myself standing here, almost inside the court. Nahatak na pala ako pababa ni Char nang hindi ko namamalayan. Pero ang gaga, iniwan ako. Lapitan ko daw si Cci at sila naman, mang-hahunting ng boylet. Loko talaga. Iwanan daw ba ako?

Wala na kong nagawa nang iwan nila ako. Nakatayo ako malapit sa bench ng La Salle. I saw some green archers crying in pain and in failure. They hugged each other. Some were their family. And then I saw him. I saw Ricci crying and hugging tita Abi. That scene makes my heart breaks. I don't want to see him like that. I can't bare to see him crying. It hurts. It hurts me so much.

When the announcer calls the Green Archers to award the 2nd placer of this battle, I looked down and step away. Medyo malapit kasi ako sa kanila. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nakita niya ako. Baka galit pa din siya sa akin.

After ng awarding, naglalakad na sila pabalik sa dug out. Pero kapansin-pansing tumigil si Prince. Hindi niya na kinaya at naiyak ulit sa lungkot. Hindi rin siya maiwan ni Ricci na naiiyak na rin ulit. He hugged his brother to comfort him. Sana ako din. Mayakap ko sana siya. Pero imposible.

"Huy! Nandito ka lang pala! Kanina pa ko hanap-hanap. Tara papicture tayo sa Blue Eagles." Pagyayaya ni Char sa akin.

"Kayo na lang. Hindi ako balimbing." Biro ko sa kanya.

"Engot! Hindi kami balimbing! Syempre mahirap magpapicture sa archers. Malungkot sila eh. We just giving them a space and time. Pero mamaya hahantingin namin sila!" Sigaw sa akin ni Char sabay batok.

"Haha! Relax! High blood ka eh. Nakakailan ka na ah!"

"Ikaw kasi eh! Syempre Animo pa din!"

"Good! Animo! Sige na, antayin ko kayo dito."

"Sure ka?" Tanong ni Char.

"Oo, sige na." Sabay tulak ng slight sa kanya. Kaya naman inirapan ako bago ako iwanan na naman. Aish, bakla talaga.

Nang makalayo na si Char, I look back to the Rivero brothers pero wala na sila doon sa pwesto nila kanina. Nakaalis na ba sila? Ang bilis naman? I sighed in failure. Kanina umiiwas akong makita niya ako. But now, hinahanap ko siya. Nag-inarte pa kasi ako eh. Pwede ko naman siyang lapitan kanina.

I try to search him. Halos mahilo ako dito kahahanap sa kanya. Muntik na din akong matumba kakatingkayad, makita lang siya. Halos maitulak ko na nga yung mga tao eh. Pero wala pa din. Wala na siya. Napabuntong hininga na lang ako nang mabigo akong hanapin siya. I look down in sadness. Heto na ba ang oras para kalimutan ko siya? Hindi ko man lang siya nakausap. Hindi man lang kami nagkaayos.

I felt warm tears trying to escape from my eyes. Ganito na lang ba yun? Kung anong bilis ng pagiging magkaibigan namin, ganon din kabilis matatapos? Tears already flowing down on my cheeks. Ang sakit lang. Ang sakit sa feeling na hindi ko na siya makikita pa. I made this choice. Kailangang panindigan ko to.

I wiped out my tears. Para na akong timang dito eh. Ang dami kayang tao, nakakahiya tuloy. Buti na lang naka-cap ako. I was about to leave the court when I felt a pair of eyes on me. Someone is staring at me. I look at my side and then I saw him. My heart beats so fast. I am feeling nervous pero nangingibaw ang saya. Those eyes look pained and in need of comfort more than mine. Oo, nasasaktan ako sa sitwasyon namin ngayon pero alam kong mas masakit yung nararamdaman niya ngayon.

He was still teary-eyed. He looks sad, hurt, pained, emotionally and physically tired. My heart jumps when he tried to give a genuine smile. Kahit nasasaktan siya, nagawa pa din niya akong ngitian. Feeling nag-slowmotion lahat ng nasa paligid namin, tahimik, at siya lang ang nakikita ko. Si Ricci lang.

I don't mind if someone caught us. I don't mind if I they notice that we are staring at each other. Because at this point, gusto ko siyang lapitan. Gusto ko siyang yakapin. Gusto ko siyang icomfort. Wala na akong pakialam kung may makakita sa akin, sa amin. Wala namang masama. Yakap lang naman. I don't want to waste this time. I don't want to regret again. Ayoko na. Ayokong magsisi na naman. Atleast, kahit sa huling sandali, kahit ngayon lang maiparamdam ko sa kanya kung kagaano ko siya kamahal. Kahit hindi ko na masabi, basta mayakap ko lang siya sa huling pagkakataon.

I am about to close the space between us when I saw him making a step, walking closer to me. And then in just one swift, he hugs me tight. It was so tight that I can't breathe, and even can't move.