I'm here sa **** Mall. Nagpasama si Dallia, bibili daw ng libro. Kung ako reader lang, siya kolektor. She loves to collect books especially those about love. Siya kasi yung super pa-girl sa grupo namin. Yung kikay na madaldal. Pero kapag kaharap na yung libro, naku bawal ang istorbo.

So habang naghahanap siya ng magandang book, ako naman paikot-ikot dito sa bookstore, baka may makita din akong magandang libro.

Pero ang ending, nandito ako section ng arts and designs. I love designing kasi especially photo albums and scrap books. Pero muntik na kong mapasigaw because I was shocked nang may nagtakip sa mga mata ko gamit ang dalawang kamay ng kung sino man ito.

Sino to?

"Who are you?" I asked.

Pero in fairness, ang lambot ng kamay niya. Parang ingat-ingat na siyang takpan yung mga mata ko.

"Huy! Magsalita ka naman oh?"

Still no answer. Sino ba to? Kinakabahan na ko. Pero imposibleng masamang tao to, eh di dapat kanina pa niya ko tinatakot?

"Hulaan mo." He whispered closely to my ears.

CRAP! Bigla na lang bumilis ang tibok ng puso ko. He's too close to me. I will never forget that voice who already owns my heart. Nagiging cheesy na ako dahil sa kanya.

"Ricci ikaw ba yan?"

I say while smiling. I just can't help it but to smile. When he pulled down his hands. He faced me to him. Not too close. Just quite enough for us to talk.

"You recognized my voice that fast ha?"

"Lagi ka kasing tumatawag eh, so markado na sa akin yang boses mo."

I love your voice, that's why. Hays, sobrang happy ko na makita ko ulit siya. Feeling ko tuloy ilang taon ko siyang hindi nakita kahit kakikilala ko pa lang sa kanya. Tinamaan na talaga ako ng lintik.

"So what are you doin' here? Sinong kasama mo?"

"I'm with my friend. Nagpasama lang bumili ng libro."

"Boy or girl?"

Huh? Why is he asking? Sabihin ko kaya lalaki? Okay, try ko nga.

"Why? Ano kasi.. uhmm..----"

"Uy girl! Nandito ka lang pala! I have books na, tignan mo kung maganda."

Dallia suddenly appeared. Hindi ko natuloy yung plano. She lends me the books and she noticed the man standing in front of us.

And she was like 😱

"OMG! OHMEGED! Ricci Ri-uhmmmmmm..."

Tinakpan ko yung bibig nya. Baka may makarinig na fan eh. Mahirap na.

"Cci, meet my friend, Dallia. Dal, idol natin." Dal seems to shocked. Loading pa siya eh. Haha!

"Idol lang? friends din tayo di ba?" Biglang sabi ni Cci habang salubong ang kilay.

"Wait! You two, friends? HOW!?"

"Hinaan mo boses mo. Wala ka sa palengke. Mamaya ko na ikukwento. Bayaran mo na lang tong bibilin mo. Hintayin ka naman dito. Okay?"

"Pwedeng payakap muna. Baka mamaya I was dreaming lang pala. Haha!" Cci looked at me like asking if he can. Why not? I whispered go ahead. So he hug Dallia whom still can't believe what's happening.

I don't even know why he needs to ask me. Then habang naglalakad papunta sa counter si Dal, palingon-lingon siya sa amin with unknown looks in her face. Hindi pa rin siya makapaniwala.

"Yung friend mo, fan ko din ba?" Ricci asks.

"Yeah, recently lang. Nauna lang ako ng mga one week. Haha!"

"Ang saya mo ngayon ah. That's good, you look more prettier when you smile a lot."

He noticed that. Super obvious ba ako? Nakakahiya. That words he just told make me speechless. I don't know what and how to react. I glanced at him. He is staring at me. Tapos siya namang iwas niya ng tingin sa akin. Okay, awkward. I know myself, nagba-blush na yata ako. I need to make an excuse to exhale for a while.

"Ahmm., Cci, wait lang ha. Dito ka muna. May sasabihin lang ako kay Dal."

"Go ahead."

Shockings talaga. He smiles again. Hays.

Nasan na ba si Dal. Medyo mahaba pala pila. She's next na.

"Dal, heto pa. Pasabay na."

"Scrap book naman? Sinong espesyal na tao ang bibigyan mo na naman neto?"

"Wala pa naman, nakyutan kasi ako sa style niya. Kakaiba kaya kinuha ko na. Ikaw na next."

Then after we paid our stuffs, binalikan namin si Cci.

"Sorry ah, medyo nagtagal kami." I told to him.

"It's okay. Uuwe na ba kayo agad or mamasyal pa kayo?" He asked.

"May bibilin pa ko eh." Biglang singit ni Dal.

"Okay. What if kumain muna tayo

Naglunch na kayo?"

"Hindi pa, treat mo?" Aish, nakakahiya talaga tong si Dal kahit kailan.

"Uy, nakakahiya. Okay lang naman. Maglunch muna tayo pero KKB na lang."

I said to Dal and to him.

"No, it's okay. Ako na bahala. Tara?"

"Yun naman pala. Tara, nakakahiya man, gutom na ko eh. Haha!" Si Dal ulit. Kahit kailan ganyan yan. Galante yan eh kaso kuripot. Super!

"Nahiya ka pa sa lagay na yan ha."

Pa'no ba naman nangunguna pa siyang maglakad. Siya pa nag-suggest kung saan kakain. Nakakahiya talaga. Pero dedma lang si Ricci. Nakatawa pa nakatingin kay Dal. Ano kayang iniisip niya?

"Why are you staring at me?" Tanong ni Ricci habang may mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi.

Crap!

"I'm not!" Pagtatanggi ko. "A-akala mo lang yun no." Then sabay tingin kunwari sa kung saan-saan.

"Talaga? But why are you blushing? Haha!"

He laughed then he pinched my cheeks with his hands. Then ginulo niya yung buhok ko.

What the heck!?

What did he just do? Why my hair? Arggg! >.

"Tara na nga! Let me hold your hand." Then in-intertwined niya yung daliri namin.

Sh*t! I'm trapped! Trapped between his fingers. Trapped because at this time, I don't really know how to end this game called love.

***