1996ခုနှစ်၏ အမဲရောင်ဆေးခြယ်ထားသော ကောင်းကင်၌ ငွေရောင်လမင်းကြီး ထွက်ပေါ်နေချိန်တွင် မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်ကတော့ လူ့လောကထဲ စတင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ အမိမဲ့ခဲ့ပြီ။ဖခင်လုပ်သူမှာ အရာရှိကားမောင်းရသူ ဖြစ်ပြီး မိခင်မှာတော့ အိမ်စေပေါ့။အလုပ်ကျွေးပြုရသော အိမ်တွင် သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိသောလည်း အရာရှိကတော်ကတော့ သားရှုးဖြစ်သည်။ထိုညတွင် မွေးဖွားလာသော ကလေးမှာ သားယောကျာ်းလေး ဖြစ်တဲ့အပြင် မိခင်ကပါဆုံးတော့ အရာရှိကတော်မှာ ထိုကလေးအား အချစ်ပိုခဲ့၏ ။ကလေးတစ်နှစ်သား အရွယ်ရောက်တော့ ဖခင်ထံမှ မွေးစားရန် တောင်းခံကြသည်။အရှင်းဆုံးပြောရရင်တော့ ​ေငွယူ သားပေးပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ချခြင်းသာ။ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ကားသမားသားထက် အရာရှိသားဖြစ်တာ ပိုကောင်းသည့်အထင်ဖြင့် သဘောတူလက်ခံခဲ့သည်။

ထိုကံတရားရဲ့ အဓိကမျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံရသောကလေးမှာ ကိုလင်းပင်။အရာရှိကတော်က အရမ်းချစ်သလောက် သရဖီနှင့် ဉီးရန်နိုင်ကတော့ မဟုတ်ခဲ့။ဉီးရန်နိုင်တို့ လင်မယားမှာလဲ ကိုလင်းကို ခေါင်းတည်ပြီး ရန်ဖြစ်ပေါင်းလဲမနည်း။သို့သော် ကိုလင်းကတော့ ထိုလင်မဟားအား သူမိဘများလို့သာ တွေးနေချေသည်။အစ်မလုပ်သူ သရဖီမှလဲ အမေလစ်ရင်လစ်သလို အနိုင်ကျင့်သေးသည်။ဤကဲ့သို့ ကိုလင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းနေ့ရက်များမှာ အနာဂတ်တွင် မရှိတော့ပြီ။သူဆယ်နှစ်သားအရွယ်မှာတော့ အရာရှိကတော် ကွယ်လွန်ပြီး မွေးစားသားဟူသော သရုပ်မှန်ကို သိရှိခဲ့ရသည်။နောက်ပိုင်းတွင် အစ်မရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံရရုံသာမက ဆယ်တန်းအောင်တော့လည်း အောင်စစ်မှူးထံ သူလျိုအဖြစ် လွတ်ခံရတဲ့ အခါမှတော့ ကိုလင်းဟာ လုံးဝကို လူကြောက်တစ်ဉီးဖြစ်လာခဲ့သည်။တချိန်လုံး အောင်စစ်မှူး ယုံကြည်မှုကို ရဖို့ ကြောက်စရာလုပ်ရပ်တွေကိုတောင် သည်းခံခဲ့ရသည်မို့ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားမှုများ မတည်ငြိမ်ခဲ့ချေ။ထိုသို့ ခက်ခဲနေချိန်တွင် တွေ့လိုက်ရသော မုက သူအတွက် အစွဲလမ်းကြီး စွဲလမ်းရာဖြစ်လာသည်။

" အစ်မ...နင်ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ ဆေး..ဆေးရုံသွားကြမယ် မုဒြာကို ဆေးရုံပို့ရမယ် "

" နင်ရှုးနေလား ဆေးရုံပို့ရင် ငါတို့ကို မိသွားမှာပေါ့ သူကိုကြည့် မရမ်းမနက်ဘူး မေ့တောင်မမေ့သေးဘူး အခုထူပြီး ကြိုးပြန်တုပ်ထား အောင်စစ်မှူးက သူနှုန်းနဲ့ဆို ငါတို့ဆီလာတော့မှာ ငါညှှိလို့ အဆင်ပြေရင် အချက်ပြလိုက်မယ် အဲ့ကျမှ ဆေးရုံခေါ်သွားလိုက် အခုတော့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး "

" ဖြစ်ပါမလား "

" ဖြစ်တယ် ငါသွားလိုက်အုံးမယ် နင်သူကို ကြည်ထား"

" မုဒြာ...အောင်စစ်မှူး လာရင် ပြဿနာ အာလုံးရှင်းပြီးမို့ ခဏတော့ သည်းခံနော် "

သူပြောလိုက်တာ ဉီးလာမယ်တဲ့လား ငါနောက်ကျောက အရမ်းနာနေပေမဲ့ တောင့်ခံထားရမယ်။သူလာတဲ့ အချိန်ထိ အချိန်ဆွဲပြီး စောင့်နေရမယ်။စိတ်ထဲကသာတွေးနေပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ မလှုပ်နိုင်တော့ ။ရင်ဘတ်နား တဝိုက် ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ရမှ ပြန်ဆွဲထုတ်ခံရသလို နာကျင်လျက်။အမြင်တွေမှာလည်း မသဲကွဲတော့ပေမဲ့ သေချာအားယူပြီး လွတ်လမ်းများရှိလေမလားလို ကြည့်လိုက်မိသည်။သေချာတာကတော့ အလွယ်တကူ အသက်ပါနိုင်သော အဆောက်အုံသာ။ရှေ့တွင် ခြေထောက်အား ကြိုးပြန်တုပ်နေသော ကိုလင်းကိုကြည့်ပြန်တော့လည်း စိတ်ပျက်မိသည်။မုတောင် မထင်ထားတာ ဉီးသာသိရင် ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းလိုက်မလဲ။

" ဘယ်တုန်းထဲကလဲ ဉီးအပေါ် မကောင်းကြံချင်နေတာ ပြီးတော့ သရဖီနဲ့ကလဲ မောင်နှမတွေလား "

" အဲ့..အဲ့တာက အရင်းမဟုတ်ပါဘူး မွေးစားသားပါ "

" ဉီးဆီကိုရော ဘယ်လိုရောက်ခဲ့တာလဲ "

" ဒီတိုင်း...စောင့်ကြည့်ခိုင်းလို့ "

ကိုလင်းကတော့ သူကို မုအကောင်းမေးနေတယ်အထင်ဖြင့် အမှန်တိုင်းသာပြောနေတော့သည်။

" ယုတ်မာလိုက်ကြတာ ကိုလင်းရော သရဖီရော"

" ဗျာ !!! "

" အဲ့လောက်တောင် ယုတ်မာပြီး မိုက်ရှုးရဲဆန်ကြမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ယဉ်ယဉ်လေး ရှုးနေကြတာပဲ "

" မုဒြာ ကျွန်တော်ပြောပြတဲ့အကြောင်းကို သိပြီးရင်အဲ့လို ပြောတော့မှာမဟုတ်ဘူး "

" ဘာအကြောင်းလဲ "

" လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကလေ အနိုင်ကျင့်ခံရတာတဲ့ ကျောင်းသားက ကျွန်တော်ပါ "

" စီနီယာကြီး! !! "

မု ဘယ်မှတ်မိနိုင့်ပါ့မလဲ ကိုလင်းက အရမ်းပြောင်းလဲသွားခဲ့တာကို ။ဆံပင်မျက်စိအုပ်ပြီး အသားရေ ခပ်မွဲမွဲနှင့် ချိတုန်ချတုန်ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်လေးက အခု Company ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးပီပီ တိကျပြတ်သား၍ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာလဲ မတူတော့တာကြောင့် မုသတိတောင် မထားခဲ့မိပါ။ကံတရားကတော့ မျက်လှည့်ဆရာရဲ့ လက်ထဲက ဆော့ကစားပြနေတဲ့ ဖဲချပ်တွေလို မုတို့ကို လှည့်ဖျားနေတော့၏ ။တစ်ခုမှ ယောင်လို့တောင် မစဉ်းစားမိတဲ့ ကိုလင်းက အရာအားလုံးကို သူစိတ်ကြိုက် ခြယ်လှည်နေတာကို မုတို့က မသိခဲ့တာပါလား။

" ဟုတ်တယ် အဲ့တုန်းထဲက မုဒြာကို သဘောကျခဲ့ပေမဲ့ အောင်စစ်မှူးကြောင့်သာ မ.."

" ပါးစပ်ပိတ်ထား! !!! ရှင် ယုတ်မာတဲ့ ပါးစပ်က ဉီးနာမည်ကို မထွက်နဲ့ စောက်ရှုးရဲ့ "

မုလို အမြဲ ဒေါသစောင့်ထိန်းတတ်သော လူမှ မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာ အရှက်မရှိပြောနေသော စကားများကြောင့် မုအသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်မိသည်။အခန်းလွတ်ပြီး ဆောက်လက်စအဆောင်ဉီးဟောင်းမို့ အသံကလည်း ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ပဲ့တင်သံများပင် ထွက်လာသော မုစကားကြောင့် ကိုလင်းမုကို ဒူးထောက်လျက်ကနေမော့ကြည့်လိုက်၏။

" မုဒြာ ကျွန်တော်... "

" မဟုတ်တမ်းတယာ ပြောတာတွေ ရပ်လိုက်တော့! !!! "

" မု...မု ဒြာ ကျွန်တော်ကို ခွင့်လွတ်ပေးပါနော် ပြီးရင် နှစ်ယောက်အတူ ထွက်ပြေးကြမယ်လေ "

" ရှင်ကို ပြောခဲ့မိလား ချစ်တယ်လို့ "

" အဲ့လို့ မပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ "

" အဲ့တုန်းက ကိုလင်းအပေါ် သနားခဲ့မိတာ သူငယ်ချင်းမရှိပဲ အားငယ်နေတာမို့ စာလေးနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အားပေးခဲ့မိတာ "

" ဒါ...ဒါဆိုရင် မုဒြာကို အခုလုပ်တာတွေ ခွင့်လွတ်ပေးပြီး နောက်ပိုင်းချစ်လာအောင် ကြိုးစားမယ်လေ"

" တော်ပါတော့! !... တော်လိုက်ပါတော့ ကိုလင်း မုရဲ့စကားတွေက ရက်စက်ရာ ကျရင်ကျလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ခွင့်လွတ်မှုဆိုတာကတော့ လူတိုင်းအပေါ်မဟုတ်ဘူး ကိုချစ်တဲ့လူပဲ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ လူကိုပဲ ခွင့်လွတ်ပေးလို့ရတာ နားလည်ရဲ့လား "

( ဝုန်း....ဒုန်း...ခွမ်း )

" အခြေနေမကောင်းတော့ဘူး မုဒြာကိုယ်နဲ့လိုက်ခဲ့ "

" ရှင်ဘယ်ခေါ်သွားမှာလဲ...လွတ်စမ်း လွတ် "

ကျယ်လောင်သော တိုက်ခိုက်သံတွေမှာ အဆောင်အုံ၏ အောင်ထပ်မှကြားနေရခြင်းပင်။သရဖီ အောင်စစ်မှူးနှင့် ညှိသော်လည်း အစထဲက မုကိုကယ်ရန်လာသော သူမှာ အမေးပြန်မရှိ တိုက်ခိုက်မှုဖြင့်သာ စတင်လိုက်သည်။ကောင်းသူဘက်တွင် ရပ်တည်သူရှိသလို မကောင်းသူထံတွင်လည်း ခစားသူရှိသည်ဆိုတဲ့ အတိုင်း ဉီးရန်နိုင်၏ လက်အောက်ခံတချို့ကတော့ သရဖီနှင့်အတူ လိုက်ရှုးပေး၏ ။အောင်စစ်မှူး အယောက်နှစ်ဆယ်သော လူများအား အရိုးအသား ခြားနားသည့်အထိ သတ်ပုတ်လျက်။ထိုလူများမှာ ပြဿနာတွင် မသက်ဆိုင်တာကြောင့် သေနတ်ကိုတော့ လုံးဝမသုံးခဲ့။ရှိသမျှအားရော ဒေါသပါအကုန်ထုပ်သုံး၍ ခြေင်သေ့တစ်ကောင် နန်းလုနေသည့် အလားတိုက်ခိုက်နေ၏ ။ ထိုနည်းတူ သရဖီလည်း ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်တာကို သတိပြုမိပြီး တစ်ယောက်ထဲ ကိုယ်လွတ်ရုန်းထွက်ပြေးမည် အလုပ်....။

" ဘယ်သွားမလို့လဲ အစ်မသရဖီရဲ့... လေးလေးအောင်ကိုတောင် မစောင့်တော့ဘူးလား "

မဟာနဲ့ နောက်လိုက်များက သူမကို ပိတ်ရပ်လိုက်တော့ သရဖီတစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ရင်း ကြုံရာမရတော့။မဟာ မေးငေါ့ပြလိုက်တာနဲ့ လူနှစ်ယောက်ကလည်း သရဖီရဲ့ လက်နှစ်ဖက်အား ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

" လေးလေးအောင် ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ရှင်းလိုက်မယ် မုဒြာကိုသာ သွားရှာလိုက် "

" အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ဖြစ်ဖို့များတယ် ငါခုနက မုအော်သံကြားလိုက်တယ် "

" အဖွဲ့ထဲက ငါးယောက်က လေးလေးအောင်နဲ့ လိုက်သွား ကျန်တဲ့လူတွေ ငါနဲ့နေခဲ့ "

အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရင်တမမနဲ့ တက်သွားလိုက်တော့ အောင်စစ်မှူးအား အဆိုးဝါးဆုံးမြင်ကွင်းမှ စောင့်ကြိုနေသည်။ပြိုကျမတတ် ဟောင်းနွမ်းသော စက်ရုံဟောင်းမှ အကာရံများလည်း မရှိ။ အစွန်းဖျားများမှာလည်း လစ်ဟာ၍ ပြုတ်ကျတာနဲ့ အောက်သို့ဒါတိုက်။အသည်းသန် လှေကားမှ တတ်သွားရင်း မုအားတွေ့လိုက်ရသည်။မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပေါ့ ။ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရင်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို။

" ဆရာ...ဆရာ ရှေ့တိုးလာတာနဲ့ ကျွန်တော် မုနဲ့အတူ ခုန်ချလိုက်မှာနော် "

" ကိုလင်း မင်းနောက်ထပ်မဆုတ်လိုက်နဲ့ "

အဆောင်အုံ၏ အပေါ်ဆုံးတွင် ခေါင်မိုးတောင်မတပ်ရသေး။ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေသော တိုက်ရဲ့ အစွန်းဖျားတွင် ကိုလင်း မုအား နောက်မှ ပခုံးသိုင်းဖက်၍ အောင်စစ်မှူးကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏ ။ ပြုတ်ကျတော့မည်နေရာတွင် သွေးရှုးသွေးတန်းလုပ်နေသော ကိုလင်းကြောင့် မု ဒူးတွေပင်တုန်ကာ ကိုယ်ကိုတွေ့တာတောင် ဘာစကားမှမပြောနိုင်ချေ။ဒီလို အခြေနေမျိုးကို မတွေ့ဘူးသော သူမ ဘယ်လောက်တောင်ဘကြောက်နေမလဲဆိုတာ ပုံစံကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်သည်။ကိုယ်လည်း အခုခြေနေမှာ တကယ်ကို ရှုးချင်နေပြီ။တစ်ချက်လေး တိမ်းဆောင်းသွားတာနဲ့ မုအသက်ပါပါသွားနိုင်တာမို့။ကြောက်လန့်နေသော ကိုယ်ရဲ့ အားနည်းချက်က ရန်သူဆီရောက်နေတော့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးသော အတွေးများက စိုးမိုးလျက်။မျက်လုံးထဲတွင်လည်း သေဆုံးသွားချိန်ရပ်နေသော အမေမျက်နှာအား မုဆီတွင် မြင်ယောင်မိပြန်သည်။ဘယ်လို အကြောင်းပဲရှိပါစေ ဒုတိယအကြိမ်တော့ ထိုအဖြစ်ပျက်မျိုးထပ်အဖြစ် အခံနိုင်တော့ပြီ။

" သေနတ်ပါလာတာသိတယ် ချလိုက် သေနတ်တွေအားလုံးချပြီး ဆရာလူတွေကိုပါ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်"

အောင်စစ်မှူး မှ မတုံပြန်တာမို့ မုကိုယ်အား အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းကာ နောက်ခုန်ချမယ်လုပ်တော့....

" ထွက်သွား! !!! ထွက်သွား အားလုံး ငါအမိန့်မရမခြင်း မလှုပ်ရှားနဲ့ "

" ပြီးတော့ ဆရာလဲ ဒူးထောက်ထား "

" ဘာ! !! "

" ဒူးမထောက်ရင် "

" ထောက်...!!!!ထောက်မယ် ဒူးထောက်မှာမို့ မုကို မထိနဲ့ "

" တွေ့လား မုဒြာမင်းသာရှိရင် ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ် "

အရာအားလုံးကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မုကလွဲ၍ တခြားသူကို မအောက်ကျို့ဖူးသော သူမှ ဒူးထောက်ပြီး ပြားပြားဝပ်ဝပ်နေတာကို မြင်တော့ မုမျက်ရည်များ ကမ်းကုန်ကျမိတော့သည်။ထိုလူ ဒူးထောက်ပေးနေရတာ မုကြောင့်မို့ အရမ်းလည်း ဝမ်းနည်းရသည်။အခုလို ဆက်သွားလို့ကလည်း မဖြစ်ပြန်တော့ မုအကြောက်တရားကို တွန်းလှန်မှ ဖြစ်တော့မည်။

" မု..မကြောက်နဲ့ ကိုယ်ရအောင်ကယ်မယ် "

" ရှေ့တိုး ဉီး...မုဆီ ရှေ့တိုးလာ "

" မု ကိုယ်မလုပ်နိုင်ဘူး "

" မုစကား နားထောင် ရှေ့တိုး ခဲ့ "

" ကျွန်တော်ကို မခုန်ချရဲဘူးထင်နေတာလား မုဒြာ "

" ရှင်ရော မုမှာ ဉာဏ်မရှိဘူးထင်နေတာလား "

အောင်စစ်မှူး မုတို့အနီးနားကို ခြေလေးငါးလှမ်း လှမ်းလိုက်တာနဲ့ မု ကိုလင်းခြေထောက်ကို ဖနောင့်ဖြင့် အားကုန်ပေါက်၍ တွန်းလိုက်ပြီး လက်လွတ်လိုက်တာနဲ့ ပြေးလိုက်သည်။ဤသို့ တွေးထားသော်လည်း ကိုလင်းမှ မုကိုအလွတ်မပေး။တွန်းလိုက်တဲ့အားက သိမ်မပြင်းပေမဲ့ ကိုလင်းမှာ အနောက်တွင် အခံမရှိတာကြောင့် ယိမ်းယိုင်ကာ မုရဲ့ပခုံးကိုပါ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ဝရုန်းသုန်းကာနှင့် ကိုယ်နေဟန်ထားများ မထိန်းနိုင်ကြပဲ နှစ်ယောက်လုံး ပြုတ်ကျတော့သည်။အောင်စစ်မှူးလည်း မုပါကျသွားတော့ အလျင်အမြန်အနားပြေး သွားလိုက်၏ ။

" မု...မုကိုယ်ကို သေချာကိုင်ထား လုံးဝမလွတ်လိုက်နဲ့"

" ဉီး ကို..ကိုလင်းက "

" မကြည့်နဲ့ အောက်ကို လုံးဝမကြည့်လိုက်နဲ့ "

" ဒါမဲ့ သူ...သူသေ "

" ကိုယ်ကိုပဲ ကြည့်ပေးပြီး လက်မလွတ်လိုက်ပါနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး "

အောင်စစ်မှူး တိုက်တန်းတွင် ပြုတ်ကျလုနီးနီး တွဲလျားကျနေသော မုလက်ကို အချိန်မှီဆွဲထားနိုင်လိုက်၏ ။အထပ်မြင့်ဖြစ်ပြီး အောက်တွင် အပျက်စီးသံတိုင်များ ရှိလို့ ကိုလင်းကတော့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်။လေအေးများက တိုက်ခတ်ပြီး လက်အားမနည်းတောင့်ထားရတာမို့ မုအသက်ရှင်ပါ့တော့မလားဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် တွေးမိသည်။ဒါပေမဲ့ အဆုံးထိ မုလက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားပေးတဲ့ ထိုလူကို ကြည့်ပြီး မုယုံကြည့်တယ် အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ရင်တောင်မှပေါ့ ။မု ယုံကြည့်တဲ့အတိုင်း ဉီးကရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။မုကို အံကြိတ်ခဲပြီး အတင်းလက်မောင်း တစ်ဖက်ထဲဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ဒါပေမဲ့ မုကသာ မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာပါ ဉီးလာတဲ့ အချိန်ထိ ။

" ရား....ရပြီး မုဘာဖြစ်သွားသေးတယ် ကိုယ်နောက်ကျသွားတယ်မလား "

" ဟင့်အင်း ဘာမှ..."

" ဘာတွေလဲ နောက်ကျောမှ ဘာဖြစ်ထားတာလဲ "

ရင်ထဲ အပူမီးကို ငြိမ်းစေဖို့ မုကို အတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။သူမကျောပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်တော့ စိုစွတ်ပေါက်ပြဲနေသော နေရာမှ မိမိလက်တွင် ပေကျံလားသော သွေးများကြောင့် မျက်လုံးများမှ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့။မျက်နှာမှာ ဖြူရော့ပြီး အားမရှိတဲ့ပုံပေါက်နေပေမဲ့ ဒဏ်ရာရထားမယ်လို့တော့ မထင်ခဲ့။အခုတောင် မုက ဘာမှမဖြစ်သလို အပြုံးလေးကတော့ မပျက်ချေ။အောင်စစ်မှူး ရောက်မလာခင် တစ်နာရီလောက်က သရဖီဇွတ်တိုးလိုက်တော့ မု အနောက်က သံချွန်တစ်ခုမှာ ဘယ်ဘက် ရင်ဘတ်ကို လာရောက်ထိုးစိုက်ခဲ့သည်။သရဖီနဲ့ ကိုလင်း အတင်းဆွဲထုတ်ခဲ့ကြပေမဲ့ သွေးထွက်လွန်နေခဲ့ပြီ။

" ဉီးကို...လိမ်လို့မရဘူးပဲ "

" ဆေးရုံ... ဆေး...ရုံသွားကြမယ် "

" ငိုနေတာလား "

" ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် အခုလိုတွေ ဖြစ်ရတာ ကိုယ်ကြောင့် မုကိုပါဒုက္ခရောက်စေပြီ "

" ဟင့်အင်း..မဟုတ်ဘူး ပျော်ရွှင်ရတာပါ ဉီးနဲ့တွေ့ပြီး နောက်ပိုင်း မု အရမ်း အရမ်းကို ပျော်ခဲ့ရတာပါ "

" မပြောနဲ့တော့ ဘာမှမပြောနဲ့ ဆေးရုံပဲ သွားကြမယ်"

" ခဏလေးပါ မုအရမ်းတောင့်ခံခဲ့ရတာ စကားလေးတော့ပေးပြောမှပေါ့ "

" မရဘူး "

" မုပြောဖူးတယ်လေ အနားမှာ မရှိတော့ရင်တောင် နုလုံးသားထဲမှာ ဆက်ရှင်သန်နေမှာပါလို့ ပြီးတော့ မုကျေနပ်တယ် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အတွေ့ချင်ဆုံးလူက အနားမှာရှိနေလို့ ကောင်းကောင်းနေခဲ့ပါနော်....မုရဲ့ အချစ်ရဆုံး..ဉီး"

" အား...!! ဟာ့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မု.. မုမျက်လုံးဖွင့်ပါအုံး ကြည့်ပါအုံး ကိုယ့်ကို မု..မုရယ် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ခဲ့မလဲ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခဲ့ရမလဲ ဆေးရုံကား ခေါ်ကြစမ်း မုရယ်... လုပ်ကြပါ မုကို ကယ်ပေးကြပါ အား..ဟားဟာ့ မု ကိုယ်နဲ့စကားပြောမယ်ဆို မု ရယ် "

တစ်တိုက်လုံး ဟိန်းနေအောင် အောင်စစ်မှူး အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကျွေးခဲ့၏ ။မုကို ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး အရာအားလုံးလွတ်ချထားခဲ့သော သူမမျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အသည်းနှလုံးအား အစိမ်းလိုက်ခွဲထုတ်ခံရသည့်အတိုင်း။သေခြင်းတရားတွေကို မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမကိုတော့ မဖြစ်ရဘူး လုံးဝမဖြစ်ရဘူး။အကယ်၍ ဝဋ်ကြွေးဆိုရင် ကိုယ်ကိုပဲ ဆပ်ခိုင်းပါ။မတူညီသော ဖြစ်တည်မှုများကြားက ပေါင်းစပ်ခဲ့ကြသည်မို့ ပန်းလေးကတော့ တောက်လောင်ပြာကျခဲ့၏ ။

🍂A Little Long Time🍂

Please Just Stay

🍂With Me🍂

Episode 34 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။🙏🙏🙏

#Zawgyi

1996ခုႏွစ္၏ အမဲေရာင္ေဆးျခယ္ထားေသာ ေကာင္းကင္၌ ေငြေရာင္လမင္းႀကီး ထြက္ေပၚေနခ်ိန္တြင္ ေမြးကင္းစကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ လူ႕ေလာကထဲ စတင္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ အမိမဲ့ခဲ့ၿပီ။ဖခင္လုပ္သူမွာ အရာရွိကားေမာင္းရသူ ျဖစ္ၿပီး မိခင္မွာေတာ့ အိမ္ေစေပါ့။အလုပ္ေကြၽးျပဳရေသာ အိမ္တြင္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိေသာလည္း အရာရွိကေတာ္ကေတာ့ သားရႈးျဖစ္သည္။ထိုညတြင္ ေမြးဖြားလာေသာ ကေလးမွာ သားေယာက်ာ္းေလး ျဖစ္တဲ့အျပင္ မိခင္ကပါဆုံးေတာ့ အရာရွိကေတာ္မွာ ထိုကေလးအား အခ်စ္ပိုခဲ့၏ ။ကေလးတစ္ႏွစ္သား အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ ဖခင္ထံမွ ေမြးစားရန္ ေတာင္းခံၾကသည္။အရွင္းဆုံးေျပာရရင္ေတာ့ ေငွယူ သားေပးၿပီး အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်ျခင္းသာ။ဖခင္ျဖစ္သူမွာလည္း ကားသမားသားထက္ အရာရွိသားျဖစ္တာ ပိုေကာင္းသည့္အထင္ျဖင့္ သေဘာတူလက္ခံခဲ့သည္။

ထိုကံတရားရဲ႕ အဓိကမ်က္ႏွာသာေပးျခင္းကို ခံရေသာကေလးမွာ ကိုလင္းပင္။အရာရွိကေတာ္က အရမ္းခ်စ္သေလာက္ သရဖီႏွင့္ ဉီးရန္နိုင္ကေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ဉီးရန္နိုင္တို႔ လင္မယားမွာလဲ ကိုလင္းကို ေခါင္းတည္ၿပီး ရန္ျဖစ္ေပါင္းလဲမနည္း။သို႔ေသာ္ ကိုလင္းကေတာ့ ထိုလင္မဟားအား သူမိဘမ်ားလို႔သာ ေတြးေနေခ်သည္။အစ္မလုပ္သူ သရဖီမွလဲ အေမလစ္ရင္လစ္သလို အနိုင္က်င့္ေသးသည္။ဤကဲ့သို႔ ကိုလင္းရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္းေန႕ရက္မ်ားမွာ အနာဂတ္တြင္ မရွိေတာ့ၿပီ။သူဆယ္ႏွစ္သားအ႐ြယ္မွာေတာ့ အရာရွိကေတာ္ ကြယ္လြန္ၿပီး ေမြးစားသားဟူေသာ သ႐ုပ္မွန္ကို သိရွိခဲ့ရသည္။ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစ္မရဲ႕ အနိုင္က်င့္မႈကို ခံရ႐ုံသာမက ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့လည္း ေအာင္စစ္မႉးထံ သူလ်ိဳအျဖစ္ လြတ္ခံရတဲ့ အခါမွေတာ့ ကိုလင္းဟာ လုံးဝကို လူေၾကာက္တစ္ဉီးျဖစ္လာခဲ့သည္။တခ်ိန္လုံး ေအာင္စစ္မႉး ယုံၾကည္မႈကို ရဖို႔ ေၾကာက္စရာလုပ္ရပ္ေတြကိုေတာင္ သည္းခံခဲ့ရသည္မို႔ ေနာက္ဆုံးတြင္ စိတ္ခံစားမႈမ်ား မတည္ၿငိမ္ခဲ့ေခ်။ထိုသို႔ ခက္ခဲေနခ်ိန္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရေသာ မုက သူအတြက္ အစြဲလမ္းႀကီး စြဲလမ္းရာျဖစ္လာသည္။

" အစ္မ...နင္ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ ေဆး..ေဆး႐ုံသြားၾကမယ္ မုျဒာကို ေဆး႐ုံပို႔ရမယ္ "

" နင္ရႈးေနလား ေဆး႐ုံပို႔ရင္ ငါတို႔ကို မိသြားမွာေပါ့ သူကိုၾကည့္ မရမ္းမနက္ဘူး ေမ့ေတာင္မေမ့ေသးဘူး အခုထူၿပီး ႀကိဳးျပန္တုပ္ထား ေအာင္စစ္မႉးက သူႏႈန္းနဲ႕ဆို ငါတို႔ဆီလာေတာ့မွာ ငါညွွိလို႔ အဆင္ေျပရင္ အခ်က္ျပလိုက္မယ္ အဲ့က်မွ ေဆး႐ုံေခၚသြားလိုက္ အခုေတာ့ လုံးဝမျဖစ္ဘူး "

" ျဖစ္ပါမလား "

" ျဖစ္တယ္ ငါသြားလိုက္အုံးမယ္ နင္သူကို ၾကည္ထား"

" မုျဒာ...ေအာင္စစ္မႉး လာရင္ ျပႆနာ အာလုံးရွင္းၿပီးမို႔ ခဏေတာ့ သည္းခံေနာ္ "

သူေျပာလိုက္တာ ဉီးလာမယ္တဲ့လား ငါေနာက္ေက်ာက အရမ္းနာေနေပမဲ့ ေတာင့္ခံထားရမယ္။သူလာတဲ့ အခ်ိန္ထိ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ေစာင့္ေနရမယ္။စိတ္ထဲကသာေတြးေနေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ မလႈပ္နိုင္ေတာ့ ။ရင္ဘတ္နား တဝိုက္ ဓားျဖင့္ ထိုးစိုက္ရမွ ျပန္ဆြဲထုတ္ခံရသလို နာက်င္လ်က္။အျမင္ေတြမွာလည္း မသဲကြဲေတာ့ေပမဲ့ ေသခ်ာအားယူၿပီး လြတ္လမ္းမ်ားရွိေလမလားလို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ေသခ်ာတာကေတာ့ အလြယ္တကူ အသက္ပါနိုင္ေသာ အေဆာက္အုံသာ။ေရွ႕တြင္ ေျခေထာက္အား ႀကိဳးျပန္တုပ္ေနေသာ ကိုလင္းကိုၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ပ်က္မိသည္။မုေတာင္ မထင္ထားတာ ဉီးသာသိရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဝမ္းနည္းလိုက္မလဲ။

" ဘယ္တုန္းထဲကလဲ ဉီးအေပၚ မေကာင္းႀကံခ်င္ေနတာ ၿပီးေတာ့ သရဖီနဲ႕ကလဲ ေမာင္ႏွမေတြလား "

" အဲ့..အဲ့တာက အရင္းမဟုတ္ပါဘူး ေမြးစားသားပါ "

" ဉီးဆီကိုေရာ ဘယ္လိုေရာက္ခဲ့တာလဲ "

" ဒီတိုင္း...ေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းလို႔ "

ကိုလင္းကေတာ့ သူကို မုအေကာင္းေမးေနတယ္အထင္ျဖင့္ အမွန္တိုင္းသာေျပာေနေတာ့သည္။

" ယုတ္မာလိုက္ၾကတာ ကိုလင္းေရာ သရဖီေရာ"

" ဗ်ာ !!! "

" အဲ့ေလာက္ေတာင္ ယုတ္မာၿပီး မိုက္ရႈးရဲဆန္ၾကမယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိဘူး ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက ယဥ္ယဥ္ေလး ရႈးေနၾကတာပဲ "

" မုျဒာ ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပတဲ့အေၾကာင္းကို သိၿပီးရင္အဲ့လို ေျပာေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး "

" ဘာအေၾကာင္းလဲ "

" လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ကေလ အနိုင္က်င့္ခံရတာတဲ့ ေက်ာင္းသားက ကြၽန္ေတာ္ပါ "

" စီနီယာႀကီး! !! "

မု ဘယ္မွတ္မိနိုင့္ပါ့မလဲ ကိုလင္းက အရမ္းေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာကို ။ဆံပင္မ်က္စိအုပ္ၿပီး အသားေရ ခပ္မြဲမြဲႏွင့္ ခ်ိတုန္ခ်တဳန္ျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက အခု Company ရဲ႕ အတြင္းေရးမႉးပီပီ တိက်ျပတ္သား၍ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာလဲ မတူေတာ့တာေၾကာင့္ မုသတိေတာင္ မထားခဲ့မိပါ။ကံတရားကေတာ့ မ်က္လွည့္ဆရာရဲ႕ လက္ထဲက ေဆာ့ကစားျပေနတဲ့ ဖဲခ်ပ္ေတြလို မုတို႔ကို လွည့္ဖ်ားေနေတာ့၏ ။တစ္ခုမွ ေယာင္လို႔ေတာင္ မစဥ္းစားမိတဲ့ ကိုလင္းက အရာအားလုံးကို သူစိတ္ႀကိဳက္ ျခယ္လွည္ေနတာကို မုတို႔က မသိခဲ့တာပါလား။

" ဟုတ္တယ္ အဲ့တုန္းထဲက မုျဒာကို သေဘာက်ခဲ့ေပမဲ့ ေအာင္စစ္မႉးေၾကာင့္သာ မ.."

" ပါးစပ္ပိတ္ထား! !!! ရွင္ ယုတ္မာတဲ့ ပါးစပ္က ဉီးနာမည္ကို မထြက္နဲ႕ ေစာက္ရႈးရဲ႕ "

မုလို အၿမဲ ေဒါသေစာင့္ထိန္းတတ္ေသာ လူမွ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္စြာ အရွက္မရွိေျပာေနေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ မုအသံကုန္ဟစ္ေအာ္လိုက္မိသည္။အခန္းလြတ္ၿပီး ေဆာက္လက္စအေဆာင္ဉီးေဟာင္းမို႔ အသံကလည္း ဟိန္းထြက္သြားေတာ့သည္။ပဲ့တင္သံမ်ားပင္ ထြက္လာေသာ မုစကားေၾကာင့္ ကိုလင္းမုကို ဒူးေထာက္လ်က္ကေနေမာ့ၾကည့္လိုက္၏။

" မုျဒာ ကြၽန္ေတာ္... "

" မဟုတ္တမ္းတယာ ေျပာတာေတြ ရပ္လိုက္ေတာ့! !!! "

" မု...မု ျဒာ ကြၽန္ေတာ္ကို ခြင့္လြတ္ေပးပါေနာ္ ၿပီးရင္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထြက္ေျပးၾကမယ္ေလ "

" ရွင္ကို ေျပာခဲ့မိလား ခ်စ္တယ္လို႔ "

" အဲ့လို႔ မေျပာခဲ့ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ "

" အဲ့တုန္းက ကိုလင္းအေပၚ သနားခဲ့မိတာ သူငယ္ခ်င္းမရွိပဲ အားငယ္ေနတာမို႔ စာေလးနဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အားေပးခဲ့မိတာ "

" ဒါ...ဒါဆိုရင္ မုျဒာကို အခုလုပ္တာေတြ ခြင့္လြတ္ေပးၿပီး ေနာက္ပိုင္းခ်စ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ေလ"

" ေတာ္ပါေတာ့! !... ေတာ္လိုက္ပါေတာ့ ကိုလင္း မုရဲ႕စကားေတြက ရက္စက္ရာ က်ရင္က်လိမ့္မယ္ ဒါေပမဲ့ ခြင့္လြတ္မႈဆိုတာကေတာ့ လူတိုင္းအေပၚမဟုတ္ဘူး ကိုခ်စ္တဲ့လူပဲ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ လူကိုပဲ ခြင့္လြတ္ေပးလို႔ရတာ နားလည္ရဲ႕လား "

( ဝုန္း....ဒုန္း...ခြမ္း )

" အေျခေနမေကာင္းေတာ့ဘူး မုျဒာကိုယ္နဲ႕လိုက္ခဲ့ "

" ရွင္ဘယ္ေခၚသြားမွာလဲ...လြတ္စမ္း လြတ္ "

က်ယ္ေလာင္ေသာ တိုက္ခိုက္သံေတြမွာ အေဆာင္အုံ၏ ေအာင္ထပ္မွၾကားေနရျခင္းပင္။သရဖီ ေအာင္စစ္မႉးႏွင့္ ညွိေသာ္လည္း အစထဲက မုကိုကယ္ရန္လာေသာ သူမွာ အေမးျပန္မရွိ တိုက္ခိုက္မႈျဖင့္သာ စတင္လိုက္သည္။ေကာင္းသူဘက္တြင္ ရပ္တည္သူရွိသလို မေကာင္းသူထံတြင္လည္း ခစားသူရွိသည္ဆိုတဲ့ အတိုင္း ဉီးရန္နိုင္၏ လက္ေအာက္ခံတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သရဖီႏွင့္အတူ လိုက္ရႈးေပး၏ ။ေအာင္စစ္မႉး အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေသာ လူမ်ားအား အရိုးအသား ျခားနားသည့္အထိ သတ္ပုတ္လ်က္။ထိုလူမ်ားမွာ ျပႆနာတြင္ မသက္ဆိုင္တာေၾကာင့္ ေသနတ္ကိုေတာ့ လုံးဝမသုံးခဲ့။ရွိသမွ်အားေရာ ေဒါသပါအကုန္ထုပ္သုံး၍ ေျခင္ေသ့တစ္ေကာင္ နန္းလုေနသည့္ အလားတိုက္ခိုက္ေန၏ ။ ထိုနည္းတူ သရဖီလည္း ဘယ္လိုမွ မနိုင္နိုင္တာကို သတိျပဳမိၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းထြက္ေျပးမည္ အလုပ္....။

" ဘယ္သြားမလို႔လဲ အစ္မသရဖီရဲ႕... ေလးေလးေအာင္ကိုေတာင္ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား "

မဟာနဲ႕ ေနာက္လိုက္မ်ားက သူမကို ပိတ္ရပ္လိုက္ေတာ့ သရဖီတစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုက္ရင္း ႀကဳံရာမရေတာ့။မဟာ ေမးေငါ့ျပလိုက္တာနဲ႕ လူႏွစ္ေယာက္ကလည္း သရဖီရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္အား ခ်ဳပ္ႏွောင္လိုက္သည္။

" ေလးေလးေအာင္ ဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆက္ရွင္းလိုက္မယ္ မုျဒာကိုသာ သြားရွာလိုက္ "

" အေပၚဆုံးထပ္မွာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္ ငါခုနက မုေအာ္သံၾကားလိုက္တယ္ "

" အဖြဲ႕ထဲက ငါးေယာက္က ေလးေလးေအာင္နဲ႕ လိုက္သြား က်န္တဲ့လူေတြ ငါနဲ႕ေနခဲ့ "

အေပၚဆုံးထပ္သို႔ ရင္တမမနဲ႕ တက္သြားလိုက္ေတာ့ ေအာင္စစ္မႉးအား အဆိုးဝါးဆုံးျမင္ကြင္းမွ ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ၿပိဳက်မတတ္ ေဟာင္းႏြမ္းေသာ စက္႐ုံေဟာင္းမွ အကာရံမ်ားလည္း မရွိ။ အစြန္းဖ်ားမ်ားမွာလည္း လစ္ဟာ၍ ျပဳတ္က်တာနဲ႕ ေအာက္သို႔ဒါတိုက္။အသည္းသန္ ေလွကားမွ တတ္သြားရင္း မုအားေတြ႕လိုက္ရသည္။မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႕ေပါ့ ။ထိုျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ရင္ထဲတြင္ မိုးႀကိဳးပစ္ခံလိုက္ရသလို။

" ဆရာ...ဆရာ ေရွ႕တိုးလာတာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ မုနဲ႕အတူ ခုန္ခ်လိဳက္မွာေနာ္ "

" ကိုလင္း မင္းေနာက္ထပ္မဆုတ္လိုက္နဲ႕ "

အေဆာင္အုံ၏ အေပၚဆုံးတြင္ ေခါင္မိုးေတာင္မတပ္ရေသး။ဟင္းလင္းျပင္ ျဖစ္ေနေသာ တိုက္ရဲ႕ အစြန္းဖ်ားတြင္ ကိုလင္း မုအား ေနာက္မွ ပခုံးသိုင္းဖက္၍ ေအာင္စစ္မႉးကို ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္၏ ။ ျပဳတ္က်ေတာ့မည္ေနရာတြင္ ေသြးရႈးေသြးတန္းလုပ္ေနေသာ ကိုလင္းေၾကာင့္ မု ဒူးေတြပင္တုန္ကာ ကိုယ္ကိုေတြ႕တာေတာင္ ဘာစကားမွမေျပာနိုင္ေခ်။ဒီလို အေျခေနမ်ိဳးကို မေတြ႕ဘူးေသာ သူမ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဘေၾကာက္ေနမလဲဆိုတာ ပုံစံၾကည့္႐ုံနဲ႕ သိနိုင္သည္။ကိုယ္လည္း အခုေျခေနမွာ တကယ္ကို ရႈးခ်င္ေနၿပီ။တစ္ခ်က္ေလး တိမ္းေဆာင္းသြားတာနဲ႕ မုအသက္ပါပါသြားနိုင္တာမို႔။ေၾကာက္လန့္ေနေသာ ကိုယ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္က ရန္သူဆီေရာက္ေနေတာ့ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့ဖူးေသာ အေတြးမ်ားက စိုးမိုးလ်က္။မ်က္လုံးထဲတြင္လည္း ေသဆုံးသြားခ်ိန္ရပ္ေနေသာ အေမမ်က္ႏွာအား မုဆီတြင္ ျမင္ေယာင္မိျပန္သည္။ဘယ္လို အေၾကာင္းပဲရွိပါေစ ဒုတိယအႀကိမ္ေတာ့ ထိုအျဖစ္ပ်က္မ်ိဳးထပ္အျဖစ္ အခံနိုင္ေတာ့ၿပီ။

" ေသနတ္ပါလာတာသိတယ္ ခ်လိဳက္ ေသနတ္ေတြအားလုံးခ်ၿပီး ဆရာလူေတြကိုပါ ထြက္သြားခိုင္းလိုက္"

ေအာင္စစ္မႉး မွ မတုံျပန္တာမို႔ မုကိုယ္အား အနည္းငယ္ လႈပ္ယမ္းကာ ေနာက္ခုန္ခ်မယ္လုပ္ေတာ့....

" ထြက္သြား! !!! ထြက္သြား အားလုံး ငါအမိန့္မရမျခင္း မလႈပ္ရွားနဲ႕ "

" ၿပီးေတာ့ ဆရာလဲ ဒူးေထာက္ထား "

" ဘာ! !! "

" ဒူးမေထာက္ရင္ "

" ေထာက္...!!!!ေထာက္မယ္ ဒူးေထာက္မွာမို႔ မုကို မထိနဲ႕ "

" ေတြ႕လား မုျဒာမင္းသာရွိရင္ ကြၽန္ေတာ္ အားလုံးကို ျဖတ္ေက်ာ္နိုင္တယ္ "