ကျယ်ဝန်း၍ ခြံဝန်းနှင့်အိမ်အတော် သွားယူရသော 1910 ဗြိတိသျှအဆောအုံပုံစံ အိမ်တော်ကြီး၏ သခင်မှာ အောင်စစ်မှူးရဲ့ ဖခင်ဉီးဒီပသာဖြစ်သည်။အိမ်တော်ရဲ့ အပြင်ဆင်ခန်းနားရုံသာမက အစောင့်ကြပ်လည်းများ၏ ။သက်တော်စောင့်များအပြင် CCTVများကိုလည်း နေရာလပ်မရှိတပ်ဆင်ထားတဲ့ ချမ်းသာမှု စည်းစိမ်ကို ပြသနေသည့် ထိုအိမ်တော်ကြီးက အောင်စစ်မှူးအတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုထပ်ပိုခဲ့......။အခုလည်း ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရင်းနှီးမှု အလျှင်းမရှိဘဲ စကားပြောကြသည့်သူများမှာ အောင်စစ်မှူးတို့ သားအဖသာပေ။

" ခင်ဗျားက..... ကျုပ်ကိုခေါ်တဲ့အကြောင်းက ဇာမဏီအဖွဲ့ရဲ့ အထိမ်းမှတ်ပွဲအတွက်လား ဒီနေ့ကဘာနေ့လည်းဆိုတာ မေ့နေတာလား မေ့ချင်ယောင်ဆောင်ထားတာလား "

" ငါအတွက် ပြီးခဲ့တာတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး မင်းသာ မကာကွယ်နိုင်မဲ့ သူကိုဖက်တွယ်မထားနဲ့ အဲ့မိန်းကလေး အတွက်မကောင်ဘူး "

" အနည်းဆုံးတော့......ခင်ဗျားလိုတော့ မနှိပ်စက်ဘူး "

" မင်းယုံကြည်ချက်ရှိလား.....သူမင်းအကြောင်းကိုသိရင် မင်းအမေလိုမျိုး မထားခဲ့ဘူးလို့ အဲ့တာကြောင့် မဆိုင်တဲ့သူကို မင်းလိုဘဝထဲကို ဆွဲမထည့်နဲ့ သရဖီကိုသာ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံ "

" ခင်ဗျား! !!!! ......အမေကို မဟုတ်ဘူး ကျုပ်ကို မွေးပေးတဲ့ မိန်းမကို ချစ်ကောချစ်ခဲ့ရဲ့လား သူကိုချုပ်နှောင်ဖို့ပဲ တွေးထားတဲ့လူက အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေတာ သိပ်ရွွှံဖို့ကောင်းတာပဲ "

အောင်စစ်မှူး ထိုအိမ်တော်ကို လာသည့်အခါတိုင်း စိတ်အေးချမ်းစွာပြန်သွားသောနေ့ တနေ့မှမရှိခဲ့ပါ။ယနေ့သူမိခင် နှစ်ပတ်လည်နေ့မှာတောင် ဖခင်လုပ်သူက သူမအတွက် တခွန်းမှ မဟတာကြောင့် အောင်စစ်မှူး ဒေါသပွဲ ဆင်နွှဲကာ ကားဖြင့် တဟုန်ထိုးမောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။ကျန်ခဲ့သော ဉီးဒီပမှာလည်း သားလုပ်သူကို စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ကြည့်ရင်း သူ့အိပ်ခန်းရှိရာဆီ သွားလိုက်သည်။ထိုအခန်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဉီးရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုကြည့်ရင်း ဉီးဒီပတစ်ယောက် ငိုကြွေးခဲ့တော့သည်။

" ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ......မင်းသားကလည်း ငါလိုမင်းကိုရှုးပြီး မိုက်ခဲ့ရင် နောက်ဆုံးဒီအဖေလို နောင်တတရားတွေနဲ့ ရှင်သန်ရမယ်ဆိုတာ ငါဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ....မိန်းမရယ် "

အောင်စစ်မှူး ကားကို ဒုန်းဆိုင်းမောင်းပြီး ထွက်သွားသောနေရာမှာ သူမိခင်ရဲ့ အုတ်ဂူရှိရာဆီကိုသာဖြစ်သည်။ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ မျက်ရည်များကလည်း မိုးမျာအလား သွားတဲ့ လမ်းတလျှောက်မိုးရွာနေခဲ့သည်။အောင်စစ်မှူး မိခင်အုတ်ဂူသို့ ရောက်ရောက်ချင်း ဘေးက ပန်းစည်းကြောင့် ဉီးဒီပလည်း လာသွားသည်ကို သိလိုက်၏ ။ မိခင်ကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီအဖြူပန်းခြင်းကြီးကို ချလိုက်ပြီး မိုးရွာထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

" ကျွန်တော်ကို မဖိတ်ခေါ်ရင်တောင်.....မိုးနဲ့တော့ မကြိုဆိုနဲ့လေဗျာ....အခု ကျွန်တော်မှာ ချစ်ရမဲ့မိန်းကလေးရှိနေပြီ သူကအ..မေလိုမျိုး ဖြူစင်ပြီး အရမ်းလှတဲ့ အပြုံးတွေရှိတယ် သူရော ကျွန်တော်ကို မုန်းသွားလောက်လား အမေ "

မိုးနှင့်ရောနေသော အောင်စစ်မှူးရဲ့ မျက်ရည်များကို မည်သူမှ မသိနိုင်။တစ်နှစ်တခါလောက် သူအမေဆုံးသည့်နေတိုင်း စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် အမြဲနေမကောင်းဖြစ်တတ်သည်။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ် သူရှေ့မှာမြင်လိုက်ရသည့့် မိခင်ရဲ့ သေဆုံးမှုဟာ အောင်စစ်မှူးအတွက်တော့ ယနေ့တိုင် မပျောက်ကင်းနိုင်သည့် စိတ်ဒဏ်ရာလိုပင်။သူအမှားမဟုတ်သောလဲ သားတစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်တင်စိတ်ကတော့ သူစိတ်ထဲကနေ ထုတ်မပြစ်နိုင်သေးချေ။

°°°°°°°°°°°

" မုရေ.....ပြန်ရင် studio ကို သေချာသော့ခတ်ခဲ့နော် "

" ဟုတ်ကဲ့ မုလည်း ဒီပုံကြမ်းလေး လတ်စသတ်ပြီးရင် ပြန်တော့မှာပါ အစ်မတို့လည်း ဂရုစိုက်ပြန်ကြနော် "

" တာ့တာ မုရေ "

မုလည်း မနက်ကတည်းက Assignment တင်ပြီး ဒီနေ့ကလည်း စနေနေ့မို့ အလုပ်မသွားရတာနဲ့ သင်တန်းက Design studio ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်မိသည်။အပြင်က မိုးစက်လေးတွေကိုငေးရင်း ဉီးကိုပင် သတိရလာတော့၏ ။အမြဲ ဉီးကို ဘေးနားကနေ ကူလုပ်နေကျပေမဲ့ အခုချစ်မိနေတော့မှ မုအနားမှာပိုနေချင်မိသည်။

အတွေးတွေနဲ့ လွမ်းဆွေနေတဲ့ မုဆီကို ဖုန်းcallတစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။

" မုဒြာ....နားရက်ကို နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာကလေ....သူအခုနေမကောင်းလို့ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်တာလဲမကိုင်ဘူး...ပြီးတော့ ဒီနေ့က သူအမေနှစ်ပတ်လည်နေ့ဆိုတော့ မုဆိုရင်တော့...သူ "

" ကိုလင်း......မုကို ဉီးအိမ်လိပ်စာ ပေးပါ "

ကိုလင်းရဲ့ မတည်ငြိမ်သော အသံအနေထား စိုးရိမ်စိတ်ပြည့်နေတဲ့ စကားလုံးများက မုကိုပို၍ပင် ပူပန်စေသည်။ကိုလင်းဆီက လိပ်စာရတာနဲ့ မုလည်း Taxi ငှားပြီး တခါထဲတန်းသွားလိုက်၏ ။အောင်စစ်မှူးကို မျက်မမြင်တစ်ယောက်လိုသာ သိထားတဲ့ မုအတွက် သူတစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေတာကို တွေးရုံနဲ့တင် ရင်ကို အပူမီးတောက်လောင်စေသည်။

လူချမ်းသာတွေနေသည့် အထက်တန်းစား Villa အိမ်ရာဆိုသည့်အတိုင်း ဝင်းရဲ့ ဂိတ်ပေါက်ဝတွင် အတော်ကျယ်၏ ။မုလည်း အစောင့်အား အောင်စစ်မှူးနာမည်ကိုပြော၍ အိမ်ရာဝင်းထဲရောက်ခဲ့ပြီ။ ကိုလင်းပြောသော အိမ်နံပါတ်ကို တွေ့တော့ မုလူခေါ် Ballကို အသည်းသန်နှိပ်လိုက်မိသည်။

" ဉီးရေ...ဉီး တံခါးဖွင့်ပေးအုံး မုပါ... တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား...ဉီး "

တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မုပခုံးပေါ် လာတင်သော မျက်နှာလေးကြောင့် မုရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။သို့သော် အောင်စစ်မှူးရဲ့ တကိုယ်ကတော့ မီးကြီးခဲလိုပင်။မုကိုလည်း ဘာစကားမှ မပြောနိုင်သည့်အထိ နွမ်းလျနေလေသည်။မုလည်း အောင်စစ်မှူးကို တဲွဲပြီး အိမ်ထဲက ဆိုဖာပေါ်ကို လှဲချပေးလိုက်သည်။

အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တော့လည်း လူနေသည့်အိမ်နှင်တောင်မတူ အသစ်အတိုင်း။အိမ်မည်ရအောင် ပရိဘောက အိမ်အသုံးဆောင်များကလည်း သိပ်မရှိ။မုလည်း မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ကာ ရေဇလုံထဲ ရေထည့်ပြီး အဝတ်စတစ်ထည်ကောက်ယူကာ အဖျားကျဖို့ကိုသာ အရင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။နာရီဝက်လောက်ကျမှ အပူလည်း အနည်းငယ်ကျပြီး မှေးနေရာမှ မျက်လုံးများ ဖွင့်အကြည့်......။

" မု...ဘယ်လို...ရောက်လာတာလဲ "

" ကိုလင်း ပြောလို့ရောက်လာတတာ.... ဉီးဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်ရတာလဲ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို အနားမှာ တစ်ယောက်ယောက်ခေါ်ထားရမှာပေါ့ မုသာရောက်မလာရင် ဉီးဘယ်လိုလုပ်မလဲ..... ဘယ်လောက်စိတ်ပူရလဲသိလား "

မုလည်း စိတ်တပူတပင်ဖြစ်ခဲ့ရတာမို့ စကားသံတွင် အော်သံအနည်းငယ်ပါသွား၏ ။မုလည်း ရေဇလုံသွားသွန်းမည်အလုပ်။ သန်မာသောလက်နှစ်ဖက်နှင့် သူမခါးလေးအား ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ကနေဆံနွယ်တွေကြား တိုးဝှေ့နေတာကို သူမကောင်းကောင်းခံစားမိသည်။အောင်စစ်မှူး၏ ရင်ဘတ်နှင့်မုကျောပြင်လေးကြား ကြားခံနယ်မရှိလောက်သိအထိ ကပ်၍သိုင်းဖက်ထားသည့်သူလက်များက တကယ်ကို တင်းကြပ်လှသည်။

" စိတ်ပူပေးလို့.... ကျေးဇူးပါနော် မု...ကိုယ်ကို ထားမသွားပါနဲ့ "

" ထားမသွားပါဘူး...မုက ရေသွားသွန်းပြီး ဉီးကို ဆေးတိုက်မို့ပါ "

" သိပြီပြီးလား "

" ဘာကိုလည်း "

" ကိုယ့်အမေအကြောင်း "

" မသိသေးပါဘူး....ကိုလင်းက ဉီးအမေနှစ်ပတ်လည်နေ့မို့ နေမကောင်းတဲ့ အကြောင်းပဲပြောလိုက်တာ "

" သိချင်လား "

" သိချင်ပေမဲ့.... ဉီးနာကျင်ရမယ်ဆို မုမသိချင်ဘူး "

" တကယ်တော့ ကိုယ်အမေက အဖေရဲ့မယားငယ်လေ အမေကအမြဲထွက်ပြေးတယ် အဖေကပြေးတိုင်း နှိပ်စက်တယ် နောက်ဆုံးတော့အမေက လွတ်မြောက်ချင်လို့ ကိုယ်ကိုမွေးခဲ့တယ် ချစ်လို့မဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်ဖို့ ကိုယ်ဆယ်နှစ်သားအရွယ်က ဒီလိုနေ့မှာ အမေလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ် အမေကသူကို အမေလို့ခေါ်ရင် မကြိုက်လို့ ကိုယ်မခေါ်ခဲ့ဘူး အဲ့နေ့ကကိုယ် ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် အမေလို့ခေါ်ခဲ့မိတယ် သူကိုယ်ကို လူသတ်သမားကောင်လို့ တခွန်းထဲခေါ်ပြီး တိုက်...တိုက်...ပေါ်ကနေ... ခုန်ချခဲ့တယ် ကိုယ်ကြောင့်....ကိုယ်ကြောင့်...တိုက်အမြင့်ကြီး....ကနေ သူခုန်ချခဲ့တယ်....ကိုယ်ကြောင့်......ကိုယ်ကြောင့်လေ ....ကိုယ်သာမခေါ်ခဲ့ရင်..."

တုန်ရီနေတဲ့ အသံတွေနဲ့ မုကျောပြင်ပေါ်က စိုရွှဲနေတဲ့ ဉီးရဲ့မျက်ရည်တွေက အဲ့အချိန်တုန်းက သူဘယ်လောက်ကြောက်ရွံခဲ့တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေသည်။ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ယှဉ်ပါက ဉီးကြုံခဲ့ရတာတွေက တကယ့်ကို မတွေးဝံစရပါ။ မုပင် ဉီးပြောတာကို နားထောင်ရင်း မျက်ရည်များဝဲက ဆက်နားထောင်ဖို့ အင်အားမရှိတော့ပြီ....။

" ဉီးရယ်.....တော်ပါတော့..ဆက်မပြောပါနဲ့တော့နော် "

" မုတောင်....ကြားရတာ စိတ်ပျက်တယ်မလား "

" မဟုတ်ပါဘူး "

" ကိုယ်က အဲ့လို အချစ်ခံခဲ့ရတယ်လူမဟုတ်ဘူး ကိုယ်ဘဝ....ကစိတ်ပျက်ဖို့....ကောင်းတယ်မို့လား "

မု အခုချိန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သက်သေပြချင်မိသည်။ဉီးအချစ်ခံရတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။နွေးထွေးမှုလည်း ပေးချင်မိသည်။ ဖွင့်ပြောဖို့ မတွေးထားပေမဲ့ အခုဉီးပုံစံကြောင့် သူကိုချစ်ကြောင်းဝန်ခံဖို့ မုဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။မုလည်း သူမှကျောပေးထားရာမှ အောင်စစ်မှူးရှေ့သို့လှည့်ကာ သူလက်လေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်းပြီး အလှပဆုံး ချစ်စကားကို မုဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။

" မဟုတ်ဘူး......ဉီးအချစ်ခံရပါတယ် မုဆီကနေ "

" မုကိုယ်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ "

" မုချစ်တယ်.....မုဉီးကို သိပ်ချစ်တယ် သိပ်မကြာသေးပေမဲ့ မုခံစားချက်တွေ သေချာတယ် မုက အရမ်းလှပြီး လူကြီးဆန်တဲ့သူမဟုတ်ပေမဲ့ ဉီးသဘောကျမယ်ဆို မုပြုပြင်ပါ့မယ် "

" မင်းသိလားမု.....ကိုယ်လည်းမင်းကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ မျက်မမြင်တယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ "

" ဟမ်....!!! ဉီးက အကုန်မြင်ရတယ်ပေါ့ "

" ကိုယ်မင်းကို ဆေးရုံမှာ စတွေ့ထဲက ချစ်ခဲ့တာ မင်းကကိုယ့်ရင်ထဲကို အနာကတ်ပလာစတာတစ်ခုထဲနဲ့ ဝင်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ "

" ဉီးမုကို လိမ်ထားတာလား...မုကိုအယုံလွယ်တဲ့သူဆိုပြီး လှည့်စားတာလား မုကဉီးကိုချစ်မှန်းသိလို့ မုကိုလှောင်ချင်တာလား "

မုလည်း အောင်စစ်မှူးရဲ့ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတဲ့ ဝန်ခံမှုကြောင့် သူမဘယ်လိုမှ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။သူမတလျှောက်လုံး မျက်မမြင်လို့သိထားတဲ့သူက သူမကိုချစ်နေတဲ့အပြင် မျက်လုံးလည်းမြင်ရတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှမယုံရဲချေ။မုလည်း အောင်စစ်မှူးရဲ့လက်တွေကို လွတ်ခါ အနည်းငယ်နောက်ဆုတ်မိသည့်အထိ သူမအံြ သမှုကို အပြီးမသတ်နိုင်သေး။အောင်စစ်မှူးလည်း သူမကိုယ်လေး နောက်ရွေ့သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမခါးလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ပြန်ဆွဲယူပြီး ကျန်တဖက်က ပါးမို့မို့ကိုကိုင်ရင်း သိမ့်မွေ့ပျော့ပျောင်းသော အနမ်းကို ချွေကာသက်သေပြလိုက်သည်။သူမရဲ့ မက်မွန်းပန်းရနံ့ နှုတ်ခမ်း၏ ညှင်းဆဲမှုကြောင့် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သမျှဟာ အခုတော့ အထိန်းကွပ်မရှိတော့ပေ။မု တုံ့ပြန်အနမ်းများမပေးနိုင်လောက်သည်အထိ မရပ်မနား စုပ်ကာနမ်းရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော အောင်စစ်မှူးကြောင့် မုနှုတ်ဖျားလေးပင် ထုံကျင်လာသည်။မုလည်း အောင်စစ်မှူးရဲ့ အနမ်းကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် မရုန်းနိုင်တော့ပေ။သူပေးသမျှ အနမ်းကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးသာ ခံယူမိတော့သည်။

" ကိုယ်ကို....ယုံပြီးလားမု မယုံသေးဘူးဆိုရင် ဒီညမင်းကို ပေးမပြန်ဘူး အရမ်းချစ်တယ်.... မုရယ် "

" မုလည်း ....ဉီးကို အရမ်းချစ်တယ် ဒါပေမယ့် မုတို့ ပတ်သက်မှုက မြန်လွန်းလို့ မရင်းနှီးသေးဘူးလို့ ခံစားရလို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရင်းနှီးမှုယူကြမယ်လေနော် "

ကျွန်တော်ရင်ခွင်ထဲ မုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။ရင်ထဲမှာလည်း ကြိတ်ပြောနေမိ၏ ။ကိုယ်ရင်ခွင်ထဲဝင်လာတဲ့ မင်းကို ကိုယ်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလွတ်ပေးတော့ဘူး လို့ပေါ့ ......။

Episode 14 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

က်ယ္ဝန္း၍ ၿခံဝန္းႏွင့္အိမ္အေတာ္ သြားယူရေသာ 1910 ၿဗိတိသွ်အေဆာအုံပုံစံ အိမ္ေတာ္ႀကီး၏ သခင္မွာ ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ဖခင္ဉီးဒီပသာျဖစ္သည္။အိမ္ေတာ္ရဲ႕ အျပင္ဆင္ခန္းနား႐ုံသာမက အေစာင့္ၾကပ္လည္းမ်ား၏ ။သက္ေတာ္ေစာင့္မ်ားအျပင္ CCTVမ်ားကိုလည္း ေနရာလပ္မရွိတပ္ဆင္ထားတဲ့ ခ်မ္းသာမႈ စည္းစိမ္ကို ျပသေနသည့္ ထိုအိမ္ေတာ္ႀကီးက ေအာင္စစ္မႉးအတြက္ေတာ့ ငရဲခန္းတစ္ခုထပ္ပိုခဲ့......။အခုလည္း ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ရင္းႏွီးမႈ အလွ်င္းမရွိဘဲ စကားေျပာၾကသည့္သူမ်ားမွာ ေအာင္စစ္မႉးတို႔ သားအဖသာေပ။

" ခင္ဗ်ားက..... က်ဳပ္ကိုေခၚတဲ့အေၾကာင္းက ဇာမဏီအဖြဲ႕ရဲ႕ အထိမ္းမွတ္ပြဲအတြက္လား ဒီေန႕ကဘာေန႕လည္းဆိုတာ ေမ့ေနတာလား ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတာလား "

" ငါအတြက္ ၿပီးခဲ့တာေတြကို စိတ္မဝင္စားဘူး မင္းသာ မကာကြယ္နိုင္မဲ့ သူကိုဖက္တြယ္မထားနဲ႕ အဲ့မိန္းကေလး အတြက္မေကာင္ဘူး "

" အနည္းဆုံးေတာ့......ခင္ဗ်ားလိုေတာ့ မႏွိပ္စက္ဘူး "

" မင္းယုံၾကည္ခ်က္ရွိလား.....သူမင္းအေၾကာင္းကိုသိရင္ မင္းအေမလိုမ်ိဳး မထားခဲ့ဘူးလို႔ အဲ့တာေၾကာင့္ မဆိုင္တဲ့သူကို မင္းလိုဘဝထဲကို ဆြဲမထည့္နဲ႕ သရဖီကိုသာ ေကာင္းေကာင္း ဆက္ဆံ "

" ခင္ဗ်ား! !!!! ......အေမကို မဟုတ္ဘူး က်ဳပ္ကို ေမြးေပးတဲ့ မိန္းမကို ခ်စ္ေကာခ်စ္ခဲ့ရဲ႕လား သူကိုခ်ဳပ္ႏွောင္ဖို႔ပဲ ေတြးထားတဲ့လူက အခုခ်ိန္ထိ အသက္ရွင္ေနတာ သိပ္႐ြႊံဖို႔ေကာင္းတာပဲ "

ေအာင္စစ္မႉး ထိုအိမ္ေတာ္ကို လာသည့္အခါတိုင္း စိတ္ေအးခ်မ္းစြာျပန္သြားေသာေန႕ တေန႕မွမရွိခဲ့ပါ။ယေန႕သူမိခင္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕မွာေတာင္ ဖခင္လုပ္သူက သူမအတြက္ တခြန္းမွ မဟတာေၾကာင့္ ေအာင္စစ္မႉး ေဒါသပြဲ ဆင္ႏႊဲကာ ကားျဖင့္ တဟုန္ထိုးေမာင္းထြက္သြားခဲ့သည္။က်န္ခဲ့ေသာ ဉီးဒီပမွာလည္း သားလုပ္သူကို စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းမႈမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ရင္း သူ႕အိပ္ခန္းရွိရာဆီ သြားသြားလိုက္သည္။ထိုအခန္းထဲတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဉီးရဲ႕ ဓာတ္ပုံကိုၾကည့္ရင္း ဉီးဒီပတစ္ေယာက္ ငိုေႂကြးခဲ့ေတာ့သည္။

" ငါဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ......မင္းသားကလည္း ငါလိုမင္းကိုရႈးၿပီး မိုက္ခဲ့ရင္ ေနာက္ဆုံးဒီအေဖလို ေနာင္တတရားေတြနဲ႕ ရွင္သန္ရမယ္ဆိုတာ ငါဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ....မိန္းမရယ္ "

ေအာင္စစ္မႉး ကားကို ဒန္းဆိုင္းေမာင္းၿပီး ထြက္သြားေသာေနရာမွာ သူမိခင္ရဲ႕ အုတ္ဂူရွိရာဆီကိုသာျဖစ္သည္။ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ မ်က္ရည္မ်ားကလည္း မိုးမ်ာအလား သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မိုး႐ြာေနခဲ့သည္။ေအာင္စစ္မႉး မိခင္အုတ္ဂူသို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဘးက ပန္းစည္းေၾကာင့္ ဉီးဒီပလည္း လာသြားသည္ကို သိလိုက္၏ ။ မခင္ႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီအျဖဴပန္းျခင္းႀကီးကို ခ်လိဳက္ၿပီး မိုးရွာထဲတြင္ မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။

" ကြၽန္ေတာ္ကို မဖိတ္ေခၚရင္ေတာင္.....မိုးနဲ႕ေတာ့ မႀကိဳဆိုနဲ႕ေလဗ်ာ....အခု ကြၽန္ေတာ္မွာ ခ်စ္ရမဲ့မိန္းကေလးရွိေနၿပီ သူကအ..ေမလိုမ်ိဳး ျဖဴစင္ၿပီး အရမ္းလွတဲ့ အၿပဳံးေတြရွိတယ္ သူေရာ ကြၽန္ေတာ္ကို မုန္းသြားေလာက္လား အေမ "

မိုးႏွင့္ေရာေနေသာ ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ မ်က္ရည္မ်ားကို မည္သူမွ မသိနိုင္။တစ္ႏွစ္တခါေလာက္ သူအေမဆုံးသည့္ေနတိုင္း စိတ္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ အၿမဲေနမေကာင္းျဖစ္တတ္သည္။ ဆယ္ႏွစ္သားအ႐ြယ္ သူေရွ႕မွာျမင္လိုက္ရသည့့္ မိခင္ရဲ႕ ေသဆုံးမႈဟာ ေအာင္စစ္မႉးအတြက္ေတာ့ ယေန႕တိုင္ မေပ်ာက္ကင္းနိုင္သည့္ စိတ္ဒဏ္ရာလိုပင္။သူအမွားမဟုတ္ေသာလဲ သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္တင္စိတ္ကေတာ့ သူစိတ္ထဲကေန ထုတ္မျပစ္နိုင္ေသးေခ်။

" မုေရ.....ျပန္ရင္ studio ကို ေသခ်ာေသာ့ခတ္ခဲ့ေနာ္ "

" ဟုတ္ကဲ့ မုလည္း ဒီပုံၾကမ္းေလး လတ္စသတ္ၿပီးရင္ ျပန္ေတာ့မွာပါ အစ္မတို႔လည္း ဂ႐ုစိုက္ျပန္ၾကေနာ္ "

" တာ့တာ မုေရ "

မုလည္း မနက္ကတည္းက Assignment တင္ၿပီး ဒီေန႕ကလည္း စေနေန႕မို႔ အလုပ္မသြားရတာနဲ႕ သင္တန္းက Design studio ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္မိသည္။အျပင္က မိုးစက္ေလးေတြကိုေငးရင္း ဉီးကိုပင္ သတိရလာေတာ့၏ ။အၿမဲ ဉီးကို ေဘးနားကေန ကူလုပ္ေနက်ေပမဲ့ အခုခ်စ္မိေနေတာ့မွ မုအနားမွာပိုေနခ်င္မိသည္။

အေတြးေတြနဲ႕ လြမ္းေဆြေနတဲ့ မုဆီကို ဖုန္းcallတစ္ခု ေရာက္လာခဲ့သည္။

" မုျဒာ....နားရက္ကို ေနှာင့်ယှက်သလိုဖြစ်သွားရင် ေတာင္းပန္းပါတယ္ ဆရာကေလ....သူအခုေနမေကာင္းလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္တာလဲမကိုင္ဘူး...ၿပီးေတာ့ ဒီေန႕က သူအေမႏွစ္ပတ္လည္ေန႕ဆိုေတာ့ မုဆိုရင္ေတာ့...သူ "

" ကိုလင္း......မုကို ဉီးအိမ္လိပ္စာ ေပးပါ "

ကိုလင္းရဲ႕ မတည္ၿငိမ္ေသာ အသံအေနထား စိုးရိမ္စိတ္ျပည့္ေနတဲ့ စကားလုံးမ်ားက မုကိုပို၍ပင္ ပူပန္ေစသည္။ကိုလင္းဆီက လိပ္စာရတာနဲ႕ မုလည္း Taxi ငွားၿပီး တခါထဲတန္းသြားလိုက္၏ ။ေအာင္စစ္မႉးကို မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္လိုသာ သိထားတဲ့ မုအတြက္ သူတစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနတာကို ေတြး႐ုံနဲ႕တင္ ရင္ကို အပူမီးေတာက္ေလာင္ေစသည္။

လူခ်မ္းသာေတြေနသည့္ အထက္တန္းစား Villa အိမ္ရာဆိုသည့္အတိုင္း ဝင္းရဲ႕ ဂိတ္ေပါက္ဝတြင္ အေတာ္က်ယ္၏ ။မုလည္း အေစာင့္အား ေအာင္စစ္မႉးနာမည္ကိုေျပာ၍ အိမ္ရာဝင္းထဲေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ကိုလင္းေျပာေသာ အိမ္နံပါတ္ကို ေတြ႕ေတာ့ မုလူေခၚ Ballကို အသည္းသန္ႏွိပ္လိုက္မိသည္။

" ဉီးေရ...ဉီး တံခါးဖြင့္ေပးအုံး မုပါ... တစ္ခုခုျဖစ္ေနတာလား...ဉီး "

တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ မုပခုံးေပၚ လာတင္ေသာ မ်က္ႏွာေလးေၾကာင့္ မုရင္ထဲမွ အလုံးႀကီး က်သြားေတာ့သည္။သို႔ေသာ္ ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ တကိုယ္ကေတာ့ မီးႀကီးခဲလိုပင္။မုကိုလည္း ဘာစကားမွ မေျပာနိုင္သည့္အထိ ႏြမ္းလ်ေနေလသည္။မုလည္း ေအာင္စစ္မႉးကို တဲွဲပြီး အိမ္ထဲက ဆိုဖာေပၚကို လွဲခ်ေပးလိုက္သည္။

အိမ္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လူေနသည့္အိမ္ႏွင္ေတာင္မတူ အသစ္အတိုင္း။အိမ္မည္ရေအာင္ ပရိေဘာက အိမ္အသုံးေဆာင္မ်ားကလည္း သိပ္မရွိ။မုလည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္ကာ ေရဇလုံထဲ ေရထည့္ၿပီး အဝတ္စတစ္ထည္ေကာက္ယူကာ အဖ်ားက်ဖိဳ႕ကိုသာ အရင္ အာ႐ုံစိုက္လိုက္သည္။နာရီဝက္ေလာက္က်မွ အပူလည္း အနည္းငယ္က်ၿပီး ေမွးေနရာမွ မ်က္လုံးမ်ား ဖြင့္အၾကည့္......။

" မု...ဘယ္လို...ေရာက္လာတာလဲ "

" ကိုလင္း ေျပာလို႔ေရာက္လာတတာ.... ဉီးဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ မိုက္ရတာလဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာကို အနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚထားရမွာေပါ့ မုသာေရာက္မလာရင္ ဉီးဘယ္လိုလုပ္မလဲ..... ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူရလဲသိလား "

မုလည္း စိတ္တပူတပင္ျဖစ္ခဲ့ရတာမို႔ စကားသံတြင္ ေအာ္သံအနည္းငယ္ပါသြား၏ ။မုလည္း ေရဇလုံသြားသြန္းမည္အလုပ္။ သန္မာေသာလက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ သူမခါးေလးအား ခ်ဳပ္ႏွောင္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။ ေနာက္ကေနဆံႏြယ္ေတြၾကား တိုးေဝွ႕ေနတာကာ သူမေကာင္းေကာင္းခံစားမိသည္။ေအာင္စစ္မႉး၏ ရင္ဘတ္ႏွင့္မုေက်ာျပင္ေလးၾကား ၾကားခံနယ္မရွိေလာက္သိအထိ ကပ္၍သိုင္းဖက္ထားသည့္သူလက္မ်ားက တကယ္ကို တင္းၾကပ္လွသည္။

" စိတ္ပူေပးလို႔.... ေက်းဇူးပါေနာ္ မု...ကိုယ္ကို ထားမသြားပါနဲ႕ "

" ထားမသြားပါဘူး...မုက ေရသြားသြန္းၿပီး ဉီးကို ေဆးတိုက္မို႔ပါ "

" သိၿပီၿပီးလား "

" ဘာကိုလည္း "

" ကိုယ့္အေမအေၾကာင္း "

" မသိေသးပါဘူး....ကိုလင္းက ဉီးအေမႏွစ္ပတ္လည္ေန႕မို႔ ေနမေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းပဲေျပာလိုက္တာ "

" သိခ်င္လား "

" သိခ်င္ေပမဲ့.... ဉီးနာက်င္ရမယ္ဆို မုမသိခ်င္ဘူး "

" တကယ္ေတာ့ ကိုယ္အေမက အေဖရဲ႕မယားငယ္ေလ အေမကအၿမဲထြက္ေျပးတယ္ အေဖကေျပးတိုင္း ႏွိပ္စက္တယ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့အေမက လြတ္ေျမာက္ခ်င္လို႔ ကိုယ္ကိုေမြးခဲ့တယ္ ခ်စ္လို႔မဟုတ္ဘဲ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ကိုယ္ဆယ္ႏွစ္သားအ႐ြယ္က ဒီလိုေန႕မွာ အေမလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့တယ္ အေမကသူကို အေမလို႔ေခၚရင္ မႀကိဳက္လို႔ ကိုယ္မေခၚခဲ့ဘူး အဲ့ေန႕ကကိုယ္ ပထမဆုံးနဲ႕ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ အေမလို႔ေခၚခဲ့မိတယ္ သူကိုယ္ကို လူသတ္သမားေကာင္လို႔ တခြန္းထဲေခၚၿပီး တိုက္...တိုက္...ေပၚကေန... ခုန္ခ်ခဲ့တယ္ ကိုယ္ေၾကာင့္....ကိုယ္ေၾကာင့္...တိုက္အျမင့္ႀကီး....ကေန သူခုန္ခ်ခဲ့တယ္....ကိုယ္ေၾကာင့္......ကိုယ္ေၾကာင့္ေလ ....ကိုယ္သာမေခၚခဲ့ရင္..."

တုန္ရီေနတဲ့ အသံေတြနဲ႕ မုေက်ာျပင္ေပၚက စို႐ႊဲေနတဲ့ ဉီးရဲ႕မ်က္ရည္ေတြက အဲ့အခ်ိန္တုန္းက သူဘယ္ေလာက္ေၾကာက္႐ြံခဲ့တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပေနသည္။ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္နဲ႕ယွဥ္ပါက ဉီးႀကဳံခဲ့ရတာေတြက တကယ့္ကို မေတြးဝံစရပါ။ မုပင္ ဉီးေျပာတာကို နားေထာင္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားဝဲက ဆက္နားေထာင္ဖို႔ အင္အားမရွိေတာ့ၿပီ....။

" ဉီးရယ္.....ေတာ္ပါေတာ့..ဆက္မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ေနာ္ "

" မုေတာင္....ၾကားရတာ စိတ္ပ်က္တယ္မလား "

" မဟုတ္ပါဘူး "

" ကိုယ္က အဲ့လို အခ်စ္ခံခဲ့ရတယ္လူမဟုတ္ဘူး ကိုယ္ဘဝ....ကစိတ္ပ်က္ဖို႔....ေကာင္းတယ္မို႔လား "

မု အခုခ်ိန္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သက္ေသျပခ်င္မိသည္။ဉီးအခ်စ္ခံရတယ္ဆိုတာကိုေပါ့။ႏြေးေထြးမႈလည္း ေပးခ်င္မိသည္။ ဖြင့္ေျပာဖို႔ မေတြးထားေပမဲ့ အခုဉီးပုံစံေၾကာင့္ သူကိုခ်စ္ေၾကာင္းဝန္ခံဖို႔ မုဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။မုလည္း သူမွေက်ာေပးထားရာမွ ေအာင္စစ္မႉးေရွ႕သို႔လွည့္ကာ သူလက္ေလးႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္းၿပီး အလွပဆုံး ခ်စ္စကားကို မုဖြင့္ဟလိုက္ေတာ့သည္။

" မဟုတ္ဘူး......ဉီးအခ်စ္ခံရပါတယ္ မုဆီကေန "

" မုကိုယ္ကို ဘာေျပာလိုက္တာလဲ "

" မုခ်စ္တယ္.....မုဉီးကို သိပ္ခ်စ္တယ္ သိပ္မၾကာေသးေပမဲ့ မုခံစားခ်က္ေတြ ေသခ်ာတယ္ မုက အရမ္းလွၿပီး လူႀကီးဆန္တဲ့သူမဟုတ္ေပမဲ့ ဉီးသေဘာက်မယ္ဆို မုျပဳျပင္ပါ့မယ္ "

" မင္းသိလားမု.....ကိုယ္လည္းမင္းကို အရမ္းခ်စ္လြန္းလို႔ မ်က္မျမင္တေယာက္လို ဟန္ေဆာင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ "

" ဟမ္....!!! ဉီးက အကုန္ျမင္ရတယ္ေပါ့ "

" ကိုယ္မင္းကို ေဆး႐ုံမွာ စေတြ႕ထဲက ခ်စ္ခဲ့တာ မင္းကကိုယ့္ရင္ထဲကို အနာကတ္ပလာစတာတစ္ခုထဲနဲ႕ ဝင္လာခဲ့တယ္ဆိုတာ "

" ဉီးမုကို လိမ္ထားတာလား...မုကိုအယုံလြယ္တဲ့သူဆိုၿပီး လွည့္စားတာလား မုကဉီးကိုခ်စ္မွန္းသိလို႔ မုကိုေလွာင္ခ်င္တာလား "

မုလည္း ေအာင်စစ်မှူးရဲ့ ႐ုတ္တရက္ဆန္လြန္းတဲ့ ဝန္ခံမႈေၾကာင့္ သူမဘယ္လိုမွ မယုံၾကည္နိုင္ခဲ့ေပ။သူမတေလွ်ာက္လုံး မ်က္မျမင္လို႔သိထားတဲ့သူက သူမကိုခ်စ္ေနတဲ့အျပင္ မ်က္လုံးလည္းျမင္ရတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွမယုံရဲေခ်။မုလည္း ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕လက္ေတြကို လြတ္ခါ အနည္းငယ္ေနာက္ဆုတ္မိသည့္အထိ သူမအံျ သမႈကို အၿပီးမသတ္နိုင္ေသး။ေအာင္စစ္မႉးလည္း သူမကိုယ္ေလး ေနာက္ေ႐ြ႕သြားသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ သူမခါးေလးကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ျပန္ဆြဲယူၿပီး က်န္တဖက္က ပါးမို႔မို႔ကိုကိုင္ရင္း သိမ့္ေမြ႕ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ အနမ္းကို ေခြၽကာသက္ေသျပလိုက္သည္။သူမရဲ႕ မက္မြန္းပန္းရနံ႕ ႏႈတ္ခမ္း၏ ညွင္းဆဲမႈေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ့သမွ်ဟာ အခုေတာ့ အထိန္းကြပ္မရွိေတာ့ေပ။မု တုံ႕ျပန္အနမ္းမ်ားမေပးနိုင္ေလာက္သည္အထိ မရပ္မနား စုပ္ကာနမ္းရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ ေအာင္စစ္မႉးေၾကာင့္ မုႏႈတ္ဖ်ားေလးပင္ ထုံက်င္လာသည္။မုလည္း ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ အနမ္းကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ မ႐ုန္းနိုင္ေတာ့ေပ။သူေပးသမွ် အနမ္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးသာ ခံယူမိေတာ့သည္။

" ကိုယ္ကို....ယုံၿပီးလားမု မယုံေသးဘူးဆိုရင္ ဒီညမင္းကို ေပးမျပန္ဘူး အရမ္းခ်စ္တယ္.... မုရယ္ "

" မုလည္း ....ဉီးကို အရမ္းခ်စ္တယ္ ဒါေပမယ့္ မုတို႔ရဲ႕ပတ္သက္မႈက ျမန္လြန္းလို႔မရင္းႏွီးေသးဘူးလို႔ခံစားရလို႔ျဖည္းျဖည္းခ်င္းရင္းႏွီးမႈယူၾကမယ္ေလေနာ္ "

ကြၽန္ေတာ္ရင္ခြင္ထဲ မုကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေပြ႕ဖက္ထားမိသည္။ရင္ထဲမွာလည္း ႀကိတ္ေျပာေနမိ၏ ။ကိုယ္ရင္ခြင္ထဲဝင္လာတဲ့ မင္းကို ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလြတ္ေပးေတာ့ဘူး လို႔ေပါ့ ......။

Episode 14 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏🙏