မု ညက အတွေးကောင်းခဲ့သမျှက အခုမှအစွမ်းတွေပြတော့သည်။ တင်ရမဲ့ Assignments လည်း တစ်မျက်နှာစာလောက် ကျန်သေးတဲ့အပြင် ညလုံးပေါက်မအိပ်ဘဲ စာကြည့်ခုံမှာ ထိုင်နေတာကြောင့် ခါးများပင် ညောင်းညိကာ အလုပ်ကိုသေချာမလုပ်နိုင်ဖြစ်နေ၏ ။မုတစ်ယောက် မပြီးသေးတဲ့ assignmentကြောင့် ခါတိုင်းကြွတ်ကတိုးလို ပြုံးနေတတ်သော မျက်နှာလေးမှာပင် မုဆိုးမရုပ်လုံးလုံး ဖြစ်နေသည်။

အောင်စစ်မှူးလည်း မုရဲ့ မျက်နှာကို နေ့တိုင်းအကဲခတ်နေသူမို့ သတိထားမိသည်။ မုလည်း စာကြည့်တိုက်ကို သွားပြီး စာကျန်လေး ထပ်လုပ်ချင်ပေမဲ့ သူ့ဉီးကို စိတ်လည်းမချ မတောင်းလဲ မတောင်းဆိုရဲပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မျက်လုံးလေးကတော့ တစ်ခုခုတောင်းဆိုချင်ဟန် အပြည့်ဖြင့်။မတင်ရင်လည်း နောက်တနှစ်ပြန်တတ်ရမည်အထိ အရေးကြီးတဲ့ assignmentမို့ မုတစ်ယောက် အရဲစွန့်တောင်းဆိုမိတော့သည်။

" ဉီး...ဉီးလည်း သိမှာပါ ကျောင်းသားတွေအတွက် စာက ဘယ်လောက်ထိ အရေးပါလဲဆိုတာကို "

အောင်စစ်မှူး အနည်းငယ် သဘောပေါက်တော့သည်။ မုက စကားအတတ်မလေးမို့ သူကို လှည့်ပတ်ပြောနေသည်ကိုလည်း သိ၏ ။ သူလည်း Shares စာချုပ်တွေ စီစစ်ပြီးတာနဲ့ ကျန်အလုပ်များက အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းနှင့် လွှဲလို့ရသည်မို့ မုကိုအချိန်ပေးချင်တော့သည်။

" သွားမယ်...."

" ဘယ်ကိုလည်း ဉီး "

" စာကြည့်တိုက်ကို..... ကျောင်းသားတွေအတွက် စာကအရေးပါတယ်ဆို စာသွားလုပ်ရမှာပေါ့ "

" တကယ်.....တကယ်လားဉီး မုတောင်မပြောရသေးဘူးလေ ဉီးရဲ့ IQကလေတကယ်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ မုကိုသွားခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါ "

" ဘယ်သူက မင်းကို တစ်ယောက်ထဲ ပေးသွားလို့လဲ "

" ဟမ် "

" ကိုယ်ပြောတာ သွားမယ်လို့ပြောတာ သွားလို့ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလေ "

" ဉီးပါလိုက်မှာလား "

မုကတော့ သူမရဲ့ အပျော်တွေကို ဟန်ဆောင်မှုကင်းတဲ့ အပြုံးတွေဖြင့် ဖော်​ပြလိုက်သည်။ သူမရဲ့ အပြုံးလေးတွေက နှုတ်ခမ်းတွင်သာမက မျက်ဝန်းထဲကပါ လှိုက်လှဲစွာဖြင့် ဝမ်းမြောက်မှုတွေကို တွေ့ရလေသည်။သူမရဲ့ အဲ့လိုပုံစံလေးကပဲ ကျွန်တော် နှလုံးသားကိုရော လိုချင်တပ်မက်စေတဲ့ စိတ်ကိုပါ နိုးထစေသည်။

မြို့လည်းမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတိုင်းရဲ့ ဗဟုသုတအသိုက်မြုံဖြစ်တဲ့ စာကြည့်တိုက်ဆီကို မု အောင်စစ်မှူးရဲ့ လက်ကလေးကိုဆွဲရင်း ဝင်လာခဲ့သည်။နေရောင်ဖြာကျနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲခုံလေးကို ရွေးပြီး မု အောင်စစ်မှူးကို အရင်နေရာချပေးလိုက်သည်။အောင်စစ်မှူးကတော့ နေကာမျက်မှန်အမဲကြီးကို တပ်ကာ မျက်မမြင် ဇာတ်ရုပ်ကို အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်နေတော့၏ ။မုကတော့ သူ့ဉီး လိုက်လာပြီး ပျင်းနေမှာစိုး၍ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာတဲ့ ဖုန်းနဲ့ နားကြပ်လေးကို ထုတ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

" ဉီးရေ...စာကြည့်တိုက်လာတာဆိုတော့ ပျင်းနေမှာဆိုးလို့ Helen Keller ဘာသာပြန်စာအုပ်ကို မု record သွင်းထားတယ် ဉီးက စာအုပ်ဖတ်လို့မရတော့ နားကြပ်နဲ့ နားထောင်နော် ဉီးဖတ်သင့်တဲ့ စာအုပ်မို့နောက်ဖတ်လို့ရအောင်........ အသံသွင်းထားပေမဲ့ အခုကြုံတုန်း ဖတ်လိုက် မုညက စာမလုပ်ပဲနဲတောင် သွင်းထားရတာ "

" မုက.... အဲ့လိုစာအုပ်တွေလည်း ဖတ်တာပဲလား အချစ်အကြောင်းတွေပဲ ဖတ်မယ်ထင်တာ "

" မုက စာဆိုအကုန်ဖတ်ပါတယ်နော်.... ကျောင်းစာကလဲွဲပြီး "

" ကလေးမ...စာလုပ်မယ်ဆိုပြီး လေပေါမနေနဲ့တော့ "

" မုလည်း စာတကယ်လုပ်တော့မှာမို့ ဉီးလည်း လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့နော် "

မုလည်း သူမရဲ့ အာရုံတွေကို စုစည်းဖို့ အိတ်ထဲက ဆံညှပ်လေးကို ထုတ်ပြီး ဆံပင်လေးကို လိမ့်တင်လိုက်သည်။ စာလုပ်ရင်း စဉ်းစားတာပါပါက နှုတ်ခမ်းဖဲ့တတ်တာသူမအကျင့်ပင်။တဖက်က စာရေး တစ်ဖက်က နှုတ်ခမ်းဖဲ့ရင် 5မိနစ်လောက်ကြာတော့ သူမ စာအုပ်စင်ဘက်မှ စာအုပ်တွေယူပြီး စာကို အာရုံရောက်သွားတော့သည်။မုသည် စာတော်သော ကျောင်းသူ မဟုတ်သောလည်း စိတ်ဝင်စားသော အရာများကို အကောင်းဆုံးလုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။အောင်စစ်မှူးကတော့ ဖုန်းထဲက သူမဖတ်ပြထားတဲ့ Record ကိုနားထောင်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ခါးကို ခုံမှာမှီလိုက်၍ မျက်လုံးလေးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။သူမရဲ့ အသံလေးကြောင့် သူရဲ့ ပင်ပန်းမှုများ တဝက်လျော့ခဲ့ပြီ။

" နောက်ဆုံးတော့.... ငါဟာ တကယ်ကို ကြိုးစားသူလေးပါ ရေးရေး...ရေး "

မု စာပြီးသွားလို့ အပျော်လွန်ကာ သီချင်းပင် ထဆိုမိ၏ ။ အောင်စစ်မှူးကတော့ ကျောက်ရုပ်လိုပင် ငြိမ်နေတာကြောင့် သူမအိပ်နေသည်လို့ သတ်မှတ်လိုက်သည်။ထိုနောက်သူမ ခေါင်းထဲသို့ မကောင်းတဲ့ အတွေးများစတင် ဝင်ရောက်လာသည်။

" ငါ....ဟိုမိန်းမပြောသလို လုပ်ကြည့်ရင်ကောင်းမလား.... မရဘူး မရဘူးနော် မုဒြာ နင်ကမိန်းကလေးနော် မိန်းကလေးလဲ ဘာဖြစ်လဲ သူသိတာမှ မဟုတ်တာ ဟဲဟဲ ဉီးရေ မုကို တခါလောက် ခွင့်ပြုပါနော် "

လက်အုပ်လေးချီကာ တောင်းပန်ပြီး မု အောင်စစ်မှူး နားကို ခါးလေးကုံးကာ ကပ်သွားလိုက်သည်။အောင်စစ်မှူး ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် စာရေးခုံပေါ်မှာ တိတ်တိတ်လေးထိုင်၍ သူမမျက်နှာလေးကို အောင်စစ်မှူးဆီတိုးကပ်လိုက်ပြီး ညင်သားတဲ့ အနမ်းတစ်ပွင့်ကို အစပျိုးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ နှုတ်ဖျားလေးဖြင့် အောင်စစ်မှူးရဲ့ နှုတ်ခမ်း အထက်အောက် မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်တိုက်စုပ်ယူပြီး နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။အောင်စစ်မှူးကလည်း သူကိုလာရောက် စားသုံးနေသော မုရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှုားမှုကို သိသောလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို အတင်းဆုတ်ကာ သည်းခံထားရသည်။ သူစိတ်လွတ်ပြီး သူမအနမ်းကို တုံ့ပြန်မိပါက မုသံသယဝင်နိုင်ခြင်းကြောင့်သာ....။

1မိနစ်လောက်ကြာတာတောင် မုသူမရဲ့ အနမ်းကို မရပ်နိုင်ခဲ့ ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ နှလုံးသာက တိကျတဲ့ အဖြေကိုရလိုက်သည်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ နေရာအပြည့်ယူထားတဲ့ သူက အောင်စစ်မှူးဆိုတာကိုပေါ့။

( တဆက်ဆက်တုန်ခါနေတဲ့ မုရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဉီးကို ချစ်ကြောင်း ဝန်ခံနေမိပြီ......မုရဲ့ အချစ်တွေကို မျက်မြင်မပြနိုင်ပေမဲ့ ဉီးမြင်နိုင်ဖို့ မုအချစ်တွေနဲ့ ဖော်ပြမှာမို့ ဉီးမြင်အောင် ကြည့်ပေးပါနော်.... )

မုလည်း သူမလက်လေးတဖက်ကို ရင်ဖက်ဖိပြီး နောက် တဖက်က နှုတ်ခမ်းများကို ထိရင်း သူမရဲ့ခံစားကြောင့် ပျော်ရွှင်နေမိတော့သည်။အောင်စစ်မှူးလည်း နမ်းနေစဉ်တလျှောက်လို ငြိမ်နေရတာကြောင့် မုလွတ်လိုက်မှ နိုးနေဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်၏ ။မုလည်း သူနိုးလာတော့မှာကို သိတာကြောင့် သူမခုံဆီပြန်သွားပြီး စာအုပ်တွေကောက်သိမ်းနေလိုက်တော့သည်။

" ဉီးရေ....ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား စာကြည့်တိုက်က လေကောင်းလေသန့်ရတော့ အေးချမ်းတယ်မလား "

" အိပ်ပျော်လွန်းလို့ အိပ်မက်တောင်မက်တယ် "

" ဘာအိမ်မက်လဲ ......ဟင် "

" မျောက်မလေးတစ်ကောင်....လာနမ်းတဲ့ အိမ်မက် "

" ဘာကြီး....မျောက်မ "

အောင်စစ်မှူးကတော့ သူမကို ပြုံးပြုံးကြီးသာ ကြည့်နေတော့သည်။ မုစိတ်ထဲမှာတော့....

( ဘာလို့ မျောက်မလဲ ငါကဒီလောက်ရုပ်ဆိုးလို့ ဉီးအိမ်မက်ထဲမှာ မျောက်ဖြစ်နေတာလား..... ဒါမှမဟုတ် ဉီးသိသွားတာလား မဖြစ်နိုင်တာ ငါက ညင်ညင်သာသာလေးပဲ နမ်းတာကို ) သူမကတော့ အောင်စစ်မှူး အစထဲက အိပ်မနေခဲ့တာကို လုံးဝမသိခဲ့ချေ။

" ဒါမဲ့.....အိမ်မက်ဆိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး ချိုလွန်းပါတယ် ကိုယ့်အတွက် "

" ဟမ်....ဘယ်လိုတောင်လဲ ဉီးရယ် မျောက်နမ်းတာကို ချိုတယ်ဆိုတော့ ဟားဟား.. ...ဟား "

" ရီမနေနဲ့ စာလုပ်ပြီရင် ပြန်မယ် စာအုပ်တွေ သိမ်းတော့ "

" ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် စာအုပ်တွေ စင်ပေါ် သွားပြန်တင်လိုက်ပါအုံးမယ် "

မု စာအုပ်တွေကို ပိုက်ပြီး အောင်စစ်မှူး နှုတ်ခမ်းအားတချက် ကြည်လိုက်သည်။နီစွေးစွေး နှုတ်ခမ်းလေးက သူမအနမ်းကြောင့် ဖူးငုံနေတာမြင်တော့ အရမ်းတွေ အသည်းယားမိသည်။သဘောကျလွန်းလို့ စာအုပ်စင်လှေကားပေါ်ရောက်တာတောင် ထပ်လှည့်မိသည်။အပျော်လွန်းပြီး မုတစ်ယောက် သူမ စင်လှေကားအသေးလေးပေါ်မှာဆိုတာကို သတိမေ့ပြီး ခြေလေးကိုစောင့်မိရာ ခြေထောက်ခေါက်ပြုတ်ကျတော့၏ ။ လှေကားကလည်း အနည်းငယ်မြင့်လွန်းတာကြောင့် သူမအကြောက်လွန်၍ မျက်လုံးပင် ဖွင့်မကြည့်ရဲ ခေါင်းပေါက်ဖို့ကိုသာ အဆင့်သင်ပြင်ထားတော့သည်။

ရုတ်တရက် နွေးထွေးတဲ့ အငွေ့သက်များက မုကို ထွေးပွေ့လိုက်၏ ။မုကတော့ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ခွေခွေလေးကျ သွားတော့သည်။မု ထိုသူမျက်နှာကို မေ့ာကြည့်လိုက်ရာ စကေးဖြင့် တိကျစွာပုံဖော်ထားသည့် မေးရိုး ယောကျာ်းတို့ ဂုက်ကို ဖော်ပြနေသည့် လည်ဇလုတ် မုပင် ကလေးတစ်ယောက်လို ခံစားရသည့် ပခုံးကျယ် ထို အမျိုးသားများရဲ့ အရိုင်းဆန်တဲ့ အလှတရားကို ဖော်ပြနေသူမှာ အောင်စစ်မှူးသာဖြစ်သည်။

" အမယ်လေး..... တော်သေးတာပေါ့ ဉီးဖြစ်နေလို့ မု သေတော့မယ်တောင်မှတ်တာ "

" ပြာကလဲစိန်မလေး ဖြေထောက်ထိခိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား "

" ဒါနဲ့ ဉီးက ဘယ်လိုဒီရောက်လာတာလဲ မြင်လည်းမမြင်ရတာကို "

" ကိုယ်လည်း ထိုင်ရတာညောင်းလာတဲ့ ဟိုစမ်းဒီစမ်းလျှောက်ရင်း ဒီနောက်ရောက်တော့ အသံကျတော့ရပ်လိုက်တာ မုကပြုတ်ကျလာတာပဲ "

အောင်စစ်မှူး အဖြေက သိပ်မဟုတ်လှပေမဲ့ မုကတော့ အချစ်စိတ်မွှန်၍ ဘာမှမတွေးတော့ခဲ့။

" ဆင်းတော့.. ကိုယ့်ပေါ်က "

" ဟို...ဟို..ဟိုလေ ဉီး မုခြေထောက်က အရမ်းနာပြီး ရောင်လာတယ် ခုနေများ လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် ထော့နဲ့မ ဖြစ်သွားမလားမသိဘူး "

လူလည်မလေးတစ်ယောက်တော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က မဆင်းချင်းတာနဲ့ ဂွင်ဆင်နေပြီဆိုတာ အောင်စစ်မှူး သိလိုက်၏ ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမကို ပြန်မချပဲ ချီထားချင်တာလည်း ပါတာကြောင့် မုပြောတာကို လက်ခံလိုက်သည်။

" အဲ့တာဆို ကိုယ်ကိုပြော....မုအိတ်သွားယူဖို့ ခြေလှမ်းဘယ်နှလှမ်း လဲဆိုတာ "

" Ok. ..အင်း...ခြောက်လှမ်းလောက် ဉီးတစ်ခုခုနဲ့ ထိမိတော့မယ်ဆိုရင် မုဉီးရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်မယ် "

" ယူလို့ရပြီလား အိတ် "

" ရပြီ....ဉီးက တကယ်တော်လိုက်တာ မြင်နေရတဲ့ အတိုင်းပဲ ဒီတိုင်းပဲ စာကြည့်တိုက်ထဲက ထွက်ကြတာပေါ့ "

" ခဏလေး...ကိုယ့် အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းယူပြီး ကိုလင်းကို ခေါ်လိုက် "

" ဉီး password ပြောအုံး "

" 112002"

" ဉီး password ကြီးကလည်း မုမွေးနေ့နဲ့တူလိုက်တာ မုက 1ရက်1လ 2002မှာမွေးတာလေ "

( တကယ်လဲ....မင်းမွေးနေ့ပြောင်းထားတာလေ အရှုးမလေးရဲ့)

" စကားမများနဲ့ ကိုလင်းကို ခေါ်လိုက်ပြီးရင်.....ဖုန်းကို ကိုယ့်နားနားကပ်ပေး "

" ဟုတ်ကဲ့ "

" Hello..... ကိုလင်း ရေခဲနဲ့ ဆေးပလာစတာ ဝယ်ထားပြီး ကားကို စာကြည့်တိုက်ရှေ့လာ ကြိုပေးပါ "

" ဉီးဆေးမှာတာ မုအတွက်လား "

အောင်စစ်မှူးလည်း အမေးမြန်းထူလွန်းတဲ့မုကို ဘာမှပြန်မပြောတော့ပေ။မုလည်း စာကြည့်တိုက်ထဲ ထွက်မဲ့ လမ်းကိုသာ ပြောနေလိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်ထဲရှိ မိန်းကလေး ယောကျာ်းများကတော့ မုကိုအားကျမဆုံး။ဗလတောင့်ပြီး ရုပ်ရည်ပြေပြစ်တဲ့ လူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက မုနေရာကို လူတိုင်းမဝင်ချင်သူမရှိ။မုကလည်း အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ငါကွဆိုတဲ့ မျက်နှာမျိုးဖြင့် မျောက်အုန်းသီးရလိုက်သည်အတိုင်း။

နောက်ဆုံးတော့ ခက်ခဲမရှိကားဆီရောက်ထဲတော့သည်။ မုကို ကားထဲမှာထိုင်ခိုင်းပြီး ကားတံခါးဖြင့် ကွယ်ကာ အောင်စစ်မှူး မုရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်၏ ။ အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သွားရပ်နေသည်။သူမရဲ့ ခြေဖဝါးလေးကို သိမ်းယူလိုက်ပြီး ရဲနေတဲ့ နေရာကို ရေခဲကပ်ပေးလေ၏ ။မုလည်း အောင်စစ်မှူးရဲ့ အပြုမူကြောင့် မျက်လုံးအပြူးသားသာ ကြည့်နေမိသည်။

" ဉီးရယ်......မုကို ငရဲကြီးအောင် လုပ်နေတာလား ကိုယ်ဘာသာ လုပ်လိုက်ပါ့မယ် "

" ဘာလို့ ငရဲကြီးရမှာလဲ..... ကိုယ်ကြိုက်လို့ ကိုယ်လုပ်ပေးတာကို "

ဉီးစကားကြောင့် မုပင်ရှုးရတော့မည်။မုကို ချစ်နေပြီလာဟုလည်း မတွေးဝံ။ အဲ့လို့ မမျှော်လင့်ဘူး ပြောပြန်လဲ လိမ်နေလို့သာ ဉီးဆီကနေ မျှော်လင့်လျက်လမ်းလေးတွေပြီလို့သာ တွေးမိလိုက်သည်။အောင်စစ်မှူးလည်း မုကို သူကိုယ်တိုင်းဆေးလိမ်းပေးပြီး တိုက်ရှေ့ထိလိုက်ပို့ပေးသည်။ခြေထောက်လေး ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ဖြင့် တိုက်ပေါ်တတ်သွားသော မုကိုကြည့်ရင်း အောင်စစ်မှူး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချမိတော့သည်။ သူစိတ်တွေကို ထိန်းထားသမျှ အခုမှပင် လွတ်မြောက်သွားသလို....။

" ကောင်မတို့ ငါကြော်ငြာစရာရှိတယ် "

အိမ်ရောက်တာနဲ့ အိမ်တောင်မချပဲ မုကတော့ သူအကြောင်းကို ဆော်အော်ချင်​ပေမဲ့ သူငယ်ချင်းမများကတော့အဖက်မလုပ်။TV ကြည့် စာလုပ် skin care မပျက်ကြလို့ မု အသားကုန် ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။

" ငါ ဉီးကိုချစ်မိနေပြီ အချိန်ကိုက်တာနဲ့ ငါဖွင့်ပြောတော့မယ်! !!!! မသာမတို့ရေ..... "

အဖက်မလုပ်ခဲ့သော မျက်လုံးများဟာ အခုတော့ တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်နေမိတော့သည်။ မု အောင်စစ်မှူးဆီ စိတ်ရှိနေတာ သိပေမဲ့ အတည်ကြီးမှန်းမရိပ်မိ။မုက အရမ်းလှတဲ့ထဲမပါပေမဲ့ အကြည့်ခံတဲ့ မျက်နှာလေးကြောင့် လူကြိုက်များသူဖြစ်သည်။အမြဲ အဆင်ငမ်းတတ်ပေမဲ့ မည်သူကိုမှ ချစ်သည်လို့ မကြာဖူး ။ရည်းစားဆိုမစဉ်းစားတဲ့ သူက ကြိုက်တော့လဲ သူမထက် 15နှစ်တောင်ကြီးတဲ့သူဖြစ်တဲ့အပြင် မသန်စွမ်းတယောက်ပါ ဖြစ်တာမို့ သူတို့ သူငယ်ချင်းကို လုံးဝသဘောမတူချင်​ကြပေ။ ထိုသူက သူကိုယ်တိုင်တောင် မမြင်ရတာ မုကို ဘယ်လိုများ ကာကွယ်ပေးမလဲဆိုပြီး စိတ်ပူတာလဲပါသည်။

" နင်တို့က....ဘာမှမပြောတော့ ငါအားငယ်လာပြီ "

" ကြိုးစားထားနော် မုမု "

" နင်ရုပ်ကို မမြင်ရတော့လက်ခံမှာပါ "

" နင်ကို ငြင်းလို့ကတော့ သင်းသန့် ဆိုတဲ့ ငါကိုယ်တိုင်သူကို သွားသတ်မယ် "

" ဟားဟာ.... နင်တို့ကလည်း "

ဘယ်လောက်ပဲ သဘောမတူပါစေ မုရဲ့ မျက်နှာလေးကို ငဲ့ကာ အားပေးခဲ့ကြသည်။တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကြံပေးပြီး အေးတူပူမျှ မိသားစုနှင့် ထပ်တူခံစားပေးတဲ့ သူတို့လေးတွေကြောင့် မုဘဝရဲ့အခက်ခဲတဝက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။သူငယ်ချင်းကောင်းရင် ဆွေမျိုးမလိုဘူးဆိုတဲ့ စကားကို မုနှင့်သူမ သူငယ်ချင်းတွေက သက်သေပင်......။

Episode 13 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

Raaderလေးတို့လည်း Crushကြီးကို မုလို့ဂွင်ဖမ်းနိုင်မှရမယ်နော်🤭🤭🤭

#Zawgyi

မု ညက အေတြးေကာင္းခဲ့သမွ်က အခုမွအစြမ္းေတြျပေတာ့သည္။ တင္ရမဲ့ Assignments လည္း တစ္မ်က္ႏွာစာေလာက္ က်န္းေသးတဲ့အျပင္ ညလုံးေပါက္မအိပ္ဘဲ စားၾကည့္ခုံမွာ ထိုင္ေနတာေၾကာင့္ ခါးမ်ားပင္ ေညာင္းညိကာ အလုပ္ကိုေသခ်ာမလုပ္နိုင္ျဖစ္ေန၏ ။မုတစ္ေယာက္ မၿပီးေသးတဲ့ assignmentေၾကာင့္ ခါတိုင္းႂကြတ္ကတိုးလို ၿပဳံးေနတတ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးမွာပင္ မုဆိုးမ႐ုပ္လုံးလုံး ျဖစ္ေနသည္။

ေအာင္စစ္မႉးလည္း မုရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေန႕တိုင္းအကဲခတ္ေနသူမို႔ သတိထားမိသည္။ မုလည္း စာၾကည့္တိုက္ကို သြားၿပီး စာက်န္ေလး ထပ္လုပ္ခ်င္ေပမဲ့ သူ႕ဉီးကို စိတ္လည္းမခ် မေတာင္းလဲ မေတာင္းဆိုရဲေပ။ ဒါေပမဲ့ သူမရဲ႕မ်က္လုံးေလးကေတာ့ တစ္ခုခုေတာင္းဆိုခ်င္ဟန္ အျပည့္ျဖင့္။မတင္ရင္လည္း ေနာက္တႏွစ္ျပန္တတ္ရမည္အထိ အေရးႀကီးတဲ့ assignmentမို႔ မုတစ္ေယာက္ အရဲစြန့္ေတာင္းဆိုမိေတာ့သည္။

" ဉီး...ဉီးလည္း သိမွာပါ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာက ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးပါလဲဆိုတာကို "

ေအာင္စစ္မႉး အနည္းငယ္ သေဘာေပါက္ေတာ့သည္။ မုက စကားအတတ္မေလးမို႔ သူကို လွည့္ပတ္ေျပာေနသည္ကိုလည္း သိ၏ ။ သူလည္း Shares စာခ်ဳပ္ေတြ စီစစ္ၿပီးတာနဲ႕ က်န္အလုပ္မ်ားက အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းႏွင့္ လႊဲလို႔ရသည္မို႔ မုကိုအခ်ိန္ေပးခ်င္ေတာ့သည္။

" သြားမယ္...."

" ဘယ္ကိုလည္း ဉီး "

" စာၾကည့္တိုက္ကို..... ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာကအေရးပါတယ္ဆို စာသြားလုပ္ရမွာေပါ့ "

" တကယ္.....တကယ္လားဉီး မုေတာင္မေျပာရေသးဘူးေလ ဉီးရဲ႕ IQကေလတကယ္ကို ဉာဏ္ႀကီးရွင္ပဲ မုကိုသြားခြင့္ေပးလို႔ ေက်းဇူးပါ "

" ဘယ္သူက မင္းကို တစ္ေယာက္ထဲ ေပးသြားလို႔လဲ "

" ဟမ္ "

" ကိုယ္ေျပာတာ သြားမယ္လို႔ေျပာတာ သြားလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေလ "

" ဉီးပါလိုက္မွာလား "

မုကေတာ့ သူမရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြကို ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ အၿပဳံးေတြျဖင့္ ေဖာ်ပြလိုက်သည်။သူမရဲ့ အၿပဳံးေလးေတြက ႏႈတ္ခမ္းတြင္သာမက မ်က္ဝန္းထဲကပါ လွိုက္လွဲစြာျဖင့္ ဝမ္းေျမာက္မႈေတြကို ေဖာ္ျပေလသည္။သူမရဲ႕ အဲ့လိုပုံစံေလးကပဲ ကြၽန္ေတာ္ ႏွလုံးသားကိုေရာ လိုခ်င္တပ္မက္ေစတဲ့ စိတ္ကိုပါ နိုးထေစသည္။

ၿမိဳ႕လည္းမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ ဗဟုသုတအသိုက္ၿမဳံျဖစ္တဲ့ စာၾကည့္တိုက္ဆီကို မု ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ လက္ကေလးကိုဆြဲရင္း ဝင္လာခဲ့သည္။ေနေရာင္ျဖာက်ေနတဲ့ ျပတင္းေပါက္နားက စားပြဲခုံေလးကို ေ႐ြးၿပီး မု ေအာင္စစ္မႉးကို အရင္ေနရာခ်ေပးလိုက္သည္။ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္အမဲႀကီးကို တပ္ကာ မ်က္မျမင္ ဇာတ္႐ုပ္ကို အေကာင္းဆုံး သ႐ုပ္ေဆာင္ေနေတာ့၏ ။မုကေတာ့ သူ႕ဉီး လိုက္လာၿပီး ပ်င္းေနမွာစိုး၍ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္လာတဲ့ ဖုန္းနဲ႕ နားၾကပ္ေလးကို ထုတ္ကာ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။

" ဉီးေရ...စာၾကည့္တိုက္လာတာဆိုေတာ့ ပ်င္းေနမွာဆိုးလို႔ Helen Keller ဘာသာျပန္စာအုပ္ကို မု record သြင္းထားတယ္ ဉီးက စာအုပ္ဖတ္လို႔မရေတာ့ နားၾကပ္နဲ႕ နားေထာင္ေနာ္ ဉီးဖတ္သင့္တဲ့ စာအုပ္မို႔ေနာက္ဖတ္လို႔ရေအာင္........ အသံသြင္းထားေပမဲ့ အခုႀကဳံတုန္း ဖတ္လိုက္ မုညက စာမလုပ္ပဲနဲေတာင္ သြင္းထားရတာ "

" မုက.... အဲ့လိုစာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္တာပဲလား အခ်စ္အေၾကာင္းေတြပဲ ဖတ္မယ္ထင္တာ "

" မုက စာဆိုအကုန္ဖတ္ပါတယ္ေနာ္.... ကျောင်းစာကလဲွဲၿပီး"

" ကေလးမ...စာလုပ္မယ္ဆိုၿပီး ေလေပါမေနနဲ႕ေတာ့ "

" မုလည္း စာတကယ္လုပ္ေတာ့မွာမို႔ ဉီးလည္း လာမႏွောင့္ယွက္နဲ႕ေတာ့ေနာ္ "

မုလည္း သူမရဲ႕ အာ႐ုံေတြကို စုစည္းဖို႔ အိတ္ထဲက ဆံညွပ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ဆံပင္ေလးကို လိပ့္တင္လိုက္သည္။ စာလုပ္ရင္း စဥ္းစားတာပါပါက ႏႈတ္ခမ္းဖဲ့တတ္တာသူမအက်င့္ပင္။တဖက္က စာေရး တစ္ဖက္က ႏႈတ္ခမ္းဖဲ့ရင္ 5မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူမ စာအုပ္စင္ဘက္မွ စာအုပ္ေတြယူၿပီး စာကို အာ႐ုံေရာက္သြားေတာ့သည္။မုသည္ စာေတာ္ေသာ ေက်ာင္းသူ မဟုတ္ေသာလည္း စိတ္ဝင္စားေသာ အရာမ်ားကို အေကာင္းဆုံးလုပ္တတ္သူျဖစ္သည္။ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ ဖုန္းထဲက သူမဖတ္ျပထားတဲ့ Record ကိုနားေထာင္ရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပိုက္ကာ ခါးကို ခုံမွာမွီလိုက္၍ မ်က္လုံးေလးကို မွိတ္ထားလိုက္သည္။သူမရဲ႕ အသံေလးေၾကာင့္ သူရဲ႕ ပင္ပန္းမႈမ်ား တဝက္ေလ်ာ့ခဲ့ၿပီ။

" ေနာက္ဆုံးေတာ့.... ငါဟာ တကယ္ကို ႀကိဳးစားသူေလးပါ ေရးေရး...ေရး "

မု စာၿပီးသြားလို႔ အေပ်ာ္လြန္ကာ သီခ်င္းပင္ ထဆိုမိ၏ ။ ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ ေက်ာက္႐ုပ္လိုပင္ ၿငိမ္ေနတာေၾကာင့္ သူမအိပ္ေနသည္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္သည္။ထိုေနာက္သူမ ေခါင္းထဲသို႔ မေကာင္းတဲ့ အေတြးမ်ားစတင္ ဝင္ေရာက္လာသည္။

" ငါ....ဟိုမိန္းမေျပာသလို လုပ္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား.... မရဘူး မရဘူးေနာ္ မုျဒာ နင္ကမိန္းကေလးေနာ္ မိန္းကေလးလဲ ဘာျဖစ္လဲ သူသိတာမွ မဟုတ္တာ ဟဲဟဲ ဉီးေရ မုကို တခါေလာက္ ခြင့္ျပဳပါေနာ္ "

လက္အုပ္ေလးခ်ီကာ တောင်းပန်ုပြီး မု ေအာင္စစ္မႉး နားကို ခါးေလးကုံးကာ ကပ္သြားလိုက္သည္။ေအာင္စစ္မႉး ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စာေရးခုံေပၚမွာ တိတ္တိတ္ေလးထိုင္၍ သူမမ်က္ႏွာေလးကို ေအာင္စစ္မႉးဆီတိုးကပ္လိုက္ၿပီး ညင္သားတဲ့ အနမ္းတစ္ပြင့္ကို အစပ်ိဳးလိုက္သည္။ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားေလးျဖင့္ ေအာင်စစ်မှူးနှုတ်ခမ်း အထက္ေအာက္ မ်က္ႏွာျပင္ကို ပြတ္တိုက္စုပ္ယူၿပီး နမ္းရွိုက္လိုက္ေတာ့သည္။ေအာင္စစ္မႉးကလည္း သူကိုလာေရာက္ စားသုံးေနေသာ မုရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္ရႈားမႈကို သိေသာလည္း လက္ႏွစ္ဖက္ကို အတင္းဆုတ္ကာ သည္းခံထားရသည္။ သူစိတ္လြတ္ၿပီး သူမအနမ္းကို တုံ႕ျပန္မိပါက မုသံသယဝင္နိုင္ျခင္းေၾကာင့္သာ....။

1မိနစ္ေလာက္ၾကာတာေတာင္ မုသူမရဲ႕ အနမ္းကို မရပ္နိုင္ခဲ့ ။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူမရဲ႕ ႏွလုံးသာက တိက်တဲ့ အေျဖကိုရလိုက္သည္။ သူမရဲ႕ ႏွလုံးသားအနက္ရွိုင္းဆုံးမွာ ေနရာအျပည့္ယူထားတဲ့ သူက ေအာင္စစ္မႉးဆိုတာကိုေပါ့။

( တဆက္ဆက္တုန္ခါေနတဲ့ မုရဲ႕ ႏွလုံးသားကေတာ့ ဉီးကို ခ်စ္ေၾကာင္း ဝန္ခံေနမိၿပီ......မုရဲ႕ အခ်စ္ေတြကို မ်က္ျမင္မျပနိုင္ေပမဲ့ ဉီးျမင္နိုင္ဖို႔ မုအခ်စ္ေတြနဲ႕ ေဖာ္ျပမွာမို႔ ဉီးျမင္ေအာင္ ၾကည့္ေပးပါေနာ္.... )

မုလည္း သူမလက္ေလးတဖက္ကို ရင္ဖက္ဖိၿပီး ေနာက္ တဖက္က ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ထိရင္း သူမရဲ႕ခံစားေၾကာင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနမိေတာ့သည္။ေအာင္စစ္မႉးလည္း နမ္းေနစဥ္တေလွ်ာက္လို ၿငိမ္ေနရတာေၾကာင့္ မုလြတ္လိုက္မွ နိုးေနဟန္ျဖင့္ အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားလိုက္၏ ။မုလည္း သူနိုးလာေတာ့မွာကို သိတာေၾကာင့္ သူမခုံဆီျပန္သြားၿပီး စာအုပ္ေတြေကာက္သိမ္းေနလိုက္ေတာ့သည္။

" ဉီးေရ....ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ရဲ႕လား စာၾကည့္တိုက္က ေလေကာင္းေလသန့္ရေတာ္ ေအးခ်မ္းတယ္မလား "

" အိပ္ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အိပ္မက္ေတာင္မက္တယ္ "

" ဘာအိမ္မက္လဲ ......ဟင္ "

" ေမ်ာက္မေလးတစ္ေကာင္....လာနမ္းတဲ့ အိမ္မက္ "

" ဘာႀကီး....ေမ်ာက္မ "

ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ သူမကို ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးသာ ၾကည္ျျနေတာ့သည္။ မုစိတ္ထဲမွာေတာ့....

( ဘာလို႔ ေမ်ာက္မလဲ ငါကဒီေလာက္႐ုပ္ဆိုးလို႔ ဉီးအိမ္မက္ထဲမွာ ေမ်ာက္ျဖစ္ေနတာလား..... ဒါမွမဟုတ္ ဉီးသိသြားတာလား မျဖစ္နိုင္တာ ငါက ညင္ညင္သာသာေလးပဲ နမ္းတာကို ) သူမကေတာ့ ေအာင္စစ္မႉး အစထဲက အိပ္မေနခဲ့တာကို လုံးဝမသိခဲ့ေခ်။

" ဒါမဲ့.....အိမ္မက္ဆိုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ခ်ိဳလြန္းပါတယ္ ကိုယ့္အတြက္ "

" ဟမ္....ဘယ္လိုေတာင္လဲ ဉီးရယ္ ေမ်ာက္နမ္းတာကို ခ်ိဳတယ္ဆိုေတာ့ ဟားဟား.. ...ဟား "

" ရီမေနနဲ႕ စာလုပ္ၿပီရင္ ျပန္မယ္ စာအုပ္ေတြ သိမ္းေတာ့ "

" ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္ စာအုပ္ေတြ စင္ေပၚ သြားျပန္တင္လိုက္ပါအုံးမယ္ "

မု စာအုပ္ေတြကို ပိုက္ၿပီး ေအာင္စစ္မႉး ႏႈတ္ခမ္းအားတခ်က္ ၾကည္လိုက္သည္။နီေစြးေစြး ႏႈတ္ခမ္းေလးက သူမအနမ္းေၾကာင့္ ဖူးငုံေနတာျမင္ေတာ့ အရမ္းေတြ အသည္းယားမိသည္။သေဘာက်လြန္းလို႔ စာအုပ္စင္ေလွကားေပၚေရာက္တာေတာင္ ထပ္လွည့္မိသည္။အေပ်ာ္လြန္းၿပီး မုတစ္ေယာက္ သူမ စင္ေလွကားအေသးေလးေပၚမွာဆိုတာကို သတိေမ့ၿပီး ေခြစောင့်ခုန်မိရာ ေျခေထာက္ေခါက္ျပဳတ္က်ေတာ့၏ ။ ေလွကားကလည္း အနည္းငယ္ျမင့္လြန္းတာေၾကာင့္ သူမအေၾကာက္လြန္၍ မ်က္လုံးပင္ ဖြင့္မၾကည့္ရဲ ေခါင္းေပါက္ဖို႔ကိုသာ အဆင့္သင္ျပင္ထားေတာ့သည္။

႐ုတ္တရက္ ႏြေးေထြးတဲ့ အေငြ႕သက္မ်ားက မုကို ေထြးေပြ႕လိုက္၏ ။မုကေတာ့ ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးထဲတြင္ ေခြေခြေလးက် သြားေတာ့သည္။မု ထိုသူမ်က္ႏွာကို ေမ့ာၾကည့္လိုက္ရာ စေကးျဖင့္ တိက်စြာပုံေဖာ္ထားသည့္ ေမးရိုး ေယာက်ာ္းတို႔ ဂုက္ကို ေဖာ္ျပေနသည့္ လည္ဇလုတ္ မုပင္ ကေလးတစ္ေယာက္လို ခံစားရသည့္ ပခုံးက်ယ္ ထို အမ်ိဳးသားမ်ားရဲ႕ အရိုင္းဆန္တဲ့ အလွတရားကို ေဖာ္ျပေနသူမွာ ေအာင္စစ္မႉးသာျဖစ္သည္။

" အမယ္ေလး..... ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဉီးျဖစ္ေနလို႔ မု ေသေတာ့မယ္ေတာင္မွတ္တာ "

" ျပာကလဲစိန္မေလး ေျဖေထာက္ထိခိုက္နိုင္တယ္ဆိုတာ သိရဲ႕လား "

" ဒါနဲ႕ ဉီးက ဘယ္လိုဒီေရာက္လာတာလဲ ျမင္လည္းမျမင္ရတာကို "

" ကိုယ္လည္း ထိုင္ရတာေညာင္းလာတဲ့ ဟိုစမ္းဒီစမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဒီေနာက္ေရာက္ေတာ့ အသံက်ေတာ့ရပ္လိုက္တာ မုကျပဳတ္က်လာတာပဲ "

ေအာင္စစ္မႉး အေျဖက သိပ္မဟုတ္လွေပမဲ့ မုကေတာ့ အခ်စ္စိတ္မႊန္၍ ဘာမွမေတြးေတာ့ခဲ့။

" ဆင္းေတာ့.. ကိုယ့္ေပၚက "

" ဟို...ဟို..ဟိုေလ ဉီး မုေျခေထာက္က အရမ္းနာၿပီး ေရာင္လာတယ္ ခုေနမ်ား လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ေထာ့နဲ႕မ ျဖစ္သြားမလားမသိဘူး "

လူလည္မေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႕ကိုယ္ေပၚက မဆင္းခ်င္းတာနဲ႕ ဂြင္ဆင္ေနၿပီဆိုတာ ေအာင္စစ္မႉး သိလိုက္၏ ။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း သူမကို ျပန္မခ်ပဲ ခ်ီထားခ်င္တာလည္း ပါတာေၾကာင့္ မုေျပာတာကို လက္ခံလိုက္သည္။

" အဲ့တာဆို ကိုယ္ကိုေျပာ....မုအိတ္သြားယူဖို႔ ေျခလွမ္းဘယ္ႏွလွမ္း လဲဆိုတာ "

" Ok. ..အင္း...ေျခာက္လွမ္းေလာက္ ဉီးတစ္ခုခုနဲ႕ ထိမိေတာ့မယ္ဆိုရင္ မုဉီးရင္ဘတ္ကို ပုတ္လိုက္မယ္ "

" ယူလို႔ရၿပီလား အိတ္ "

" ရၿပီ....ဉီးက တကယ္ေတာ္လိုက္တာ ျမင္ေနရတဲ့ အတိုင္းပဲ ဒီတိုင္းပဲ စာၾကည့္တိုက္ထဲက ထြက္ၾကတာေပါ့ "

" ခဏေလး...ကိုယ့္ အိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္ယူၿပီး ကိုလင္းကို ေခၚလိုက္ "

" ဉီး password ေျပာအုံး "

" 112002"

" ဉီး password ႀကီးကလည္း မုေမြးေန႕နဲ႕တူလိုက္တာ မုက 1ရက္1လ 2002မွာေမြးတာေလ "

( တကယ္လဲ....မင္းေမြးေန႕ေျပာင္းထားတာေလ အရႈးမေလးရဲ႕)

" စကားမမ်ားနဲ႕ ကိုလင္းကို ေခၚလိုက္ၿပီးရင္.....ဖုန္းကို ကိုယ့္နားနားကပ္ေပး "

" ဟုတ္ကဲ့ "

" Hello..... ကိုလင္း ေရခဲနဲ႕ ေဆးပလာစတာ ဝယ္ထားၿပီး ကားကို စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕လာ ႀကိဳေပးပါ "

" ဉီးေဆးမွာတာ မုအတြက္လား "

ေအာင္စစ္မႉးလည္း အေမးျမန္းထူလြန္းတဲ့မုကို ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ေပ။မုလည္း စာၾကည့္တိုက္ထဲ ထြက္မဲ့ လမ္းကိုသာ ေျပာေနလိုက္သည္။ စာၾကည့္တိုက္ထဲရွိ မိန္းကေလး ေယာက်ာ္းမ်ားကေတာ့ မုကိုအားက်မဆုံး။ဗလေတာင့္ၿပီး ႐ုပ္ရည္ေျပျပစ္တဲ့ လူရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲက မုေနရာကို လူတိုင္းမဝင္ခ်င္သူမရွိ။မုကလည္း အားလုံးရဲ႕ အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ ငါကြဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးျဖင့္ ေမ်ာက္အုန္းသီးရလိုက္သည္အတိုင္း။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ခက္ခဲမရွိကားဆီေရာက္ခဲ့ေတာ့သည္။ မုကို ကားထဲမွာထိုင္ခိုင္းၿပီး ကားတံခါးျဖင့္ ကြယ္ကာ ေအာင္စစ္မႉး မုေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္လိုက္၏ ။ အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သြားရပ္ေနသည္။သူမရဲ႕ ေျခဖဝါးေလးကို သိမ္းယူလိုက္ၿပီး ရဲေနတဲ့ ေနရာကို ေရခဲကပ္ေပးေလ၏ ။မုလည္း ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ အျပဳမူေၾကာင့္ မ်က္လုံးအျပဴးသားသာ ၾကည့္ေနမိသည္။