ဖြာကျနေတဲ့ နေရောင်အောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ လွှမ်းခြုံနေတဲ့ ခရေပင်ကြီးအောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မုနဲ့ အောင်စစ်မှူး တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်ကိုယ်စီကို သိုဝှက်ရင်း အချစ်ဆိုတဲ့ အရာကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

" မုလည်း....ဉီးကို တစ်ခုမေးမယ် ဉီးရော အနာဂတ်ကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းချင်လဲ "

" ကိုယ်ကတော့...အနာဂတ်ထက် အတိတ်က ကိုယ်မိဘတွေဆီမှာ မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးမှုပေးတဲ့ သာမန်မိဘတွေဆီမှာမွေးပြီး သာမန်လူအဖြစ်နဲ့ အနာဂတ်မှာ လူတစ်ယောက်နဲ့ ထပ်ဆုံချင်တယ် "

" ဉီးစကားက....ပညာရှင်ဆန်လွန်းလို့ မုနားမလည်ပေမဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို အနာဂတ်မှာလည်း ရနိုင်ပါသေးတယ် "

" အဲ့တာကလည်း.....လူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ် သူက ကိုယ်ကလူဆိုးဆိုရင်တောင် နွေးထွေးမှုပေးမယ်လို့ မုထင်လား "

ဉီးရဲ့ မေးခွန်းကျော့ကွင်းကို ဖျည်ရန် မုမှာ စကားလက်နက်လည်း မရှိတော့ပြီ။တခါတလေ ဉီးရဲ့ စိတ်ကတကယ်ကိုနားလည်ရခက်လွန်းသည်။စကားတွေ ပြောနေရင်းဖြင့် မုတစ်ယောက် လာရင်းအဓိက အကြောင်းကို မေ့နေရာမှ သတိရသွားခဲ့သည်။

" ဉီးရယ်.....မုမေ့နေတာ နေ့လည်စာချက်လာပြီး ကျွေးဖို့မေ့နေတာ"

" ကိုယ်က... စားချင်နေတာကြာပြီး မုကျွေးမှ စားလို့ရမှာမို့စောင့်နေတာ "

" sorryပါနော် လေတွေပေါနေမိလို့ "

အောင်စစ်မှူးလည်း မုရဲ့ လျက်ပြာနိုင်မှုကို ကြည့်ရင်း မရယ်ပဲမနေနိုင်။မုလည်း ကပျာကယာဖြင့် ခုံတန်းမှထပြီး သစ်ပင်ခြေရင်းမှာ ထားထားတဲ့ ထမင်းဘူးကို လှမ်းယူရန်ထလိုက်သည်။အောင်စစ်မှူးရဲ့ ခြေတံရှည်ကြောင့်လား မုရဲ့ အလောသုံးဆယ်နိုင်မှုကြောင့်လား မသိ မု အောင်စစ်မှူးရဲ့ ခြေတံရှည်ကို ခလုတ်တိုက်မိတော့သည်။မုရှေ့ကို ပြုတ်ကျမည်ဆိုး၍ အောင်စစ်မှူး လက်ဖြင့် မုကို လှမ်းဆွဲလှည့်လိုက်ရာ။

မု ကိုယ်လေးက အောင်စစ်မှူး ပေါင်ပေါ် သို့ ဘေးတဆောင်းထိုင်ရက်လေးကျကာ နှုတ်ခမ်းနှစ်စုံကလည်း မိတ်ဆက်လျက်။နှုးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မက်မွန်းပန်းရနံ့ နှုတ်ခမ်းလေးရဲ့ အိစက်မှုကို စုပ်ယူနမ်းမရှိုက်မိစေရန် ကိုယ်ရဲ့စိတ်ကို အတင်းထိန်းချုပ်ထားရသည်။မုလည်း ထိဆက်နေသော အောင်စစ်မှူး နှုတ်ခမ်းအား လွယ်လွယ်နဲ့ တွန်းမထုတ်နိုင်။အနမ်းလို့ အမည်မမြောက်တဲ့ မတော်တဆမှုကြောင့် မုရင်ထဲမှာတော့ ရွာထဲဆင်ဝင်သလို ရောက်ရက်ခက်နေတော့သည်။

အသိနဲ့ သတိကို အမြန်ထိန်းရင်း မုလည်း ကိုယ်ပေါ်မှ အတင်းရုန်းထွက်ခဲ့၏ ။အောင်စစ်မှူးလည်း မလွတ်ချင် လွတ်ချင်ဖြင့် လွတ်ပေးလိုက်ရသည်။ သူဟန်ဆောင်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် နောင်တရမိတာလည်းပါသည်။နောက်မှ သူဘာမှမသိတဲ့ စာသူငယ်လို ဇာတ်ကတော့သည်။

" မု....မုကိုယ်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတာလား "

" ဟုတ်...ဟုတ်တယ် "

" ကိုယ် နှုတ်ခမ်းက.... "

" လက်...!!! လက်နဲ့ ထိမိသွားတာ ဒီလို.. ဒီလို "

ဆက်ပင်အပြောမခံ မုရှက်ရမ်းရမ်းကာ ပေါက်တက် ကရာတွေ ပြောတော့သည်။ပြော၍ အားမရကာ သူမလက်ဖမိုးလေးကို အောင်စစ်မှူး ရဲ့နှုတ်ခမ်းနားကပ်ပြီး သရုပ်ပါပြလိုက်သေးသည်။အောင်စစ်မှူးလည်း မုရဲ့ရှက်နေတဲ့ ပုံစံလေးက တကားချစ်ပိုကောင်းနေကြောင့် မထိတထိပိုစချင်လာသည်။ဒါမေပဲ့ မုကတော့ အောင်စစ်မှူး သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်လို့ ပြုတ်ကြသွားသည့် အကြောင်းကို လုံးဝသတိမထားခိခဲ့ပေ။

" မုရဲ့ လက်က တအားနှုးညံတယ်နော် နှုတ်ခမ်းတွေလိုမျိုး "

" အမေ...သေချာ ပိုးမွေးသလို မွေးထားလို့ပါနော် "

( " ဘာလား...ဉီးက မမြင်ရတာတောင် အတိကျပြောနိုင်တာ တကယ့်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ပါရမီပါတာပဲ မိမုဒြာ နင်တော့လေ ဉီးလို အားနည်းတဲ့သူကိုမှ စားဆော်ကြီး လုပ်ရတယ်လို့ " )

" မုရေ...ဒီနေ့ဖို့ ကိုယ်ကို ထမင်းကော ကျွေးအုံးမှာလား "

" ဟုတ်...မု ပြင်နေပါပြီ "

တလျောက်လုံး ဉီးနှုတ်ဖျားကိုကြည့်ရင်း မု ရင်တွေအရမ်းခုန်ရပါသည်။ထမင်းကျွေးနေရင်းတောင် လက်တွေတုန် ချွေးစေးတွေပြန်ကာ တိုက်နေတဲ့ လေအေးတွေကတောင် မုအတွက် မအေးမြစေဘဲ တငွေ့ငွေ့ ပူလောင်စေသည်။မုရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းမို့လားလို့ တွေးမိသောလည်း ထိမိရုံသာ ရှိသည်။မရပ်နားနိုင်တဲ့ အတွေးတွေကြောင့် မုအမြန်သွား ထွက်ပြေးချင်မိတော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ မု ရဲ့ ဆုတောင်းလေးပြည့်ခဲ့ပြီ။ ဘာအရေးကိစ္စကြောင့်လဲတော့မသိ ကိုလင်းကိုယ်တိုင် မုကိုတောင် မခေါ်ပဲ ဉီးကိုသာ အနားကပ်တိုးပြောကာ ခေါ်သွားတော့သည်။ဉီးက ထမင်းကိုကုန်အောင်စားပြီး အထူးဖျော်ထားတဲ့ ကီဝီသီးဖျော်ရည်ကို မသောက်သွားတာမို့ မုစိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မျက်နှာလေး ညိုးငယ်မိသည်။လက်ထဲက အအေးဘူးလေးကိုသာ ဆုတ်ကိုင်ရင်း မုရပ်ကျန်နေခဲ့သည်။

" မု....အအေးဘူးပေး အကောင်းဆုံးလူအတွက် အထူးဖျော်ထားတာကို မသောက်လို့ရမလား "

" အအေးဘူးလား..."

ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြပြီး တောင်းနေတာမို့ မု ပိုရင်ခုန်မိသည်။ဉီး မုရဲ့ စကားကို မမေ့ပေးတာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိ၏ ။ မုလည်း ဉီးရဲ့လက်လေးထဲကို အအေးဘူးလေး ခပ်သွတ်သွတ်ထည့်ပေးလိုက်တော့ ဉီးကမုကို မှာတမ်းချွေခဲ့သေးသည်။

" ကိုယ် Company ကို ပြန်မလာတော့ဘူး ချိန်းထားတာပြီးရင် အိမ်ပဲပြန်တော့မယ်နော်မု "

" အဲ့တာ...ဉီးကိစ္စလေ မုက အလုပ်ချိန်ပြီးရင် ပြန်မှာပေါ့ "

°°°°°°°°°°°°

အောင်စစ်မှူး မုကိုထားခဲ့ပြီ သွားရသည့်အကြောင်းမှာ သရဖီကြောင့်ဖြစ်သည်။အရေးမကြီးသည်ကို အမြဲအရေးတယူလုပ်ခေါ်တတ်သောလည်း အောင်စစ်မှူး ကတော့ ခဏလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတွေ့တတ်သည်။ထိုတွေ့ဆုံမှုတွေကပဲ သူမကို ဆယ်နှစ်တာ စေ့စပ်မှုနဲ့သာ ဖြေသိမ့်ပေးခဲ့သည်။သူမရဲ့ တခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က တစ်နေ့ အောင်စစ်မှူးရဲ့ သတိုးသမီးဖြစ်ဖို့သာ....။

" ကိုယ်....လာပြီလား သရဖီက ရုံးမှာဆိုလို့ မလာလောက်ဖူးထင်တာ နောက်ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း သရဖီ ခေါ်တိုင်း ကိုယ်လာတာပဲလေ ဒါနဲ့ ပြင်သစ်ကိစ္စကို ဖေဖေက လမ်းကြောင်း သေချာရှင်းပေးလိုက်တယ်နော် ကိုယ်စိတ်တိုင်းကျရဲ့လား "

" အင်း "

" ကိုယ်.... ဒီနေ့စိတ်မကြည်ဘူးလား စကားတောင်မပြောချင်သလိုနဲ့ "

သေချာပေါက် ဒေါသကတော့ ဖြစ်နေတော့သည်။ဒေါသကို တတ်နိုင်သလောက် ရေခဲပြင်မျက်နှာဖြင့် ဖုံးထားပေမဲ့ ဒေါသရဲ့ သော့ချက်က ရှေ့မှာတင်ဆိုတော့ ဆွဲစုတ် ရိုက်မသတ်မိစေရန် ထိန်းထားရသည်။

" စားပွဲထိုး ကျွန်မ...မှာထားတာတွေ ချပေးတော့ ပြင်သစ်ဝိုင်ပါချပေးနော် "

" စားပွဲထိုး ငါအတွင်းရေးမှူးလက်ထဲက အအေးကို ဝိုင်ခွက်နဲ့ ပြောင်းထည့်ပေးပါ "

" ဟုတ်ကဲ့ပါ "

သရဖီကတော့ သူမမှာတဲ့ ဝိုင်ကိုမသောက်ပဲ အအေးပဲ သောက်မယ်ဆိုလို့ ရင်ထဲမှာ စနိုးစနောက်တော့ ဖြစ်လာသည်။သူမရဲ့ စိတ်မကြည်လင်မှုကို ဖော်ပြရင်း ပြဿနာကို လက်ရက်ခေါ်မိတော့သည်။

" ဘယ်သူလုပ်ပေးတဲ့ အအေးမို့လို့ ကိုယ်က အကောင်းစားဝိုင်ကိုတောင် မသောက်တာလဲ သရဖီရဲ့ထမင်းဝိုင်းမှာ အဆင့်နိမ်အစားစာတွေ မထားတတ်ဘူး "

" အဆင့်တန်းမြင့်ပါတယ်ဆိုတဲ့....မင်းကရော ကိုယ်ပေါ်က brandတွေသာ ဖြုတ်ချလိုက်ရင် သုညလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတဲ့အပြင် အဆင်းရှိပြီး အချင်းမရှိတဲ့ မိန်းမမလား "

" အဲ့မိန်းမကပဲ ခုချိန်ထိ ကိုယ်ရဲ့ မဟေသီ ဖြစ်နေတုန်းပဲမလား နောက်နံပါတ်တွေ ပေါ်လာရင်တောင် ကျွန်မတစ်ယောက်ထဲကပဲ တရားဝင်လေ........ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်မှာ ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ "

သရဖီရဲ့ စကားက တကယ်ကို ကျားမြှီးသွားဆွဲသလိုပင်။အောင်စစ်မှူးသည် ငယ်စဉ်ထဲက ဇာမဏီအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်ရွေးချယ်ခံရကာ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို စွန့်လွတ်ပြီး အမြဲတစေ လေ့ကျင့်ရေးတွေနဲ့သာ ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။မိခင်ဖြစ်သူကလည်း လူသတ်ကောင်လို့ သတ်မှတ်ကာ ဖခင်​​​ြ ဖစ်သူကလည်း လူတစ်ယောက်ကို မျက်တောင်မခတ်ပဲ သတ်နိုင်ဖို့ကိုသာ ရိုက်သွင်းခြင်း ခံခဲ့ရ၏ ။ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်မှာတော့ ဇာမဏီအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ရာထူးနှင့်အတူ ရွေးချယ်ပိုခွင့်မရှိတဲ့ စေ့စပ်ပွဲကိုပါ သူလက်ခံခဲ့ရသည်။လူကုံထမ်းအသိုင်းဝိုင်းတွင် မည်သူမှမော့မကြည့်ရဲတဲ့ ဇာမဏီအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ကွယ်မှာတော့ ဖခင်ရဲ့ လူသတ်လက်နက်သာဖြစ်သည်။

ထိုကြောင့် ဖခင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ သရဖီကိုလည်း သူဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်မရှိပြန်။စိတ်တိုလွန်းလို့ လည်ပင်က အကြောများပင်ထောင်ကာ မျက်နှာတခုလုံး ရဲတတ်ပြီး ဒေါသအရိပ်ယောင်များက မျက်လုံးထဲထိ နေရာအပြည့်ယူခဲ့သည်။သွေးအေးသောရန်သူက ပိုရက်သည် ဆိုသည့်အတိုင်း အောင်စစ်မှူး ခုံမှထပြီး စားပွဲခုံကိုမှီလျက် သရဖီနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာရပ်လိုက်သည် ။ သရဖီရဲ့ လည်တိုင်လေးကို ကိုင်ရင်း တိုးကယ်လာတဲ့ မျက်နှာကြောင့် သရဖီပင် မျက်လုံးလေးမှိတ်ခါ သူမ နှုတ်ခမ်းကို အောင်စစ်မှူးထံ ဆက်သခဲ့သည်။

" ဟားဟာ.... ဟား မင်းက ငါဆီက အရမ်းမျှော်လင့်နေတာပဲ ဆယ်နှစ်လုံးမင်းက ငါနဲ့ sexလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား sorry ပဲ သရဖီ....မင်းသေလောက်အောင်လှနေလို့ ငါစိတ်ပါလာရင်တောင် ငါ့****ကို သင်းကွတ်ပစ်လိုက်မယ် "

" ရှင်....သိပ်မိုက်ရိုင်းတာပဲ "

VIPဧည့်သည်တွေမို့ အခြားစားသောက်သူတွေမရှိပေမဲ့ ဝန်ထမ်းများနှင့် အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းရှေ့တွင် အောင်စစ်မှူးရဲ့စကားကြောင့် သရဖီအရှက်ကွဲခဲ့ရ၏ ။ဝန်ထမ်းများကလည်း ဝန်ကြီးချုပ်သမီးတစ်ယောက်က ဒီလိုအပြောခံနေရပါလားဆိုတဲ့ အကြည့်များဖြင့် ။ သရဖီလည်း သူမရဲ့ ဒေါသလက်ဝါးကို အောင်စစ်မှူးရဲ့ ပါးမှာ တံဆိပ်ရိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တော့သည်။လက်ရမ်းလိုက်တာနဲ့ အောင်စစ်မှူးလည်း သူမရဲ့လက်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး သူရဲ့လက်ကို အားကုန်သုံးကာ သရဖီမျက်နှာ တဖက်လှည့်သွားသည့်ထိ ရိုက်ချလိုက်သည်။

" မင်းကများ....ရာရာစစ ငါပါးကို မင်းအဖေကို သွားပြန်ပြောရင်တောင် သူက မင်းနဲ့ နောက်ရွေးကောက်ပွဲဘယ်ဟာကို ရွေးမယ်ထင်လဲ မင်းအဖေနေရာမြဲဖို့ ငါရှိနေမှ ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမေ့လိုက်နဲ့ သရဖီ "

အသားဖြူသူမို့လားမသိ လက်ငါးချောင်းရာက ပါးတွင်အထင်းသား။အောင်စစ်မှူးကတော့ သူမကို ပါးရိုက်ပြီးတာနဲ့ ဆိုင်ထဲမှ တန်းထွက်သွားတော့သည်။ သရဖီ ဆယ်နှစ်တာချစ်မိတဲ့ သူက ဒီလိုမျိုးပါပဲ လူတိုင်းပေါ် သွေးအေးရက်စက်ပြီး အကြင်နာတရားမဲ့လွန်းတဲ့ အောင်စစ်မှူးပေါ့။

" ရှင်.....တစ်ခုတော့ သိထားပါ ကျွန်မကလည်း ရှင်ကိုဘယ်တော့မှလွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး ရှင်ကိုလာလုယူမဲ့ မိန်းမကိုလည်း ကျွန်မလက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးပြစ်မယ် "

သရဖီကလည်း ခေသူမဟုတ်။ဝန်ကြီးချုပ်သမီးမို့ လူတိုင်းကို လူရာမသွင်းသလို သူမက အောင်စစ်မှူးနဲ့သာ ထိုက်တန်တဲ့လူလို့တွေးထားသူဖြစ်သည်။လူတိုင်းကို အနိုင်ကျင့်သလောက် အောင်စစ်မှူးရှေ့မှာမို့ အပြစ်ကင်းချင်ယောင်ဆောင်ထားသူပင်။

°°°°°°°°°

မုလည်း ရုံးဆင်းချိန်ရောက်တော့ အိမ်တန်းပြန်လာခဲ့သည်။အိမ်တွင် အမြွှာနှစ်ယောက်လုံးမရှိ။ရန်ကင်းက သူတို့ မိဘအိမ်ပြန်ခဏပြန်သွားကြသည်။သင်းသန့်ကတော့ စာမေးပဲွဲပြီးလို့ Korea ကားကြည့်ရင်း ဇိမ့်ကျနေတော့သည်။ မုလည်း ဖိနပ်ချွတ်ရင်း TVဘက်လှည့်အကြည့် dramaထဲက kiss sence ကမုကို နေ့လည်က အဖြစ်ပျက်အား ပိတ်ကားနှင့် ပြနေသလို။

" Arrr....... !!!! "

" ဟဲ့....ဘာလို့အော်တာလဲ နင်အိုပါးမဟုတ်ဘူးလေ တခြားမင်းသား "

" ငါ...ငါ မသိတော့ဘူး "

" အော်မနေနဲ့ပြောမှ သိမှာပေါ့ "

" ငါမပြောဘူး "

" ပြော "

" မပြောဘူး "

" အေး....နင်အဲ့လို အမြဲမပြောဘဲနေတယ်နော် ပြဿနာတတ်မှာ ကယ်ပါအုံးလာမလုပ်နဲ့ "

" ငါ...ငါ..တကယ်တော့လေ ဉီးနဲ့ နမ်းမိလိုက်တယ် "

" ဘာ...!!! ကောင်မရယ် ကုန်ပါပြီ နင်ရဲ့ first လေးက မျက်မမြင်နဲ့မှ ဖြစ်ရတယ်လို့ "

" နင်ကလည်း...ထိမိရုံပဲ "

" ဟမ်....အဲ့တာ ကလေးအာဘွားပေးရုံလောက်ပဲ ရှိတာကို နင်ကဘာဖြစ်နေတာလဲ မဟုတ်မလွဲရော နင် ရင်ခုန်နေတာလား "

" ငါလည်း..မသေချာဘူး ဒါမဲ့မေ့လို့လဲမရဘူး တမျိုးကြီးပဲ"

" ထပ်နမ်းကြည့် "

" နင်...နင် ဘာပြောလိုက်တယ် "

" ဟုတ်တယ်....ထပ်နမ်းကြည့် သူကို အဲ့တာတောင် ရင်ခုန်နေသေးဆိုရင် နင်သူကို ကြိုက်နေလို့ မဟုတ်ဘူး ချစ်နေတာ ငါက ကိုယ်သူငယ်ချင်းကို ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာတဲ့လူဖြစ်ဖြစ် မသန်စွမ်းတစ်ယောက်နဲ့တော့ မဖြစ်စေချင်ပေမဲ့ နင်နှလုံးက ရွေးချယ်ရင်တော့ အားပေးမယ် ဒါမဲ့စိတ်ကစားရုံနဲ့တော့ မတွဲစေချင်ဘူး နှစ်ယောက်လုံးတွက်မကောင်းဘူးလေ "

" နင်ကလည်း......အတည်ပေါက်ကြီး ပြောနေတာပဲ "

မု သင်းသန့်စကားကို ရွှန့်နောက်နောက် ပြန်ဖြေခဲ့ပေမဲ့ မုစိတ်ကို သေချာချင်မိတယ်။မုခံစားချက်က တကယ်ဆိုရင် ဉီးကရောလက်ခံပါ့မလား။သူမမြင်ရတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ အချစ်ကိုရော လက်ခံပါလား။အတွေးများဖြင့်မုကတော့ သူနှလုံးသားရဲ့ စေရာကိုလိုက်မဲ့ အချစ်ကို ကိုးကွယ်သူမို့ အောင်စစ်မှူးရဲ့ ဇာတ်ကွတ်ထဲကို သူမ စတင်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

Episode 11 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

ျဖာက်ေနတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္ရဲ႕ ႏြေးေထြးမႈေတြ လႊမ္းၿခဳံေနတဲ့ ခေရပင္ႀကီးေအာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ မုနဲ႕ ေအာင္စစ္မႉး တို႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကိုယ္စီကို သိုဝွက္ရင္း အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာကို စတင္ခဲ့ၾကသည္။

" မုလည္း....ဉီးကို တစ္ခုေမးမယ္ ဉီးေရာ အနာဂတ္ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခ်င္လဲ "

" ကိုယ္ကေတာ့...အနာဂတ္ထက္ အတိတ္က ကိုယ္မိဘေတြဆီမွာ မဟုတ္ဘဲ ႏြေးေထြးမႈေပးတဲ့ သာမန္မိဘေတြဆီမွာေမြးၿပီး သာမန္လူအျဖစ္နဲ႕ အနာဂတ္မွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ထပ္ဆုံခ်င္တယ္ "

" ဉီးစကားက....ပညာရွင္ဆန္လြန္းလို႔ မုနားမလည္ေပမဲ့ ႏြေးေထြးမႈေတြကို အနာဂတ္မွာလည္း ရနိုင္ပါေသးတယ္ "

" အဲ့တာကလည္း.....လူတစ္ေယာက္နဲ႕ပဲ သက္ဆိုင္တယ္ သူက ကိုယ္ကလူဆိုးဆိုရင္ေတာင္ ႏြေးေထြးမႈေပးမယ္လို႔ မုထင္လား "

ဉီးရဲ႕ ေမးခြန္းေက်ာ့ကြင္းကို ဖ်ည္ရန္ မုမွာ စကားလက္နက္လည္း မရွိေတာ့ၿပီ။တခါတေလ ဉီးရဲ႕ စိတ္ကတကယ္ကိုနားလည္ရခက္လြန္းသည္။စကားေတြ ေျပာေနရင္းျဖင့္ မုတစ္ေယာက္ လာရင္းအဓိက အေၾကာင္းကို ေမ့ေနရာမွ သတိရသြားခဲ့သည္။

" ဉီးရယ္.....မုေမ့ေနတာ ေန႕လည္စာခ်က္လာၿပီး ေကြၽးဖို႔ေမ့ေနတာ"

" ကိုယ္က... စားခ်င္ေနတာၾကာၿပီး မုေကြၽးမွ စားလို႔ရမွာမို႔ေစာင့္ေနတာ "

" sorryပါေနာ္ ေလေတြေပါေနမိလို႔ "

ေအာင္စစ္မႉးလည္း မုရဲ႕ လ်က္ျပာနိုင္မႈကို ၾကည့္ရင္း မရယ္ပဲမေနနိုင္။မုလည္း ကပ်ာကယာျဖင့္ ခုံတန္းမွထၿပီး သစ္ပင္ေျခရင္းမွာ ထားထားတဲ့ ထမင္းဘူးကို လွမ္းယူရန္ထလိုက္သည္။ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ေျခတံရွည္ေၾကာင့္လား မုရဲ႕ အေလာသုံးဆယ္နိုင္မႈေၾကာင့္လား မသိ မု ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ေျခတံရွည္ကို ခလုတ္တိုက္မိေတာ့သည္။မုေရွ႕ကို ျပဳတ္က်မည္ဆိုး၍ ေအာင္စစ္မႉး လက္ျဖင့္ မုကို လွမ္းဆြဲလွည့္လိုက္ရာ။

မု ကိုယ္ေလးက ေအာင်စစ်မှူးပေါင်ပေါ်သို့ ေဘးတေဆာင္းထိုင္ရက္ေလးက်ကာ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္စုံကလည္း မိတ္ဆက္လ်က္။ႏႈးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့ မက္မြန္းပန္းရနံ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးရဲ႕ အိစက္မႈကို စုပ္ယူနမ္းမရွိုက္မိေစရန္ ကိုယ္ရဲ႕စိတ္ကို အတင္းထိန္းခ်ဳပ္ထားရသည္။မုလည္း ထိဆက္ေနေသာ ေအာင္စစ္မႉး ႏႈတ္ခမ္းအား လြယ္လြယ္နဲ႕ တြန္းမထုတ္နိုင္။အနမ္းလို႔ အမည္မေျမာက္တဲ့ မေတာ္တဆမႈေၾကာင့္ မုရင္ထဲမွာေတာ့ ႐ြာထဲဆင္ဝင္သလို ေရာက္ရက္ခက္ေနေတာ့သည္။

အသိနဲ႕ သတိကို အျမန္ထိန္းရင္း မုလည္း ကိုယ္ေပၚမွ အတင္း႐ုန္းထြက္ခဲ့၏ ။ေအာင္စစ္မႉးလည္း မလြတ္ခ်င္ လြတ္ခ်င္ျဖင့္ လြတ္ေပးလိုက္ရသည္။ သူဟန္ေဆာင္မႈကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေနာင္တရမိတာလည္းပါသည္။ေနာက္မွ သူဘာမွမသိတဲ့ စာသူငယ္လို ဇာတ္ကေတာ့သည္။

" မု....မုကိုယ္ေပၚ ျပဳတ္က်သြားတာလား "

" ဟုတ္...ဟုတ္တယ္ "

" ကိုယ္ ႏႈတ္ခမ္းက.... "

" လက္...!!! လက္နဲ႕ ထိမိသြားတာ ဒီလို.. ဒီလို "

ဆက္ပင္အေျပာမခံ မုရွက္ရမ္းရမ္းကာ ေပါတ္တက္ ကရာေတြ ေျပာေတာ့သည္။ေျပာ၍ အားမရကာ သူမလက္ဖမိုးေလးကို ေအာင္စစ္မႉး ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းနားကပ္ၿပီး သ႐ုပ္ပါျပလိုက္ေသးသည္။ေအာင္စစ္မႉးလည္း မုရဲ႕ရွက္ေနတဲ့ ပုံစံေလးက တကားခ်စ္ပိုေကာင္းေနေၾကာင့္ မထိတထိပိုစခ်င္လာသည္။ဒါေမပဲ့ မုကေတာ့ ေအာင္စစ္မႉး သူမကို လွမ္းဆြဲလိုက္လို႔ ျပဳတ္ၾကသြားသည့္ အေၾကာင္းကို လုံးဝသတိမထားခိခဲ့ေပ။

" မုရဲ႕ လက္က တအားႏႈးညံတယ္ေနာ္ ႏႈတ္ခမ္းေတြလိုမ်ိဳး "

" အေမ...ေသခ်ာ ပိုးေမြးသလို ေမြးထားလို႔ပါေနာ္ "

( " ဘာလား...ဉီးက မျမင္ရတာေတာင္ အတိက်ေျပာနိုင္တာ တကယ့္ကို အာ႐ုံခံနိုင္စြမ္းမွာ ပါရမီပါတာပဲ မိမုျဒာ နင္ေတာ့ေလ ဉီးလို အားနည္းတဲ့သူကိုမွ စားေဆာ္ႀကီး လုပ္ရတယ္လို႔ " )

" မုေရ...ဒီေန႕ဖို႔ ကိုယ္ကို ထမင္းေကာ ေကြၽးအုံးမွာလား "

" ဟုတ္...မု ျပင္ေနပါၿပီ "

တေလ်ာက္လုံး ဉီးႏႈတ္ဖ်ားကိုၾကည့္ရင္း မု ရင္ေတြအရမ္းခုန္ရပါသည္။ထမင္းေကြၽးေနရင္းေတာင္ လက္ေတြတုန္ ေခြၽးေစးေတြျပန္ကာ တိုက္ေနတဲ့ ေလေအးေတြကေတာင္ မုအတြက္ မေအးျမေစဘဲ တေငြ႕ေငြ႕ ပူေလာင္ေစသည္။မုရဲ႕ ပထမဆုံးအနမ္းမို႔လားလို႔ ေတြးမိေသာလည္း ထိမိ႐ုံသာ ရွိသည္။မရပ္နားနိုင္တဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ မုအျမန္သြား ထြက္ေျပးခ်င္မိေတာ့သည္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ မု ရဲ႕ ဆုေတာင္းေလးျပည့္ခဲ့ၿပီ။ ဘာအေရးကိစၥေၾကာင့္လဲေတာ့မသိ ကိုလင္းကိုယ္တိုင္ မုကိုေတာင္ မေခၚပဲ ဉီးကိုသာ အနားကပ္တိုးေျပာကာ ေခၚသြားေတာ့သည္။ဉီးက ထမင္းကိုကုန္ေအာင္စားၿပီး အထူးေဖ်ာ္ထားတဲ့ ကီဝီသီးေဖ်ာ္ရည္ကို မေသာက္သြားတာမို႔ မုစိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ မ်က္ႏွာေလး ညိုးငယ္မိသည္။လက္ထဲက အေအးဘူးေလးကိုသာ ဆုတ္ကိုင္ရင္း မုရပ္က်န္ေနခဲ့သည္။

" မု....အေအးဘူးေပး အေကာင္းဆုံးလူအတြက္ အထူးေဖ်ာ္ထားတာကို မေသာက္လို႔ရမလား "

" အေအးဘူးလား..."

ေခါင္းေလးၿငိမ့္ျပၿပီး ေတာင္းေနတာမို႔ မု ပိုရင္ခုန္မိသည္။ဉီး မုရဲ႕ စကားကို မေမ့ေပးတာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိ၏ ။ မုလည္း ဉီးရဲ႕လက္ေလးထဲကို အေအးဘူးေလး ခပ္သြတ္သြတ္ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့ ဉီးကမုကို မွာတမ္းေခြၽခဲ့ေသးသည္။

" ကိုယ္ Company ကို ျပန္မလာေတာ့ဘူး ခ်ိန္းထားတာၿပီးရင္ အိမ္ပဲျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္မု "

" အဲ့တာ...ဉီးကိစၥေလ မုက အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးရင္ ျပန္မွာေပါ့ "

ေအာင္စစ္မႉး မုကိုထားခဲ့ၿပီ သြားရသည့္အေၾကာင္းမွာ သရဖီေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အေရးမႀကီးသည္ကို အၿမဲအေရးတယူလုပ္ေခၚတတ္ေသာလည္း ေအာင္စစ္မႉး ကေတာ့ ခဏေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားေတြ႕တတ္သည္။ထိုေတြ႕ဆုံမႈေတြကပဲ သူမကို ဆယ္ႏွစ္တာ ေစ့စပ္မႈနဲ႕သာ ေျဖသိမ့္ေပးခဲ့သည္။သူမရဲ႕ တခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က တစ္ေန႕ ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ သတိုးသမီးျဖစ္ဖို႔သာ....။

" ကိုယ္....လာၿပီလား သရဖီက ႐ုံးမွာဆိုလို႔ မလာေလာက္ဖူးထင္တာ ေနာက္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း သရဖီ ေခၚတိုင္း ကိုယ္လာတာပဲေလ ဒါနဲ႕ ျပင္သစ္ကိစၥကို ေဖေဖက လမ္းေၾကာင္း ေသခ်ာရွင္းေပးလိုက္တယ္ေနာ္ ကိုယ္စိတ္တိုင္းက်ရဲ႕လား "

" အင္း "

" ကိုယ္.... ဒီေန႕စိတ္မၾကည္ဘူးလား စကားေတာင္မေျပာခ်င္သလိုနဲ႕ "

ေသခ်ာေပါက္ ေဒါသကေတာ့ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ေဒါသကို တတ္နိုင္သေလာက္ ေရခဲျပင္မ်က္ႏွာျဖင့္ ဖုံးထားေပမဲ့ ေဒါသရဲ႕ ေသာ့ခ်က္က ေရွ႕မွာတင္ဆိုေတာ့ ဆြဲစုတ္ ရိုက္မသတ္မိေစရန္ ထိန္းထားရသည္။

" စားပြဲထိုး ကြၽန္မ...မွာထားတာေတြ ခ်ေပးေတာ့ ျပင္သစ္ဝိုင္ပါခ်ေပးေနာ္ "

" စားပြဲထိုး ငါအတြင္းေရးမႉးလက္ထဲက အေအးကို ဝိုင္ခြက္နဲ႕ ေျပာင္းထည့္ေပးပါ "

" ဟုတ္ကဲ့ပါ "

သရဖီကေတာ့ သူမမွာတဲ့ ဝိုင္ကိုမေသာက္ပဲ အေအးပဲ ေသာက္မယ္ဆိုလို႔ ရင္ထဲမွာ စနိုးစေနာက္ေတာ့ ျဖစ္လာသည္။သူမရဲ႕ စိတ္မၾကည္လင္မႈကို ေဖာ္ျပရင္း ျပႆနာကို လက္ရက္ေခၚမိေတာ့သည္။

" ဘယ္သူလုပ္ေပးတဲ့ အေအးမို႔လို႔ ကိုယ္က အေကာင္းစားဝိုင္ကိုေတာင္ မေသာက္တာလဲ သရဖီရဲ႕ထမင္းဝိုင္းမွာ အဆင့္နိမ္အစားစာေတြ မထားတတ္ဘူး "

" အဆင့္တန္းျမင့္ပါတယ္ဆိုတဲ့....မင္းကေရာ ကိုယ္ေပၚက brandေတြသာ ျဖဳတ္ခ်လိဳက္ရင္ သုညေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးမရွိတဲ့အျပင္ အဆင္းရွိၿပီး အခ်င္းမရွိတဲ့ မိန္းမမလား "

" အဲ့မိန္းမကပဲ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္ရဲ႕ မေဟသီ ျဖစ္ေနတုန္းပဲမလား ေနာက်နံပါတ်တွေ ေပၚလာရင္ေတာင္ ကြၽန္မတစ္ေယာက္ထဲကပဲ တရားဝင္ေလ........ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္မွာ ေ႐ြးခ်ယ္စရာမွ မရွိတာ "

သရဖီရဲ႕ စကားက တကယ္ကို က်ားျမႇီးသြားဆြဲသလိုပင္။ေအာင္စစ္မႉးသည္ ငယ္စဥ္ထဲက ဇာမဏီအဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ေ႐ြးခ်ယ္ခံရကာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြကို စြန့္လြတ္ၿပီး အၿမဲတေစ ေလ့က်င့္ေရးေတြနဲ႕သာ ကေလးဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။မိခင္ျဖစ္သူကလည္း လူသတ္ေကာင္လို႔ သတ္မွတ္ကာ ဖခင္ျဖစ္သူကလည္း လူတစ္ေယာက္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္ပဲ သတ္နိုင္ဖို႔ကိုသာ ရိုက္သြင္းျခင္း ခံခဲ့ရ၏ ။ အသက္ႏွစ္ဆယ္အ႐ြယ္မွာေတာ့ ဇာမဏီအဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ရာထူးႏွင့္အတူ ေ႐ြးခ်ယ္ပိုခြင့္မရွိတဲ့ ေစ့စပ္ပြဲကိုပါ သူလက္ခံခဲ့ရသည္။လူကုံထမ္းအသိုင္းဝိုင္းတြင္ မည္သူမွေမာ့မၾကည့္ရဲတဲ့ ဇာမဏီအဖြဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ ဖခင္ရဲ႕ လူသတ္လက္နက္သာျဖစ္သည္။

ထိုေၾကာင့္ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ေပးထားတဲ့ သရဖီကိုလည္း သူဆုံးျဖတ္ပိုင္ခြင့္မရွိျပန္။စိတ္တိုလြန္းလို႔ လည္ပင္က အေၾကာမ်ားပင္ေထာင္ကာ မ်က္ႏွာတခုလုံး ရဲတတ္ကာ ေဒါသအရိပ္ေယာင္မ်ားက မ်က္လုံးထဲထိ ေနရာအျပည့္ယူခဲ့သည္။ေသြးေအးေသာရန္သူက ပိုရက္သည္ ဆိုသည့္အတိုင္း ေအာင္စစ္မႉး ခုံမွထၿပီး စားပြဲခုံကိုမွီလ်က္ သရဖီနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရပ္လိုက္သည္ ။ သရဖီရဲ႕ လည္တိုင္ေလးကို ကိုင္ရင္း တိုးကယ္လာတဲ့ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ သရဖီပင္ မ်က္လုံးေလးမွိတ္ခါ သူမ ႏႈတ္ခမ္းကို ေအာင္စစ္မႉးထံ ဆက္သခဲ့သည္။

" ဟားဟာ.... ဟား မင္းက ငါဆီက အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ေနတာပဲ ဆယ္ႏွစ္လုံးမင္းက ငါနဲ႕ sexလုပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာလား sorry ပဲ သရဖီ....မင္းေသေလာက္ေအာင္လွေနလို႔ ငါစိတ္ပါလာရင္ေတာင္ ငါ့****ကို သင္းကြတ္ပစ္လိုက္မယ္ "

" ရွင္....သိပ္မိုက္ရိုင္းတာပဲ "

VIPဧည့္သည္ေတြမို႔ အျခားစားေသာက္သူေတြမရွိေပမဲ့ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းေရွ႕တြင္ ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕စကားေၾကာင့္ သရဖီအရွက္ကြဲခဲ့ရ၏ ။ဝန္ထမ္းမ်ားကလည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သမီးတစ္ေယာက္က ဒီလိုအေျပာခံေနရပါလားဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ။ သရဖီလည္း သူမရဲ႕ ေဒါသလက္ဝါးကို ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ပါးမွာ တံဆိပ္ရိုက္ဖို႔ ျပင္လိုက္ေတာ့သည္။လက္ရမ္းလိုက္တာနဲ႕ ေအာင္စစ္မႉးလည္း သူမရဲ႕လက္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္ၿပီး သူရဲ႕လက္ကို အားကုန္သုံးကာ သရဖီမ်က္ႏွာ တဖက္လွည့္သြားသည့္ထိ ရိုက္ခ်လိဳက္သည္။

" မင္းကမ်ား....ရာရာစစ ငါပါးကို မင္းအေဖကို သြားျပန္ေျပာရင္ေတာင္ သူက မင္းနဲ႕ ေနာက္ေ႐ြးေကာက္ပြဲဘယ္ဟာကို ေ႐ြးမယ္ထင္လဲ မင္းအေဖေနရာၿမဲဖို႔ ငါရွိေနမွ ရမယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့လိုက္နဲ႕ သရဖီ "

အသားျဖဴသူမို႔လားမသိ လက္ငါးေခ်ာင္းရာက ပါးတြင္အထင္းသား။ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ သူမကို ပါးရိုက္ၿပီးတာနဲ႕ ဆိုင္ထဲမွ တန္းထြက္သြားေတာ့သည္။ သရဖီ ဆယ္ႏွစ္တာခ်စ္မိတဲ့ သူက ဒီလိုမ်ိဳးပါပဲ လူတိုင္းေပၚ ေသြးေအးရက္စက္ၿပီး အၾကင္နာတရားမဲ့လြန္းတဲ့ ေအာင္စစ္မႉးေပါ့။

" ရွင္.....တစ္ခုေတာ့ သိထားပါ ကြၽန္မကလည္း ရွင္ကိုဘယ္ေတာ့မွလြတ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး ရွင္ကိုလာလုယူမဲ့ မိန္းမကိုလည္း ကြၽန္မလက္နဲ႕ ကိုယ္တိုင္ဖ်က္ဆီးျပစ္မယ္ "

သရဖီကလည္း ေခသူမဟုတ္။ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သမီးမို႔ လူတိုင္ကို လူရာမသြင္းသလို သူမက ေအာင္စစ္မႉးနဲ႕သာ ထိုက္တန္တဲ့လူလို႔ေတြးထားသူျဖစ္သည္။လူတိုင္းကို အနိုင္က်င့္သေလာက္ ေအာင္စစ္မႉးေရွ႕မွာမို႔ အကင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားသူပင္။

မုလည္း ႐ုံးဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္တန္းျပန္လာခဲ့သည္။အိမ္တြင္ အႁမႊာႏွစ္ေယာက္လုံးမရွိ။ရန္ကင္းက သူတို႔ မိဘအိမ္ျပန္ခဏျပန္သြားၾကသည္။သင္းသန့္ကေတာ့ စာမေးပဲွဲပြီးလို့ Korea ကားၾကည့္ရင္း ဇိမ့္က်ေနေတာ့သည္။ မုလည္း ဖိနပ္ခြၽတ္ရင္း TVဘက္လွည့္အၾကည့္ dramaထဲက kiss sence ကမုကို ေန႕လည္က အျဖစ္ပ်က္အား ပိတ္ကားႏွင့္ ျပေနသလို။

" Arrr....... !!!! "

" ဟဲ့....ဘာလို႔ေအာ္တာလဲ နင္အိုပါးမဟုတ္ဘူးေလ တျခားမင္းသား "

" ငါ...ငါ မသိေတာ့ဘူး "

" ေအာ္မေနနဲ႕ေျပာမွ သိမွာေပါ့ "

" ငါမေျပာဘူး "

" ေျပာ "

" မေျပာဘူး "

" ေအး....နင္အဲ့လို အၿမဲမေျပာဘဲေနတယ္ေနာ္ ျပႆနာတတ္မွာ ကယ္ပါအုံးလာမလုပ္နဲ႕ "

" ငါ...ငါ..တကယ္ေတာ့ေလ ဉီးနဲ႕ နမ္းမိလိုက္တယ္ "

" ဘာ...!!! ေကာင္မရယ္ ကုန္ပါၿပီ နင္ရဲ႕ first ေလးက မ်က္မျမင္နဲ႕မွ ျဖစ္ရတယ္လို႔ "

" နင္ကလည္း...ထိမိ႐ုံပဲ "

" ဟမ္....အဲ့တာ ကေလးအာဘြားေပး႐ုံေလာက္ပဲ ရွိတာကို နင္ကဘာျဖစ္ေနတာလဲ မဟုတ္မလြဲေရာ နင္ ရင္ခုန္ေနတာလား "

" ငါလည္း..မေသခ်ာဘူး ဒါမဲ့ေမ့လို႔လဲမရဘူး တမ်ိဳးႀကီးပဲ"

" ထပ္နမ္းၾကည့္ "

" နင္...နင္ ဘာေျပာလိုက္တယ္ "

" ဟုတ္တယ္....ထပ္နမ္းၾကည့္ သူကို အဲ့တာေတာင္ ရင္ခုန္ေနေသးဆိုရင္ နင္သူကို ႀကိဳက္ေနလို႔ မဟုတ္ဘူး ခ်စ္ေနတာ ငါက ကိုယ္သူငယ္ခ်င္းကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်မ္းသာတဲ့လူျဖစ္ျဖစ္ မသန္စြမ္းတစ္ေယာက္နဲ႕ေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ေပမဲ့ နင္ႏွလုံးက ေ႐ြးခ်ယ္ရင္ေတာ့ အားေပးမယ္ ဒါမဲ့စိတ္ကစား႐ုံနဲ႕ေတာ့ မတြဲေစခ်င္ဘူး ႏွစ္ေယာက္လုံးတြက္မေကာင္းဘူးေလ "

" နင္ကလည္း......အတည္ေပါက္ႀကီး ေျပာေနတာပဲ "

မု သင္းသန့္စကားကို ႐ႊန့္ေနာက္ေနာက္ ျပန္ေျဖခဲ့ေပမဲ့ မုစိတ္ကို ေသခ်ာခ်င္မိတယ္။မုခံစားခ်က္က တကယ္ဆိုရင္ ဉီးကေရာလက္ခံပါ့မလား။သူမျမင္ရတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ အခ်စ္ကိုေရာ လက္ခံပါလား။အေတြးမ်ားျဖင့္မုကေတာ့ သူႏွလုံးသားရဲ႕ ေစရာကိုလိုက္မဲ့ အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္သူမို႔ ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ဇာတ္ကြတ္ထဲကို သူမ စတင္ဝင္ေရာက္လာေတာ့သည္။

Episode 11 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏🙏