မနက်ခင်းရဲ့ နေမင်းကြီးကတောင် ဒီနေ့တွင် မုလောက် ဝီတိရမကောင်းနိုင်။မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကြော်လှော်သံတွေနဲ့ အေပရွန်လေး စည်းကာ သီချင်းလေး ညည်းရင်းသူမကတော့ ဟင်းတွေချက်ပြုတ်နေသည်။စေတနာတွေက အခြားသောနေ့များထက်ပိုကာ သူငယ်ချင်းမများကိုပင် breakfastတောင် စီစဉ်ပေးထား၏ ။

" အားလုံးထုပ်ပိုးပြီးပြီဆိုတော့.....Ig မှာ postတင်ရမယ် ဘယ်လို caption ရေးရင် ကောင်းမလဲ....ဒီလိုလေးဆို အဆင်ပြေပြီ အခုမှသတိရတယ် ဒီနေ့စောစောသွားရမှာကို "

မနေ့က Company ကလူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အတွင်းရေးမှူးကိုလင်း စောလာဖို့မှာထားတာ ခုမှသတိရသည်။ရုံးသွားဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း မု အနက်ရောင် shirt လေးကို ဒူးပေါ်ဂျင်းစကတ်လေးနဲ့ ဝတ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။make upကိုလည်း natural ဆန်ဆန်လေးပြင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို မက်မွန်းရောင် lip stick လေးဖြင့် တန်ဆာဆင်လိုက်သည်။ဆံပင်ကလည်း အလိမ့်လေးတွေမို့ မုရိုးရိုးရှင်ရှင်း အလယ်ခဲွဲပြီး ဖွားလျားပဲ ချလိုက်သည်။ဒီနေ့တော့ အိမ်ကနေစောထွက်သူက မုပါ။

" ကောင်မတို့ရေ....စောစောထတဲ့ ဌက်က ပိုဗိုက်ဝတာမို့ ငါတော့ သွားပြီး "

" သွား...သွား နင်ရဲ့ old schoolကြီးကို နင်ပဲဗိုက်ဝအောင်စား "

မုလည်းစိတ်တွေ အရမ်းကြည်လင်နေတာမို့ စကားနိုင်မလုတော့ပဲ ထွက်လာလိုက်သည်။ခါတိုင်းလို နောက်မကျတော့ မုဒီနေ့ကားဂိတ်ကို အလောတကြီးသွားစရာမလို့တော့ပါ။ကားပေါ်မှာ နားကြပ်လေးတပ်ပြီး သီချင်းအေးအေးလေး တစ်ပုဒ်ကို မုနားဆင်ခဲ့တယ်။သီချင်းလေးထဲကလို မုလည်းရိုးရှင်းတဲ့ အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်မိသည်။

ရုံးရောက်တော့ ဉီးကိုမတွေ့မိပါ။ခါတိုင်းဆို အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းရောက်လျှင် ဉီးပါရောက်တတ်သည်။ဒီနေ့တော့ မု ပထမဆုံးတွေချင်တဲ့ လူကို မတွေ့ရတော့ နည်းနည်းစိတ်ပျက်မိသည်။အတွင်းရေးမှူးကိုလင်း မိတ်ဆက်ပေးနေတာကိုတောင် မု အာရုံမစိုက်နိုင်ပါ။

" မုဒြာ....ကျွန်တော်ပြောတာကို ကြားရဲ့လား "

" ဟုတ်...ဟုတ်ကြားပါတယ် ကိုလင်း "

" မုဒြာကို ကျွန်မတို့က သူဌေးရဲ့တူမထင်နေတာ "

" မဟုတ်ပါဘူး.....မုက အကူပါ အမျိုးမတော်ပါဘူး မုကို ခိုင်းစရာရှိရင်လည်း ခိုင်းကြပါနော် အလုပ်သင်လိုမျိုးပေါ့ "

" မုဒြာက သူဌေးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကူမို့ အားလုံးစောင့်ရှောက်ပေးကြပါအုံး "

" ကိုလင်းရယ်...စိတ်ချပါ သူဌေးက သူဘေးထားတယ်ဆိုထဲက ကျွန်မတို့ သိပါတယ် သူနဲ့ စေ့စပ်...."

" မယု....စကားကျွံရင် နှုတ်ရခက်တယ်နော် "

ကိုလင်းရဲ့ သတိပေးမှုကြောင့် မန်နေဂျာ မယုလည်း စကားမဆက်ရဲတော့။သူမရဲ့စားပွဲခုံကိုသာ ပြေးပြီးအလုပ်ဆက်လုပ်နေတော့သည်။အခြားသူများကလည်း Itပညာရှင်တွေမို့ မိတ်ဆက်ပေးပြီးတာနဲ့ မုကိုသိပ်အာရုံမထားကြ သူတို့ computer ကိုသာ အာကုံစိုက်နေကြ၏ ။ မုကတော့ နောက်မှဝင်တဲ့သူမို့ ဘာမှသေချာနားမလည်းပါ။မုလည်း ဉီးမရောက်သေးတော့ ကိုလင်းကိုပဲ အရင် Lunch boxပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

" ကိုလင်း...မုပေးစရာရှိတယ် "

" ဘာများလဲ မုဒြာရဲ့ "

" ကိုလင်းရယ်....မုမုလို့ပဲ ခေါ်ပါ ဒီမှာ လာဘ်ထိုးမုန့် ဉီးကို သေချာဂရုစိုက်ပေးပါဖို့ Lunch box နဲ့လာဘ်ထိုးတာ "

" မုမပြောလဲ ကိုလင်းက ဆရာကိုအမြဲ စောင့်ရှောက်မှာပါ "

ကိုလင်းကလည်း မုကအနာဂတ်မှာ သူ့ဆရာကတော် ဖြစ်လာမဲ့သူမို့် ညီမလေးတစ်ယောက်လို ရင်းရင်းနှီးနှီးရှိသည်။ ပြုံးရယ်ရင်း မုလက်ထဲက ဘူးကိုယူလိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက်.......

" ကိုလင်း....!!!!! "

ဂူထဲမှ ခြေင်သေ့တစ်ကောင်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အောင်စစ်မှူး တစ်ယောက်ရောက်လာခဲ့သည်။အောင်စစ်မှူးရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် မုပင်ကိုယ်လေး တွန့်သွားခဲ့သည်။ခါတိုင်းလို အနောက်တိုင်းဝတ်စုံအပြည့်မဝတ်မဲ လည်ပြည့်ဆွယ်တာ အနက်ရောင်ကို လည်သားcoatထပ်ကာ လျှာထိုးဉီးထုပ်အမဲဖြင့် All Blackဝတ်ဆင်ထားသော အောင်စစ်မှူးမှာ ခါတိုင်းထပ် လူငယ်ဆန်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ ဝတ်စားထားသည်မှာလည်း မနက်လေးနာရီလောက်ထဲက ပြင်သစ်သို့ ပို့မည့် လက်နက်များအား ကိုယ်တိုင် ဆိပ်ကမ်းထိ သွားစစ်ခြင်းကြောင့်ပင်။မနက်ထဲက ပင်ပန်းနေသမျှကို မုရဲ့ ပုံကိုကြည့်ရင်း အမောဖြေရန် စဉ်းစားမိသောလည်း သူမရဲ့ Ig postက ပို၍ပင် ခေါင်းစားစေခဲ့သည်။Captionက 'အကောင်းဆုံးလူအတွက် အကောင်းဆုံး နေ့လည်စာ ' ဖြစ်ကာ Lunch boxပုံကို တင်ထားတာကြောင့်ဖြစ်သည်။ရုံးလာစဉ် တလျှောက်လုံး Lunch box က သူမအတွက်လို့ တွေးထားပေမဲ့ ထိုဘူးကို ပိုင်ဆိုင်သူက ကိုလင်းမှန်းသိသောအခါ အောင်စစ်မှူး တစ်ယောက် ဒေါသကုံမာန်ဘီလူးတောင် လက်မြောက်အရှုံးပေးရလောက်အောင် ဒေါသမီး ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေ၏

" ကိုလင်း....မင်း...ငါရုံးခန်းထဲ လာခဲ့... မု ဆော့လ်ဝဲဖိုင်တွေကို 10ထပ်က HRဌာနကို သွားပို့လိုက် "

စကားလုံးတိုင်းကို နားထင်သွေးကြောများထောင်ကာ အံကျိတ်ခဲရင်း ပြောနေတော့သည်။ကိုလင်းကတော့ အခြေနေကို သဘောပေါက်သောလည်း ပြန်လည်ရှင်းပြခြင်း အလျင်းမရှိ။အောင်စစ်မှူးက သေဆိုသေ ရှင်ဆိုရှင် အမိန့်ပေးတိုင်း နာခံတဲ့ လူမို့ပင်ဖြစ်သည်။မုကတော့ ဘာမှသိနားမလည်ပဲ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီက ဖိုင်ကို ယူကာထွက်သွားခဲ့သည်။မုထွက်သွားမှပဲ အောင်စစ်မှူးလည်း သူရဲ့ သိုးရေကို ချွတ်ကာ ရုံးခန်းထဲမှာ စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းတော့သည်။

" ကိုလင်း....မင်း သခင်ရဲ့ ပန်းကို လှန်ရင်း ဘာဖြစ်တတ်လဲသိလား "

" ကျွန်တော် ရှင်းပြရင်ရော ဆရာကယုံပါ့မလား "

" လုံးဝပဲ....ငါက ကျွန်ပြန်သတ်တာခံမဲ့ သခင်မဟုတ်ဘူး ငါပိုင်တာကို လုဖို့တွေးရုံနဲ့တင် အဲ့လူရဲ့ အတွေးကို ငရဲရောက်မှ နောင်တရအောင်လုပ်ပြစ်မှာ မင်းမှာငါခေါ်သလို မုလို့ ခေါ်ပိုင်ခွင့်လည်း မရှိဘူး "

အောင်စစ်မှူးရဲ့ ဒေါသကတော့ အပြောနဲ့ပင် မပြီးပဲ အနားရှိ ကြွေထည်အိုးကို လက်တဖက်ထဲနှင့် ကိုင်မြှောက်ကာ ကိုလင်းဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ကိုလင်းကလည်း ငယ်စဉ်ထဲက သူကျွေးတာစား သူပေးတဲ့ ပညာကိုယူရင်း ဒီအခြေနေထိရောက်ခဲ့သူမို့ သူပြုသမျှခံ၏ ။ သူဟာ အရိုင်းဆန်ပေမဲ့ ယုတ်မာတတ်သော သခင်မဟုတ်တာကြောင့်လည်းပါကာ သူ့ငယ်ဘဝနာကျည်းမှုတွေရဲ့မျက်မြင်သက်သေ တစ်ယောက်မို့ အပြစ်မယူခဲ့ပါ။အချိန်ကိုက်တာလား တွေ့ဖို့ကံပါတာလားတော့မသိ မုကတော့ ဖိုင်လွဲနေလို့ လာပြန်အယူ ရုံးခန်းထဲက ကျကွဲသံကြောင့် အောင်စစ်မှူးများ ထိခိုက်မိသလားအထင်ဖြင့် တံခါးတောင် မခေါက်နိုင်ပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။သူမအထင်နဲ့ လွဲနေပေမဲ့လည်းပေါ့။

" ဉီး...ဘာဖြစ်တာလဲ ကျကွဲသံကြားလို့ မုစိတ်ပူတာနဲ့ .....

ကိုလင်း ခေါင်းမှာလည်း သွေးတွေနဲ့ !!!! "

" ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကြွေအိုးစင်ပေါ်တင်ရင်း ကျသွားတာ "

ကိုလင်း အလိမ်ကောင်းသွားသည်။သူရပ်နေတာ စင်နမှာမို့ မုလည်း သိပ်သံသရမဝင်ခဲ့။အောင်စစ်မှူးကတော့ ခုံပေါ်ကနေ တုပ်တုပ်မှ မလှုပ်။

" မုနဲ့ ဆေးရုံသွားမယ်လေ ....ဟိုလေ ဉီး "

" ရတယ်....ကိုယ်ပဲ ခေါ်သွားလိုက်မယ် "

" ရပါ့မလား ဉီးက "

" ကိုယ့်ဝန်ထမ်းကို ကိုယ်ဂရုစိုက်ရမှာပဲလေ "

" အဲ့တာဆို...ဂရုစိုက်သွားကြပါနော် ဒါနဲ့လေး ဉီး ဆေးရုံက ပြန်လာရင် Company ခေါင်းမိုးထပ်ကို သွားရအောင်နော် မုစောင့်နေမယ် "

" ကိုယ်....ပြီးတာနဲ့ တန်းပြန်လာခဲ့မယ် "

ကိုလင်းလည်း အခုမှပဲ စိတ်သက်သာရာ ရတော့သည်။မုရဲ့ စကားကြောင့် အောင်စစ်မှူးလည်း သဘောပေါက်သင့်သလောက် ပေါက်သွားသည်။ကိုလင်းကလည်း ခေါင်းနှစ်ချက်လောက် ချုပ်လိုက်ရပေမဲ့လည်း ဒဏ်ရာသိပ်မများပေ။

" ဆရာ....အခုတော့ စိတ်ကြည်သွားပြီ မလား "

" နည်းနည်း မင်းလည်း ငါစိတ်ကို သိသားနဲ့ "

" ဆရာ...မတောင်းပန်တတ်တာသိပေမဲ့ ကျွန်တော်ကို လျော်ကြေးအနေနဲ့ ခွင့်တပတ်လောက်ပေးပါ "

" မင်းမရှိရင်...ငါဘယ်သူ့သွားအားကိုးရမလဲ "

" မရီးရှိတယ်လေ....ဆရာ ကျွန်တော်မရှိတာအကြောင်းပြပြီး နီးစပ်အောင်လုပ်ပေါ့ "

" ငါမင်းကို....လစာတိုးပေးတော့မယ် ဒါနဲ့ ဒီနေ့ နေ့လည်စားစာချိန် Company ခေါင်မိုးထပ်ကို ဝန်ထမ်းတွေမလာစေနဲ့ "

" စိတ်ချပါ.....ဆရာ "

°°°°°°°°°

ဉီးပြန်မလာသေးလို့ ရုံးကလူတွေကို ဟိုဟာဒီဟာကူပေးနေရင်း မုကတော့ တမျှော်မျှော်ဖြစ်နေတော့သည်။မကြာပါဘူး ဉီးပြန်ရောက်လာသည်။ကိုလင်းကတော့ ခေါင်းမှာ ပတ်တီးကြီးဖြင့်။

" ဉီးပြန်လာပြီးလား....ကိုလင်းရော သက်သာရဲ့လား "

" သက်သာပါတယ် "

" မုသွားမယ်လေ "

မုမေ့နေမှာဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ သွားဖို့အရင် စခဲ့သည်။သူမကတော့ ကျွန်တော်မမြင်တာမို့ ထမင်းဖူးကို ပြေးယူပြီး လာတွဲခေါ်သည်။

Company က အထပ်20ကျော် အဆောက်ဉီးဖြစ်တာမို့ ခေါင်မိုးထပ်တွင် ပန်းခြံလုပ်ထားပြီး မြက်ခင်းများ ပန်းများစိုက်ထားတာမို့ တကယ်မိုးပေါ်က ပန်းခြံလေးလို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသည်။ခါတိုင်းနေ့များတွင် လူစည်သောလည်း ဒီနေ့တော့ သူဌေးရဲ့ ရာဇသံကြောင့် မည်သူမှမလာရဲ။သစ်သားခုံတန်းရှည်များထားကာ အရိပ်ရအောင် ခရေပင်တွေလည်းစိုက်ထားတာမို့ တကယ်ကို အုံအုံဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် နှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တောအုပ်ငယ်လေးလိုပင်။မုဒီနေရာလေးကို မယုရဲ့ သတင်းပေးမှုကြောင့် သိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဉီးကို ခုံတန်းလေးမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ထမင်းဘူးလေး ဘေးချကာ မု လတ်ဆက်တဲ့လေးတွေကို တဝကြီး ရှုရှိုက်မိသည်။ကိုလင်းဖို့ တခါသုံးဘူးနဲ့ ထည့်ပေးပင်မဲ့ ဉီးအတွက်ကိုတော့ အနွေးဘူးဖြင့် သေချာထုတ်ပိုးခဲ့သည်။အအေးပါ ပြင်ဆင်ခဲ့တာမို့ မု ရတနာထုတ်လို့ ရင်မှာပိုက်သယ်လာခဲ့သည်။

" ဉီး....တွေ့လား ဘယ်ဘောက်လှလိုက်လဲ "

" ကိုယ်မှ မတွေ့ရတာ မုရဲ့ "

" ဟုတ်သား...အဲ့တာဆို မုအခု ပတ်ဝန်းကျင် ပုံစံကို ပြောပြမယ် ဉီးစိတ်နဲ့ ပုံဖော်ကြည့် "

" Omm. ..ကိုယ်ပုံဖော်ကြည့်မယ် "

မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး မုပြောတာကို နားထောင်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ဉီးရဲ့မျက်နှာက တကယ့်ကလေးလေးလိုပါ။ခါတိုင်းလို ဆံပင် အပြောင်မသိမ်းထားလို့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်လို။လေတိုက်တိုင်း နဖူးထပ်မှာ ဝဲနေတဲ့ ဉီးရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေက မိန်းကလေးတွေထက်တောင် နှုးညံ့၏ ။ခေါင်းလေး အနည်းငယ် မော့ထားတာမို့ နှာတံချွန်ချွန်လေးက ပိုပေါ်နေသည်။ထိုအချိန် မု နှလုံးသားလေးက စည်းချက်ညီစွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။မုကိုယ်ကိုကိုယ့် ပြန်မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ မုဉီးကိုများ ချစ်မိနေပြီးလား...... ။

" မု...ပြောလေ ဘာလို့ အသံတိတ်နေတာလဲ "

" မ...မဟုတ်ပါဘူး မုပြောမယ်နော် ကောင်းကင်မှာက တိမ်တွေက လှိုင်းလေးတွေလိုမျိုးဖြစ်နေပြီးတော့ နေရောင်ကလည်း ဖြာကျနေတယ် လေအေးလေးတွေကလည်း မျက်နှာကို လာထိနေသလို ဉီး.....ခံစားမိလား "

" ကိုယ်ခံစားမိတယ် သေချာပေါက် မေ့မရတဲ့ ခံစားမှုမျိုး "

" တကယ်လား....မု ဉီးကို လေပေါနေတာနဲ့ ပြောဖို့မေ့နေတာ ဉီးအတွက် ထမင်းဘူးထည့်လားပေးတယ် ပုစွန်နဲ့ အပ်မှိုကို ရောကြော်ပြီး ကြက်သားကို ရှယ်ကြော်လာတယ် ပြီးတော့ ကီဝီသီးဖျော်ရည်ပါ ဖျော်ခဲ့တယ် အထူးနော် ကိုလင်းကိုတောင် မဖျော်ပေးဘူး "

" မု....အနာဂတ်မှာ မင်းချစ်တဲ့သူနဲ့ ဘယ်လို ဖြတ်သန်းချင်လဲ "

" ဟမ်....စနေတာလား မုမှာ ချစ်သူမှ မရှိတာ "

ဉီးရဲ့ မေးခွန်းကစနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ မျက်နှာထားကလေးနက်လွန်းတော့ မုလည်းမရှောင်ပဲ လက်ရှိအနေထားလေးက ဉီးကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်းပြောခဲ့တယ်။

" တကယ်တော့... မု ြ သစတေးလျက fashion ကျောင်း ဝင်ခွင့်ဖြေတာ အောင်ရင်တော့ ကိုယ်ပိုင် brand လေးထုတ်ချင်တယ် မရရင်တော့ အင်ကျီတွေချုပ်ပြီး ဆိုင်လေးဖွင့်ချင်တယ် "

" ကိုယ်ပြောတာချစ်သူနဲ့လေ "

" မုက အနာဂတ်ပါလို့ပြောတာလေ.....အခုမှ ဉီးမေးတာပြောမှာ "

" ဟုတ်ပါပြီ "

" မုက မိခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တာ မေမေလို ချစ်တဲ့သူကို နေ့တိုင်းဟင်းချက်ကျွေးမယ် သူနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးမွေးပြီး သာမန်ကျပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ဘဝလေးလိုချင်တာ အဲ့လိုသာမန်လူမျိုးနဲ့ပဲ မုဖြတ်သန်းချင်တယ် "

မုရဲ့ စကားကြောင့် ကိုယ်အရမ်း သွေးပျက်ပြီး ခြောက်ခြားမိတယ်။မင်းရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာတောင် မတွေးဖူးတဲ့ ကိုယ်ရဲ့ သရုပ်မှန်က မင်းအနာဂတ်ကလူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား......။

Episode 10 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

မနက္ခင္းရဲ႕ ေနမင္းႀကီးကေတာင္ ဒီေန႕တြင္ မုေလာက္ ဝီတိရမေကာင္းနိုင္။မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ေၾကာ္ေလွာ္သံေတြနဲ႕ ေအပ႐ြန္ေလး စည္းကာ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္းသူမကေတာ့ ဟင္းေတြခ်က္ျပဳတ္ေနသည္။ေစတနာေတြက အျခားေသာေန႕မ်ားထက္ပိုကာ သူငယ္ခ်င္းမမ်ားကိုပင္ breakfastေတာင္ စီစဥ္ေပးထား၏ ။

" အားလုံးထုပ္ပိုးၿပီးၿပီဆိုေတာ့.....Ig မွာ postတင္ရမယ္ ဘယ္လို caption ေရးရင္ ေကာင္းမလဲ....ဒီလိုေလးဆို အဆင္ေျပၿပီ အခုမွသတိရတယ္ ဒီေန႕ေစာေစာသြားရမွာကို "

မေန႕က Company ကလူေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ အတြင္းေရးမႉးကိုလင္း ေစာလာဖို႔မွာထားတာ ခုမွသတိရသည္။႐ုံးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း မု အနက္ေရာင္ shirt ေလးကို ဒူးေပၚဂ်င္းစကတ္ေလးနဲ႕ ဝတ္ဖို႔ ျပင္လိုက္သည္။make upကိုလည္း natural ဆန္ဆန္ေလးျပင္ကာ ႏႈတ္ခမ္းကို မက္မြန္းေရာင္ lip stick ေလးျဖင့္ တန္ဆာဆင္လိုက္သည္။ဆံပင္ကလည္း အလိမ့္ေလးေတြမို႔ မုရိုးရိုးရွင္ရွင္း အလည်ခဲွဲပြီး ဖြားလ်ားပဲ ခ်လိဳက္သည္။ဒီေန႕ေတာ့ အိမ္ကေနေစာထြက္သူက မုပါ။

" ေကာင္မတို႔ေရ....ေစာေစာထတဲ့ ဌက္က ပိုဗိုက္ဝတာမို႔ ငါေတာ့ သြားၿပီး "

" သြား...သြား နင္ရဲ႕ old schoolႀကီးကို နင္ပဲဗိုက္ဝေအာင္စား "

မုလည္းစိတ္ေတြ အရမ္းၾကည္လင္ေနတာမို႔ စကားနိုင္မလုေတာ့ပဲ ထြက္လာလိုက္သည္။ခါတိုင္းလို ေနာက္မက်ေတာ့ မုဒီေန႕ဘကားဂိတ္ကို အေလာတႀကီးသြားစရာမလို႔ေတာ့ပါ။ကားေပၚမွာ နားၾကပ္ေလးတပ္ၿပီး သီခ်င္းေအးေအးေလး တစ္ပုဒ္ကို မုနားဆင္ခဲ့တယ္။သီခ်င္းေလးထဲကလို မုလည္းရိုးရွင္းတဲ့ အခ်စ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မိသည္။

႐ုံးေရာက္ေတာ့ ဉီးကိုမေတြ႕မိပါ။ခါတိုင္းဆို အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းေရာက္လွ်င္ ဉီးပါေရာက္တတ္သည္။ဒီေန႕ေတာ့ မု ပထမဆုံးေတြခ်င္တဲ့ လူကို မေတြ႕ရေတာ့ နည္းနည္းစိတ္ပ်က္မိသည္။အတြင္းေရးမႉးကိုလင္း မိတ္ဆက္ေပးေနတာကိုေတာင္ မု အာ႐ုံမစိုက္နိုင္ပါ။

" မုျဒာ....ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာကို ၾကားရဲ႕လား "

" ဟုတ္...ဟုတ္ၾကားပါတယ္ ကိုလင္း "

" မုျဒာကို ကြၽန္မတို႔က သူေဌးရဲ႕တူမထင္ေနတာ "

" မဟုတ္ပါဘူး.....မုက အကူပါ အမ်ိဳးမေတာ္ပါဘူး မုကို ခိုင္းစရာရွိရင္လည္း ခိုင္းၾကပါေနာ္ အလုပ္သင္လိုမ်ိဳးေပါ့ "

" မုျဒာက သူေဌးရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအကူမို႔ အာလုံးေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကပါအုံး "

" ကိုလင္းရယ္...စိတ္ခ်ပါ သူေဌးက သူေဘးထားတယ္ဆိုထဲက ကြၽန္မတို႔ သိပါတယ္ သူနဲ႕ ေစ့စပ္...."

" မယု....စကားကြၽံရင္ ႏႈတ္ရခက္တယ္ေနာ္ "

ကိုလင္းရဲ႕ သတိေပးမႈေၾကာင့္ မန္ေနဂ်ာ မယုလည္း စကားမဆက္ရဲေတာ့။သူမရဲ႕စားပြဲခုံကိုသာ ေျပးၿပီးအလုပ္ဆက္လုပ္ေနေတာ့သည္။အျခားသူမ်ားကလည္း Itပညာရွင္ေတြမို႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီးတာနဲ႕ မုကိုသိပ္အာ႐ုံမထားၾက သူတို႔ computer ကိုသာ အာကုံစိုက္ေနၾက၏ ။ မုကေတာ့ ေနာက္မွဝင္တဲ့သူမို႔ ဘာမွေသခ်ာနားမလည္းပါ။မုလည္း ဉီးမေရာက္ေသးေတာ့ ကိုလင္းကိုပဲ အရင္ Lunch boxေပးဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။

" ကိုလင္း...မုေပးစရာရွိတယ္ "

" ဘာမ်ားလဲ မုျဒာရဲ႕ "

" ကိုလင္းရယ္....မုမုလို႔ပဲ ေခၚပါ ဒီမွာ လာဘ္ထိုးမုန့္ ဉီးကို ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ေပးပါဖို႔ Lunch box နဲ႕လာဘ္ထိုးတာ "

" မုမေျပာလဲ ကိုလင္းက ဆရာကိုအၿမဲ ေစာင့္ေရွာက္မွာပါ "

ကိုလင္းကလည္း မုကအနာဂတ္မွာ သူ႕ဆရာကေတာ္ ျဖစ္လာမဲ့သူမို့္ ညီမေလးတစ္ေယာက္လို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိသည္။ ၿပဳံးရယ္ရင္း မုလက္ထဲက ဘူးကိုယူလိုက္တာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္.......

" ကိုလင္း....!!!!! "

ဂူထဲမွ ေျခင္ေသ့တစ္ေကာင္ရဲ႕ ဟိန္းေဟာက္သံႏွင့္အတူ ေအာင္စစ္မႉး တစ္ေယာက္ေရာက္လာခဲ့သည္။ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ေခၚသံေၾကာင့္ မုပင္ကိုယ္ေလး တြန့္သြားခဲ့သည္။ခါတိုင္းလို အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံအျပည့္မဝတ္မဲ လည္ျပည့္ဆြယ္တာ အနက္ေရာင္ကို လည္သားcoatထပ္ကာ လွ်ာထိုးဉီးထုပ္အမဲျဖင့္ All Blackဝတ္ဆင္ထားေသာ ေအာင္စစ္မႉးမွာ ခါတိုင္းထပ္ လူငယ္ဆန္ကာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေနခဲ့သည္။

ထိုသို႔ ဝတ္စားထားသည္မွာလည္း မနက္ေလးနာရီေလာက္ထဲက ျပင္သစ္သို႔ ပို႔မည့္ လက္နက္မ်ားအား ကိုယ္တိုင္ ဆိပ္ကမ္းထိ သြားစစ္ျခင္းေၾကာင့္ပင္။မနက္ထဲက ပင္ပန္းေနသမွ်ကို မုရဲ႕ ပုံကိုၾကည့္ရင္း အေမာေျဖရန္ စဥ္းစားမိေသာလည္း သူမရဲ႕ Ig postက ပို၍ပင္ ေခါင္းစားေစခဲ့သည္။Captionက 'အေကာင္းဆုံးလူအတြက္ အေကာင္းဆုံး ေန႕လည္စာ ' ျဖစ္ကာ Lunch boxပုံကို တင္ထားတာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။႐ုံးလာစဥ္ တေလွ်ာက္လုံး Lunch box က သူမအတြက္လို႔ ေတြးထားေပမဲ့ ထိုဘူးကို ပိုင္ဆိုင္သူက ကိုလင္းမွန္းသိေသာအခါ ေအာင္စစ္မႉး တစ္ေယာက္ ေဒါသကုံမာန္ဘီလူးေတာင္ လက္ေျမာက္အရႈံးေပးရေလာက္ေအာင္ ေဒါသမီး ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေန၏

" ကိုလင္း....မင္း...ငါ႐ုံးခန္းထဲ လာခဲ့... မု ေဆာ့လ္ဝဲဖိုင္ေတြကို 10ထပ္က HRဌာနကို သြားပို႔လိုက္ "

စကားလုံးတိုင္းကို နားထင္ေသြးေၾကာမ်ားေထာင္ကာ အံက်ိတ္ခဲရင္း ေျပာေနေတာ့သည္။ကိုလင္းကေတာ့ အေျခေနကို သေဘာေပါက္ေသာလည္း ျပန္လည္ရွင္းျပျခင္း အလ်င္းမရွိ။ေအာင္စစ္မႉးက ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္ အမိန့္ေပးတိုင္း နာခံတဲ့ လူမို႔ပင္ျဖစ္သည္။မုကေတာ့ ဘာမွသိနားမလည္ပဲ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဆီက ဖိုင္ကို ယူကာထြက္သြားခဲ့သည္။မုထြက္သြားမွပဲ ေအာင္စစ္မႉးလည္း သူရဲ႕ သိုးေရကို ခြၽတ္ကာ ႐ုံးခန္းထဲမွာ စိတ္ႀကိဳက္ ေသာင်းကျန်းတော့သည်။

" ကိုလင္း....မင္း သခင္ရဲ႕ ပန္းကို လွန္ရင္း ဘာျဖစ္တတ္လဲသိလား "

" ကြၽန္ေတာ္ ရွင္းျပရင္ေရာ ဆရာကယုံပါ့မလား "

" လုံးဝပဲ....ငါက ကြၽန္ျပန္သတ္တာခံမဲ့ သခင္မဟုတ္ဘူး ငါပိုင္တာကို လုဖို႔ေတြး႐ုံနဲ႕တင္ အဲ့လူရဲ႕ အေတြးကို ငရဲေရာက္မွ ေနာင္တရေအာင္လုပ္ျပစ္မွာ မင္းမွာငါေခၚသလို မုလို႔ ေခၚပိုင္ခြင့္လည္း မရွိဘူး "

ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕ ေဒါသကေတာ့ အေျပာနဲ႕ပင္ မၿပီးပဲ အနားရွိ ေႂကြထည္အိုးကို လက္တဖက္ထဲႏွင့္ ကိုင္ျမႇောက္ကာ ကိုလင္းဆီ ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။ကိုလင္းကလည္း ငယ္စဥ္ထဲက သူေကြၽးတာစား သူေပးတဲ့ ပညာကိုယူရင္း ဒီအေျခေနထိေရာက္ခဲ့သူမို႔ သူျပဳသမွ်ခံ၏ ။ သူဟာ အရိုင္းဆန္ေပမဲ့ ယုတ္မာတတ္ေသာ သခင္မဟုတ္တာေၾကာင့္လည္းပါကာ သူ႕ငယ္ဘဝနာက်ည္းမႈေတြရဲ႕မ်က္ျမင္သက္ေသ တစ္ေယာက္မို႔ အျပစ္မယူခဲ့ပါ။အချိန်ကိုက်တာလား ေတြ႕ဖို႔ကံပါတာလားေတာ့မသိ မုကေတာ့ ဖိုင္လြဲေနလို႔ လာျပန္အယူ ႐ုံးခန္းထဲက က်ကြဲသံေၾကာင့္ ေအာင္စစ္မႉးမ်ား ထိခိုက္မိသလားအထင္ျဖင့္ တံခါးေတာင္ မေခါက္နိုင္ပဲ ေရာက္လာခဲ့သည္။သူမအထင္နဲ႕ လြဲေနေပမဲ့လည္းေပါ့။

" ဉီး...ဘာျဖစ္တာလဲ က်ကြဲသံၾကားလို႔ မုစိတ္ပူတာနဲ႕ .....

ကိုလင္း ေခါင္းမွာလည္း ေသြးေတြနဲ႕ !!!! "

" ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေႂကြအိုးစင္ေျပာတင္ရင္ က်သြားတာ "

ကိုလင္း အလိမ္ေကာင္းသြားသည္။သူရပ္ေနတာ စင္နမွာမို႔ မုလည္း သိပ္သံသရမဝင္ခဲ့။ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ ခုံေပၚကေန တုပ္တုပ္မွ မလႈပ္။

" မုနဲ႕ ေဆး႐ုံသြားမယ္ေလ ....ဟိုေလ ဉီး "

" ရတယ္....ကိုယ္ပဲ ေခၚသြားလိုက္မယ္ "

" ရပါ့မလား ဉီးက "

" ကိုယ့္ဝန္ထမ္းကို ကိုယ္ဂ႐ုစိုက္ရမွာပဲေလ "

" အဲ့တာဆို...ဂ႐ုစိုက္သြားၾကပါေနာ္ ဒါနဲ႕ေလး ဉီး ေဆး႐ုံက ျပန္လာရင္ Company ေခါင္းမိုးထပ္ကို သြားရေအာင္ေနာ္ မုေစာင့္ေနမယ္ "

" ကိုယ္....ၿပီးတာနဲ႕ တန္းျပန္လာခဲ့မယ္ "

ကိုလင္းလည္း အခုမွပဲ စိတ္သက္သာရာ ရေတာ့သည္။မုရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ေအာင္စစ္မႉးလည္း သေဘာေပါက္သင့္သေလာက္ ေပါက္သြားသည္။ကိုလင္းကလည္း ေခါင္းႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ခ်ဳပ္လိုက္ရေပမဲ့လည္း ဒဏ္ရာသိပ္မမ်ားေပ။

" ဆရာ....အခုေတာ့ စိတ္ၾကည္သြားၿပီ မလား "

" နည္းနည္း မင္းလည္း ငါစိတ္ကို သိသားနဲ႕ "

" ဆရာ...မေတာင္းပန္တတ္တာသိေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကို ေလ်ာ္ေၾကးအေနနဲ႕ ခြင့္တပတ္ေလာက္ေပးပါ "

" မင္းမရွိရင္...ငါဘယ္သူ႕သြားအားကိုးရမလဲ "

" မရီးရွိတယ္ေလ....ဆရာ ကြၽန္ေတာ္မရွိတာအေၾကာင္းျပၿပီး နီးစပ္ေအာင္လုပ္ေပါ့ "

" ငါမင္းကို....လစာတိုးေပးေတာ့မယ္ ဒါနဲ႕ ဒီေန႕ ေန႕လည္စားစာခ်ိန္ Company ေခါင္မိုးထပ္ကို ဝန္ထမ္းေတြမလာေစနဲ႕ "

" စိတ္ခ်ပါ.....ဆရာ "

ဉီးျပန္မလာေသးလို႔ ႐ုံးကလူေတြကို ဟိုဟာဒီဟာကူေပးေနရင္း မုကေတာ့ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။မၾကာပါဘူး ဉီးျပန္ေရာက်လာသည်။ကိုလင်းကတော့ ေခါင္းမွာ ပတ္တီးႀကီးျဖင့္။

" ဉီးျပန္လာၿပီးလား....ကိုလင္းေရာ သက္သာရဲ႕လား "

" သက္သာပါတယ္ "

" မုသြားမယ္ေလ "

မုေမ့ေနမွာဆိုတာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ပဲ သြားဖို႔အရင္ စခဲ့သည္။သူမကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မျမင္တာမို႔ ထမင္းဖူးကို ေျပးယူၿပီး လာတြဲေခၚသည္။

Company က အထပ္20ေက်ာ္ အေဆာက္ဉီးျဖစ္တာမို႔ ေခါင္မိုးထပ္တြင္ ပန္းၿခံလုပ္ထားၿပီး ျမက္ခင္းမ်ား ပန္းမ်ားစိုက္ထားတာမို႔ တကယ္မိုးေပၚက ပန္းၿခံေလးလို စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လွသည္။ခါတိုင္းေန႕မ်ားတြင္ လူစည္ေသာလည္း ဒီေန႕ေတာ့ သူေဌးရဲ႕ ရာဇသံေၾကာင့္ မည္သူမွမလာရဲ။သစ္သားခုံတန္းရွည္မ်ားထားကာ အရိပ္ရေအာင္ ခေရပင္ေတြလည္းစိုက္ထားတာမို႔ တကယ္ကို အုံအုံဆိုင္းဆိုင္းျဖင့္ ႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေတာအုပ္ငယ္ေလးလိုပင္။မုဒီေနရာေလးကို မယုရဲ႕ သတင္းေပးမႈေၾကာင့္ သိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဉီးကို ခုံတန္းေလးမွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး ထမင္းဘူးေလး ေဘးခ်ကာ မု လတ္ဆက္တဲ့ေလးေတြကို တဝႀကီး ရႈရွိုက္မိသည္။ကိုလင္းဖို႔ တခါသုံးဘူးနဲ႕ ထည့္ေပးပင္မဲ့ ဉီးအတြက္ကိုေတာ့ အႏြေးဘူးျဖင့္ ေသခ်ာထုတ္ပိုးခဲ့သည္။အေအးပါ ျပင္ဆင္ခဲ့တာမို႔ မု ရတနာထုတ္လို႔ ရင္မွာပိုက္သယ္လာခဲ့သည္။

" ဉီး....ေတြ႕လား ဘယ္ေဘာက္လွလိုက္လဲ "

" ကိုယ္မွ မေတြ႕ရတာ မုရဲ႕ "

" ဟုတ္သား...အဲ့တာဆို မုအခု ပတ္ဝန္းက်င္ ပုံစံကို ေျပာျပမယ္ ဉီးစိတ္နဲ႕ ပုံေဖာ္ၾကည့္ "

" Omm. ..ကိုယ္ပုံေဖာ္ၾကည့္မယ္ "

မ်က္လုံးေလးမွိတ္ၿပီး မုေျပာတာကို နားေထာင္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ ဉီးရဲ႕မ်က္ႏွာက တကယ့္ကေလးေလးလိုပါ။ခါတိုင္းလို ဆံပင္ အေျပာင္မသိမ္းထားလို႔ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လို။ေလတိုက္တိုင္း နဖူးထပ္မွာ ဝဲေနတဲ့ ဉီးရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလးေတြက မိန္းကေလးေတြထက္ေတာင္ ႏႈးညံ့၏ ။ေခါင္းေလး အနည္းငယ္ ေမာ့ထားတာမို႔ ႏွာတံခြၽန္ခြၽန္ေလးက ပိုေပၚေနသည္။ထိုအခ်ိန္ မု ႏွလုံးသားေလးက စည္းခ်က္ညီစြာ လႈပ္ရွားေနခဲ့သည္။မုကိုယ္ကိုကိုယ့္ ျပန္ေမးခြန္းထုတ္မိသည္။ မုဉီးကိုမ်ား ခ်စ္မိေနၿပီးလား...... ။

" မု...ေျပာေလ ဘာလို႔ အသံတိတ္ေနတာလဲ "

" မ...မဟုတ္ပါဘူး မုေျပာမယ္ေနာ္ ေကာင္းကင္မွာက တိမ္ေတြက လွိုင္းေလးေတြလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ ေနေရာင္ကလည္း ျဖာက်ေနတယ္ ေလအေးလေးတွေကလည်း မ်က္ႏွာကို လာထိေနသလို ဉီး.....ခံစားမိလား "

" ကိုယ္ခံစားမိတယ္ ေသခ်ာေပါက္ ေမ့မရတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး "

" တကယ္လား....မု ဉီးကို ေလေပါေနတာနဲ႕ ေျပာဖို႔ေမ့ေနတာ ဉီးအတြက္ ထမင္းဘူးထည့္လားေပးတယ္ ပုစြန္နဲ႕ အပ္မွိုကို ေရာေၾကာ္ၿပီး ၾကက္သားကို ရွယ္ေၾကာ္လာတယ္ ၿပီးေတာ့ ကီဝီသီးေဖ်ာ္ရည္ပါ ေဖ်ာ္ခဲ့တယ္ အထူးေနာ္ ကိုလင္းကိုေတာင္ မေဖ်ာ္ေပးဘူး "

" မု....အနာဂတ္မွာ မင္းခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခ်င္လဲ "

" ဟမ္....စေနတာလား မုမွာ ခ်စ္သူမွ မရွိတာ "

ဉီးရဲ႕ ေမးခြန္းကစေနတယ္လို႔ ထင္ရေပမဲ့ မ်က္ႏွာထားကေလးနက္လြန္းေတာ့ မုလည္းမေရွာင္ပဲ လက္ရွိအေနထားေလးက ဉီးကို စိတ္ကူးယဥ္ရင္းေျပာခဲ့တယ္။

" တကယ္ေတာ့... မု ျ သစေတးလ်က fashion ေက်ာင္း ဝင္ခြင့္ေျဖတာ ေအာင္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ brand ေလးထုတ္ခ်င္တယ္ မရရင္ေတာ့ အင္က်ီေတြခ်ဳပ္ၿပီး ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္တယ္ "

" ကိုယ္ေျပာတာခ်စ္သူနဲ႕ေလ "

" မုက အနာဂတ္ပါလို႔ေျပာတာေလ.....အခုမွ ဉီးေမးတာေျပာမွာ "

" ဟုတ္ပါၿပီ "

" မုက မိခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တာ ေမေမလို ခ်စ္တဲ့သူကို ေန႕တိုင္းဟင္းခ်က္ေကြၽးမယ္ သူနဲ႕တူတဲ့ ကေလးေလးေမြးၿပီး သာမန္က်ၿပီး ရိုးရွင္းတဲ့ ဘဝေလးလိုခ်င္တာ အဲ့လိုသာမန္လူမ်ိဳးနဲ႕ပဲ မုျဖတ္သန္းခ်င္တယ္ "

မုရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ကိုယ္အရမ္း ေသြးပ်က္ၿပီး ေျခာက္ျခားမိတယ္။မင္းရဲ႕ ေန႕စဥ္ဘဝမွာေတာင္ မေတြးဖူးတဲ့ ကိုယ္ရဲ႕ သ႐ုပ္မွန္က မင္းအနာဂတ္ကလူ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား......။

Episode 10 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏🙏