လှပတဲ့ကံတရား မဟုတ်တဲ့ သူမနဲ့ တွေ့ဆုံမှုတွေကို မုသားတွေနဲ့ အတင်းလုပ်ယူတာကြောင့် တခါတလေ ကြောက်မိတယ်။မင်းကပါ ကိုယ့်အမေလိုမြင်ပြီး စွန့်ပစ်သွားမှကိုပေါ့။

နာရီဝက်ပဲ ရှိသေးတာတောင် မုကတော့ အတော်အိပ်မောကြနေသည်။ခုံနဲ့ကပ် အိပ်နေတာကြောင့် ပါးတခြမ်းပင်ရဲနေလေသည်။အချိန်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည်စာစားချိန်ရောက်နေတာနဲ့ သူမကို နိုးရမည် ဖြစ်သောလည်း မနိုးရက်သေး။ အခုလိုပုံစံလေးကို နေ့တိုင်းမြင်ရဖို့ တောင်းဆိုမိလျှင် လောဘကြီးရာများကြမလား။ငါလိုလူက သူကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ တန်ရောတန်ရဲ့လား။ရင်ထဲမှာ စကားတွေ ေထာင်သောင်းမက ရှိနေပေမဲ့လည်း နှုတ်ဖျားကတော့ ကျောက်ရုပ်လိုသာဖြစ်နေခဲ့သည်။

စားပွဲမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ခုံပေါ်က စာအုပ်ကို လက်ဖြင့်တိုက်ချလိုက်သည်။ဘုန်း ဆိုတဲ့ အသံကြားမှ သူမရဲ့ ကိုယ်လေးလည်း လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လို လွင့်ပျံနိုးထလားတော့သည်။နိုးလာတာနဲ့ တန်းပြောလိုက်တဲ့ စကားမှာ တကယ်ကို စိုးရိမ်မှုအပြည့်။

" ဉီး....ဉီးဘာဖြစ်တာလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

" မဟုတ်ပါဘူး...တိုက်မိရုံပါ ကိုလင်းက နေ့လည်စားစာချိန်ရောက်ပြီလို့ ဖုန်းဆက်လို့ကိုင်ရင်း လက်နဲ့တိုက်မိသွားတာ "

မု ဉီးကို သိပ်သနားမိတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မျက်မမြင်တစ်ယောက်မဟုတ်ပဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြောင့် ဉီးမှာအရာရာကို သူတပါးပေါ်ပဲ မှီခိုနေရတော့ တခါတလေတော့ အားငယ်မိမှာပါ။ဒါကြောင့် မုကပဲ သူအတွက် တခဏလေးပဲဖြဟ်ဖြစ် အဖော်ပြုပေးချင်မိတယ်။

" မု...သွားမယ်လေ နေ့လည်စားစာဖို့ "

လက်ကလေး တစမ်းစမ်းနဲ့ မေးနေတာကြောင့် မုလည်း ဉီးရဲ့ လက်ကိုပြေးတွဲလိုက်သည်။ဉီးနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကိုယ်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုက အမြဲ သတိလက်လွတ်ပင်။

Golden Company ဟာ နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းထဲက တစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် ဝန်ထမ်းလူဉီးရေးမှာလည်း မနည်းမနောပင်။နေ့လည်စာစားချိန်ဆို ပိုတောင်လူများသေးသည်။သို့သော် သူဌေးဆင်းလာတာမို့ အားလုံး လမ်းရှင်းပေးကြသည်။အမြဲတိုက်ခိုက်နေရသူမို့ bodyတောင့်တင်မှုကပြောစရာပင်မလို ။ သူရဲ့လူကောင်ကြီးမှုက မုနဲ့ယှဉ်သွားပါက တူရီးလိုပင် အာလုံးကတောင် အမျိုးလို့ပင် ထင်ကြေးပေးကြသည်။ တစိမ်းမိန်းကလေးကို အနားမကပ်ခံတာကြောင့်လည်းပါ၏ ။

Company အပြင်ရောက်တာနဲ့ တောင်ပြောင်မှုက မုပင် မှန်ကြည့်လို့ရအောင်လက်နေသော နိုင်ငံခြားထုတ် ဇိမ်ခံကားကြီးက ဆီးကြိုနေသည်။ဘယ်လိုနေနေ မုကတော့ ပြန်ပြောင်းဖြစ်နေပေမဲ့လည်း ဉီးကိုအရင် ကားထဲတွဲတင်ပေးခဲ့သည်။နောက်မှ မုကားပေါ်တတ်လိုက်သည်။အိမ်ကကားတောင် အခုကားနဲ့ယှဉ်ပါက ရွာက ထော်လာကြီးသာသာပင်။အထဲရောက်တာနဲ့ brownish အရောင် ကားထိုင်ခုံများက မုထိုင်လိုက်တာနဲ့ အိဝင်သွားသည်။မုကတော့ ကားထဲက အရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း တကယ်ကို မျောက်ကလေးပမာ။ စိတ်ဝင်တစား စပ်စုမိနေတာကြောင့် ဆိုင်ရောက်သွားတာတောင် မုသတိမထားမိခဲ့ပါ။

ဆိုင်ထဲရောက်တာနဲ့ အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းက ဆက်မလိုက်တော်ပါ 1990အပြင်ဆင်များဖြင့် တခမ်းတနား ရှိလှသည်။ Classic ဆန်ပြီး High classဖြစ်တာကြောင့် မုပြင်အနည်းငယ်ရှိန်နေခဲ့သည်။အမေက စာဖိုးမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် အဆက့်တန်းမြင့်အစားစာတွေ စားဖူးသောလည်း ဒီလိုနေရာကိုတော့ တခါမှ မလာဖူးတာအမှန်ပါ။မုလည်း ခုံမှာထိုင်တာတောင် Menu card ကိုကြည့်ရင်း ကြက်သေသေနေမိသည်။

" မု.. ဘာစားမလဲ "

" ရှင်...ဟမ် အော် Pastaပဲစားတော့မယ် "

" Okလေ....Stakeနဲ့ Pastaပေး Wine တော့မချပေးနဲ့တော့ "

" ဒါနဲ့လေ ဉီးဒီဆိုင်က စျေးကြီးမဲ့ပုံပဲနော် "

" စိတ်မပူနဲ့ မုကို မရှင်းခိုင်းဘူး "

" တကယ်...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် "

မုက ဟန်ဆောင်တတ်သော သူမျိုးမဟုတ် ကြိုက်ရင်ကြိုက်တယ် မကြိုက်ရင်မကြိုက်ဘူး ငြင်းတတ်ကာ ပွင့်လင်းသည်။မကြိုက်တဲ့ အရာကို အောင့်ကာ နမ်းမဲ့ မိန်းကလေးမျိုးလည်းမဟုတ်။ထိုအချက်တွေကပဲ မုက ကျွန်တော်ရဲ့ အဓိကဖြစ်လာစေခဲ့သည်။စားပွဲထိုးလာချတဲ့ အစားသောက်တွေကိုလည်း သူမကြိုက်ပုံပေါ်သည်။ကျွန်တော်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် အစားများက သူမကို ပိုဆွဲဆောင်နေသည်။သူမ Pasta ကို တဝက်လောက်စားပြီးမှ ကျွန်တော်ကို သတိရသွားတော့သည်။

" မေ့နေတာ ဉီးစားဖို့လုပ်ပေးရမှာကို မု ကတကယ်ကို တုံးတာပါ "

" ရပါတယ်.... ကိုယ်က မုစားပြီးမှ ပြောဖို့ "

မင်းကတကယ်ကိုတုံးတာပါ။မင်းရှေ့ကလူကြီးက မင်းကိုအရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာတောင် မမြင်လောက်တဲ့ထိ။

အသားကို လက်ကလှီးပေးနေပေပဲ့လည်း စကားပြောနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကလည်းမရပ်။

" ဉီးသိလား...မု ငယ်ငယ်ကဆို stakeစားရမှာ သိပ်ကြောက်တာ မေမကေသင်​ပေးပင်မဲ့ ဓားကိုင်ပြီးလှီးရင် အသားကချော်ထွက်တတ်လို့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ မေမေကြောင့်လေ "

" ကိုယ်ကတော့ အဲ့လိုမသင်ပေးခံရဘူး အမေက သူကို အမေလို့ ခေါ်တာတောင်မကြိုက်လို့ "

ဉီးရဲ့ စကားကြောင့် မုရဲ့လက်တွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ဉီးရဲ့ မျက်နှာက လွမ်းဆွတ်မှုတွေအပြည့်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို။ မုလည်း ဉီးရဲ့ ပခုံးလေးတွေကို လှမ်းပုတ်ရင်း

" မိခင်တိုင်းက သားသမီးကိုမချစ်ရင်တောင် မမုန်းကြပါဘူး ဉီးမေမေမှာ ဘာအကြောင်းတွေရှိလဲ မသိပေမဲ့ သူဂုဏ်ယူမှာပါ ဉီးလိုပီးပြည့်စုံတဲ့လူက သူသားလေးဖြစ်နေတာမို့လေ "

" ကိုယ်ကို....နှစ်သိမ့်နေတာလား "

" နှစ်သိမ့်တာရော ဖားတာရော အစားကောင်းကျွေးလို့လေး တော်ပြီ...စကားပြောတာရပ်ပြီး ပါးစပ်ဟ မု အကူလုပ်နေချိန်မှာ ဉီးကျန်းမာရေးက မုအတွက်အရေးကြီးတယ် "

" ဟုတ်ပါပြီ...လူလည်မလေးရယ် "

မုကျွေးတဲ့ အလုတ်တိုင်းကို စားခဲ့မိသည်။ဒီလို မစားရတာတောင် ကျွန်တော်အတွက်နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ အဲ့လိုတောင်မဟုတ်လောက်ပါ မစားဖူးတာလဲဖြစ်နိုင်ပါတယ်။နွေးထွေးမှုရှိတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးကိုပေါ့။

နှစ်ယောက်လုံး စားသောက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲက အထွက်.........

" မု ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အလုပ်ဆင်းတော့ "

" ဘာလို့လဲ.... မုက စကားအများကြီး ပြောလို့လား "

" မဟုတ်ဘူး မုက အခုမှ အလုပ်စလုပ်တာဆိုတော့ ပင်ပန်းမှာဆိုးလို့ နားခိုင်းတာ "

" ပင်တော့ မပင်ပမ်းပေမဲ့ မုဆွဲရမဲ့ design ပုံကြမ်းတွေ ပုံနေပြီး ဟီးဟီး "

" နောက်ရက်ကျမှ ပိုကြိုးစားပြီး ကိုယ်ကိုကူပေးပေါ့ "

" ဟုတ်ကဲ့.....ဉီးက မုတွေ့ဖူးသမျှလူတွေထဲမှာ အကြင်နာတတ်ဆုံးပဲ "

မုရဲ့ အသံလေးမြင့်ပြီး အလှပဆုံးအပြုံးတွေနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ကို့ယ်ကိုတောင် မသိလိုက်ခင်ပဲ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ လေးကိုင်းပုံစံပြောင်းကာ သွားပေါ်မတတ်ရီခဲ့မိသည်။မင်းပြောသလို့တော့ ကိုယ်က ကြင်နာတတ်တဲ့လူတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး ။

ဆိုင့်ရှေ့မှာ အသင့်ဆောင်နေတဲ့ ကားထဲ ဉီးကို ပို့ပြီးတာနဲ့ မုကတော့ သူအမြဲနှုတ်ဆက်နေကြအတိုင်း

" ဉီးရေ....ByeBye ပါနော် "

ဆိုတဲ့ စကားလေးကတော့ သတိတရ ပြောတတ်သည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ ကားထွက်တာတောင် မစောင့်ဘဲ မုကတော့ Busကားဂိတ်ဆီကို ချီတတ်ခဲ့သည်။

" ဆရာ ဘယ်ပို့ပေးရမလဲ "

" ဘယ်မှ မသွားဘူး...မုနောက်ကိုလိုက်မယ် သူမရိပ်မိစေနဲ့ "

" ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ "

ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားတတ်သူမို့ သတိမထားမိလောက်ပေမဲ့ လိုရမယ်ရသိတိပေးလိုက်သည်။မုကတော့ Busကားတတ်စီးပြီး အိမ်ကို တန်းမပြန်ပဲ စျေးဘက်ထဲကို ဝင်သွားသည်။ပျံကျစျေးမို့ အောင်စစ်မှူး တစ်ယောက်လိုက်မဝင်ဘဲ ကားထဲကနေသာ ကြည့်နေသည်။ မုကလည်း စျေးအတွင်းထဲထိမသွားပဲ စျေးထိပ်နားတင်မို့ သူမကို ကောင်းကောင်း မြင်ရသည်။

စျေးသည်များကတော့ စျေးသိမ်းချိန်လာတဲ့ မုကိုတွေ့တာနဲ့ ခေါင်းခဲနေကြသည်။မုက စျေးသည်များကို အပြောချိုချိုဖြင့်တမျိုး ညည်းညူသံဖြင့်တမျိုး အမျိုးမျိုး အကြောင်းပြကာ စျေးစစ်တတ်တာကြောင့်ပင်။စျေးထဲက တစ်ချို့ စျေးသည်များကပင် မုကို ချစ်လည်းချစ် ကြောက်လည်းကြောက်တာမို့ မယ်စျေးစစ်လေးလို့ပင်ခေါ်ကြသည်။

" ကြီးကြီးရေ....ရေချို ပုစွန်ပေးပါ "

" ခါတိုင်းလိုပဲလား "

" မဟုတ်ဘူး...နည်းနည်းပိုပေးပါ "

" အမယ့် ဒီနေ့စျေးမစစ်ပါလား မယ်စျေးစစ်လေး "

" ကြီးကြီးကလဲ...ကြက်သားပါ 50သားလောက် ထည့်ပေးပါနော် အသားပဲ "

" စျေးမစစ်တဲ့ အပြင် ပိုတောင်ဝယ်နေပါလား ရည်းစားကိုချက်ကျွေးဖို့လား "

" မ..မဟုတ်ပါဘူး "

" မဟုတ်ဘူးသာပြောနေတာ ညည်းမျက်နှာကတော့ ဟုတ်နေတယ်နော် "

" ကြီးကြီး ဆက်နောက်နေရင် သမီးစျေးစစ်တော့မှာနော် "

" တော်ပါတော့အေ မနောက်ဘူး ရပါ့လား "

မုလည်းစျေးထဲ လျှောက်ပတ်ဝယ်ပြီးမှ အထုတ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နှင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။အထုတ်တွေဆွဲလားတဲ့ မုကိုကြည့်ရင်း အလွန်ပင်သဘောတွေ့နေမိပြီး ဘာတွေများ ဒီလောက်တောင် ဝယ်နေတာပါလဲလို့ တွေးမိသည်။မုကတော့ အိမ်ပေါ်ကို မနိုင်မနင်းနဲ့တတ်သွားသည်။မု အိမ်ကိုပြန်ရောက်မှ အောင်စစ်မှူးလည်း ပြန်သွားခဲ့သည်။အိမ်ရောက်တာနဲ့ အိမ်ရဲ့ကြိုဆိုသံတွေက တကယ်ကို တစ်ယောက်တပေါက်ပင်။

" အစ်မတော်မု....ပြန်ရောက်တော်မူပါပြီလား "

" အလုပ်အဆက်ပြေရဲ့လား "

" ဟိုလူကြီးကချောတော့....အလုပ်ထဲ စိတ်ကောရှိရဲ့လား "

" ကောင်မတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီးမေးကျပါလား "

" အဲ့ဒါဆို ငါမမမေးတာ အရင်ဖြေလိုက်ပြီးရင်ငါမေးတာဖြေ "

" အလုပ်ကတော့ အရမ်းအဆင်ပြေတယ် အလုပ်ထဲစိတ်ကတော့လုံးဝ မရှိဘူး အမြဲရင်ခုန်နေလို့ "

" ငါထင်တယ်....သူအဲ့လို အဆင်ကြီးကိုမှ မဘူးရင် နှာဘူးမဘွဲ့ရမဲ့သူမဟုတ်ဘူး "

" ငါခံစားချက်တွေကို အမှောင်လို မတွေးနဲ့ တော်ပြီ ငါဝယ်လာတဲ့ မုန့်တွေ မစားကြနဲ့ "

" နင်ကလည်း မုန့်တွေ ဝယ်လာရင်တော့ မျှစားရမှာပေါ့ အချစ်ဆုံးတွေပဲ ဟာကို "

" ဟဲ့ နင်ဝယ်လာတဲ့ အသားငါးတွေက ဘာလဲ အိမ်မှာ ဟင်းစားတွေရှိသေးတာကို "

" အဲ့တာ အိမ်အတွက်မဟုတ်ဘူး ဉီးအတွက် သူက အစားသောက်သေချာမစားလို့ ငါထမင်းဘူးထည့်ပေးမလို့ "

မုရှက်ပြုံးလေးပြုံးကာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

" မုနင် ဉီးအောင်စစ်မှူးကို သဘောကျနေပြီလား "

ဒါဒါရဲ့ စကားကြောင့် မုအနည်းငယ်တွေးဝေမိသည်။မုကိုဘောကျလားမေးရင် သဘောကျတယ်။ဉီးရဲ့ မုအပေါ်ကြင်နာပြီး ဂရုတစိုက်ရှိမှုတွေကို မုသဘောကျတယ်။ချစ်လားမေးရင်တော့ မုအဖြေမရှိပါ။မှန်းဆလို့မရတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက ဉီးကြောင့် ဖြစ်လာတာဆိုပေမဲ့ အချစ်ဟုတ်မဟုတ်တော့ မုသေချာမတွေးတတ်တော့ဘူး။ဉီးကို မြင်တိုင်း မုသနားပြီး အနားမှာရှိနေပေးချင်တဲ့စိတ်ကတော့ သေချာသည်။

" ငါ...ငါ..မသိဘူး "

" ဖြူဖြူ သီချင်းလို မိန်းကလေးတစ်ယောက် အသဲကွဲနေသည်ဖြစ်တော့မှာတော့ မြင်ယောင်နေပြီ "

" သင်းသန့်..... နင်ပါးစပ်ပုတ်ကြီးကို ရေသွားဆေးလိုက် "

သင်းသန့်လည်း မုကို ဆက်မစတော့ပဲ စာပဲလုပ်နေတော့သည်။ အားလုံးက ဝယ်လာတဲ့ မုန့်တွေစားနေကြပေမဲ့ မုကတော့မစားနိုင် မနက်အမှီချက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။ ပုစွန်ကို အပ်မှိုနဲ့ ရောကြော်ပြီး ကြက်သားကို ပေါင်မုန့်ခြောက်လေးနဲ့ ကပ်ကြော်ရန် စီစဉ်ထားသည်။အတွင်းရေးမှူးကိုလင်းကိုလည်း တစ်ဘူးလုပ်ပေးမယ်လို့ တွေးထားသည်။ သူကဉီးအနားမှာ အမြဲ ကူညီပေးနေရသူမို့ သူလည်းမုမမေ့ပါ။အိမ်က ဝေသာလီ ဘီလူးလေး သုံးကောင်ကိုလည်း ချန်ခဲ့ရအုံးမည်။ဉီးကရော မုချက်တဲ့ ဟင်းတွေကို ကြိုက်ပါ့မလား။စိတ်ဓာတ်ကျစရာတွေကို မုမတွေးတော့ပဲ ဟင်းချက်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

မုကတော့ သူရဲ့ မသိစိတ်ကဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အမည်မတပ်နိုင်တဲ့ ခံစားချက် တစုံတရာကြောင့် တစ်နေ့သူမ ပျော်ရွှင်နိုင်ပါ့မလား.........။

Episode 9 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏🙏

#Zawgyi

လွပတဲ့ကံတရား မဟုတ္တဲ့ သူမနဲ႕ ေတြ႕ဆုံမႈေတြကို မုသားေတြနဲ႕ အတင္းလုပ္ယူတာေၾကာင့္ တခါတေလ ေၾကာက္မိတယ္။မင္းကပါ ကိုယ့္အေမလိုျမင္ၿပီး စြန့္ပစ္သြားမွကိုေပါ့။

နာရီဝက္ပဲ ရွိေသးတာေတာင္ မုကေတာ့ အေတာ္အိပ္ေမာၾကေနသည္။ခုံနဲ႕ကပ္ အိပ္ေနတာေၾကာင့္ ပါးတျခမ္းပင္ရဲေနေလသည်။အချိန်ကိုလည်း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန႕လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ေနတာနဲ႕ သူမကို နိုးရမည္ ျဖစ္ေသာလည္း မနိုးရက္ေသး။ အခုလိုပုံစံေလးကို ေန႕တိုင္းျမင္ရဖို႔ ေတာင္းဆိုမိလွ်င္ ေလာဘႀကီးရာမ်ားၾကမလား။ငါလိုလူက သူကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ တန္ေရာတန္ရဲ႕လား။ရင္ထဲမွာ စကားေတြ ေထာင်းသောင်းမက ရွိေနေပမဲ့လည္း ႏႈတ္ဖ်ားကေတာ့ ေက်ာက္႐ုပ္လိုသာျဖစ္ေနခဲ့သည္။

စားပြဲမွာ ျပန္ထိုင္လိုက္ၿပီး ခုံေပၚက စာအုပ္ကို လက္ျဖင့္တိုက္ခ်လိဳက္သည္။ဘုန္း ဆိုတဲ့ အသံၾကားမွ သူမရဲ႕ ကိုယ္ေလးလည္း လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္လို လြင့္ပ်ံနိုးထလားေတာ့သည္။နိုးလာတာနဲ႕ တန္းေျပာလိုက္တဲ့ စကားမွာ တကယ္ကို စိုးရိမ္မႈအျပည့္။

" ဉီး....ဉီးဘာျဖစ္တာလဲ တစ္ခုခုနဲ႕ ျဖစ္လို႔လား"

" မဟုတ္ပါဘူး...တိုက္မိ႐ုံပါ ကိုလင္းက ေန့လည်စားစာချိန်ရောက်ပြီလို့ ဖုန္းဆက္လို႔ကိုင္ရင္း လက္နဲ႕တိုက္မိသြားတာ "

မု ဉီးကို သိပ္သနားမိတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္မဟုတ္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အျဖစ္ဆိုးေၾကာင့္ ဉီးမွာအရာရာကို သူတပါးေပၚပဲ မွီခိုေနရေတာ့ တခါတေလေတာ့ အားငယ္မိမွာပါ။ဒါေၾကာင့္ မုကပဲ သူအတြက္ တခဏေလးပဲျဖဟ္ျဖစ္ အေဖာ္ျပဳေပးခ်င္မိတယ္။

" မု...သြားမယ္ေလ ေန႕လည္စားစာဖို႔ "

လက္ကေလး တစမ္းစမ္းနဲ႕ ေမးေနတာေၾကာင့္ မုလည္း ဉီးရဲ႕ လက္ကိုေျပးတြဲလိုက္သည္။ဉီးနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကိုယ္ရဲ႕တုံ႕ျပန္မႈက အၿမဲ သတိလက္လြတ္ပင္။

Golden Company ဟာ နိုင္ငံရဲ႕ ထိပ္တန္းထဲက တစ္ခုျဖစ္တာေၾကာင့္ ဝန္ထမ္းလူဉီးေရးမွာလည္း မနည္းမေနာပင္။ေန႕လည္စာစားခ်ိန္ဆို ပိုေတာင္လူမ်ားေသးသည္။သို႔ေသာ္ သူေဌးဆင္းလာတာမို႔ အားလုံး လမ္းရွင္းေပးၾကသည္။အၿမဲတိုက္ခိုက္ေနရသူမို႔ bodyေတာင့္တင္မႈကေျပာစရာပင္မလို ။ သူရဲ႕လူေကာင္ႀကီးမႈက မုနဲ႕ယွဥ္သြားပါက တူရီးလိုပင္ အာလုံးကေတာင္ အမ်ိဳးလို႔ပင္ ထင္ေၾကးေပးၾကသည္။ တစိမ္းမိန္းကေလးကို အနားမကပ္ခဲတာေၾကာင့္လည္းပါ၏ ။

Company အျပင္ေရာက္တာနဲ႕ ေတာင္ေျပာင္မႈက မုပင္ မွန္ၾကည့္လို႔ရေအာင္လက္ေနေသာ နိုင္ငံျခားထုတ္ ဇိမ္ခံကားႀကီးက ဆီးႀကိဳေနသည္။ဘယ္လိုေနေန မုကေတာ့ ျပန္ေျပာင္းျဖစ္ေနေပမဲ့လည္း ဉီးကိုအရင္ ငါထဲတြဲတင္ေပးခဲ့သည္။ေနာက္မွ မုကားေပၚတတ္လိုက္သည္။အိမ္ကကားေတာင္ အခုကားနဲ႕ယွဥ္ပါက ႐ြာက ေထာ္လာႀကီးသာသာပင္။အထဲေရာက္တာနဲ႕ brownish အေရာင္ ကားထိုင္ခုံမ်ားက မုထိုင္လိုက္တာနဲ႕ အိဝင္သြားသည္။မုကေတာ့ ကားထဲက အရာအားလုံးကို ၾကည့္ရင္း တကယ္ကို ေမ်ာက္ကေလးပမာ။ စိတ္ဝင္တစား စပ္စုမိေနတာေၾကာင့္ ဆိုင္ေရာက္သြားတာေတာင္ မုသတိမထားမိခဲ့ပါ။

ဆိုင္ထဲေရာက္တာနဲ႕ အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းက ဆက္မလိုက္ေတာ္ပါ 1990အျပင္ဆင္မ်ားျဖင့္ တခမ္းတနား ရွိလွသည္။ Classic ဆန္ၿပီး High classျဖစ္တာေၾကာင့္ မုျပင္အနည္းငယ္ရွန္ေနခဲ့သည္။အေမက စာဖိုးမႉးတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အဆက့္တန္းျမင့္အစားစာေတြ စားဖူေသာလည္း ဒီလိုေနရာကိုေတာ့ တခါမွ မလာဘူးတာအမွန္ပါ။မုလည္း ခုံမွာထိုင္တာေတာင္ Menu card ကိုၾကည့္ရင္း ၾကက္ေသေသေနမိသည္။

" မု.. ဘာစားမလဲ "

" ရွင္...ဟမ္ ေအာ္ Pastaပဲစားေတာ့မယ္ "

" Okေလ....Stakeနဲ႕ Pastaေပး Wine ေတာ့မခ်ေပးနဲ႕ေတာ့ "

" ဒါနဲ႕ေလ ဉီးဒီဆိုင္က ေစ်းႀကီးမဲ့ပုံပဲေနာ္ "

" စိတ္မပူနဲ႕ မုကို မရွင္းခိုင္းဘူး "

" တကယ္...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ "

မုက ဟန္ေဆာင္တတ္ေသာ သူမ်ိဳးမဟုတ္ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ရင္မႀကိဳက္ဘူး ျငင္းတတ္ကာ ပြင့္လင္းသည္။မႀကိဳက္တဲ့ အရာကို ေအာင့်ကာ နမ္းမဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးလည္းမဟုတ္။ထိုအခ်က္ေတြကပဲ မုက ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ အဓိကျဖစ္လာေစခဲ့သည္။စားပြဲထိုးလာခ်တဲ့ အစားေသာက္ေတြကိုလည္း သူမႀကိဳက္ပုံေပၚသည္။ကြၽန္ေတာ္ကိုပင္ မျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ အစားမ်ားက သူမကို ပိုဆြဲေဆာင္ေနသည္။သူမ Pasta ကို တဝက္ေလာက္စားၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ္ကို သတိရသြားေတာ့သည္။

" ေမ့ေနတာ ဉီးစားဖို႔လုပ္ေပးရမွာကို မု ကတကယ္ကို တုံးတာပါ "

" ရပါတယ္.... ကိုယ္က မုစားၿပီးမွ ေျပာဖို႔ "

မင္းကတကယ္ကိုတုံးတာပါ။မင္းေရွ႕ကလူႀကီးက မင္းကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာေတာင္ မျမင္ေလာက္တဲ့ထိ။

အသားကို လက္ကလွီးေပးေနေပပဲ့လည္း စကားေျပာေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးကလည္းမရပ္။

" ဉီးသိလား...မု ငယ္ငယ္ကဆို stakeစားရမွာ သိပ္ေၾကာက္တာ ေမမေကသင်ပေးပင်မဲ့ ဓားကိုင္ၿပီးလွီးရင္ အသားကေခ်ာ္ထြက္တတ္လို႔ အခုေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါၿပီ ေမေမေၾကာင့္ေလ "

" ကိုယ္ကေတာ့ အဲ့လိုမသင္ေပးခံရဘူး အေမက သူကို အေမလို႔ ေခၚတာေတာင္မႀကိဳက္လို႔ "

ဉီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မုရဲ႕လက္ေတြ ရပ္တန့္သြားခဲ့သည္။ဉီးရဲ႕ မ်က္ႏွာက လြမ္းဆြတ္မႈေတြအျပည့္နဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္လို။ မုလည္း ဉီးရဲ႕ ပခုံးေလးေတြကို လွမ္းပုတ္ရင္း

" မိခင္တိုင္းက သားသမီးကိုမခ်စ္ရင္ေတာင္ မမုန္းၾကပါဘူး ဉီးေမမေမှာ ဘာအေၾကာင္းေတြရွိလဲ မသိေပမဲ့ သူဂုဏ္ယူမွာပါ ဉီးလိုပီးျပည့္စုံတဲ့လူက သူသားေလးျဖစ္ေနတာမို႔ေလ "

" ကိုယ္ကို....ႏွစ္သိမ့္ေနတာလား "

" ႏွစ္သိမ့္တာေရာ ဖားတာေရာ အစားေကာင္းေကြၽးလို႔ေလး ေတာ္ၿပီ...စကားေျပာတာရပ္ၿပီး ပါးစပ္ဟ မု အကူလုပ္ေနခ်ိန္မွာ ဉီးက်န္းမာေရးက မုအတြက္အေရးႀကီးတယ္ "

" ဟုတ္ပါၿပီ...လူလည္မေလးရယ္ "

မုေကြၽးတဲ့ အလုတ္တိုင္းကို စားခဲ့မိသည္။ဒီလို မစားရတာေတာင္ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ အဲ့လိုေတာင္မဟုတ္ေလာက္ပါ မစားဖူးတာလဲျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ႏြေးေထြးမႈရွိတဲ့ ထမင္းဝိုင္းေလးကိုေပါ့။

ႏွစ္ေယာက္လုံး စားေသာက္ၿပီး စားေသာက္ဆိုင္ထဲက အထြက္.........

" မု ဒီေန႕ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႕ပဲ အလုပ္ဆင္သလိုက္ေတာ့ "

" ဘာလို႔လဲ.... မုက စကားအမ်ားႀကီး ေျပာလို႔လား "

" မဟုတ္ဘူး မုက အခုမွ အလုပ္စလုပ္တာဆိုေတာ့ ပင္ပန္းမွာဆိုးလို႔ နားခိုင္းတာ "

" ပင္ေတာ့ မပင္ပမ္းေပမဲ့ မုဆြဲရမဲ့ design ပုံၾကမ္းေတြ ပုံေနၿပီး ဟီးဟီး "

" ေနာက္ရက္က်မွ ပိုႀကိဳးစားၿပီး ကိုယ္ကို ကူေပးေပါ့ "

" ဟုတ္ကဲ့.....ဉီးက မုေတြ႕ဖူးသမွ်လူေတြထဲမွာ အၾကင္နာတတ္ဆုံးပဲ "

မုရဲ႕ အသံေလးျမင့္ၿပီး အလွပဆုံးအၿပဳံးေတြနဲ႕ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ ကို႔ယ္ကိုေတာင္ မသိလိုက္ခင္ပဲ ႏႈတ္ခမ္းေလးမွာ ေလးကိုင္းပုံစံေျပာင္းကာ သြားေပၚမတတ္ရီခဲ့မိသည္။မင္းေျပာသလို႔ေတာ့ ကိုယ္က ၾကင္နာတတ္တဲ့လူေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ။

ဆိုင့္ေရွ႕မွာ အသင့္ေဆာင္ေနတဲ့ ကားထဲ ဉီးကို ပို႔ၿပီးတာနဲ႕ မုကေတာ့ သူအၿမဲႏႈတ္ဆက္ေနၾကအတိုင္း

" ဉီးေရ....ByeBye ပါေနာ္ "

ဆိုတဲ့ စကားေလးကေတာ့ သတိတရ ေျပာတတ္သည္။

ႏႈတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ႕ ကားထြက္တာေတာင္ မေစာင့္ဘဲ မုကေတာ့ Busကားဂိတ္ဆီကို ခ်ီတတ္ခဲ့သည္။

" ဆရာ ဘယ္ပို႔ေပးရမလဲ "

" ဘယ္မွ မသြားဘူး...မုေနာက္ကိုလိုက္မယ္ သူမရိပ္မိေစနဲ႕ "

" ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ "

ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိမထားတတ္သူမို႔ သတိမထားမိေလာက္ေပမဲ့ လိုရမယ္ရသိတိေပးလိုက္သည္။မုကေတာ့ Busကားတတ္စီးၿပီး အိမ္ကို တန္းမျပန္ပဲ ေစ်းဘက္ထဲကို ဝင္သြားသည္။ပ်ံက်ေစ်းမို႔ ေအာင်စစ်မှူးတစ်ယောက်လိုက်မဝင်ဘဲ ကားထဲကေနသာ ၾကည့္ေနသည္။ မုကလည္း ေစ်းအတြင္းထဲထိမသြားပဲ ေစ်းထိပ္နားတင္မို႔ သူမကို ေကာင္းေကာင္း ျမင္ရသည္။

ေစ်းသည္မ်ားကေတာ့ ေစ်းသိမ္းခ်ိန္လာတဲ့ မုကိုေတြ႕တာနဲ႕ ေခါင္းခဲေနၾကသည္။မုက ေစ်းသည္မ်ားကို အေျပာခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္တမ်ိဳး ညည္းၫူသံျဖင့္တမ်ိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳး အေၾကာင္းျပကာ ေစ်းစစ္တတ္တာေၾကာင့္ပင္။ေစ်းထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ ေစ်းသည္မ်ားကပင္ မုကို ခ်စ္လည္းခ်စ္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တာမို႔ မယ္ေစ်းစစ္ေလးလို႔ပင္ေခၚၾကသည္။

" ႀကီးႀကီးေရ....ေရခ်ိဳ ပုစြန္ေပးပါ "

" ခါတိုင္းလိုပဲလား "

" မဟုန္ဘူး...နည္းနည္းပိုေပးပါ "

" အမယ့္ ဒီေန႕ေစ်းမစစ္ပါလား မယ္ေစ်းစစ္ေလး "

" ႀကီးႀကီးကလဲ...ၾကက္သားပါ 50သားေလာက္ ထည့္ေပးပါေနာ္ အသားပဲ "

" ေစ်းမစစ္တဲ့ အျပင္ ပိုေတာင္ဝယ္ေနပါလား ရည္းစားကိုခ်က္ေကြၽးဖို႔လား "

" မ..မဟုတ္ပါဘူး "

" မဟုတ္ဘူးသာေျပာေနတာ ညည္းမ်က္ႏွာကေတာ့ ဟုတ္ေနတယ္ေနာ္ "

" ႀကီးႀကီး ဆက္ေနာက္ေနရင္ သမီးေစ်းစစ္ေတာ့မွာေနာ္ "

" ေတာ္ပါေတာ့ေအ မေနာက္ဘူး ရပါ့လား "

မုလည္းေစ်းထဲ ေလွ်ာက္ပတ္ဝယ္ၿပီးမွ အထုတ္ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။အထုတ္ေတြဆြဲလားတဲ့ မုကိုၾကည့္ရင္း အလြန္ပင္သေဘာေတြ႕ေနမိၿပီး ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ဝယ္ေနတာပါလဲလို႔ ေတြးမိသည္။မုကေတာ့ အိမ္ေပၚကို မနိုင္မနင္းနဲ႕တတ္သြားသည္။မု အိမ္ကိုျပန္ေရာက္မွ ေအာင္စစ္မႉးလည္း ျပန္သြားခဲ့သည္။အိမ္ေရာက္တာနဲ႕ အိမ္ရဲ႕ႀကိဳဆိုသံေတြက တကယ္ကို တစ္ေယာက္တေပါက္ပင္။

" အစ္မေတာ္မု....ျပန္ေရာက္ေတာ္မူပါၿပီလား "

" အလုပ္အဆက္ေျပရဲ႕လား "

" ဟိုလူႀကီးကေခ်ာေတာ့....အလုပ္ထဲ စိတ္ေကာရွိရဲ႕လား "

" ေကာင္မတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီးေမးကြပါလား "

" အဲ့ဒါဆို ငါမမေမးတာ အရင္ေျဖလိုက္ၿပီးရင္ငါေမးတာေျဖ "

" အလုပ္ကေတာ့ အရမ္းအဆင္ေျပတယ္ အလုပ္ထဲစိတ္ကေတာ့လုံးဝ မရွိဘူး အၿမဲရင္ခုန္ေနလို႔ "

" ငါထင္တယ္....သူအဲ့လို အဆင္ႀကီးကိုမွ မဘူးရင္ ႏွာဘူးမဘြဲ႕ရမဲ့သူမဟုတ္ဘူး "

" ငါခံစားခ်က္ေတြကို အေမွာင္လို မေတြးနဲ႕ ေတာ္ၿပီ ငါဝယ္လာတဲ့ မုန့္ေတြ မစားၾကနဲ႕ "

" နင္ကလည္း မုန့္ေတြ ဝယ္လာရင္ေတာ့ မွ်စားရမွာေပါ့ အခ်စ္ဆုံးေတြပဲ ဟာကို "

" ဟဲ့ နင္ဝယ္လာတဲ့ အသားငါးေတြက ဘာလဲ အိမ္မွာ ဟင္းစားေတြရွိေသးတာကို "

" အဲ့တာ အိမ္အတြက္မဟုတ္ဘူး ဉီးအတြက္ သူက အစားေသာက္ေသခ်ာမစားလို႔ ငါထမင္းဘူးထည့္ေပးမလို႔ "

မုရွက္ၿပဳံးေလးၿပဳံးကာ ေျပာလိုက္ျခင္းပင္။

" မုနင္ ဉီးေအာင္စစ္မႉးကို သေဘာက်ေနၿပီလား "

ဒါဒါရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မုအနည္းငယ္ေတြးေဝမိသည္။

မုကိုေဘာက်လားေမးရင္ သေဘာက်တယ္။ဉီးရဲ႕ မုအပေါ်ုကင်နာပြီး ဂ႐ုတစိုက္ရွိမႈေတြကို မုသေဘာက်တယ္။ခ်စ္လားေမးရင္ေတာ့ မုအေျဖမရွိပါ။မွန္းဆလို႔မရတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြက ဉီးေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာဆိုေပမဲ့ အခ်စ္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မုေသခ်ာမေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ဉီးကို ျမင္တိုင္း မုသနားၿပီး အနားမွာရွိေနေပးခ်င္တဲ့စိတ္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။

" ငါ...ငါ..မသိဘူး "

" ျဖဴျဖဴ သီခ်င္းလို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အသဲကြဲေနသည္ျဖစ္ေတာ့မွာေတာ့ ျမင္ေယာင္ေနၿပီ "

" သင္းသန့္..... နင္ပါးစပ္ပုတ္ႀကီးကို ေရသြားေဆးလိုက္ "

သင္းသန့္လည္း မုကို ဆက္မစေတာ့ပဲ စာပဲလုပ္ေနေတာ့သည္။ အားလုံးက ဝယ္လာတဲ့ မုန့္ေတြစားေနၾကေပမဲ့ မုကေတာ့မစားနိုင္ မနက္အမွီခ်က္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနသည္။ ပုစြန္ကို အပ္မွိုနဲ႕ ေရာေၾကာ္ၿပီး ၾကက္သားကို ေပါင္မုန့္ေခါက္ေလးနဲ႕ ကပ္ေၾကာ္ရန္ စီစဥ္ထားသည္။အတြင္းေရးမႉးကိုလင္းကိုလည္း တစ္ဘူးလုပ္ေပးမယ္လို႔ ေတြးထားသည္။ သူကဉီးအနားမွာ အၿမဲ ကူညီေပးေနရသူမို႔ သူလည္းမုမေမ့ပါ။အိမ္က ေဝသာလီ ဘီလူးေလး သုံးေကာင္ကိုလည္း ခ်န္ခဲ့ရအုံးမည္။ဉီးကေရာ မုခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြကို ႀကိဳက္ပါ့မလား။စိတ္ဓာတ္က်စရာေတြကို မုမေတြးေတာ့ပဲ ဟင္းခ်က္ဖို႔ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္လိုက္ေတာ့သည္။

မုကေတာ့ သူရဲ႕ မသိစိတ္ကျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အမည္မတပ္နိုင္တဲ့ ခံစားခ်က္ တစုံတရာေၾကာင့္ တစ္ေန႕သူမ ေပ်ာ္႐ႊင္နိုင္ပါ့မလား.........။

Episode 9 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏🙏