မုလည်း fashion ပညာကို လေ့လာနေသူ တစ်ယောက်မို့ LVတံဆိပ်ကို ကောင်းကောင်း သိ၏။ သို့သော အစစ်သာဖြစ်ပါက လျော်ပေးဖို့ မတတ်နိုင်တာကြောင့် ဘူးသာငြင်းခံတော့သည်။

" အဲ့တာ မုလုပ်တာ ဖြစ်ချင်မှလဲ ဖြစ်မှာလေ ဉီးပါသာ လမ်းမှာ ပြုတ်ကျတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ "

" အဲ့တာဆို မင်းကို ကိုယ်မေးမယ် "

" ဘာမေးမှာလဲ "

" ခုနက အရှိန်နဲ့ ပြေးလာတာ ဘယ်သူလဲ "

" မုလေ "

" ကော်လံကို အားနဲ့ ဆွဲဆောင့်တာလဲ ဘယ်သူလဲ "

" မုလေ "

(" ဒီပါးစပ်ကတော့ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ အဲ့တံဆိပ်က အတယ့်နာမည်ကြီး ကြယ်သီးတင် မြန်မာငွေ သိန်း50လောက်ရှိတယ် ငါကျောက်ကပ်တွေ နှလုံးတွေရောင်းရင်တောင် ငါအဲ့လောက် မရှိဘူး အမေရေ အဖေရေ အစ်မတို့ရေ......ဒီက မုမုကို ကယ်ကြပါအုံး " )

" တွေးလို့ ပြီးပြီလား ကလေးမ ရော့....ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ အိမ်လိပ်စာရိုက်ထည့်လိုက် ကိုယ်အချိန်သိပ်မရလို့ မင်းနဲ့နောက်မှ ရှင်းမယ် လိမ်မယ် မကြံနဲ့ "

ပြောဆိုရင်း အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကိုစမ်း ထုတ်ပြီး မုကိုပေးလိုက်၏။ မလိမ်နဲ့လို့ ပြောပေးမဲ့လည်း အမှန်တိုင်းရေးရင် မုဒြာမဟုတ်။ မသန်စွမ်းတစ်ယောက်ကို မလိမ်ချင်ပေမဲ့ လည်း မတတ်သာလို့ လိမ်လိုက်ရသည်။

" ရပြီးနော် ဉီး...သွားတော့မယ် နောက်ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့တော့ဘူး "

" မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ "

" စတာ...ထပ်တွေ့မယ် "

ကြောက်လန့်တကြား လျှောက်ပြောပြီး ဆရာလိုက်တုန်းကထပ် မြန်တဲ့ အရှိန်ဖြင့် နောကျသို့ တချက်မှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးသွားတဲ့ မုကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြုံးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ဖုန်းထဲမှ သူမပေးလိုက်တဲ့ လိပ်စာကို ကြည့်လိုက်တော့......။

" ငါထင်တယ်..... မင်းကတော့ မလွယ်တဲ့ ကလေးမပါ "

အောင်စစ်မှူးရဲ့စိတ်ပျော်ရွှင်မှုကို ယူဆောင်လာပေးတဲ့ အရာမှာ မုရဲ့ စာပင်ဖြစ်သည်။စာထဲတွင်......

" ဉီးရယ်.....မသန်စွမ်းမို့ သနားပင်မဲ့ ဉီးထက်ကိုယ်ကိုကိုယ် ပိုသနားမိတယ် တကယ် ငမွဲမလေးမို့ နောက်ဘဝမှ ဉီးအိမ်က ပါပီလုပ်ပြီး လာဆပ်ပါမယ်။အခုတော့ ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ရအောင်...နော် "

စာထဲကနေတောင် မုရဲ့ ချစ်စရာကောင်းမှုကို သူခံစားမိသည်။သုံးလေးခေါက်လောက် ပြန်ဖတ်ရင်း မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများအား တော်တော်နဲ့ ဖျောက်မရ။

" ကိုယ်....ဖုန်းထဲမှာ ဘာတွေ့လို့ အဲ့လောက် ပျော်နေရတာလဲ သရဖီဖြင့် ကိုယ်ပြုံးနေတာ ယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး "

" သိစရာမလိုဘူး "

" ခန်းမထဲမှာ လူကြီးတွေ စောင့်နေပြီ "

" သွားမယ် "

သရဖီလည်း မျက်နှာကြည်လင်နေလို့ စကားပလီပလာတွေပြောချင်ပေမဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သူရဲ့ရုပ်ကြောင့် ဘာမှဆက် အထွန်မတတ်ရဲပဲ အောင်စစ်မှူး ရဲ့လက်မောင်းကို မသိမသာလေး လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

" အသားကိုလာမထိနဲ့ အင်ကျီစကိုပဲကိုင် "

" Omm "

အောင်စစ်မှူး ကတော့ ပွဲကျင်းပနေထဲက သူနှုတ်ခမ်းကို လာထိတဲ့ မုလက်နုနုလေးရဲ့ ခံစားမှုကို မေ့မရ။သရဖီက ကျောင်းမှာ Sharesထည့်ထားသူမို့ ကျောင်းကလူကြီးများကို သူသတိုးသားလောင်းဆိုပြီး လိုက်မိတ်ဆက်ပေးနေသောလည်း အောင်စစ်မှူးကတော့ မျက်နှာသေဖြင့်သာနေသည်။

" ကိုယ် သရဖီကို နည်းနည်းလောက် ပူးပေါင်းပေးလို့မရဘူး လား "

" မင်းက ဒီထပ်ပိုပြီး ဘယ်လိုပူးပေါင်းမှုကို လိုချင်တာလဲ "

" မဟုတ်ပါဘူး...ကိုယ်နေသာ သလိုသာနေပါ သရဖီက ဒီတိုင်းသတိပေးရုံပါ "

စေ့စပ်ထားရတာကို တခါတလေ စိတ်ပျက်ပေမဲ့လည်း သူမ ငယ်စဉ်ထဲက ချစ်ရသူမို့ မချုပ်ချယ်ရဲ လက်ထပ်ဖို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့သူမကတော့ အောင်စစ်မှူး အတွက် နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားတွေကတော့ မိန့်ခွန်းပြောပြီးတာနဲ့ ခန်းမထဲက ထွက်ကြရသည်။ သင်းသန့်မှလွဲ၍ မုတို့ သုံးယောက်ကတော့ ခန်းမထဲတောင်ဝင်လို့မရပေ။ ကျောင်းရဲ့ အမျိုးမျိုးသော ဆိုင်များပြည့်နေသော ပွဲခင်းလမ်းမှာသာ ပတ်နေရသည်။ ခါတိုင်းဆို အဆင်ငမ်းရင်း လည်ပင်းမငြိမ်တဲ့ မုကတော့ ဒီနေ့ လုံးဝမလှုပ် အားလုံးကို အဆက်သွယ်ဖျက်ခါ တွေးဝေငေးမောနေသည်။

အလည်လွန်း၍ နောက်ဆုံးBus ကို အမှီပြီးပြန်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတသိုက်ကတော့ လမ်းမှာတောင် ပေါက်ပေါက်ဖောက်လို့ မပြီး.....။

" နင်တို့သိလား...ငါတို့ကျောင်းမှာ Shares ထည့်ထားတဲ့ သရဖီဆိုတဲ့ မိန်းမနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့လူကြီးကဟယ် အရမ်းမိုက်တာနော် ရင်အုံကြီးတွေများဟယ် အကြီးကြီးပဲ အားကိုးချင်စရာကြီး "

" အသက်ကရော..."

" အသက်ကတော့ နည်းနည်းကြီးတယ် ထင်တယ် Daddyဆိုဒ်ကြီး "

" ဟုတ်လား....အဲ့အစ်မ အရင်ဘဝက ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲမသိဘူးနော် "

" ဟဲ့...... အဆင်ကြောင်းပြောရင်း အမြဲ သာလိကာလို တစ်ယောက်က အခုတော့ ငြိမ်နေပါလား "

ဒီဒီက သင်းသန့် နဲ့ သူအစ်မကို သီလရှင်လို တရားကျင့်နေတဲ့ မုအား မေးငေါပြလိုက်သည်။

" သူ သန့်စင်ခန်းက ပြန်လာထဲက အဲ့လိုဖြစ်နေတာ "

" အီးတုံတွေ့လာတာ နေမှာပေါ့ "

သင်းသန့်ရဲ့ စကားကြောင့် အားလုံး တဝါးဝါး ထရီခါမှ မုတစ်ယောက် သတိဝင်ကာ.....

" ဟုတ်တယ်....ငါအီးတုံး ကြီးကြီးတွေ့လာတာ "

သူငယ်ချင်းများကလည်း မုကအမြဲ ဟာသပြောတတ်သူမို့ မုဖြစ်ခဲ့တာတွေကို သတိမထားမိကြချေ။ပင်ပန်းမှုတွေကို ပြေဖျောက်ဖို့ အိမ်ရောက်တာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ ရေချိုးကြတာတောင် မုကတော့ ဘာမှမလုပ်နိုင် အိပ်ရာထဲမှာသာ လဲနေသည်။ သူမလို့ သာမာန်ကျောင်းသူအတွက်တော့ LV Brand ဟာ စိတ်တောင်မကူးဖူးတဲ့ တံဆိပ်ဖြစ်သည်။အခုဟာက ကိုယ်တိုင်ဝယ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ သူများကိုလျော်ပေးရမှာဆိုတော့ မုတစ်ယောက် ပိုလိုတောင် စိတ်ဖိစီးနေတော့သည်။ ညည့်နက်တာတောင် မုအိပ်မပျော်ပါ။ထွက်ပြေးခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်မို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာတော့အမှန်ပင်။ညကအရမ်းအတွေးလွန်းရင်း မနက်​လေးနာရီလောက်မှ မုအိပ်ပျော်ခဲ့သည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မိန်းကလေးများဖြစ်တာမို့ မနက်မိုးလင်းတာတောင် မထားကြပါ။မုကပိုဆိုးသည် မအိပ်ရင်လည်း မအိပ် အိပ်ရင်လည်း ဆင်နှင်းတောင်မနိုးသူ ဖြစ်သည်။

" ဟဲ့....ကောင်မတို့ ဘယ်သူဖုန်းလဲ မနက်7နာရီပဲ ရှိသေးတာကို ဒီဒီနင်ဖုန်းလား "

" ငါဖုန်း မဟုတ်ဘူး ဟိုဘက် အခန်းက "

တိုက်ခန်းတွင် အခန်းနှစ်ခန်းပါတာမို့ နှစ်ယောက် တစ်ခန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

" မုမုရေ....မုမု ထအုံး နင်ဖုန်းက ခေါ်တာ အခေါက်မနည်းတော့ဘူး "

" ဟာ...နင်ကလည်း ငါဖုန်းကိုခေါ်တာဆိုလို့ Telenor ပဲ့ရှိတယ် "

" ဟဲ့...ငါက Telenor ကဆက်ရင် ကိုင်ခိုင်းမလား မသိတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကြီးမို့ဟ "

မုလည်း ဒါဒါလက်ထဲက ဖုန်းကို အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ြ သဇာအပြည့်ရှိပြီး ရှတတအသံကြောင့် မုလည်း မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

" မုဒြာ....မင်းလိမ်သွားတဲ့ မျက်မမြင် ဉီးလေးပါ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြောတော့ဘူး ညနေ ကိုယ်စာပို့ထားတဲ့ နေရာကိုလာခဲ့ မဟုတ်ရင် ရှေ့နေကတဆင့် လာခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ် "

" ရှင်....ဉီး ဉီးလေး "

မုရဲ့ စကားကို ဆုံးအောင်ပင် နားမထောင် အောင်စစ်မှူး တစ်ယောက် သူပြောချင်တာပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

" ဆရာ....ဉီးရန်နိုင်က ပြင်သစ်ကို လက်နက်သွင်းမဲ့အကြောင်းကို သူနဲ့ လာဆွေးနွေးပါတဲ့ "

" ဒီအဘိုးကြီး ခါတိုင်းလို သူစီစဉ်ပေးရင်ရသားနဲ့ ဘာတွေလာ ရစ်နေတာလဲ "

" ကျွန်တော် အထင်ဟို့နေ့က သရဖီနဲ့ ပွဲသွားတုန်းက အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်မယ် "

" စောက်ရှုး သားအဖတွေ "

" ဆရာ ဒါနဲ့ သူတို့ကို အပြတ်မရှင်းသေးဘဲ နန်းမုဒြာကို ချည်းကပ်တာ မစောလွန်းဘူးလား "

" သူတို့ကို ရှင်းဖို့က အချိန်ယူရအုံးမယ် ပြီးတော့ ငါဒီကြားထဲ မုဒြာကို စိတ်မချဘူး "

ဒီလိုနဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သွေးအေးရက်စက်တဲ့ အောင်စစ်မှူးဟာ မုဒြာကို ဖြားယောင်းဖို့ သူရဲ့ဘယ်သူကိုမှ ချမပြတဲ့ ကြင်နာမှုပြည့်တဲ့ မျက်နှာဖုံးကို စတင် အသုံးချခဲ့သည်။

Episode 6 Coming Soon

ပထမဆုံးရေးတာမို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ။ 🙏🙏

#Zawgyi

မုလည္း fashion ပညာကို ေလ့လာေနသူ တစ္ေယာက္မို႔ LVတံဆိပ္ကို ေကာင္းေကာင္း သိ၏။ သို႔ေသာ အစစ္သာျဖစ္ပါက ေလ်ာ္ေပးဖို႔ မတတ္နိုင္တာေၾကာင့္ ဘူးသာျငင္းခံေတာ့သည္။

" အဲ့တာ မုလုပ္တာ ျဖစ္ခ်င္မွလဲ ျဖစ္မွာေလ ဉီးပါသာ လမ္းမွာ ျပဳတ္က်တာလည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ "

" အဲ့တာဆို မင္းကို ကိုယ္ေမးမယ္ "

" ဘာေမးမွာလဲ "

" ခုနက အရွိန္နဲ႕ ေျပးလာတာ ဘယ္သူလဲ "

" မုေလ "

" ေကာ္လံကို အားနဲ႕ ဆြဲေဆာင့္တာလဲ ဘယ္သူလဲ "

" မုေလ "

(" ဒီပါးစပ္ကေတာ့ လုပ္လိုက္ျပန္ၿပီ အဲ့တံဆိပ္က အတက္နာမည္ႀကီး ၾကယ္သီးတင္ ျမန္မာေငြ သိန္း50ေလာက္ရွိတယ္ ငါေက်ာက္ကပ္ေတြ ႏွလုံးေတြေရာင္းရင္ေတာင္ ငါအဲ့ေလာက္ မရွိဘူး အေမေရ အေဖေရ အစ္မတို႔ေရ......ဒီက မုမုကို ကယ္ၾကပါအုံး " )

" ေတြးလို႔ ၿပီးၿပီလား ကေလးမ ေရာ့....ဖုန္းနံပါတ္နဲ႕ အိမ္လိပ္စာရိုက္ထည့္လိုက္ ကိုယ္အခ်ိန္သိပ္မရလို႔ မင္းနဲ႕ေနာက္မွ ရွင္းမယ္ လိမ္မယ္ မႀကံနဲ႕ "

ေျပာဆိုရင္း အိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကိုစမ္း ထုတ္ၿပီး မုကိုေပးလိုက္၏။ မလိမ္နဲ႕လို႔ ေျပာေပးမဲ့လည္း အမွန္တိုင္းေရးရင္ မုျဒာမဟုတ္။ မသန္စြမ္းတစ္ေယာက္ကို မလိမ္ခ်င္ေပမဲ့ လည္း မတတ္သာလို႔ လိမ္လိုက္ရသည္။

" ရၿပီးေနာ္ ဉီး...သြားေတာ့မယ္ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေတြ႕ေတာ့ဘူး "

" မင္းဘာေျပာလိုက္တာလဲ "

" စတာ...ထပ္ေတြ႕မယ္ "

ေၾကာက္လန့္တၾကား ေလွ်ာက္ေျပာၿပီး ဆရာလိုက္တုန္းကထပ္ ျမန္တဲ့ အရွိန္ျဖင့္ ေနာက်သို့ တခ်က္မွ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေျပးသြားတဲ့ မုကိုၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ၿပဳံး႐ုံသာ တတ္နိုင္ေတာ့သည္။ဖုန္းထဲမွ သူမေပးလိုက္တဲ့ လိပ္စာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့......။

" ငါထင္တယ္..... မင္းကေတာ့ မလြယ္တဲ့ ကေလးမပါ "

ေအာင္စစ္မႉးရဲ႕စိတ္ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ယူေဆာင္လာေပးတဲ့ အရာမွာ မုရဲ႕ စာပင္ျဖစ္သည္။စာထဲတြင္......

" ဉီးရယ္.....မသန္စြမ္းမို႔ သနားပင္မဲ့ ဉီးထက္ကိုယ္ကိုကိုယ္ ပိုသနားမိတယ္ တကယ္ ငမြဲမေလးမို႔ ေနာက္ဘဝမွ ဉီးအိမ္က ပါပီလုပ္ၿပီး လာဆပ္ပါမယ္။အခုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေတြရေအာင္...ေနာ္ "

စာထဲကေနေတာင္ မုရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းမႈကို သူခံစားမိသည္။သုံးေလးေခါက္ေလာက္ ျပန္ဖတ္ရင္း မ်က္ႏွာေပၚမွ အၿပဳံးမ်ားအား ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ေဖ်ာက္မရ။

" ကိုယ္....ဖုန္းထဲမွာ ဘာေတြ႕လို႔ အဲ့ေလာက္ ေပ်ာ္ေနရတာလဲ သရဖီျဖင့္ ကိုယ္ၿပဳံးေနတာ ယုံေတာင္မယုံနိုင္ဘူး "

" သိစရာမလိုဘူး "

" ခန္းမထဲမွာ လူႀကီးေတြ ေစာင့္ေနၿပီ "

" သြားမယ္ "

သရဖီလည္း မ်က္ႏွာၾကည္လင္ေနလို႔ စကားပလီပလာေတြေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သူရဲ႕႐ုပ္ေၾကာင့္ ဘာမွဆက္ အထြန္မတတ္ရဲပဲ ေအာင္စစ္မႉး ရဲ႕လက္ေမာင္းကို မသ္မသာေလး လွမ္းကိုက္လိုက္သည္။

" အသားကိုလာမထိနဲ႕ အင္က်ီစကိုပဲကိုင္ "

" Omm "

ေအာင္စစ္မႉး ကေတာ့ ပြဲက်င္းပေနထဲက သူႏႈတ္ခမ္းကို လာထိတဲ့ မုလက္ႏုႏုေလးရဲ႕ ခံစားမႈကို ေမ့မရ။သရဖီက ေက်ာင္းမွာ Sharesထည့္ထားသူမို႔ ေက်ာင္းကလူႀကီးမ်ားကို သူသတိုးသားေလာင္းဆိုၿပီး လိုက္မတိတ္ဆက္ေပးေနေသာလည္း ေအာင္စစ္မႉးကေတာ့ မ်က္ႏွာေသျဖင့္သာေနသည္။

" ကိုယ္ သရဖီကို နည္းနည္းေလာက္ ပူးေပါင္းေပးလို႔မရဘူး လား "

" မင္းက ဒီထပ္ပိုၿပီး ဘယ္လိုပူးေပါင္းမႈကို လိုခ်င္တာလဲ "

" မဟုတ္ပါဘူး...ကိုယ္ေနသာ သလိုသာေနပါ သရဖီက ဒီတိုင္းသတိေပး႐ုံပါ "

ေစ့စပ္ထားရတာကို တခါတေလ စိတ္ပ်က္ေပမဲ့လည္း သူမ ငယ္စဥ္ထဲက ခ်စ္ရသူမို႔ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ရဲ လက္ထပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့သူမကေတာ့ ေအာင္စစ္မႉး အတြက္ နယ္႐ုပ္တစ္႐ုပ္သာ ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ မိန့္ခြန္းေျပာၿပီးတာနဲ႕ ခန္းမထဲက ထြက္ၾကရသည္။ သင္းသန့္မွလြဲ၍ မုတို႔ သုံးေယာက္ကေတာ့ ခန္းမထဲေတာင္ဝင္လို႔မရေပ။ ေက်ာင္းရဲ႕ အမ်ိဳးေသာ ဆိုင္မ်ားျပည့္ေနေသာ ပြဲခင္းလမ္းမွာသာ ပတ္ေနရသည္။ ခါတိုင္းဆို အဆင္ငမ္းရင္း လည္ပင္းမၿငိမ္တဲ့ မုကေတာ့ ဒီေန႕ လုံးဝမလႈပ္ အားလုံးကို အဆက္သြယ္ဖ်က္ခါ ေတြးေဝေငးေမာေနသည္။

အလည္လြန္း၍ ေနာက္ဆုံးBus ကို အမွီၿပီးျပန္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ကေတာ့ လမ္းမွာေတာင္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္လို႔ မၿပီး.....။

" နင္တို႔သိလား...ငါတို႔ေက်ာင္းမွာ Shares ထည့္ထားတဲ့ သရဖီဆိုတဲ့ မိန္းမနဲ႕ ေစ့စပ္ထားတဲ့လူႀကီးကယယ္ အရမ္းမိုက္တာေနာ္ ရင္အုံႀကီးေတြမ်ားဟယ္ အႀကီးႀကီးပဲ အားကိုးခ်င္စရာႀကီး "

" အသက္ကေရာ..."

" အသက္ကေတာ့ နည္းနည္းႀကီးတယ္ ထင္တယ္ Daddyဆိုဒ္ႀကီး "

" ဟုတ္လား....အဲ့အစ္မ အရင္ဘဝက ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲမသိဘူးေနာ္ "

" ဟဲ့...... အဆင္ေၾကာင္းေျပာရင္း အၿမဲ သာလိကာလို တစ္ေယာက္က အခုေတာ့ ၿငိမ္ေနပါလား "

ဒီဒီက သင္းသန့္ နဲ႕ သူအစ္မကို သီလရွင္လို တရားက်င့္ေနတဲ့ မုအား ေမးေငါျပလိုက္သည္။

" သူ သန့္စင္ခန္းက ျပန္လာထဲက အဲ့လိုျဖစ္ေနတာ "

" အီးတုံေတြ႕လာတာ ေနမွာေပါ့ "

သင္းသန့္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ အားလုံး တဝါးဝါး ထရီခါမွ မုတစ္ေယာက္ သတိဝင္ကာ.....

" ဟုတ္တယ္....ငါအီးတုံး ႀကီးႀကီးေတြ႕လာတာ "

သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း မုကအၿမဲ ဟာသေျပာတတ္သူမို႔ မုျဖစ္ခဲ့တာေတြကို သတိမထားမိၾကေခ်။ပင္ပန္းမႈေတြကို ေျပေဖ်ာက္ဖို႔ အိမ္ေရာက္တာ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ေရခ်ိဳးၾကတာေတာင္ မုကေတာ့ ဘာမွမလုပ္နိုင္ အိပ္ရာထဲမွာသာ လဲေနသည္။ သူမလို႔ သာမာန္ေက်ာင္းသူအတြက္ေတာ့ LV Brand ဟာ စိတ္ေတာင္မကူးဖူးတဲ့ တံဆိပ္ျဖစ္သည္။အခုဟာက ကိုယ္တိုင္ဝယ္ဖို႔ မဟုတ္ဘဲ သူမ်ားကိုေလ်ာ္ေပးရမွာဆိုေတာ့ မုတစ္ေယာက္ ပိုလိုေတာင္ စိတ္ဖိစီးေနေတာ့သည္။ ညည့္နက္တာေတာင္ မုအိပ္မေပ်ာ္ပါ။ထြက္ေျပးခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္မို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာေတာ့အမွန္ပင္။ညကအရမ္းအေတြးလြန္းရင္း မနက္ေနာရီေလာက္မွ မုအိပ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးမ်ားျဖစ္တာမို႔ မနက္မိုးလင္းတာေတာင္ မထားၾကပါ။မုကပိုဆိုးသည္ မအိပ္ရင္လည္း မအိပ္ အိပ္ရင္လည္း ဆင္ႏွင္းေတာင္မနိုးသူ ျဖစ္သည္။

" ဟဲ့....ေကာင္မတို႔ ဘယ္သူဖုန္းလဲ မနက္7နာရီပဲ ရွိေသးတာကို ဒီဒီနင္ဖုန္းလား "

" ငါဖုန္း မဟုတ္ဘူး ဟိုဘက္ အခန္းက "

တိုက္ခန္းတြင္ အခန္းႏွစ္ခန္းပါတာမို႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခန္းေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

" မုမုေရ....မုမု ထအုံး နင္ဖုန္းက ေခၚတာ အေခါက္မနည္းေတာ့ဘူး "

" ဟာ...နင္ကလည္း ငါဖုန္းကိုေခၚတာဆိုလို႔ Telenor ပဲ့ရွိတယ္ "

" ဟဲ့...ငါက Telenor ကဆက္ရင္ ကိုင္ခိုင္းမလား မသိတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ႀကီးမို႔ဟ "

မုလည္း ဒါဒါလက္ထဲက ဖုန္းကို အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ ျ သဇာအျပည့္ရွိၿပီး ရွတတအသံေၾကာင့္ မုလည္း မ်က္လုံးအျပဴးသား ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

" မုျဒာ....မင္းလိမ္သြားတဲ့ မ်က္မျမင္ ဉီးေလးပါ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး မေျပာေတာ့ဘူး ညေန ကိုယ္စာပို႔ထားတဲ့ ေနရာကိုလာခဲ့ မဟုတ္ရင္ ေရွ႕ေနကတဆင့္ လာေခၚခိုင္းလိုက္မယ္ "

" ရွင္....ဉီး ဉီးေလး "

မုရဲ႕ စကားကို ဆုံးေအာင္ပင္ နားမေထာင္ ေအာင္စစ္မႉး တစ္ေယာက္ သူေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး ဖုန္းခ်လိဳက္သည္။

" ဆရာ....ဉီးရန္နိုင္က ျပင္သစ္ကို လက္နက္သြင္းမဲ့အေၾကာင္းကို သူနဲ႕ လာေဆြးႏြေးပါတဲ့ "

" ဒီအဘိုးႀကီး ခါတိုင္းလို သူစီစဥ္ေပးရင္ရသားနဲ႕ ဘာေတြလာ ရစ္ေနတာလဲ "

" ကြၽန္ေတာ္ အထင္ဟို႔ေန႕က သရဖီနဲ႕ ပြဲသြားတုန္းက အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ "

" ေစာက္ရႈး သားအဖေတြ "

" ဆရာ ဒါနဲ႕ သူတို႔ကို အျပတ္မရွင္းေသးဘဲ နန္းမုျဒာကို ခ်ည္းကပ္တာ မေစာလြန္းဘူးလား "

" သူတို႔ကို ရွင္းဖို႔က အခ်ိန္ယူရအုံးမယ္ ၿပီးေတာ့ ငါဒီၾကားထဲ မုျဒာကို စိတ္မခ်ဘဴး "

ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ေသြးေအးရက္စက္တဲ့ ေအာင္စစ္မႉးဟာ မုျဒာကို ျဖားေယာင္းဖို႔ သူရဲ႕ဘယ္သူကိုမွ ခ်မျပတဲ့ ၾကင္နာမႈျပည့္တဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးကို စတင္ အသုံးခ်ခဲ့သည္။

Episode 6 Coming Soon

ပထမဆုံးေရးတာမို႔ အမွားပါရင္ သည္းခံေပးၾကပါ။ 🙏🙏