Жимин's POV:

Юнги бид хоёр хуйвалдан Минжиг авч ирсний дараа түүнийг харахад тэр үнэхээр их айсан, гэмшсэн мөн өхөөрдмөөр харагдаж байлаа. Түүнийг тайвшруулахын тулд миний аманд "уучлаарай" гэх үгнээс өөр үгс урссангүй. Минжи ч уйлахаа болин тайвширч Юнги биднийг үлдээн гарлаа. Минжигийн нүдэн доор томоос том хөхөрчихсөн мэт мөр байх бөгөөд энэ нь намайг гэмшүүлэхэд хүргэж байв. Минжи хойш сандалны түшлэг налан суух бол би урд нь түүн лүү өршөөл ирсэн харц шидлэн сууна.

- Минжи, тэгэхээр тэр Хи Ён бол миний үеэл. Аавын ахынх нь охин байгаа юм. Бид хоёр нэг үе, тэгээд багадаа байнга л цуг байдаг байсан болохоор би түүнтэй гэрлэх байх гэж боддог байсан. Харин том болоод бүх учрыг ойлгоод түүнд тэгж боддог байснаа хэлэхэд тэр намайг шоолж үргэлж өөрийгөө миний найз охин гэж ярьдаг болчихсон юм. Харин энэ удаад бол тэр 5 жил Америкт байж байгаад гэнт гараад ирсэн болохоор тэр үедээ цочирдоод чамд юу ч хэлж чадаагүй юм. Тэр ч бас чамайг миний найз охин гэж мэдээгүй болохоор тоглоом нь хэтэрчихсэн юм. гээд би Минжигийн гарыг атгахаар ширээн дээгүүр зөөлхөн гулгуулахад тэр ширээн дээр байх гараа буулгаад юу ч хэлэлгүй гараад явчихав. Энэ үед би хэтэрхий цочирдсон бөгөөд өөртөө үнэхээр дургүй хүрч байлаа. Тэр үедээ л ухаан ороод бүх учраа тайлбарлах ёстой байсан юм. Түүний шууд л гараад явчихдаг нь нэг бол тэр надад итгээгүй миний худлаа ярихыг сонсмооргүй санагдсандаа, эсвэл түүнд зүгээр л бодох хугацаа хэрэгтэй байгаа байх.

Удалгүй Юнги орж ирэн:

- Минжи яагаад гараад явчихав? гэхэд нь би нүдээ аниад:

- Мэдэхгүй ээ... гэхэд тэр намайг дагздан:

- Тайлбарлаж, ойлгуулж чадаагүй юм уу?

- Ууг нь чадахаараа л тайлбарлалаа. Тэгэхдээ чи намайг мэднэ дээ. гээд түүн рүү инээмсэглэхэд тэр Минжигийн өөр лүү нь шидсэн дэрийг миний мөр лүү шидээд:

- Худалч гахай минь явья. гэхэд нь би мөрөө бариад:

- Би өвчтөн штэ?

- Мөр чинь зүв зүгээр байна гэсэн шт! Ямар анх удаагаа мотоциклноос унаж байгаа юу чи? Баашлахаа болиод явцгаая? Lounge оръё. гэхэд нь би дуртай дургүй хувцасаа өмсөж эхэллээ.

.

.

.

.

Минжи's POV:

Түүний үгийг сонсчихоод шууд л өрөөнөөс нь гарлаа. Үеэл? Нээрээ тэдний овог нь адилхан байсан шүү дээ... Бас арай ч тийм шулуухан байна гэж байхгүй байлгүй дээ. Хэдэн жил гадаадад байж байгаад ирсэн байж шууд л найз охин нь гээд шууд хэлчих зориг ямар ч эрүүл хүнд баймааргүй юм... Үнэхээр ийм зүйл төсөөлж байгаагүй болохоор хэтэрхий цочирдсон бөгөөд надад бодох хугацаа хэрэгтэй байсан юм. Өрөөнөөс нь гараад явж байхдаа Юнгитэй тааралдахад тэр над луу нэг харчихаад гэмшсэн мэт доош харна. Түүнтэй юм ярилгүйгээр хажуугаар нь зөрөн гэр лүүгээ явлаа.

.

.

.

Ирэхдээ хар хурдаараа гүйгээд ирчихсэн болохоор ойрхон санагдаж байсан зам минь одоо эцэс төгсгөлгүй урт мэт санагдаж, ядаж байхад гадаа хүйтэн байв. Унтлаганы хувцас, ямар ч нэмэргүй нимгэн цамцтай надад ичмээр санагдан доош харан алхана. Хэдий харанхуй болчихсон байсан ч гэрэлтэй гудамж байсан юм. Гэнэтхэн хоёр гар гарч ирэхэд би цочин бас айн хашгарч орхилоо. Тэр хүн чихээ бариад:

- Ёо... Ямар чанга орилдог юм бэ? гээд над руу харахад нь би түүнийг таньдаг хүн байгаад баярлаж мөн ичиж байлаа.

- Хусог, чи намайг айлгачихлаа.

- Би байнга л чамайг айлгадаг байсан биз дээ?

- Тэр ч тийм шүү! Чи ийм орой...?

- Харин чи! Чи ийм орой унтлаганыхаа хувцастай юугаа хийж байгаа юм? Чи одоо хүртэл зүүдэндээ явдаг хэвээрээ юм уу? Тэгээд ийм хол ирчихээ юу?

- Үгүй ээ, би явахаа больчихсон. Харин өнөөдөр нэг зүйл болоод л...

- Бодвол би мэдээд хэрэггүй л байх даа? гэж хэлэхэд нь би толгой дохьлоо. Тэр гадуурх цамцаа тайлан надад нөмрүүлэхэд нь би бага зэрэг цочирдон цамцыг нь буцааж өгөх гэтэл тэр намайг болиулаад:

- Ядаж ганц удаа л ингэх боломж олгооч? гэхэд нь би түүн лүү гунигтай ширтлээ. Хусог өөрөө ганцхан подволктой үлдсэн болохоор бага зэрэг чичирхийлэн:

- За хурдан явцгаая? гэхэд нь би алхаж эхэллээ.

.

.

.

.

Амралтын өдөр байсан тулдаа л өдөр болтол унтаж чадлаа. Өөрийгөө ийм тайван унтаж байгаад гайхан мөн Жиминий үгэнд итгэсэн гэдгээ мэдлээ. Би өөрөө түрүүлж залгаж болохгүй гэдгээ санаад түүний залгахыг хүлээлээ.

.

.

.

17 цаг болсон байхад тэр над луу нэг ч удаа залгаагүй байгаад дургүй хүрэн байж ядаж байлаа.

.

.

.

18 цаг.

.

.

.

19 цаг.

.

.

.

20 цаг. Пак Жимин чи ч үхсэн дээ! Утсаа аван түүн лүү залгах гэтэл дуудлага ирэв. Мэдээж Жимин байлаа. Дуудуулж дуудуулж салгадагийн даваан дээр нь аваад хариу хэлсэнгүй. Тэр:

- Минжи юу? гэхэд нь нүдээ эргэлдүүлээд:

- Хэн рүү залгах гэж байгаад над руу залгачихсан юм?

- Чам руу л залгах гээд...

- Тэгээд над руу залгасан юм бол, яагаад асуугаад байгаа юм? Яав? Завгүй байхад... хэмээн уурласан мэт худлаа жүжиглэж гарлаа. Жимин:

- Чамтай уулзах гээд.

- Өө... Харин л дээ...

- Минжи гуйя, гараад ир? Би үүдэнд чинь байна.

- За тэгье дээ... Гарахаас биш... гэж хэлчихээд утсаа таслан орноосоо ухас хийн бослоо.

.

.

.

Гэрээс гарахад тэр хана налчихсан зогсож байв. Түүнийг харан дургүй байгаа мэт дүр эсгэн ийш тийш харж байлаа. Түүнийг над дээр ирэхэд нь би:

- Сонсооч?... гээд үргэлжлүүлэх гэтэл тэр намайг зогсоон:

- Үгүй ээ, чи эхлээд сонсож бай! Хоёулаа сарын турш анх эхэлсэн шигээ байя? Тэгэхдээ би чиний араас үхэн хататлаа гүйе? Тэгээд чи сарын дараа шийдээ хэлчих? Тэгээд л болоо? Зөвхөн сар? гэж хэлэхэд нь би бодож байлаа.

Уул нь би Жиминийг шууд уучлаж байна гэж хэлэх гэж байсан. Гэвч тэр өөрөө энэ санааг гаргаж надад санал тавьсан болохоор би боломжийг ашиглаж түүнийг араасаа үхэн хаттал нь гүйлгэнэ.

- За яахав тэгье. гэхэд түүний нүд нь сэргэн миний гарнаас атгаад:

- Нээрээ юу? За тохирсон шүү! Би сарын турш чиний араас сайн гүйх болно оо! гэж хэлэхэд нь золтой л инээчихсэнгүй. Намайг инээдээ тэвчихийн тулд өөр зүйл бодож байх хооронд Жимин:

- Одоо харин чамайг Хи Ён-той танилцуулъя? гэхэд нь өнөөх миний амьдралыг сүйрүүлэх шахсан охин зогсож байв. Тэр намайг өөрийг нь үсдээд авчих байх гэж бодсон шиг надаас хол зогсож байлаа. Түүний нүд нь ийш тийш харан соруултай сүүгээ ууж байх үе түүнийг үнэхээр өхөөрдөм харагдуулж байв. Хи Ён соруулаа амнаасаа салгаад:

- Тэр үед намайг уучлаарай. Чамайг нээрээ л ангийнх нь охин юм болов уу? гэж бодоод баахан юм ярьчихсан чинь би дараа нь энэнд амиа тасдуулах шахсан. гээд Жимин лүү зааж мөн хошуугаа унжуулж байв. Үнэхээр эрх охин бололтой. Жимин түүн лүү ярвайн:

- Хэндээ эрхлээд байгаа юм? Аав чинь энд алга! гэхэд тэр Жимин лүү муухай хараад дараа нь над луу инээмсэглэн харан:

- Одоо албан ёсоор танилцъя. Намайг Пак Хи Ён гэдэг. Жиминий үеэл. гээд гараа сунгахад нь би гарыг нь атгаад:

- Намайг Бён Минжи гэдэг. Жиминий ангийн охин мөн найз охин нь. гээд инээмсэглэхэд тэр ч мөн адил инээмсэглэж байв. Хи Ён:

- Би бас танай ангид орох гэж байгаа болохоор таагүй дурсамжаа мартацгаагаад сайн найзууд болъё. гэхэд нь би толгой дохьлоо. Түүний бага зэрэг эрхийг нь эс тооцвол үнэхээр дажгүй ааштай хөөрхөн охин байсан юм.

.

.

.

Жимин надад чихэр шоколад барьсаар ирнэ. Би харин түүнийг тоохгүй нүднийхээ булангаар харсан шигээ алхацгааж байлаа. Бүтэн сарын турш ийм байна гэхээр гоё юм шиг санагдаж байв.

.

.

.

Ангидаа орж ирэн сууж байтал Жонгүг орж ирэн надад эвгүй санагдаж эхэллээ. Харин Жонгүгт эсрэгээрээ байгаа мэт надад улам л наалдан их зүйл ярьж байлаа. Хичээл орох дөхөхөд багш Хи Ён-ыг дагуулсаар ангид орж ирэв. Намайг түүн лүү инээмсэглэхэд тэр ичингүйрэн инээж доош харна. Би хажуу тийш харвал Жонгүг амаа ангайчихсан Хи Ён луу харж байв. Би түүний эрүүнээс нь түлхэн:

- Хөөе, наад шүлсээ арч! гэхэд Жонгүг над луу харан амаа арчаад:

- Би яасан юм? Яагаа ч үгүй шт? гээд тэнэг царай гаргаж байв. Би түүн лүү жогтой харан сууж байхад багш:

- Өөр нэг сурагч Гванжу-гаас сурагч солилцоогоор ирж байгаа юм. Харин хоцорч байх шиг байна. гэхэд нь би багш луу харан:

- Гванжу? гэхэд багш толгой дохив. Удалгүй багш:

- Өө ирчихлээ. Сурагч солилцоогоор ирсэн сурагч Ким Намжүүн. гэж хэлэхэд нь би уулга алдаж орхилоо.

- Чөтгөр гэж!

---------------------------------

A/N: Хи Ён эцэст нь Жиминий үеэл болж таарлаа шүү. :')))) Харин Намжүүн гэх нөхөр яагаад Минжи-г уулга алдуулах болсон бэ? Санаа оноо байна уу? :'))))

All the love.

Үжээнээ ✌✌✌