Өглөө гэрээсээ гаран сургууль руу алхаж байхдаа дахин Жонгүгтэй тааралдав. Тэр их л жаргалтай байгаа харагдах бөгөөд ам нь урагдахна уу? гэлтэй инээмсэглэж байлаа.

- Ямар нэгэн сайхан зүйл тохиолдоо юу? гэхэд тэр над луу гайхан хараад дараа нь дахин инээмсэглээд:

- Би чамд маргааш нөгөөдрөөс гэнтийн бэлэг барих болно оо? За? гэхэд нь миний дотор байх хамаг хорхойнууд арвалзах шиг л болон юу болохыг нь мэдмээр санагдаж байв.

- Чи тэгээд юу болохыг нь надад хэлэхгүй хэрэг үү? гэж намайг сониучирхан асуухад тэр над руу бага зэрэг тонгойн нүд рүү минь харж байгаад:

- Удахгүй мэднэ гээд байхад... гэж хэлэн урагш харан үргэлжлүүлэн алхлаа. Би шивнэх шахам:

- Тэгвэл боль... гэж бувтнаад цүнхнээсээ snickers-ээ гаргаж ирэхээр ухаж байтал тэр урд минь зогсоод над луу snickers өгөхөөр гараа сунгаж байв. Би түүний гар луу нэг дараа нь нүд лүү нь хараад:

- Аан... Чи байсан байх нь ээ? гэхэд тэр хэсэг дуугүй зогсож байгаад:

- Тийм ээ, би байсан юм. гэж хэллээ. Би түүний гарнаас snickers-ийг нь аваад:

- Би өөрөө дуртай болохоороо л авч байна. Тэрнээс биш, дахиж надад битгий иймэрхүү зүйл өгөөрэй. Би чамд өртэй юм шиг санагдаад байна.

- Зүгээр дээ. Өчигдөр чамайг дуйрайж хэдэн snickers идэх гэж оролдсон ч хоёрыг идээд л бялуурсан. Чи яаж идэж чаддаг юм бэ?

- Сурчихсан юмаа... гэхэд тэр:

- За тэгвэл ид ид... гэж хэлэн snickers лүү хараад ярвайн хараад сургууль руу орлоо.

.

.

.

Намайг ангид орж ирэхэд миний хажууд суух өнөөх гажиг ирчихсэн байв. Би ууг нь ангийнхаа хүүхдийг гажиг, эргүүгээр нь дуудмааргүй л байна. Тэгэхдээ амлъя! Тэр үнэхээр гажиг. Би түүнээс бага зэрэг зайтай суухыг хичээж аль болох хол суулаа.

.

.

Өнөөх гажиг хичээл дээр юм хийхгүй дэмий л амаа ангайн дээш харан сууна. Нэг харахаар хичээл хийж байгаа мэт харагдавч шал хэрэггүй зүйлс сараачиж байв.

.

.

Уран зохиолын хичээл орж бид хайрын тухай ярилцаж байлаа. Багш:

- Та нар хайртай хүнийхээ ааш араншинг мэддэг гэж боддог уу? Түүний дотор жинхэнэ ямар хүн байхыг мэддэг үү? Та нар ярьж чадах уу? гэхэд ангийн хэн нь ч хариу хэлсэнгүй. Магадгүй ичиж байгаа байх. Хэн ч хариулахгүй байгаад багш бантах шиг болон хүүхдүүдийн нэрийг эхнээс нь дуудан асууж байв. Багш:

- Минжи? Чиний хайртай хүний чинь ааш ямар вэ? гэхэд би урагш Жимин луу харвал тэр бага зэрэг толгойгоо эргүүлэн нүднийхээ булангаар над луу харж байв. Би:

- Сарын тэмдэг нь өвдөлттэй ирдэг охин шиг л байдаг.

(A/N: Уучлаарай намайг. :'))))) )

гэхэд ангийнхан тэр чигээрээ инээлдэж орхилоо. Харин хажуудах гажиг:

- Чи үнэхээр солиотой юмаа! гэж хэлэн хажуу тийш намайг түлхэхэд би сандалнаасаа унан, зөөлөн газардахын тулд гараараа тулахдаа зүүн гараа эвгүй болгочихов. Газар суусан хэвээр дэмий л гэмтсэн магадгүй хугарсан гараа харж байлаа.

- Зүгээр үү? гэж хэлэх зүг лүү харвал Жимин урд минь хагас суун гар луу минь харж байв. Ангийнхан бүгд намайг тойрон зогсож байх бөгөөд багш хажуудах гажигийг загинаж байлаа. Жимин миний гарыг барих гэж оролдоход нь би биеэрээ бага зэрэг холдон:

- Баярлалаа, зүгээр. гэж хэлэхэд тэр над луу хоосон ширтэж байгаад босон суудалдаа суув.

Би өөрийгөө түүнээр халамжлуулаад байх зүйл хийсэн гэдэгтээ эргэлдэж байгаа болохоор түүнд татгалзсан юм.

.

.

.

Намайг ээжийн эмнэлэгт хүргэж ирэхэд бугуй минь маш том хавдсан байлаа. Ээж гарны минь зургийг аван эмчид өгөхөд тэр надад цууралттай болсныг минь хэлсэн юм. Тийм болохоор гараа гипсдүүлж боолгоод гэртээ харьлаа. Ээж юу болсон талаар асууж байсан ч би түүнд хариулаагүй юм. Хэрэв хүүхэд намайг түлхсэнг мэдвэл бөөн сүр дуулиан болгох нь ойлгомжтой.

.

.

Маргааш сургууль дээрээ ирэхэд бүгд надад санаа тавьж буй дүр эсгэцгээж байв. Жинхэнэ санаа нь зовсон хүн бол Жонгүг байсан юм. Түүний харц, түүний үйлдэл бүр намайг гэмтээхгүй гэсэн мэт надтай зөөлхөн харьцаж байсан. Бид салцгаах мөчид тэр:

- Өнөөдөр гэнтийн бэлгээ мэдээрэй. За? гэж хэлэхэд нь би толгой дохин гараа далласаар анги луугаа орлоо.

.

.

Бан Ху(гажиг) ирээгүй байлаа. Намайг ширээндээ суухад миний араас Жимин болон түүний хамтран суугч(Жи На) 2 инээлдсээр орж ирэн суудалдаа суулаа. Жи На над луу эргэж харан санаа нь зовсон мэт царай гарган:

- Яанаа? Гар чинь зүгээр үү? гэхэд Жимин бас эргэж харав. Би Жиминий нүд лүү бага зэрэг ширтэж эхлэхэд тэр харцаа буруулан гар луу минь харлаа.

- Зүгээр дээ... гэхэд тэр дахин миний нүд лүү харан буцаад урагш харлаа. Би уртаар санаа алдан баруун гараа ашиглан цүнхээ онгойлгоод дэвтэр номоо гаргаж байтал ангийн багш орж ирэв. Ангийн багшийн хичээл орохгүй байтал яагаад орж ирснийг гайхаж байтал араас нь Жонгүг ороод ирэв. Тэднийг гайхан харж байхад багш:

- Нөгөө ангиас шилжин орж ирж буй хүүхэд. гэхэд ангийн охид бүгд хашгичлаа. Энэ үед Жонгүг ичингүйрэн доош харан инээж байв.

- Алцгар амьтан. гэж амандаа бувтнахад багш:

- Сул суудал хаагуур байгаа билээ? гэхэд хүүхдүүд:

- Минжигийн хажууд... гэхэд би хажуудах суудал руугаа заан:

- Энд Мин Бан Ху сууж байгаа. гэхэд багш:

- Бан Ху өөр сургууль руу шилжихээр болсон. Тиймээс Жон Жонгүг тэнд суучих. гэж хэлэхэд тэр над луу харан малийсаар хажууд ирэн суув.

- Яа~, тэр гэнтийн бэлэг гэдэг нь энэ хэрэг үү? гэж намайг асуухад тэр толгой дохьлоо.

- Гэнтийн ч гэнтийн байлаа. Тэгэхдээ бэлэг гэх нь ч хаашаа юм. гэхэд тэр над луу харан:

- Би чамд бол бэлэг байхгүй юу? гэж хэлээд cup cake face хийж үзүүлэв.

(A/N: Ингэсэн гэсэн үг л дээ... Тэгэхдээ яг юу гэхийг нь сайн мэдэхгүй байна. Harry дээр л cupcake face гэдэг болохоор ингээд биччихлээ. :')))) )

Би нүдээ эргэлдүүлэн түүнийг шоолон инээлээ.

.

.

.

Бүх зүйлийг баруун гараараа хийх шаарлгатай болсон надад Жонгүг үнэхээр их тус болж байлаа. Цүнхэнд минь дэвтэр номыг минь хийж, үзэгний савнаас минь үзэг гаргахад туслаж, үс боож өгөн надад халамж тавьсаар байв.

.

.

Нэг хичээл цонхолсонтой холбогдуулан тардаг цагаас арай эрт таран Жиминийг гарсны дараагаар цүнхээ үүрэх гэхэд Жонгүг бас туслан үүрүүлж өгөөд бид ангиас гарлаа. Эрт тарсан болохоор бид 2 хэсэгхэн зуур алхахаар шийдэн цэцэрлэгт хүрээлэн орлоо. Бид усан оргилуурын хажууд очин бие биен лүүгээ ус цацаж тоглож байгаад даарахаа мэдэж байсан учир болихоор шийдэн зүгээр л алхацгаав. Газраар цацчихсан мэт их балжингарав цэцгийг харан намайг уулга алдахад Жонгүг цочин миний харж байгаа зүг лүү харан уулга алдлаа. Бид бие биенээ шоолон инээлдэж байгаад цэцэгсийн талаар ярилцлаа.

- Би энд ийм их балжингарав цэцэг байдаг гэдгийг мэдэхгүй юм байна. гэхэд Жонгүг:

- Би ч бас... Чи энэ цэцэгт дуртай юу? гэхэд нь би толгой дохьлоо.

.

.

Жонгүг:

- Чи нэг л уйтгартай байгаа юм шиг харагдаад байна? гэхэд би түүн лүү гайхан харахад тэр надад санаа зовсон мэт харагдаж байв.

- Миний хажууд суух ёстой байсан ч шилжсэн гэх хүүхдийг санаж байна уу? гэхэд тэр толгой дохьлоо. Би санаа алдаад:

- Тэр хүүхэд надаас болоод өөр сургууль руу шилжихээр болсон юм шиг санагдаад... Би л арчаагүйтэж ганц унахдаа гараа гэмтээгээгүй байсан бол... Тэр багштай цуг захиралтай уулзан арга хэмжээ авахуулахгүй байсан байх... гэж хэлэн гунигтай царайлахад Жонгүг миний урд зогсон:

- Зүгээр дээ... Битгий өөрийгөө буруутга. гэж хэлээд намайг тэврэв.

---------------------------

A/N: Жоохон байгаад үнэхээр их уучлаарай... :'( Дараагийн партуудаас илүү их хичээнээ. All the love.

Үжээнээ ✌✌✌