"Тэгэхээр бүгд бэлэн биз." гэж багш биднийг суудлын бүсээ бүсэлж байхад хэллээ.

Бүгд бэлэн болсны дараа автобус сургуулиас удаанаар хөдөлж эхлэв.

Өмнөх долоо хоног үнэхээр завгүй өнгөрлөө. Өнөөдөр сургуулиараа уулзаж тоглоом тоглох өдөр. Мөн бие биенийгээ танилцуулж, үүний дараа эцсийн байдлаар сургуулийн сагсны шигшээгээ шалгаруулна.

"Би сагс тоглож чадахгүй болохоор сандраад байна аа." гэж Мэрэдит цээжээ дарсаар хэлэв.

"Чиний зөв. Би энд ирээд сар ч болоогүй байгаа болохоор бусдадаа өөрийгөө харуулна гэхээр сандарч байна."

Миний ойлгосноор манай сургууль спортын талаар амжилт нэг их гаргаад байдаггүй. Гэхдээ өмнө жил хотын аварга хүртэл явсан ч хожигдсон. Харин энэ жил шинэ шинэ багууд гарч ирж сургуулийн нэр хүндийг өргөхөөр бэлдэж байгаа. Ялангуяа Клей- ийн баг.

Удалгүй халаасанд утас чичрэхийг мэдрээд хурдхан шиг хэн байгааг нь харав.

"Манай дүү залгаж байна." гэж Мэрэдит-д хэлчхээд утсаа авлаа.

Би "Сайн уу, юу байна?"

"Та энд Манхаттанд хэн ирснийг тааж мэдэхгүй дээ." гэж тэр яаран хэлэхэд

Би "Хэн?" гээд хөмсгөө өргөв. Энд хэн нэгэн ямар шалтгаанаар ирж байгаа юм бол.

Тэр бараг л орилох шахам "Чейндлэр!"

"Нээрээ юу? Яагаад?"

"Тэр бас мэтгэлцээний багийнхаа найзуудтайгаа энд ирж элчин сайдтай уулзана." гэж тэр хэлэв.

"Хөөх. Үнэхээр мундаг юм аа." гээд би инээмсэглэлээ.

Тэр "Тэр өнөө орой манайд оройн хоол идэх гэж байгаа болохоор би танд хэлж байгаа юм."

"Ойлголоо. Дараа яръя, баяртай"

• • •

Тэмцээн дуусахад дахиад хэдхэн л секунд үлдээд байна.Клей-ийн баг одоогоор хожигдож явж байгаа.Бүгд суудлаасаа босон юу болохыг тэсэн ядан хүлээнэ. Бөмбөг Аарон дээр ирэхэд тэр залсаар харин тэр хооронд Клей шийдний доор зогсоно. Клей гараа даллан Аароноос бөмбөгөө авахад цаг дуусах дөхөж байлаа.

*шүгэл дуугарав*

Бүгд орилдоцгоож, алга ташиж байв. Клей талбай дээр бухимдан зогсох бөгөд Мэрэдит бид хоёр ч дотроо гонсойж байлаа.Биднийг доош суухад Клей бөмбөгөө газар хүчтэйгээр чулуудав.

Нөгөө баг хожсон тул бүгдээрээ баяртай харагдаж байна. Клей үүнийг хараад доороо уурсаж гараараа толгойгоо барьсаар талбайгаас гарлаа.

• • •

Автобус оройны зургаан цагийн үеэр хөдөлж эхлэв. Бид бүгдээрээ л ядарсан байлаа. Би утаснаасаа ирсэн мэдэгдлээ шалгавал ээж надаас оройн хоол хийх эсэхийг асуусан байв. Би ээжид "тийм" гэж хариулчхаад

"Мэрэдит, чи түүнийг зүгээр гэж бодож байна уу?" гэж би Клей-ийг цонхны цаанаас харсаар асуулаа.

Тэр хөнгөнөөр санаа алдаад "Тэр их том боломжоо алдсан." гээд толгойгоо сэгсрэв. "Энэ долоо хоног бүхэлдээ өрөөнөөсөө гарахгүй байж магадгүй"

Дараа нь тэд цаашаа өөрсдөө явав.Тэднийг ийм байдалтайгаар харах үнэхээр хэцүү байна. Харамсалтай юм.

Удалгүй автобуснаас хүмүүс нэг нэгээрээ бууж эхэллээ. Би Мэрэдитд дараа залгая гэж хэлээд гэр лүүгээ харих замаа товчлон буув. Хажуугаар заал өнгөрөхөд сонирхон татан гадагш хаалгыг онгойлголоо.Би хэдэн секунд зогсоод хаалгаа завсраар нь нээтэл Клей бэлтгэлээ хийж байв.

Тэр намайг олж хараад хаалга руу ойртоход нь би явах гэсэн ч тэр намайг дуудлаа.

"Би чамайг дагаж яваагүй шүү, амлая."

Түүний нүүрэнд инээмсэглэл тодорч байсан ч тэр үүнийгээ нуусан юм.

"Нээрээ гэж үү?" гэсээр тэр бөмбөгөө залсаар заалыг тойрон гүйв.

"Тэгэхээр чи зүгээр үү?" гэсээр түүн дээр очлоо.

Тэр чимээгүй болоод зүгээр л толгойгоо сэгсрэв.

"Уучлаарай" гэж би аяархан хэллээ.

Бидний дунд хэсэгхэн чимээгүй байдал үүсэв. Түүний байгаа байдлыг харвал ямар нэгэн зүйл түүний уурыг хүргэж байгаа гэдэг нь тодорхой харагдаж байлаа.

"Энэ миний сүүлчийн тоглолт байсан." гэж тэр нэг ухраад шийд рүү бөмбөгөө шидэв.

"Миний сүүлчийн ахлах сургуулийн тоглолт. Аваргын тоглолт. Би шидэлтээ алдсан болохоор багынхнаасаа ичиж байна." гэсээр дахин бөмбөгөө шидлээ.

Тэр над руу нэг хараад харцаа буруулав. Түүний нүдэнд нулимс хуралдсан байх бөгөөд тэр хэзээ ч үүнийгээ дусаахгүй гэдгийг би мэдэж байлаа. Тэр надад өөрийгөө ийм байдалтай байхыг харуулахыг хүсээгүй бололтой.

"Ийм зүйл болсонд үнэхээр харамсалтай байна Клей. Гэхдээ чи өнөөдөр чин сэтгэлээсээ тоголсон. Ялсан ч бай хожигдсон ч бай чи ямар ч эргэлзээгүйгээр талбай дээр байсан хамгийн шилдэг тоглогчийн нэг байсан."

Тэр над руу энэ удаад инээмсэглэн "Үгүй ээ, би тийм биш" гэж инээхэд

Би "Эргэлзээгүйгээр мөн"

• • •

Би гэртээ долоо өнгөрөөж ирэв. Би үүдний ширээн дээр түрийвч болон түлхүүрээ тавилаа.

"Ээж, аав би ирлээ." гэж хэлээд гаднах хүрмээ өлгөв.

Ээж гал тогооноос намайг дуудаад "Хүрээд ир"

Намайг гал тогоонд орж ирэхэд ширээн дээр Морган нэгэн бор үстэй хүүхэдтэй суухыг нь би ар талаас нь харлаа.

"Скай!" гэсээр Морган даллав.

Дараа нь хажууд нь сууж байсан хөвгүүн эргэж хартал тэр Чейндлэр байлаа. Түүнийг өнөө орой манайд ирнэ гэдгийг мартсан байна.

"Сайн уу" гэж хэлээд би тэдний урд суув.

"Юу байна даа Скай. Шинэ амьдрал чинь ямархуу байна." гэж Чейндлэр малийсаар асуулаа.

"Маш сайн байгаа." гэж би инээмсэглэв.

Би хэдэн секунд бодлогоширлоо. Түүний аав ээж хоёр нь маш их ажилтай байдгийг би мэднэ. Тэгээд тэр энд бараг долоо хоног байна. Эцэг эх нь хүүгээ ганцааранг нь өөр газар луу явуулна гэж үү? Эсвэл гэрээсээ өөр хэн нэгэнтэй хамт ирсэн юм болов уу?

"Аав, ээж хоёр чинь ирсэн юм уу?" гэж би асуув.

Тэр толгойгоо сэгсрээд "Үгүй ээ, тэд энэ долоо хоног чухал уулзалттай болохоор ирээгүй"

Би толгой дохиод " Тэгвэл чи хол газар ганцаараа яваад хэцүү байгаа юм байна даа"

"Би ганцаараа ирээгүй ээ"

Намайг гайхаж байх хооронд аав хэн нэгэнтэй хамт юм ярьсаар зочны өрөөнөөс бидэн рүү ирж байх нь харагдав.

Аав намайг анзаараад " Сайн уу тоглолт нь ямар байв даа"

"Мм.. Бид хожигдсон."

"Өө, харамсалтай юм." гэсээр аав эргэж хараад "Алив ээ хүү минь гэртээ байгаа юм шиг байгаарай" гээд түүнийг миний хажууд суулгав.

"Сайн уу Скайлин" гэсээр тэр над руу толгой дохилоо.

"Сайн уу, Чейс"