《•HIDE ME FROM THE BAD BOY• [Mongolian]》[6] Дугуйны хий
Advertisement
Брэтт "Саяны залуу хэн байсан бэ?" гэсээр хоолоо иднэ.
"Жирийн л нэг сургуулийн зодоонч"гэж би тээнэгэлзэлгүй хэлэв.
"Тэр яагаад над руу дайрсан юм бол?"гэж тэр асуулаа.
"Үнэндээ, хэлж мэдэхгүй л юм. Гэхдээ тэр өдөр болгон л хэн нэгэнтэй зодоон үүсгэдэг."
"Яг тэгж бодож байлаа"гэж хэлээд Брэтт толгойгоо сэгсрэн хоолоо халбагдан авч идэв.
"Сайн уу, Скай.Энэ хэн бэ?"гэж Бонни асуун миний хажууд ирж суугаад Брэтт рүү харлаа.
"Энэ бол Брэтт.Харин Брэтт энэ бол миний найз Бонни"гэж тэднийг танилцуулаад инээмсгэлэв.Брэтт Бонни руу харц шидэж харин Бонни ичингүйрэн суухыг нь би ажиглав.Тэд ч хэдэн секунд бие биен рүүгээ харж суухыг хараад залхсандаа би тэднийг таслахаар шийдлээ.
"Хөөе, Бонни.Тэр хөлбөмбөгийн багт орох гэж байгаа гэсэн"Би Брэтт рүү хараад "Харин Брэтт, Бонни бол хөгжөөн дэмжигч мөн волейболын багт байдаг"гэж би Бонни руу нүдээ ирмэлээ.
"Хөөх, нээрээ юу"гэж Брэтт жуумалзав.
Бонни"Тийм ээ"гэж хээнцэрхэн өнгөөр хэллээ.
Брэтт"Янзтай.Чи завтай үедээ спортын танхимаа надад харуулж болох юм"гэж хэлээд Бонни руу мишилзэв.
Боннигийн нүүр улайж "Ойлголоо"
"Юу байна даа." гэж Жон ирээд Боннигийн хажууд суулаа.
"Сайн уу"гэж би хэлээд инээмсгэлэн "Энэ бол Брэтт, тэр шинээр ирсэн"
Жон "Гайхалтай байна Брэтт" гэж хэлээд түүнтэй гар барив."Чи хаанаас ирсэн бэ?"
"Исланд" гэж тэр хариулав.
Жон Брэтт хоёр үргэлжлүүлэн ярилцацгаах үед Бонни Брэтт хоёр бие биендээ сээтэн хаяж байлаа.
Үдийн хоолны дараа Брэтт бид 2 дараагийн анги руугаа хамт явав.
"Тэгэхээр?"гээд би түүн рүү мушилзан тохойгоороо нудралаа.
"Тэгэхээр?"тэр миний хэлсэн үгийг давтаад таамаглаж байсан зүйлийг минь анзаарсангүй.
Би түүн рүү харж байснаа "Чи завтай үедээ спортын танхимаа надад харуулж болох юм" гээд хоолойгоо түүнтэй адилхан болгож дуурайв.
Түүний царай бага зэрэг улайж хоолойгоо засаад"Би чиний юу яриад байгааг ойлгохгүй байна"
Би нүдээ эргэлдүүлсээр "Чамайг чадна гэж бодож байна"
"Юу, би түүнд бага зэрэг л сэтгэл татагдсан"гэж тэр мөрөө хавчлаа.
"Бага зэрэг гэнэ шүү" гээд би түүнийг шоолов.
"Жон, Бонни та 3 ямар холбоотой юм?" гэж тэр сониучилж асуулаа.
"Айн!"би түүн рүү харчихаад нарийн хонгил руу алхав.
Тэр"Болздог уу?" гэж хэллээ
"Мэдээж үгүй.Бид нар бүгдээрээ зөвхөн сайн найзууд.Тэгэхээр чамд боломж байна."гэж би тайлбарлав.
Advertisement
"За за.Ойлголоо доо"гээд тэр инээлээ.
Бид үргэлжлүүлэн шатаар буух гэж байтал урдаас Скайлор найзуудтайгаа ирж байхыг харав.
"Чөтгөр ав" гэж би амандаа бувтналаа.
"Яасан бэ?"гэж Брэтт асуув.
"Өөр замаар явъя."гээд түүнийг сугадаад өөр тийшээ явах гэж оролдлоо.
"Скайлин, тайвшир.Нөгөө шатаар явбал хоёулаа хичээлээсээ хоцрох нь байна"гэж тэр намайг хөтлөж явав.
Бид алхах тутам миний хөлс цувран гарч байлаа.Скайлор болон түүний найзууд бид 2-ын хажуугаар зөрж өнгөрсөн боловч гайхалтай нь бидэнд ямар нэгэн байдлаар үг хэлсэн ч үгүй, харсан ч үгүй.
"Хачин юм аа" гэж би амандаа үглэв.
Брэтт над руу гайхаж харснаа "Яасан?"
"Юу ч биш ээ"
• • •
Маргааш өглөө нь би ангидаа ороод Брэттийн хажууд суулаа.
Брэтт " Чи зүгээр үү?"гэж асуув.Тэр миний царайг хараад бага зэрэг санаа зовсон нь харагдана.Би өчигдөр шөнөжингөө цуврал кино үзэж хамаг цагаа өнгөрөөсөн.
"Тиймээ.Би зүгээр.Чи гэрийн даалгавраа хийсэн үү?" гэж ярианы сэдвээ өөрчлөлөө.
"Хийсэн."гэж тэр дэвтрээ гаргаж ирэв.
Скайлор дахиад л хоцорч орж ирэхийг би харлаа."Тэнэг хүмүүс их байх юм даа"гэж хэлээд тэр миний ширээг өшиглөв.
"Тэнэг юм уу?" гэж би хэлээд түүн рүү муухай харлаа.
"Өрөвдөлтэй амьтан"гэж миний хажуугаар өнгөрөн ширээндээ суув.
Би түүний хэлсэн үгэнд гомдохын хэрээр санаа ихээр зовлоо.
"Хөөе залуу, чамд ямар асуудал байна?"гэж Брэтт сандалнаасаа огцом босоод Скайлор луу алхав.
Би гайхсаар юу болохыг харлаа.Скайлорт их зугаатай байгаа бололтой инээдээ барьж ядаж байгаа бол Брэтт их уурласан харагдана.
"Надад асуудал байхгүй гэж бодож байна."гэж хэлээд Скайлор түүн рүү жуумалзан хөлөө ачаад гараа толгойн дээрээ авав.
Ангид бүх хүмүүс чимээгүй болсон байлаа.
"Тэгвэл чи яагаад Скайлинг тайван орхихгүй байгаа юм?"гэж Брэтт уурсав.
Анги тэр даяар тэр хоёрыг харан сууна.Скайлор түүний үгэнд тээнэгэлзэж байгаад удаанаар Брэттийн нүд рүү эгцэлж харлаа.
"Чамд заавал мэдэх ёстой шалтгаан байгаа юм уу?"гэж тэр үргэлжлүүлэн түүн рүү ширүүнээр харав.
"Хөөе, хөөе, хөөе!" ноён Данфорд сурагчдыг холдуулан Скайлор Брэтт хоёрын голд очиж зогсоод "Ангид хэрүүл хийхгүй шүү!"
"Ноён Данфорд багшаа энэ залуу дандаа Скайлин руу дайрдаг."гэж Брэтт хэллээ.
"Худлаа!" гэж Скайлор хэлэв.
Advertisement
"Скайлор! Чиний ааш зан чинь хэрээс хэтэрч байна.Яг одоо захирлын өрөө рүү ор!" гэж багш шаардлаа.
"Энэ дуусаагүй шүү"гээд Скайлор хамаг юмаа шүүрч аваад Брэттийг мөрлөөд ангиас гарав.
• • •
"Сайн уу, Чэйндлэр гэртээ хүргүүлэх хэрэгтэй юу?" гэж би үүдний танхимд ахыгаа хүлээж зогсож буй Чэйндлэрийг хараад асуулаа.
"Скайлин хэрэггүй ээ"
"Зүгээр дээ." гээд би инээв.
Бид машиндаа сууж Чэйндлэрийн гэрт дөхсөөр явж байтал машины баруун тал доголдож байхыг би мэдэрлээ.
Чэйндлэр ч гэсэн анзаарсан байв.
"Скай, машины чинь дугуйны хий гарсан бололтой"гэж тэр хэллээ.
"Новш! Энэ машинд заавал ямар нэг асуудал гарах юмаа"гэж би санаа алдан хэлэв.
"Зүгээр ээ.Манай аав засаж чадна шүү.Чамд сэлбэг хэрэгсэл байна уу?"гэж Чэйндлэр асуулаа.
"Тийм ээ.Машины ард байгаа"Би дугуйны хийг яаж засахыг мэдэх боловч өнөөдөр би даашинз өмссөн байна.
"Ашгүй дээ.Намайг дагаарай" гэж тэр хэлээд гэртээ оров.Түүний гэр манайхтай төстэй ч үнэхээр гоё харагдаж байлаа.
"Чи юм уух уу?"гэж тэр хөргөгчөө онгойлгон асуув.
"Хэрэггүй ээ, баярлалаа."
Бид зочны өрөө рүү ороход буйдан дээр ад чөтгөрүүд сууж байлаа.
"Хөөе, би чамайг мэдэхгүй билүү?"гэж Кравфорд хөмсгөө өргөв.
"Чи их танил харагдаж байх чинь" гэж Жейсон худлаа эргэлзсэн дүр үзүүллээ.
"Аан би саначихлаа.Бид 2 чамайг ангид түгжээгүй билүү?" гээд Кравфорд жуумалзав.
Би нүдээ эргэлдүүллээ.
"Тэдэнд битгий гомдоорой, Скайлин.Гэхдээ чи энд юу хийж байгаа юм?"гэж Чейс эелдгээр асуув.
"Миний дугуйны хий гарчихсан гэж би аяархан хэллээ."
"Еээ! boo!!" гэж Жейсон элэг доог хийв.
"Хэрвээ би чам руу саваа шидвэл чи эндээс гарах уу!" гэж би дургүйцлээ.
"Магадгүй л юм"
Би толгойгоо сэгрээд эргэж харвал Скайлор нөгөө өрөөнөөс наашаа ирж байв.
"Чи энд юу хийж байгаа юм?"гэж тэр тохуурхлаа.
"Чамд хамаагүй"гэж би хариулав.
"За тэгвэл дугуй яаж хийлдгийг мэддэг хүн байна уу?"гэж Чэйндлэр асуулаа.
"Мэдээж байхгүй." гэж Кравфорд хэлэв.
"Би мэднэ" гэж Скайлор толгой дохилоо.
"Тэгвэл та Скайлинд тусалж болох уу?Тэрний машиных нь дугуй нь хагарчихсан."гэж Чэйндлэр асуув.
"Аан.Тэгвэл би туслахгүй ээ."гэж Скайлор бах нь ханасан бололтой хэллээ.
Би санаа алдан эргэж хараад тэднийхээс гарахад Чэйндлэр намайг дуудав.
"Манай аав гэртээ байхгүй байна.Бас тэднээс асуусан боловч бүтсэнгүй.Намайг үнэхээр уучлаарай.Би чадахаараа туслах гэж оролдсон шүү"
"Зүгээр ээ.Манай байшин танайхаас хол биш болохоор маш удаанаар жолоодож явахад болноо" гээд би зөөлөн инээмсгэллээ.
Би хаалгаар гараад явах гэж байтал гайхалтай нь хэн нэгэн миний ардаас дуудав.
"Машинаа онгойлго, Скай"гэж хэлээд Скайлор миний машин руу очлоо.
Би түлхүүрээ гаргаж ирээд онгойлгов.
• • •
Скайлор машиныг минь засч өгсний дараа тэр зорчигчийн суудал дээр суув.
"Би чамд дандаа тусалдаг байх аа."гэж хэлээд тэр алчуураар гараа цэвэрлэлээ.
"Мэдээж"
"Чи яагаад энийгээ өөрийнхөө хуягт баатраараа засуулаагүй юм?"гэсээр түүний царайнд санаа зовсон дүр буув.
"Засуулах байсан.Гэхдээ аав завгүй байгаа" гэж би хариуллаа.
"Үгүй ээ.Би чиний шинэ найзыг чинь хэлж байна." гэж хэлээд тэр дахиад над руу харав.
"Брэтт үү? Тэр чамд таалагдсан гэж бодож байна."гэж би түүнийг ёжлолоо.
"Тийм ээ.Би жоохон хүүхдүүдэд дуртай."гэж тэр над руу ойртсоноо "Гэхдээ тэр хоёр удаа новшийн зан гаргасан болохоор найз чинь үхсэн гэж мэд!"
Би санаа алдаад "Тэр зөвхөн надад санаа тавьсандаа л ингэсэн.Түүний буруу биш.Чи л надад ядаргаа болж байгаа хүн нь биз дээ."
"Тэр охин болгонтой ингэж харьцдаг уу?" гэж тэр асуув.
Би ярианы сэдвээ өөрчлөхөөр шийдлээ."Чи яагаад Брэтт-д дургүй юм бэ?"
Тэр нэг хөлөө ачаад "Би маш олон хүнд дургүй."
Зөв хариулт шиг сонсогдохгүй байна.Танихгүй хүндээ дургүй байна гэдэг чинь утгагүй юм."Гэхдээ тэр шинээр ирсэн.Чамд түүнтэй танилцахаас өөр арга байхгүй."гээд би гараа урдаа авав.
"Тэгвэл чи яагаад түүнээр өөрийгөө хамгаалуулаад байгаа юм" гэж тэр хөмсгөө атирууллаа.
"Үгүй ээ.Би чамайг түүнтэй муухай харьцахад чинь дургүй."
"Тэр чамд таалагддаг.Тийм биз дээ?"
"Би яагаад чамд хэлэх хэрэгтэй гэж?"
Тэр миний машинаас буугаад "За за чи надад хэлэхгүй юм чинь надад хамаагүй юм байна."
"Тийм ээ" гэж би хэлэв.
"Тийм ээ" гэж тэр хэлсээр нүдээ эргэлдүүллээ.
"Мангар" гэж би бувтнасаар амьсгаа авлаа.Гэхдээ би түүнд хангалттай сонсогдохоор хэлсэн байснаа анзаарав.
"Чи сая юу гэсэн бэ?" гэж тэр гайхсан шинжтэй асуулаа.
Би нүдээ томруулаад "Юу ч биш ээ.Баяртай" гэж хэлээд машиндаа хурдхан шиг суугаад явав.
Advertisement
- In Serial40 Chapters
Secret Marriage To Test Compatability : The Wife Is Poisoned
"On the day of the wedding, Fang Qing was betrayed by her own fiance. The wedding that was originally planned for her was not her, but her stepmother's daughter.
8 902 - In Serial142 Chapters
I Became the Black Swan Mother of the White Swan Princess
The transmigration that happened to others, it happened to me too. I’m pretty sure I’m now a supporting character……but exactly which novel is this? When I opened my eyes, I was a widow with stepdaughters my own age, and not only that, I turned into a black swan every night due to a dark curse! Holding back my tears, I decided to take charge of my fate…wait, why should I? Why So Serious? A duchess during the day, a queen of the lake during the night – I have the best luck to be able to leisurely float around! Life should be lived unplanned! When I had just about decided to live my life like this, a white baby swan, one that was not in my no-plan life plan, came to me. “Mommy, awe you weally my mommy?” What, you were a person? And even the youngest sibling of the tyrant emperor? “I’m not your mother! Can’t you tell by the different colors of our feathers?” I’m a black swan, you’re a white swan! But why is she so crazy cute. Can our mother-daughter love endure the obsession and persecution(?) of this child’s seven brothers, including the tyrant emperor’s?
8 369 - In Serial10 Chapters
Last Year [of High School]
Hitori Yume longed to have a life as a normal high school student, but there is only one year left for him to have a chance in fulfilling that dream, why? One of the reasons being him at the age of his last year of high school as a third-year. Follow Hitori’s life as he meets a girl that attracts him more than anything else, a feeling that the encounter was not a mere coincidence but sort of like fate but not quite right. The truth about himself slowly unravels as he progresses further towards the end of the time frame of the last year of high school.
8 188 - In Serial16 Chapters
Poetry
A collections of short poems I've written that have been building up in my google docs.
8 135 - In Serial27 Chapters
Let it Snow!
❄️Nora, a young woman not quite content with the direction her life had taken, decides to take a step back and restart from the beginning. ❄️Leaving her city life behind, and turning a deaf ear to the advice of her very unsupportive and never-happy-with-her family (a stepmother, and two older stepsisters), she comes to live into a small, medieval spa town, where she inherited a tiny cottage set on a castle grounds. ❄️She only hopes to find a job, possibly as a guide in the wonderful castle she loves, to be able to make ends meet... However, she finds much more than that, waiting for her here-- a new life, entirely different from her previous one, happy memories of her childhood and teenage years, friendship and maybe love.❄️But, nothing is as easy as it may sound, especially not figuring out Martin, the charming veterinarian, Nora's new friend, who acts as if they knew each other from the beginning of times, a man shrouded in mysteries of everyday life. ❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️A chistmassy winter romance,❄including themes of several of my favourite classics--❄Cinderella, Jane Eyre, The Little Prince❄-- set around a castle❄️❄A story about a new beginning❄and finding love in the process❄❄Weekly updates (Fridays, life permitting)❄
8 138 - In Serial55 Chapters
The Woman In The Palace
Highest rank #1 in Historical He glared at me with irritation. "Come inside!" ...And I did. He pointed to the stack of books on the floor. "Pick them up and arrange them the way they're supposed to."With trembling hands, I did what he asked quickly. Fret in the way I moved, picking up the books into my arms and lap one by one only for them to fall back on the floor over and over. I was a mess, upset, and it was obvious. This wasn't the kind of first meeting I dreamed of.The second prince was mean, and he was irritable. He had no clue who I am which made me resent it even more.He scowled as he watched me made mistakes after mistakes and after a while, he grew frustrated and bent over, picking the books himself."Forgive me, I didn't mean to snarl at you the way I did. I'm not used to being distracted. No one ever walks in my office unless they have my permission. I don't even know how the guardsmen let you in." I wanted to say because unlike you, they recognized who I am. But I kept my mouth shut in fear of aggravating his anger. His voice took a lot gentler tone, I imagined he must've realized how upset I was and felt bad about it.I said nothing.When we're done, I rose up to my feet, couldn't wait to get out of this room. This man was so impolite to me that I couldn't wait to get away from him."I apologize, your highness. I didn't mean to distract you in your private office." I stepped back getting ready to leave when a sliver of sunlight struck highlighting my face. "Wait!" He murmured and I turned back to look at him."You're beautiful." He said breathlessly.I would have blushed, but he was so mean and rude to me that his compliment lost its impact long ago."I need to go," I told him."Wait." A wave of panic rose in the tide of his voice. The prince was afraid to lose me. "What's your name, girl?" He asked quickly. "Jasmine, my name is Jasmine, your highness.""My Jasmine?" He murmured hopeful.
8 530

