"Тэгэхээр Дэлхийн Хоёрдугаар дайн хэрхэн эхэлснийг хэлэх хүн байна уу?" хэмээн ноён Данфорд багш асуусаар самбараас ширээ рүүгээ алхав.

Би гараа өргөн ангийнхан руугаа хальт харвал энэ энгийн хэрнээ амархан асуултад бүгд л хариулахыг хичээж гараа өргөцгөөж байлаа. Харин тэдний дунд Скайлор ганцаараа гараа өргөөгүйгээр барах уу утсаа оролдон сууна.

"Чи юу гэж бодож байна, Скайлор?" гэж ноён Данфорд түүнийг дуудав.

Тэр ууртайгаар утсаа халаасандаа хийчхээд "Мэдэхгүй болохоор гараа өргөөгүй юмсан" гэлээ.

"Чамайг мэдэж байгаа гэж бодож байна" Багш үргэлжлүүлэн түүнээс боломжийн хариулт авахыг хүснэ.

*Нам гүм байдал*

"Ядаж асуултанд хариулахыг оролд, Скайлор. Эсвэл ангиас гарч болно"

"Ойлголоо" Тэр цүнхээ аваад мөрөн дээрээ тавив. Тэрбээр багшийн хажуугаар зөрөхдөө "Угаасаа надад хичээл чинь хэрэггүй" гэсээр гарлаа.

Скайлорын хэлсэнчлэн нээрээ л түүнд хичээл хэрэггүй. Тэрний эцэг эх манай сургуульд хөрөнгө оруулалт хийсэн болохоор багш нар аргагүйн эрхэнд ийм зангийг нь тэвчдэг гэж сургуулийнхан ярьдаг юм.

Тэгэхээр Скайлор Крүс төгсөх анги. Би зөвхөн 12-р ангийн түүхийн хичээл дээр л түүнтэй хамт сурдаг. Уг нь энэ хичээлийг сонгоогүй л дээ. Учир нь би хичээлийн дундуур саяхан шилжиж ирсэн юм. Тэгээд нэмэлт хичээлийн ангиуд бүгд дүүрээд ганцхан түүхийн анги л үлдсэн байсан нь миний энд байгаа шалтгаан нь гэх үү дээ.

Би тэрний талаар нэг их зүйл мэдэхгүй ч гэлээ түүнийг сайн залуу биш гэж сонссон. Тэр үргэлж өөрийнхөө бүлэг найзууд болох Чейс, Жейсон, Кравфорд гуравтай хамт байдаг.

"Хонх дуугарав"

"Хөөе Скайлин, юу байна даа?" хэмээн Жон намайг цайны газар луу орж байхад хүрч ирлээ.

"Үдийн цайгаа уух гэж байна. Дараа нь гэртээ өдөржин юу ч хийлгүй дэмий өнгөрөөх байх даа" гэсээр зоогийн газарт орж ирэв.

Тэр намайг шоолсоор "Хар даа. Би байхгүй байсан бол чиний амьдрал уйтгартай байгаа биз. Над шиг найзтай даа баярлаарай."

Би нүдээ эргэлдүүлсээр аягатай хоолоо ширээ рүү зөөлөө.

Хоолоо зөөсний дараагаар Жон бид 2 нэг ширээн дээр сууцгаалаа. Энэ сургууль миний өмнөх сургуулийг бодвол цайны газар нь хамаагүй том, шахцалдах зүйл гарахгүй тухтай байдал нь надад таалагдаж байна.Бусад сургууль ийм байдаг ч болоосой. Удсан ч үгүй Бонни бидэн дээр ирээд "Өдрийн мэндийг хүргэе"

Жон бид хоёр нэг нэгэн рүүгээ харц солилцоод Боннид хандан "Бурхан минь, чамд юу тохиолдоо вэ?" гэсээр инээцгээв.

"Өнөөдөр би сайхан хүмүүстэй мэндтэй байхыг хичээж байна. Зүгээр сонс л доо"

Бид ийнхүү хэсэг ярилцан сууж байтал бүлэг залуус цайны газрын хаалгыг өшигчин орж ирлээ. Мэдээж тэдний дунд анги дээр байсан Скайлор болон бусад танихгүй залуус байв. Удалгүй тэд бидний ширээн дээр ирэх хүртэл бүх зүйл сайхан байв.

"Ширээнээс бос" гэж Скайлор захирангуй өнгөөр хэлэв.

Би инээхээ болиод түүн рүү гайхсан шинжтэй хараад "Өршөөгөөрэй чадахгүй нь" гэж хэллээ.

Тэр даруйхан над руу муухай харан дөхөж очоод "Чамд өршөөл хэрэгтэй бололтой. Одоо түргэхэн босч үз"

За яахав, би цуу яриагаа дутуу үнэлжээ. Хүмүүс түүнийг бүдүүлэг гэж ярьдаг боловч тэр надтай болон найзуудтай минь олон хүмүүсийн хажууд ингэж харьцана гэж бодсонгүй. Хамгийн инээдтэй нь цайны газраар дүүрэн хоосон ширээ байхад тэр биднийг сүрдүүлэхээр сонгосон байна. Гэхдээ би доромжлуулж чадахгүй нь.

"Би босохгүй гэж хэлсэн шүү"

Тэр эхэндээ гайхаж байснаа сүүлдээ хүйтнээр харан "Би та нарт сүүлийн удаа хэлье. БОС"

Би түүний анхааруулгыг үл хайхран найзуудтайгаа яриагаа үргэлжлүүлээ."Тэгээд өнөөдөр ямархуу байв?"

Би бодохдоо миний хэлсэн үг түүнийг явуулах байх гэж бодсон ч байдлыг улам доройтуулж байлаа. "Чи мэдэж байгаа. Би чамд гар хүрэхгүй." Тэр гэнэт Жоныг шүүрч аван "Оронд нь би найзыг чинь зодох болж дээ"гэв. Түүний зэвүүн жуумганал нь тэрнийг тоглоогүй гэдгийг харуулна.

Энэ үйл явдлаас болоод цайны газар бүхэлдээ чимээгүй болсон байгааг би анзаарсангүй. Үнэхээр чимээгүй. Тэр ч байтугай бүх охидууд бидэн рүү хяламхийж харж байсан юм.

Өөрийнхөө буруугаас болж Жоныг хэрэгт оролцуулахыг би хүссэнгүй тул "Одоо болно! Би бослоо. Түүнийг тайван орхи."

Нэг залуу Скайлорын хажуунаас тохойг нудраад "Одоо тэр бослоо. Тэднийг энэ удаад зүгээр орхисон нь дээр байх"

Хэдэн секундийн дараа Скайлор санаатайгаар өөрийнхөө сүр хүчээр бусдаар тоглохыг хүссэн дээ л ийшээ ирсэн гэдгийг ойлгов. Би түүн рүү муухай харан харсаар эцэст нь түүнийг орхилоо. Тайвшир. Дахиж ийм зүйл битгий болоосой.

Жон,Бонни бид 3 ширээнээсээ босч мөн идэж дуусгаагүй байсан хоолоо ч орхилоо. Бид зоогийн газраас гарахад хүмүүсийн харц бидэн дээр туссан хэвээрээ, ард Скайлор болон түүний найзууд ширээн дээр сууж юм ярьж, инээлдэх нь сонсдоно. Би ингээд явж чадахгүй нь. Бид буцаж ирэх болно гэж Бонни Жон хоёртой хамт бувтнана.

"Хүлээ.Скай чи яах гэж-"

Би буцаад ширээ рүүгээ очоод аягатай амттангаа авав. Бүх хүмүүс Скайлор бид 2ыг харж байсан юм. Үүнийг нь ашиглан түүний хажууд очоод аягатай хайлсан зайрмагаа доош хөмрүүлэн түүний толгойноос эхлээд савхин хүрэм гээд бүхэлд нь няллаа.

"БУРХАН МИНЬ!НОВШ ГЭЖ" түүний хоолой цайны газрыг бүхэлд нь цуурайтуулж байсан юм.

"Одоо чи жинхэнээсээ гоё харагдаж байна" гээд би түүн рүү зэвүүн инээв.

Цайны газраас гарав.

"Бурхан минь, түүний царайг харсан ч болоосой. Үнэхээр гайхалтай!" гэж Жон Бонни бид 3 коридороор дүүрэн чанга инээлдэнэ.

"Өөрийгөө тэнгэрийн амьтан гэж бодсон юм байх даа." гэж би үглэнэ.

"Гэхдээ сая яг юу болоод өнгөрчхөв өө?" гэж Жон асууна.

"Одоохондоо мэдэхгүй ээ" гэж би хариуллаа.

"Одоо Скайлор Крүс чамд дургүй болсон гэж бодож байна уу?"

==========================

❤️