ភាគ១២:នាងមិនអាចស្លាប់នោះទេ!

រ៉ូឃី ត្រូវគេអូសឲ្យចេញទៅខាងក្រៅកម្មពិធី ដោយមិនមានអ្វីច្រើនឡើយ ក្រៅពីបំពេញចំណង់តណ្ហារបស់គេ ដែលឃ្លានមិនដឹងពេលវេលាដូច្នេះ។

"ក្រឹក!" គេដាក់នាងឲ្យចូលក្នុងឡាន ដោយគេក៏ចូលតាមក្រោយនាង ព្រមទាំងរ៉ូតខោខ្លួនឯងចុះក្រោម សម្លឹងនាងដែលអង្គុយផ្តុំដៃដាក់លើគ្នា។

"ស្រាតលីអូនាងចេញមក" ទោះមិនចង់ក៏ត្រូវតែធ្វើ បញ្ជារបស់គេ នាងជំទាស់មិនបាន បើប្រឆាំងគឺមានតែរឿងឈឺខ្លួនប៉ុណ្ណោះដែលធ្លាក់មកលើនាង ដៃតូចៗទាញលីអូចេញពីក្នុងរ៉ូប យឺតៗរួចក៏ឡើងអង្គុយច្រកកៀវពីលើគេ ដោយសង្កត់ពីលើរបស់ដែលរឹងៗខឹងយូរហើយ។

ថេយ៉ុង ចាប់ចង្កេះនាងអុកពីលើស្នូលដំបងសាច់របស់គេ ដោយចិត្តស្រែកឃ្លាន ខានបានធ្វើបែបនេះជាមួយនាងពីរថ្ងៃមកហើយ នឹកអើយសែននឹករសជាតិត្រាំក្នុងខ្លួនរបស់នាងម្តងៗគឺគេសុខស្រួលខ្លាំងណាស់។

"អ្អា៎!!!"

"សឺត!" គេក៏ថ្ងូរនាងក៏ថ្ងូរ ឡានក៏រង្គើរតាមកម្លាំងរបស់អ្នកទាំងពីរដែលអុកពីលើគ្នាទៅវិញទៅមក បន្ទាប់ពីដាក់ខាងមុខអស់ចិត្តហើយ គេក៏បន្តដាក់ពីក្រោយវិញម្តង ដោយតម្រូវឲ្យនាងទយបែរខ្នងមករកគេ។

រ៉ូបរបស់នាងត្រូវធ្លាក់មកត្រឹមចង្កេះ ដៃមាំច្បាមច្របាច់ដើមទ្រូងនាងពេញៗដៃ មិនដឹងថាមកចូលរួមដេញថ្លៃគ្រឿងពេជ្រឬក៏មកធ្វើអ្វីផ្សេងនោះទេ។

ម្នាក់ៗដង្ហក់ព្រោះតែសង្រ្គាមក្តៅគគុកអម្បាញ់មិញនេះ ហើយគ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ ដោយដល់គោលដៅរៀងៗខ្លួនទៅហើយ។

រួចរាល់ក៏រៀបចំខ្លួនចេញពីក្នុងឡានវិញ ដោយគេក៏ឱបចង្កេះនាង បម្រុងនឹងបណ្តើរចូលទៅខាងក្នុងហើយនោះ ក៏មានមនុស្សមកស្ទាក់ផ្លូវសួរនាំពីនេះពីនោះ។

"អូហ៍!នេះជាគីម ថេយ៉ុងមែនទេ? ហើយចុះស្រីម្នាក់នេះជាអ្នកណា?ស្អាតដ៏ហើយ" រ៉ូឃី បែរមកសម្លឹងមុខគេទាំងភ័យ នាងមិនចូលចិត្តបុរសដែលមកសួរនាំម្នាក់នេះឡើយ ហើយក៏ភ័យខ្លាចថាគេនឹងអាចមានរឿង ព្រោះសម្តីគេនិយាយមិនដែលខ្លាចក្រែងចិត្តអ្នកណានោះទេ។

"ជាអ្នកណាក៏មិនសំខាន់ តែរឿងដែលសំខាន់បើឯងហ៊ានតែប៉ះពាល់នាង យើងលេងឯងធ្ងន់ដៃមិនខានទេ" គេខាំធ្មេញនិយាយជាមួយបុរសម្នាក់នោះ មើលទំនងដូចជាដៃគូរកស៊ីជាមួយគ្នាហើយមើល៍ទៅ។

" យើងក៏ចង់ដឹងដែរថាឯងធ្វើស្អីយើង បើយើងប៉ះនាង" ថេយ៉ុង បែរមុខមកសម្លឹងមនុស្សស្រីដែលនៅក្នុងរង្វង់ដៃ រួចក៏បែរទៅមើលប្រុសម្នាក់នោះវិញ ដោយញញឹមបែបចម្អកដាក់ មិនបានខ្លាចអ្នកណាឡើយ បើតាំងចិត្តចង់មកដណ្តើមរបស់គេ ក៏ត្រូវតែហ៊ានប្រឈមមុខនឹងរឿងដែលគេទម្លាក់ឲ្យដែរ។

"ចង់ដឹងក៏សាកទៅ! ស្រីរបស់យើងហាមប៉ះ តែបើហាមហើយមិនស្តាប់លទ្ធផលរបស់ឯងគឺដេកក្នុងថ្លុកឈាមហើយ" គេយកដៃទៅទះមុខប្រុសម្នាក់នោះតិចៗ ដោយញញឹមចុងបបូរមាត់ វាយចិញ្ចើមឌឺ រួចក៏បណ្តើររ៉ូឃីចូលទៅខាងក្នុងវិញ។

"ឯងគង់តែដឹងទេចឹង" ប្រុសម្នាក់នោះសម្លឹងមើលដំណើររបស់ពួកគេ ដោយចិត្តប៉ងប្រាថ្នាចង់បានមនុស្សស្រីដែលនៅក្នុងដៃរបស់ថេយ៉ុង តែបើចង់សាកចង់ដណ្តើមក៏ត្រូវតែប្រឈមមុខនឹងដង្ហើមចង្រិត របស់បុរសសិង្ហកំណាចម្នាក់នោះ។

ងាកមកមើលក្នុងកម្មពិធីដេញថ្លៃគ្រឿងពេជ្រនោះវិញ ដោយខ្សែកជាច្រើនត្រូវបានដាក់ដេញថ្លៃជាបន្តបន្ទាប់ដែរហើយ ដោយគេក៏ចេះតែបែរមកសួរនាង តើចង់បានទេ បើចង់បានគេនឹងដេញថ្លៃយកវាឲ្យ ប៉ុន្តែនាងប្រកែករហូត នោះក៏មិនស្រឡាញ់ នេះក៏មិនចង់បាន ធ្វើឲ្យគេចង់មួម៉ៅទៀតហើយ។

"មកដល់ពេលនេះគឺជាគ្រឿងពេជ្រចុងក្រោយ ដែលយើងដាក់ដេញថ្លៃចាប់ពី1លានដុល្លាឡើងទៅ ត្បូងវាភ្លឺផ្លេកជះពន្លឺចាំងភ្នែកតែម្តង" គណៈកម្មការដែលនៅលើឆាកនិយាយរៀបរាប់ពីខ្សែកពេជ្រមួយខ្សែចុងក្រោយ ដែលដាក់ដេញថ្លៃនោះប្រាប់មកកាន់ភ្ញៀវដែលបានអញ្ជើញចូលរួម ។

រ៉ូឃី សម្លឹងភ្លឹះៗទៅកាន់ខ្សែកមួយខ្សែនោះ ទើបគេសម្លឹងតាមភ្នែកនាងព្រមទាំងងាកមកសួរនាង។

"ស្រឡាញ់ទេ?" នាងខ្ជឹបបបូរមាត់ សម្លឹងមុខគេដោយមានអារម្មណ៍ថាក្រែងរអែងចិត្តរបស់គេជាខ្លាំង ម្រាមដៃរបស់នាងច្បិចអាវគេតិចៗ ដោយមិនហ៊ានប្រាប់តាមត្រង់ថាខ្លួនស្រឡាញ់នោះទេ។

"វាថ្លៃណាស់"

"យើងសួរថាស្រឡាញ់ក៏អត់?គ្រាន់តែឆ្លើយតាមសំណួរឲ្យត្រូវមក"

"គឺ..."

"ស្រឡាញ់ឬមិនស្រឡាញ់?"

"តិចៗ" ឮចម្លើយតិចៗចេញពីមាត់នាងហើយ ធ្វើឲ្យគេងក់ក្បាលយល់ ដោយលើកដៃឡើងលើចាប់ផ្តើមដេញថ្លៃខ្សែកមួយខ្សែនោះ។

"អូស៎!លោកគីមលោកដេញថ្លៃប៉ុន្មានដែរទៅ?"

"2លាន" អ្នកដែលនៅក្នុងបន្ទប់នេះលាន់មាត់បែរមកមើលគេគ្រប់គ្នា នេះដេញថ្លៃសរុបយកតើមែនទេ?

"លោកគីមឲ្យ2លានតើមានអ្នកណាហ៊ានឲ្យខ្ពស់លើសនឹងទៀតទេ?" គណៈកម្មការកាន់ក្បាលមេក្រូស្រែកសួរ ដោយសម្លឹងមើលភ្ញៀវដែលនៅទីនេះ ទាំងក្នុងចិត្តក៏ចង់តែលើកឲ្យគេដូចគ្នា។

"ខ្ញុំឲ្យ2លានកន្លះ" ថេយ៉ុង បែរសម្លឹងទៅមើលតាមប្រភពសំឡេង គេជ្រួញចិញ្ចើមដាក់ ទាំងឃ្នើសនៅក្នុងចិត្ត ចង់ផ្ចាញ់ផ្ចាលគេមែនទេ? ប៉ុន្តែខ្សែកនេះជារបស់ដែលកំណាន់ចិត្តគេស្រឡាញ់គេនឹងយកវាឲ្យបាន មិនឲ្យអ្នកណាបាននោះទេ។

"3លាន"

"Wow"គ្រប់គ្នាហោរកញ្ជៀវព្រោះតែកំលោះទាំងពីរដេញថ្លៃចង់ជាន់ជើងគ្នាទៅហើយ។

"4លាន"

"6លាន" ថេយ៉ុងស្រែកយកតែម្តងលើកដៃប្រាប់ថា6លាន គណៈកម្មការនៅលើឆាកក៏គោះតុយ៉ាងលឿន ដោយសម្រេចថាខ្សែកមួយខ្សែនេះជារបស់គេ គ្រប់គ្នាក៏ទះដៃហោរអបអរដល់គេដែលជាអ្នកដេញថ្លៃចុងក្រោយបង្អស់នៅក្នុងកម្មពិធីនេះ។

•••

ពិធីចប់ ដោយអ្នកគ្រប់គ្នាក៏ធ្វើដំណើរត្រលប់ទៅផ្ទះវិញរៀងៗខ្លួន ថេយ៉ុងនឹងរ៉ូឃីដែលកំពុងតែនៅក្នុងឡានមិនទាន់បានបើកចេញទៅណាឡើយ គេបំពាក់ខ្សែកនោះឲ្យនាង ព្រមទាំងសួរបែបចង់បានអ្វីជាថ្នូរមកវិញដូចគ្នា។

"ចូលចិត្តទេ?"

"ចាស៎ចូលចិត្ត" នាងញញឹមអឹមអៀនងើបមុខសម្លឹងគេវិញ បន្ទាប់ពីសម្លឹងខ្សែកនោះរួច ដោយគេក៏យកមេដៃសង្កត់លើបបូរមាត់នាង សួរដោយសំឡេងខិលខូច។

"មានអ្វីឲ្យយើងវិញទេ?" នាងគ្រវីក្បាល ញញឹមខ្ជឹបមាត់ ព្រោះតែខ្លួនមិនមានអ្វីតបស្នងឲ្យវិញនោះទេ ឲ្យវាស័ក្តិសមនឹងតម្លៃខ្សែកនៅលើ ក របស់នាងក្នុងពេលនេះ។

"ខ្ញុំគ្មាននោះទេ"

"ម្តេចថាអត់? នាងមានគឺមានច្រើនទៀតផង មិនថាត្រង់នេះ ឬត្រង់នេះ ហើយក៏ត្រង់នេះ" គេបង្អូសដៃពីលើដល់ក្រោម តែក៏មកឈប់ដោយលូកដៃចូលក្នុងរ៉ូបរបស់នាង ឈ្លីសង្កត់របស់ចន្លោះភ្លៅ សម្លឹងមុខនាងទាំងភ្លើងប្រាថ្នាពេញទីទៅហើយ។

"ចាំដល់ផ្ទះចាំធ្វើឲ្យស្រួល" នាង​អឹមអៀនៗ មុខឡើងក្រហមងាំងអស់រលីង ទើបគេញញឹមស្រាលៗដាក់នាង ដោយព្រមដកដៃចេញពីក្នុងរ៉ូបរបស់នាង បើកឡានចេញពីកន្លែងដេញថ្លៃគ្រឿងពេជ្រ។

លុះដល់បើកឡានទៅរាងឆ្ងាយបន្តិច ឡានក៏ឈប់ង៉ក់ ទើបនាងបែរមកសម្លឹងមុខគេទាំងឆ្ងល់ បើកសុខៗគេឈប់ឡានធ្វើអី។

"កើតអីឬ?"

"ចាំយើងចុះទៅមើល" ថេយ៉ុងចេញពីក្នុងឡានមក ដោយពិនិត្យមើលជុំវិញឡាន ក៏បានឃើញថាឡានរបស់គេបែកកង់បាត់ហើយ ខណៈពេលនោះនាងក៏ចុះមកតាមដូចគ្នា ទើបគេជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងនាង វាត្រជាក់ខ្លាំងណាស់ នៅពេលយប់ដូច្នេះ ហើយនាងស្លៀករ៉ូបវាលខ្នង ឆែកសឹងតែដល់ក្រលៀនទៀត មិនរងាខ្លះទេឬដែលចុះមកតាមគេដូច្នេះ។

"ចុះមកធ្វើអី ឆាប់ចូលក្នុងឡានវិញទៅ វាត្រជាក់ណាស់" គេដើរមកក្បែរនាង ដោយដោះអាវមកគ្របពីលើស្មារបស់នាង ទើបនាងញញឹមសម្លឹងមុខគេវិញ។

"ខ្ញុំបារម្ភពីលោកទើបចុះតាម" នាងលូកដៃទៅឱបចង្កេះរបស់គេភ្លាមៗ ធ្វើឲ្យគេក៏ឱបនាងតបវិញ តែក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានអ្វីកំពុងតែភ្ជង់ខ្នងគេហើយ។

គេងាកខ្វាច់ក៏ឃើញថាមានបុរសអាវខ្មៅបីនាក់ កាន់កាំភ្លើងគ្រប់ដៃ។

"លោក" រ៉ូឃី ងាកមកឃើញដូចនេះដែរ តែក៏ត្រូវគ្នាវាម្នាក់នោះ ទាញយកនាងទៅធ្វើជានុយ ឲ្យគេភ័យបុកពោះហើយ។

"លែងនាងទៅ" គេស្រែកគំហកថាឲ្យបុរសអាវខ្មៅទាំងបីនាក់នោះដោយមានពាក់ម៉ាស់បិទមុខជិតឈឹង។

"អ្ហឹកៗ"

"យើងត្រូវការខ្សែករវស់នាងនេះ...តែមើលយូរៗទៅនាងនេះក៏ពួកយើងត្រូវការដែរ" ថេយ៉ុងគ្រវីក្បាល មិនយល់ព្រមនឹងសំណើរនេះឡើយ ខ្សែកយកបាន ប៉ុន្តែមនុស្សស្រីរបស់គេគឺហាមផ្តាច់មិនឲ្យនោះទេ។

"ខ្សែកយកចុះ យើងសុំតែនាងវិញបានហើយ ពួកឯងចង់បានអីទៀតក៏យកចុះ តែស្រីម្នាក់នេះយើងសុំ"

"យកនាងចូលឡាន" រ៉ូឃី បែរមកសម្លឹងគេទាំងទឹកភ្នែក ពេលត្រូវអ្នកផ្សេងនាំឲ្យចូលឡាន ព្រមទាំងភ្ជង់កាំភ្លើងដាក់នាងដូច្នេះទៀត។ ថេយ៉ុង លូកដៃមកខាងក្រោយ ដោយបម្រុងនឹងដកកាំភ្លើងដែលសៀតនៅលើចង្កេះមកប្រើ ប៉ុន្តែខណៈនោះដែរក៏មានឡានមួយបើកមក ទើបក្រុមបុរសបីនាក់នោះទាញនាងមកធ្វើចំណាំងខ្មាំងដោយភ្ជង់កាំភ្លើងត្រង់សៀតផ្ការបស់នាង។

"បើឯងហ៊ានតែផ្តេសផ្តាសនាងនេះងាប់"

ថេយ៉ុងក្តាប់ដៃណែន ភ្នែកសម្លឹងនាងដែលហូរទឹកភ្នែករហាមហើយឡានដែលបើកមកនោះគឺជាជុងហ្គុក គេស៊ីផ្លេយ៍តែតៗ បើកបម្រុងមកបុកពួកនោះ ខណៈពេលនោះដែរ ពួកនោះក៏នាំ រ៉ូឃីចូលឡាន បើកចេញទៅតែម្តង។

"បងប្រុសចូលឡាន" ថេយ៉ុង រហ័សបើកទ្វារឡានចូលទៅយ៉ាងលឿន ដោយជុងហ្គុកក៏បើកឡានដេញតាមពួកនោះ ដៃម្ខាងទៀតគេទាញកាំភ្លើងបម្រុងបាញ់ឡានដែលបើកនៅខាងមុខ។

"ផាំងៗ" ប៉ុន្តែឡានខាងមុខនោះក៏បាញ់បានមុន ទើបគេត្រូវបើកឡានរេចង្កូតសឹងតែចូលព្រៃ ដោយខឹងចិត្តក៏បម្រុងអើតក្បាលចេញតាមកញ្ចក់ឡានបាញ់ឲ្យខ្ទេចឡាននោះទៅហើយ តែថេយ៉ុងក៏ចាប់ដៃគេជាប់។

"រ៉ូឃី នៅក្នុងនោះបើបាញ់ទៅអាចនឹងត្រូវនាង" ជុងហ្គុកខាំមាត់សង្កត់ចិត្តមកវិញ គេក៏ភ្លេចគិតឲ្យឈឹង តែឡាននៅខាងមុខក៏ចេះតែបាញ់មកឥតឈប់សោះគេបើកគេចជិតឆ្កួតហើយ។

"បងបាញ់បំបែកកង់ឡានពួកវាទៅ" ថេយ៉ុងក៏អើតក្បាលចេញមកដោយបាញ់តម្រង់កង់ឡានបីគ្រាប់ ក៏ចំត្រូវទាំងបីគ្រាប់ ឡាននៅខាងមុខក៏រេចង្កូតឡាន អ្នកកាន់ចង្កូតក៏ទប់លំនឹងលែងជាប់ ក៏កាច់ចង្កូតមួយទំហឹងទៅបុកនឹងដើមឈើ។

"ប្រា៎វវវវវ!"

"រ៉ូឃី!!!" ថេយ៉ុង ស្រែកភ្លាត់សំឡេងនឹងឡានដែលរេចង្កូតទៅបុកដើមឈើ ជុងហ្គុកឈប់ឡានង៉ក់គេក៏ចុះរត់ទៅរកឡាននោះដោយលែងខ្វល់ពីអ្វីផ្សេងទៀតហើយ។

ដឹងត្រឹនតែថាចង់ជួយនាងតែម្យ៉ាងប៉ុណ្ណោះ។

"រ៉ូឃី" រ៉ូឃី បើកភ្នែកព្រឹមៗសម្លឹងមើលគេដែលស្រែកហៅឈ្មោះនាង ព្រមទាំងលើកអង្រួនខ្លួននាងខ្លាំងៗ ស្រែកដូចជានាងជិតផុតដង្ហើម។

•••