حالا چند سال از اون ماجرا گذشته بود .

نه تنها خودش ، بلکه کل زندگیش هم عوض شده بود .

حالا علاوه بر خودش باید از یک نفر دیگه هم محافظت می کرد .

شاید این کار خیلی سخت بود ولی جانگکوک این سختی رو با جون و دل میپذیرفت .

از نگاه کردن به خودش توی اینه دست برداشت و از اتاق بیرون اومد .

نمی دونست چرا ولی توی این چند سال اخر شروع به تظاهر کرده بود .

تظاهر به عاشق بون ، تظاهر به خوشبخت بودن ، تظاهر به لذت بردن و خیلی چیزای دیگه......

با شنیدن صدای تنها دلیل زندگیش دست از کنکاش توی گذشته برداشت و به زمان حال برگشت .

جونگ مین : ماما ........ ددی اومده خونه

لحن جونگ مین انقدر ذوق زده بود که دلش نیومد توی ذوقش بزنه .

جانگکوک : اوه واقعا ؟ پس بیا بریم به استقبالش

جونگ مین رو بغل کرد و از پله ها پایین رفت .

وقتی به سالن پذیرایی رسید تهیونگی رو دید که ساعد دستش رو روی صورتش گذاشته و کتش رو گوشه ای ار کاناپه گذاشته .

جونگ مین که با دیدن تهیونگ سر از پا نمیشناخت توی بغل جانگکوک دست و پا زد تا اون رو روی زمین بزاره .

جونگ مین : ددیییییییییییییی

گفت و به سمت تهیونگ پرواز کرد

تهیونگ : اوه ببین کی اینجاست ! موچی کوچولوی بابا

جونگ مین : دلم برات تنگ شده بود

تهیونگ : ایگو منم همینطور .... حالا که موچی بابا انقدر پسر خوبیه میره تو اتاقش تا ددی یکم با مامان حرف بزنه؟

جونگ مین : اوهوم

وقتی که تهیونگ از رفتن جونگ مین مطمئن شد ، به سمت جانگکوک رفت .

او را در اغوش گرفت و بوسه ای روی لب هایش کاشت .

فقظ خدا میدانست جانگکوک چقدر دلش میخواست در ان لحظه فریاد بزند و بگوید که هیچکدام از این لمس هارا دوست ندارد ، دلش این زندگی لعنتی را نمی خواهد .

اما نمیتوانست روز زندگی خودش و فرزندش ریسک کند .

دلش نمیخواست به سرنوشت چندین ماه قبلش دچار شود .

زمانی که تنها چهار ماه بود که جونگ مین در حال رشد در بدن او بود.

به جز صدای بر خورد چاپستیک ها با ظرف غذا صدایی شنیده نمی شد .

او از تحمل کردن دوری از انواده اش خسته شده بود . برای همین تصمیم گرفته بود که امشب این مسئله را ته در میان بگذارد.

جانگکوک : تهیونگ ...... می خواستم یه چیزی بهت بگم .

تهیونگ : می شنوم

جانگکوک نامحسوس اب دهانش را قورت داد و ادامه داد .

جانگکوک : می گم که ....... می خواستم ازت بخوام که بزاری برم پیش جین هیونگم ببینمش .

تهیونگ : نه

جانگکوک با تعجب پرسید:

جانگکوک : اما .. اما اخه چرا؟

تهیونگ : چون هنوز اونقدری از فرار نکردنت مطمئن نشدم که بزارم جای بری

جانگکوک : میشه بپرسم کی مطمئن میشی ؟

تهیونگ : نمی دونم بستگی به رفتار خودت داره

جانگکوک : منظورت از این حرف..........

تهیونگ : جانگکوک تمومش کن

تهیونگ با از دست دادنه صبرش چاپستیکش رو محکم روی میز کوبید و توی صورت جانگکوک فریاد زد

تهیونگ : توی لعنتی هیچ جهنمی قرار نیست بری .

از سر میز بلند شد و از پله ها بالا رفت ، هنوز به وسطای راه پله هم نرسیده بود که صدای جانگکوک متوقفش کرد .