" အန္တီ ေန သက္သာရဲ႕လား"

အိုဗာတင္းတစ္ဗူးႏွင့္ Danisa မုန႔္တစ္ပုံး လက္ကကိုင္ကာဝင္လာေသာ လူ တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ေဒၚမိုးေကသီ ထိုင္ေနရာမွ ထလိုက္သည္။

" ေအာ္ သား .... လာေလ "

မ်က္လုံးမ်ားက ငိုရလြန္း၍ မို႔အစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ဧည့္သည္လာသည္ဆိုေတာ့လည္း အငိုမ်က္လုံးအၿပဳံးမ်က္ႏွာေတာ့ သဏၭာန္လုပ္သ႐ုပ္တူေအာင္လုပ္ရေသးသည္။

လာသူကလည္းတစ္ျခားသူမဟုတ္ သမီးနဲ႔ေစ့စပ္အဖို႔လုပ္ခဲ့ေသာ ေက်ာ္‌ေစာပင္ျဖစ္ သည္။ ေက်ာ္ေစာက ထိုင္ခုံတစ္ခုံေပၚထိုင္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚမွာပုတီးအေဖြးသားႏွင့္ျဖစ္ေနေသာ ေန႔ ကိုစိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။

"ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲအန္တီရယ္.... ၾကားၾကားခ်င္းေတာ့ တကယ္ကို စိုးရိမ္သြားတာပါပဲ"

"အန္တီတို႔လည္း မဆိုတတ္ပါဘူးကြယ္ သမီးေဆး႐ုံေပၚေရာက္ေနမွသာ သတင္းရတာပါ"

" ေနရယ္....ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ"

ေဆးသြင္းထားေသာ ေန႔ရဲ႕လက္တစ္ဖက္ကို ျငင္သာယုယစြာကိုင္ၿပီး ေျပာေနေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ရႈိင္းေထာင့္ကြယ္ကေန ၾကည့္ေနမိသည္။ ေက်ာ္စြာရဲ႕မ်က္ႏွာသည္ စိတ္မေကာင္းမႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနပါသည္ ။

အင္းေလ၊ ခ်စ္သူေတာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ သူ ခံစားရမွာေပါ့ဟုေတြးကာ မ်က္ရည္ကခ်က္ခ်င္းဝဲတက္လာသျဖင့္ အျပင္ဖက္ကို ထြက္လာခဲ့သည္။ ေဆး႐ုံေအာက္ထပ္က ခုံတန္းလ်ားေတြအထိ ဆင္းလာခဲ့ၿပီး ခုံတန္းလ်ားေပၚ ထိုင္ေနလိုက္သည္။

ေန႔ ကိုဒီလိုျမင္ေနရျခင္းအတြက္ ရႈိင္းရဲ႕ ႏွလုံးသားေတြ ကြဲေၾကရပါသည္။ ဓားနဲ႔ထိုးထားသလို တဆစ္ဆစ္နဲ႔ကိုက္ခဲလြန္းလွပါသည္။

ထို႔အတြက္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အျပစ္မကင္းဟု ရႈိင္းခံယူမိထားသည္။ ရႈိင္း ရင္ထဲမွာ လႈိက္တက္လာေသာ ေဝဒနာတို႔ကို လြတ္လပ္စြာ ေပါက္ကြဲလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ေဆး႐ုံဝင္းထဲျဖစ္ေနသျဖင့္ ငိုခ်င္သည့္စိတ္ကို လက္သီးဆုပ္တို႔ကိုကိုက္ရင္း အံႀကိတ္ထားရသည္။

ရႈိင္းဟာအမွားေပါင္းမ်ားစြာကို လုပ္မိေနၿပီလားဟုလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သံသယဝင္ေနမိသည္။ သူမ်ားရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြၾကားထဲ ဝင္ေရာက္ေႏွာင့္ယွက္မိတဲ့ လူဆိုးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီလားဟုလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပထမဆုံးအႀကိမ္အေတြးဝင္မိသည္။

" တီ တီ တီ ...."

ရႈိင္း ရဲ႕ဖုန္းကဝင္လာသျဖင့္ ရႈိင္းဖုန္းကိုထုတ္ကာၾကည့္လိုက္သည္။ တျခားသူမဟုတ္။ မဟာ့ဆီကပင္ျဖစ္သည္။

" ရႈိင္းအဆင္ေျပရဲ႕လား"

" အင္း ေျပပါတယ္.... ဘာလို႔လဲ"

ရႈိင္း ငိုသံမပါေအာင္ေျပာေနေသာ္လည္း မဟာကရိပ္မိဟန္တူပါသည္။

" ရႈိင္းငိုေနတာလား"

"......"

မဟာ့စကားေၾကာင့္ ရႈိင္း သာ၍ပင္ဝမ္းနည္းၿပီး ဟန္မေဆာင္စြာပင္ငိုခ်မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖုန္းကိုလည္းပိတ္ပစ္လိုက္သည္။

ရႈိင္းဟာတစ္ခါတစ္ေလ အရာရာကိုရႈံးေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ခံစားမိသည္။ လူေတြကိုရႈံးရသည္။ ပထမဆုံး

ဒယ္ဒီ့အေပၚရႈံးရသည္။ ဒယ္ဒီကစၿပီးရႈံးခဲ့ရျခင္းမွာ ယခုထက္တိုင္ရႈံး‌နိမ့္ေနရေသးသည္။

ရႈိင္း....ငိုခ်င္သည့္စိတ္ကိုထိန္းမရဘဲ ထပ္မံငိုခ်မိျပန္သည္။ ထိုေနရာမွာပင္ ရႈိင္းဘယ္ႏွစ္ခါငိုမိမွန္းမသိ။

ထို႔ေၾကာင့္ ရႈိင္း ထိုင္ခုံေလးကထလာခဲ့လိုက္ၿပီး အိမ္ျပန္ရန္သာဆုံးျဖတ္လိုက္ေသာ အႏွစ္ႏွစ္အလလက တင္းခဲ့ေသာ စိတ္တို႔ကို ေျဖေလွ်ာ့ေပးလိုက္ေတာ့ အရာရာဟာအလွဲလွဲ အၿပိဳၿပိဳပင္။

>>>>>>>>

"ဟယ္ ဟိုမွာ ေနရပ္ဝန္းတို႔အတြဲပဲ၊ ေခ်ာလိုက္ၾကတာဟယ္"

အဂၤလိပ္စာေမဂ်ာရဲ႕ ကြင္း ေနရပ္ဝန္း ႏွင့္

သခ်ၤာ‌ကင္း ထင္ေက်ာ္ေစာတို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းက တကၠသိုလ္မွာအေတာ္နာမည္ႀကီးသည္။ ကင္းႏွင့္ကြင္းက ခ်စ္သူျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ သူတို႔စုံတြဲကို လူတိုင္းသတိထားမိသည္။

သူဇာရဲ႕စကားေၾကာင့္ စာေရးေနရာမွအျပင္ဖက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ‌ထင္ေက်ာ္ေစာရဲ႕လက္ကိုခ်ိတ္ကာ လွမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေနရပ္ဝန္းရယ္ပါ။ ရႈိင္းကေတာ့ ရည္းစားထားဖို႔မဆိုထားနဲ႔ ဘဝမွာ စီးပြား ေရးကိစၥ၊ အိမ္ကိစၥ ၊ ဆုေလးကိစၥ ေျဖရွင္းေနရတာႏွင့္ပင္ ဘဝႀကီးကအခ်ိန္ကုန္ဆုံးေနသည္။

ရႈိင္းရဲ႕ပထမႏွစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘဝသည္ တစ္တစ္ျခားေသာ ေက်ာင္းသူေတြလို ေပ်ာ္စရာမဟုတ္ခဲ့တာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။

ရႈိင္းကေတာ့ ေနရပ္ဝန္းရဲ႕အေမဟာ မာမီေသေစခဲ့တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ဟု ခံယူထားခဲ့တဲ့အတြက္ ေနရပ္ဝန္းနဲ႔ ခပ္ခြာခြာေနခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ တစ္ေမဂ်ာတည္း တစ္ခန္းတည္းျဖစ္တဲ့အတြက္ေရွာင္လႊဲလို႔ေတာ့မရပါေလ။ ေနရပ္ဝန္းကေတာ့ ရႈိင္းကိုအရင္ကလိုပင္ ခင္မင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရႈိင္းကလက္မခံခဲ့ပါ။

ေနရပ္ဝန္းကိုထိုသို႔ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာျမင္ရလွ်င္ စိတ္နာမိသည္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ဒုကၡပင္လယ္ ေဝကာဘဝကိုႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ခဲ့ရသေလာက္ ေနရပ္ဝန္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သာသာယာယာေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ျဖတ္သန္းရသည္။

ေနရပ္ဝန္းကိုမုန္းသည္။ သူ႔အေမကိုလည္း မုန္းသည္။ ထို႔အတူ ဒယ္ဒီ့ကိုလည္း မုန္းသည္။

သို႔ေသာ္ ေနရပ္ဝန္းကေတာ့ ရႈိင္းဆီ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္။

" ရႈိင္း .... အရင္ကလိုပဲ ခင္ခင္မင္မင္ျပန္ေနလို႔မရဘူးလား၊ တို႔နဲ႔ရႈိင္းက ညီအစ္မေတြ ေတာ္ရင္ေတာင္ရတာကို"

ထိုေန႔က ရႈိင္း တစ္ေယာက္ထဲ ေက်ာင္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း အေနာက္ကေန ေနရပ္ဝန္းက ေရာက္လာျခင္းပင္။ ေနရပ္ဝန္း ကရႈိင္းရဲ႕အေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနသည့္အတြက္ ရႈိင္း အတြက္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရသည္မွာအမွန္။

" တို႔ ေနာက္ကိုဆက္လိုက္မလာနဲ႔ေနာ္.... ေနရပ္ဝန္း"

ရႈိင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းေျပာေနေသာ္လည္း ေနရပ္ဝန္းက ဆက္လိုက္လာေနဆဲပင္။

" ရႈိင္းရယ္.... တို႔နဲ႔ရႈိင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ ေျပာင္းလဲပစ္စရာမွမလိုတာ"

" ေနရပ္ဝန္း!!!"

ရႈိင္း သည္းမခံႏိုင္သည့္အဆုံး ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ တျခားသူမ်ားက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္သြားၾကသည့္အတြက္ အနည္းငယ္ေတာ့ ရွက္႐ြံ႕မိသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ဂ႐ုမစိုက္ပါ။ အဓိကက ေနရပ္ဝန္း ဆက္လိုက္မလာေစဖို႔ပဲျဖစ္သည္။

" ငါ့ေနာက္ဆက္လိုက္လာရင္ နင့္ကိုငါတစ္ခုခု မလုပ္ဘူးလို႔ ငါ့ကိုယ္ငါ အာမမခံႏိုင္ဘူးေနာ္"

" လုပ္ကြာ... လုပ္၊ ရႈိင္းလုပ္ၿပီးရင္ေတာ့ တို႔နဲ႔အရင္လိုပဲ ျပန္ခင္မင္ေပးပါ"

"ဟာကြာ....!!!!!"

ရႈိင္းရဲ႕ေဒါသကိုထိန္းမရေတာ့သည့္အဆုံး ေနရပ္ဝန္းဖက္လွည့္ၿပီး ေနရပ္ဝန္းကို တြန္းလိုက္သည္။ ရႈိင္းကိုယ္ရႈိင္းလည္း ဘာလုပ္မိ မွန္းမသိဘဲ ရႈိင္းသတိဝင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ေနရပ္ဝန္းက ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ လွဲက်ေနၿပီး ျဖစ္သည္။

ရႈိင္းရဲ႕သတိဝင္လာျခင္းႏွင့္အတူ ပါးျပင္ေပၚ ခံစားလိုက္ရတာက စပ္ဖ်င္းဖ်င္းအရာတစ္ခု။ သိလိုက္တာက ရႈိင္းပါး႐ိုက္ခံလိုက္ရသည္ဆိုေတာ့အသိ။

ေဘးနားမွာလူေတြကလည္းဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ထင္ေက်ာ္ေဇာသည္ ေနရပ္ဝန္းကို သြားထူေပးေန‌သည္။

" မင္း ႐ိုင္းလွခ်ည္လား" တဲ့။

ေဘးဘီမွာလူေတြကလည္းဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည့္အတြက္ ရႈိင္း ရွက္လည္းရွက္သလိုေဒါသ လည္းထြက္ေနမိသည္။

" နင္ေစာင့္ၾကည့္ေန ‌ထင္ေက်ာ္ေစာ....၊ ငါ့ပါးကိုလူလယ္ေခါင္မွာ႐ိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ နင္တစ္ေန႔ ျပန္ေပးဆပ္ေစရမယ္"

ရႈိင္း ထင္ေက်ာ္ေစာကို လက္ညိဳးထိုးကာေျပာခဲ့သည္။

ရႈိင္းရဲ႕အမုန္းတရားသည္ ‌တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ႀကီးလာသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ထိုေနာက္ပိုင္း ေနရပ္ဝန္းကို ၇ ရက္ေလာက္အထိ မေတြ႕မိပါေလ။ သူဘာျဖစ္မွန္းရႈိင္းမသိပါ။ ေနာက္မွ သိလိုက္ရသည္က သူ႔အေမ ေနမေကာင္းလို႔ဆိုပါလား။

သူ႔အေမဟာ ေတာ္ေတာ္ျပင္းထန္လို႔မ်ားလားဟု ရႈိင္းေတြးမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒယ္ဒီ့ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီးေမးမိသည္။

" ဟုတ္တယ္ သမီး ေကေက ကေက်ာက္ကပ္ပ်က္စီးေနတာ ေက်ာက္ကပ္အစားထိုးကုမွ ရမယ္၊ ဒယ္ဒီတို႔မွာလည္း ေက်ာက္ကပ္အလႉရွင္ရွာဖို႔က အေတာ္ခက္ေနတယ္၊ သမီးေနကက်ေတာ့လည္း ေကေက့ကိုေပးလို႔မရျဖစ္ေနတာ"

"သမီးေရာ ႀကိဳးစားၾကည့္လို႔ရလား"

ရႈိင္း ရင္ထဲမွာ ဘာကိုသတိရသြားမွန္းမသိ။ မာမီဆုံးခါနီးခံစားရတဲ့မာမီ့ပုံရိပ္ကိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မိခင္တစ္ေယာက္ကို ဆုံးရႈံးရတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုလား ရႈိင္းမသိပါေလ။ ေနရပ္ဝန္းရဲ႕အေမကိုမုန္းတာမွန္ေပမဲ့ ရႈိင္းလိုခံစားမႈ မ်ိဳးကိုဘယ္သူ႔ကိုမွမခံစားေစခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပင္။

ဒယ္ဒီကရႈိင္းစကားေၾကာင့္အံ့ဩသြားဟန္တူပါသည္။

" သမီးတကယ္ေျပာေနတာမ်ားလားကြယ္"

" အင္း သမီးေရာေဆးစစ္ၾကည့္ခ်င္တယ္"

ရႈိင္းေဆးစစ္ခ်က္ကေတာ့ ရႈိင္းရဲ႕ေက်ာက္ကပ္ကို ေဒၚမိုးေကသီကို ေပးလို႔ရသည္ဆိုတာပင္။ ေက်ာက္ကပ္တစ္ျခမ္းလုံး ေပးလႉဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္ရျခင္းအတြက္ ရႈိင္းမွာ မာမီ့ကိုရႈိင္းဆုံးရႈံးရသလိုခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ဘယ္သူ႔ကိုမွမခံစားေစခ်င္သည့္အေၾကာင္း ျပခ်က္က ထိပ္ဆုံးကပင္။

ခြဲစိတ္ခန္းကိုဝင္မဲ့ညက ေနရပ္ဝန္း ေရာက္လာခဲ့သည္။ ညိဳးငယ္ေနေသာ မ်က္ဝန္းတို႔မွာ ရႈိင္းကိုေက်းဇူးတင္သည့္ အရိပ္တို႔ကထပ္ေလာင္းလ်က္။

" ရႈိင္းကိုတို႔ဘယ္လိုေက်းဇူးဆပ္ရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး"

ေနရပ္ဝန္း၏မ်က္ႏွာလွလွေလးကို ရႈိင္း ၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ ၿပဳံးလိုက္မိေသးသည္။

" မင္းမွာေက်းဇူးဆပ္လို႔ရတဲ့နည္းေတြရွိပါတယ္"

ရႈိင္းရဲ႕အၿပဳံးတို႔ကယုတ္မာသည့္ၿပဳံးရိပ္တို႔လႊမ္းမိုးသြားေလသလားေတာ့မသိ။ ေနရပ္ဝန္းကစကားလာေျပာသည့္အတြက္ ရႈိင္းရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ အႀကံေတြကခ်က္ခ်င္းပင္ေရာက္လာေလသည္။

" မင္း ရည္းစားကိုျဖတ္ၿပီး တို႔နဲ႔တသက္လုံးေနေပးႏိုင္မလား၊ မင္းအေမအတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ေပါ့"

ရႈိင္းသည္စကားကိုစေနာက္ေျပာလိုက္ျခင္းပင္။ ေနရပ္ဝန္းကလက္မခံရင္ေတာင္ ရႈိင္းက ေက်ာက္ကပ္တစ္ျခမ္းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ေပးလႉခဲ့မွာျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်းဇူးကို ဘယ္အရာနဲ႔မွမလဲႏိုင္ဟုေနရပ္ဝန္းကသတ္မွတ္လိုက္သလားမသိပါ။ ရႈိင္းရဲ႕အနားမွာ ေနဖို႔ေနရပ္ဝန္းက လက္ခံခဲ့သည္။

ထို႔ေန႔က ခြဲစိတ္ခန္းဝင္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ ရႈိင္း ရင္ထဲမွာခုန္ေနမိသည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ကိုယ္ျပဳသမွ် ႏုေပးမည့္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို တကယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ရေတာ့မယ္ဆိုသည့္အသိက ရင္ေတြကို တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေစသည္။

"တို႔ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ ေနရယ္...."

ေမြ႕ယာေပၚမ်က္ႏွာခ်င္းအပ္ၿပီး ရႈိင္း ငိုေနမိသည္။

" တို႔အမွားႀကီးမွားခဲ့တယ္ ေနရယ္"

>>>>>>>>>