အေဝးတစ္ေနရာဆီေငးေမာရင္း ရႈိင္းသည္ မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာသည္။ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကို တင္းၾကပ္စြာကိုင္ထားတဲ့ ရႈိင္း ရဲ႕လက္တို႔က တုန္ယင္ေနသည္။

" ရႈိင္း အဆင္ေျပရဲ႕လား"

ရႈိင္းရဲ႕တုန္ယင္ေနေသာ လက္ကေလးအေပၚ လာေရာက္ဆုပ္ကိုင္သူက မဟာ။ မဟာက

ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္စိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး....

" ရႈိင္း မေျပာႏိုင္ေတာ့ရင္ ေနာက္မွေအးေဆးေျပာျပပါ ရႈိင္းရဲ႕....မဟာရႈိင္းကို နားလည္ပါတယ္ ......ႏွလုံးသားကသာနားမလည္တာပါ"

ရႈိင္းသည္ မဟာ့မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ျပန္စိုက္ၾကည့္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကိုခ်လိုက္သည္။

" တခ်ိဳ႕အရာေတြက ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႔မလုံေလာက္မွန္း တို႔သိပါတယ္ မဟာေမတၱာ.....မင္းအေပၚတို႔အႀကံဆိုးနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ တို႔ကိုယ္တို႔ ေျပာရဲပါတယ္၊ မင္းကိုတို႔ဖ်က္ဆီးခဲ့မိတယ္လို႔ လူေတြကေျပာခ်င္ေျပာၾကလိမ့္မယ္၊ မင္းရဲ႕ပထမဆုံးတန္ဖိုးထားရတဲ့ ဘဝကိုတို႔ကဖ်က္ဆီးမိတယ္လို႔လဲ မင္းစြပ္စြဲေလာက္တယ္၊ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ တို႔ဘဝမွာလဲ မင္းကပထမဆုံးပဲ"

ရႈိင္းလက္ဖဝါးေတြကိုဆုပ္ကိုင္ထားေသာ မဟာ့လက္ဖဝါးေတြက ျပန္လည္တုန္ယင္လာသည္။ ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ္လည္း မ်က္ရည္ကဝဲလာ‌မိေသးသည္။ ရႈိင္းကတစ္ဖန္ လက္ေတြကို႐ုန္းထြက္ၿပီး မဟာ့လက္ဖမိုးေလးေတြေပၚ ျပန္ဆုပ္ကိုင္ေပးသည္။

" တို႔ဝန္ခံပါတယ္.... မင္းကိုစေတြ႕တုန္းက တို႔တကယ္ကိုမင္းကိုစိတ္ဝင္စားမိခဲ့တာပါ၊ အဲ့တာဟာ အခ်စ္ျဖစ္ခ်င္မွလည္းျဖစ္မယ္၊ ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ တို႔မသိဘူး၊ တို႔ရဲ႕ဘဝမွာ ျပစ္ခ်က္ေတြမ်ားတယ္မဟာ.... မွန္ေသာစကားေျပာရရင္ ေန မရွိခဲ့ရင္ေတာင္ တို႔မင္းကိုမေ႐ြးခ်ယ္ရဲဘူး၊

တို႔ဘဝရဲ႕ ေျခာက္ကပ္ကပ္ေန႔ရက္ေတြထဲ စိမ္းလန္းတဲ့ ဘဝကေပါက္ဖြားလာတဲ့ သစ္ပင္အ႐ိုင္းတုံးေလးေတြလို ဘဝမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ မင္းဘဝကိုဆြဲမေခၚရဲဘူး၊ တို႔ကိုယ္တို႔ယုံၾကည္ခ်က္မရွိဘူး၊ မင္းကိုေပ်ာ္႐ႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္မယုံၾကည္ရဲဘူး။

တို႔ကိုယ္တို႔ သိပ္ၿပီးသိမ္ငယ္ရတယ္ မဟာ.... အဲ့တာကိုမင္းနားလည္ခ်င္မွနားလည္လိမ့္မယ္။ မင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ တို႔ကိုယ္တို႔ သိပ္ၿပီး ေသးသိမ္သလိုခံစားရတယ္၊ ဥပမာ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြအေရွ႕မွာ မင္းလက္ကိုတြဲၿပီး တို႔မေလွ်ာက္ရဲဘူး၊ ေန႔အျပင္ တျခား ဘယ္သူ႔ကိုျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ တို႔ကိုယ္တို႔ သိပ္သိမ္ငယ္သလိုခံစားရတယ္မဟာ"

မဟာသည္ ရႈိင္း ကိုနားမလည္ႏိုင္စြာစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ရႈိင္းေျပာတာေတြကိုအကုန္ လုံးအတိုင္းအတာအေနျဖင့္ နားမလည္ဘူးဆိုတာေတာ့ ဝန္ခံပါသည္။

" မင္း..... တို႔ေျပာတာေတြကို နားလည္ခ်င္မွလည္လိမ့္မယ္မဟာ၊ သိမ္ငယ္စိတ္ဆိုတာ သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ဘဝရဲ႕တဆစ္ခ်ိဳးေတြနဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္မဟာ ၊ တို႔ဘဝမွာႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲမဟာ..... ဒယ္ဒီထြက္သြားတဲ့ေန႔မွာပဲ မာမီကေဆး႐ုံမွာဆုေလးကို ေမြးေမြးၿပီးခ်င္းဆုံးတယ္၊ ဒယ္ဒီမသိဘူး၊ တို႔

ဒယ္ဒီ့ကိုဖုန္းေခၚတယ္၊ ဒယ္ဒီကတို႔ဖုန္းကို လုံးဝမကိုင္ဘူး၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက တို႔ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေၾကာက္ခဲ့ရသလဲဆိုတာ မင္းကိုေျပာျပရင္ မင္းယုံမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး မဟာ....

တို႔မွာဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့အသိမ်ိဳး၊ ဘယ္သူ႔ကိုအားကိုးရမယ္ဆိုတဲ့အသိမ်ိဳးကအစ ဘာဆိုဘာမွရွိမေနခဲ့ဘူး၊ မာမီဆုံးေတာ့ တို႔ဘယ္သူ႔ကိုဆက္သြယ္ရမယ္မွန္း တို႔ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွမရွိခဲ့ဘူးသိလား၊ တို႔ဘာမွမစဥ္းစားႏိုင္ဘူး...."

ရႈိင္းကဆုပ္ကိုင္ထားေသာလက္ေတြကိုျဖဳတ္ၿပီး လက္ခ်င္းပိုက္ကာ စားပြဲမွခြာလိုက္ၿပီး ထိုင္ခုံကိုမွီထိုင္လိုက္သည္။ ပါးျပင္မွာစီးက်ေနေသာမ်က္ရည္တို႔ကိုလ်စ္လ်ဴရႈၿပီး မွန္ျပတင္းအျပင္ဖက္က လွမ္းေတြေပၚ ေငးၾကည့္ေနေလသည္။

"ဒယ္ဒီေလ ဘယ္ေလာက္အထိရက္စက္သလဲဆိုရင္ မာမီဆုံးၿပီးလို႔ ႏွစ္ရက္ၾကာမွ ဒယ္ဒီသိတယ္၊ အဲ့ဒီအခါမွ ဒယ္ဒီတို႔ကိုျပန္ဆက္သြယ္တယ္၊ အခုမွလူ႔ေလာကထဲေရာက္လာတဲ့ကေလးငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ လူ႔ေလာကကေနထြက္ခြာသြားတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ၾကားမွာ ဘာေတြကိုဘယ္လိုေျဖရွင္းရမယ္ဆိုတာေလာက္ေတာင္ တို႔ စဥ္းစားလို႔မရခဲ့ဘူး

အဲ့ဒီကတည္းနဲ႔တို႔ဘဝမွာ တတစ္ဦးတည္းေသာ တြယ္တာစရာဟာ ဆုေလးျဖစ္ခဲ့တာပဲ ၊ ဆုေလးကို ဒီအ႐ြယ္အထိ တို႔ဘယ္လို ျပဳစုခဲ့ရတယ္ဆိုတာေတာ့ တို႔မေျပာဘဲနဲ႔ မင္းခန႔္မွန္းမိမွာပါ....

အဲ့ကတည္းနဲ႔ဒယ္ဒီနဲ႔တို႔ဆက္ဆံေရးေတြေဝးကြာခဲ့ေတာ့တာပဲဒယ္ဒီကေတာ့ မၾကာပါဘူး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတယ္၊ ဒယ္ဒီ့ကိုတို႔ဘာမွလဲမကန႔္ကြက္ဘူး၊ တို႔စကားလဲမေျပာဘူး ၊ ဒယ္ဒီကအခုထက္ထိပဲ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားတာ အဲ့ဒီသူ႔ရဲ႕ေနာက္အိမ္ေထာင္က ေန႔ေမေမပဲ....."

မဟာကႀကိဳတင္ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးသားမို႔ ဘာမွထူးေထြစြာမအံ့ဩလိုက္ပါေလ။ သို႔ေသာ္ မဟာ့ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ မဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရင့္က်က္ခဲ့ရမလဲဆိုတာ စိတ္ကူးေတြႏွင့္ပင္ေတြးၾကည့္လို႔ရပါသည္။

"ေန႔ကိုဘာလို႔ ဒီေလာက္တြယ္တာရသလဲလို႔ မင္းေမးခ်င္ေမးမိလိမ့္မယ္ မဟာ၊ မင္းစိတ္ထဲမွာလဲ ေနနဲ႔တို႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးေတြအေၾကာင္း ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ထုတ္ေနလိမ့္မယ္၊ ေနက တို႔ကိုဘာလို႔ဒီေလာက္သည္းခံ ေနသလဲလို႔လဲ မင္း ေမးခ်င္ေမးမိလိမ့္မယ္ ဟုတ္တယ္ တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာအဲ့လိုလုပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားစြာ ရွိတယ္.....

မင္းတျဖည္းျဖည္းနဲ႔သိလာပါလိမ့္မယ္မဟာ"

ရႈိင္းကစကားတို႔ကိုျဖတ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွသတိျပန္ဝင္လာသလိုပုံစံမ်ိဳးျဖင့္မဟာ့မ်က္ႏွာကိုျပန္ၾကည့္သည္။

" မင္းျပန္ခ်င္ျပန္ေတာ့ေလ မဟာေမတၱာ ....

တို႔လည္းအိမ္ခဏျပန္ၿပီး ေရခ်ိဳးၿပီးတစ္ေရးတစ္ေမာေလာက္အိပ္ခ်င္လို႔"

"အင္း...."

မဟာေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

" ဒါဆိုသြားၾကစို႔ေလ"

" အင္း"

ရႈိင္းႏွင့္မဟာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲကေနထြက္လာခဲ့သည္။ မဟာ့ရင္ထဲမွာေတာ့မြန္းၾကပ္မႈေတြျပည့္ႏွက္ေနလ်က္။

>>>>>>>>>

"သမီး.....ရႈိင္း ေဆးမေသာက္ရေသးဘူးမဟုတ္လား"

အန္တီမိုးရဲ႕စကားေၾကာင့္ ဆိုဖာေပၚအိပ္ေနရာမွ ရႈိင္းမ်က္လုံးေတြပြင့္လာခဲ့သည္။

အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ားလို႔ထင္ပါရဲ႕။ ‌ေက်ာခ်သည္ႏွင့္ရႈိက္ခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားရသည္။

" အန္တီမိုး ဆုေလးေရာ..."

" ဆုေလးအေပၚထပ္မွာရွိတယ္သမီး....အိပ္ေနတယ္ထင္တယ္၊ ေခၚေပးရမလား "

"ေတာ္ၿပီ ရတယ္မေခၚနဲ႔ ဒီအတိုင္းမေတြ႕လို႔ေမးၾကည့္တာ ၊ ရႈိင္း ညေနစာျပန္မစားဘူး အန္တီမိုး အိမ္ျပန္အိပ္မယ္ေနာ္ ...ဆုေလးကို ညေနစာေသခ်ာေကြၽးေပးအုံး၊ ရႈိင္းအိမ္ျပန္တာ ေနာက္က်မွာမို႔"

" အင္းပါ သမီးရယ္၊ သမီး ေဆးေသာက္လိုက္အုံးေနာ္ "

ေရတစ္ခြက္ႏွင့္ ေဆးတစ္လုံးကမ္းကမ္းေပးသျဖင့္ ရႈိင္းက ေရခြက္ကိုလွမ္းယူၿပီး ေဆး ေသာက္လိုက္သည္။

" သမီးကိုၾကည့္ရတာ အရမ္းအားနည္းေနသလိုပဲ သတိထားအုံး"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ အန္တီမိုးရဲ႕"

"ေအးေအးသမီး"

အန္တီမိုးထြက္သြားေတာ့ ရႈိင္း ဆိုဖာေပၚျပန္အိပ္လိုက္သည္။ က်ိန္းစပ္ေနေသာမ်က္လုံးတို႔ေၾကာင့္ ရႈိင္း ဟန္မေဆာင္ႏိုင္စြာပင္ အိပ္‌ေပ်ာ္မိသြားသည္။

******