တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ သံသယဝင္ရျခင္းအတြက္ အဓိကအေၾကာင္းျပခ်က္တဲ့။

သံသယေတြသိပ္မ်ားရပါတယ္ ေနရယ္။

ေနမ်ားႏိုးမထလာေတာ့ဘဲေနမလား။

ဒါမွမဟုတ္ ေနမ်ား တို႔ကိုမျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေနမလားဆိုတဲ့ အသိမ်ိဳးက ေန တိတ္ဆိတ္ေနတိုင္း ‌ဝင္ေနတဲ့သံသယေတြပါပဲ။

ဒီသံသယေတြေပ်ာက္သြားဖို႔ ထၿပီးစကားေလး ေျပာလိုက္ပါေတာ့လားေနရယ္။

တျခားလူေတြမွာ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြမ်ားမ်ားစား စားရွိေပမဲ့ တို႔မွာပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႔ ေနပဲရွိတာ ေနအသိဆုံးမဟုတ္လား။

ပိုင္ဆိုင္မႈေတြထုတ္ျပေၾကးဆို တို႔မွာဆိုလို႔ ေန႔ပဲရွိတာ။ ေနဟာတို႔ပိုင္ဆိုင္မႈလို႔ေျပာပါရေစလားေနရယ္။

ေန......။

ေမ့ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ သတိရတခ်က္ မရတခ်က္ျဖစ္ေနေသာ ေန႔ႏႈတ္က ကေယာင္ကတမ္းေတြ ထြက္ေနတာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ။ ေနဟာ သတိရ‌လိုက္၊ မရလိုက္၊ ကေယာက္ကတမ္းေတြေအာ္ဟစ္ လိုက္။ ေမ့ေမ်ာသြားလိုက္နဲ႔။

ကုတင္ေပၚမွာအလူးအလဲျဖစ္ေနတဲ့ေန႔ပုံစံကိုၾကည့္ရင္းရင္ေတြလဲနာရပါတယ္ေနရယ္။

ေန႔လက္ဖ်ားေလးေတြကိုရႈိင္းဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ‌ေသြးခုန္ႏႈန္းေလးေတြဟာပုံမွန္ပါပဲ။ ဝင္းမြတ္ေနတဲ့ လက္‌ကေလးေတြဟာ ရႈိင္းသိပ္ကိုျမတ္ႏိုးဖူးတဲ့ အရာေလးေတြေပါ့။ လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးေတြဟာ ရႈိင္း စ ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးေသာအရာေတြမဟုတ္လား။

သတိရလာပါေတာ့ ေန။

"ရႈိင္း"

တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနျခင္းကို စတင္ၿဖိဳခြင္းလိုက္သူကေတာ့ ရႈိင္းေမွ်ာ္လင့္ေနသူမဟုတ္။ အခန္းထဲသို႔ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဝင္ေရာက္လာေသာ မဟာရယ္ပါ။

" မဟာေမတၱာ လာေလ"

ရႈိင္းထိုင္ေနရာမွထလိုက္ၿပီး မဟာ့ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

" မမေနအေျခအေနကေရာ"

" အင္း ....အခုထိေတာ့သတိမရေသးဘူး"

မဟာက ရႈိင္းအနားလာထိုင္သည္။ ၿပီးေတာ့ ‌ကုတင္ေပၚက ေန႔ကိုၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းတခ်က္ခ်သည္။

" ရႈိင္း တစ္ညလုံးမအိပ္ရေသးဘူးမလား"

မဟာ့အသံကတိုးညင္းညင္း။

"အင္း"

"နည္းနည္းအိပ္လိုက္ပါလား မဟာေစာင့္ေပးပါ့မယ္"

"ရပါတယ္ တို႔ အိပ္မေပ်ာ္လို႔ပါ"

တဖန္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ ခ်စ္တဲ့သူက သူခ်စ္တဲ့သူကိုေငးေမာေနျခင္း၊ ခံစားငိုေႂကြးေနျခင္းေတြမွာ ကိုယ္တို႔‌ေတြခံႏိုင္ရည္ရွိၾက႐ိုးလား။

ခ်စ္တယ္လို႔ဝန္ခံထားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ မခ်စ္ပါဘူးဆိုတဲ့ တိက်ျပတ္သားတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္တစ္ခ်က္ကိုလည္း ရလိုက္ၿပီးသား လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္ တကယ္ကိုျပင္းျပင္းထန္ထန္ငိုေႂကြးေနတုန္းပါပဲ။

" မဟာ ျပန္ခ်င္ျပန္ေလ မင္းအတြက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာေတြရွိမွာမဟုတ္ဘူး"

ရႈိင္းရဲ႕ႏႈတ္ထြက္စကားသည္ မဟာ့ရင္ဘတ္ကို ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္သြားေစသည္။ ရႈိင္းအတြက္ မမေနဟာ အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲလား ရႈိင္းရယ္။

မဟာ့မ်က္ဝန္းအိမ္ကေန မ်က္ရည္ေတြစီးက်မလာေအာင္ မနည္းထိန္းထားရသည္။ ရင္ဘတ္ေတြေအာင့္တယ္ရႈိင္းရယ္။

ရႈိင္းဟာ တစ္ခါတစ္ေလ သိပ္ကိုယုတ္မာတာပဲ လို႔စြပ္စြဲလိုက္ခ်င္တယ္။

" မဟာ မင္းကို တို႔စိတ္ဝင္စားခဲ့တယ္ဆိုတာဝန္ခံပါတယ္ ဒါေပမဲ့ တို႔ခ်စ္လို႔ေတာ့မရခဲ့ဘူး ၊ ဘာလို႔လဲ‌ဆို တို႔မွာ ေန ရွိႏွင့္ေနၿပီးသားမို႔ပါ"

မဟာအံကိုတစ္ခ်က္ႀကိတ္လိုက္သည္။

လြယ္လွခ်ည္လား၊ လြယ္လွခ်ည္လား ရႈိင္းရယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ပထမဆုံးအႀကိမ္ သို႔မဟုတ္ ကိုယ့္ရဲ႕သည္းဦးပန္းကိုယူခဲ့သူက ဒီလိုစကား ေျပာ‌ထြက္တယ္တဲ့လား။

မဟာ့ေနရာမွာသာ ရႈိင္း ဆိုရင္ေရာ လို႔ေမးလိုက္ခ်င္သည့္စိတ္ကို မနည္းထိန္းထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ လက္သီးကိုေတာ့က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားမိသည္။

"ရႈိင္း"

" အင္း"

မဟာ့အသံကတိုးညင္းညင္း။ ဒီလိုပါပဲ ရႈိင္းရဲ႕ျပန္ထူးသံကလည္းတိုးညင္းညင္း။

" ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ မင္းသမီးကိုေစာ္ကားတဲ့ လူဆိုး၊ လူရမ္းကားေတြကိုျမင္ဖူးလား"

" အင္း"

ရႈိင္းကေမာ့ၾကည့္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။

" ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ၾကည့္ရင္းေတာင္ ရႈိင္း ဘယ္လိုခံစားရသလဲ ခ်စ္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ မုန္းလား ႐ြံလား"

ရႈိင္းကႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေခါင္းကိုငုံ႔ထားသည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ျပန္ေမာ့လာသည္။

" အင္း အဲ့ဒီအတြက္ မဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ေစခ်င္လဲ"

" ဘယ္လို‌ျဖစ္ေစခ်င္သလဲ ဟုတ္လား"

မဟာကမဲ့ၿပဳံးတခ်က္ၿပဳံးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ရႈိင္းကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး။

" မဟာ့ေနရာမွာ ဆုေလးဆိုရင္ေရာ"

" မဟာ မင္း......"

ရႈိင္းသည္႐ုတ္တရက္မ်က္ႏွာေတြနီရဲလာသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဒါသေတြထြက္လာဟန္တူေသာ္လည္း ေဒါသေတြကိုမနည္းမ်ိဳခ်ေနဟန္တူသည္။

" မဟာ မင္းနဲ႔တို႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုသြားၾကရေအာင္"

"ဘာအတြက္လဲ "

" အစစအရာရာအတြက္ေပါ့"

" ေကာင္းၿပီေလ"

ရႈိင္းက ေန႔ေမေမဆီဖုန္းဆင္လိုက္ၿပီး မဟာႏွင့္အျပင္ထြက္လာခဲ့သည္။ ေဆး႐ုံႏွင့္အနီးဆုံးစားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေခၚသြားလိုက္သည္။

*************

ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရဲ႕ေထာင့္သည္ မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေလးနဲ႔ ထိုင္ေနရသူကို ဖီလင္တစ္မ်ိဳးခံစားရေစသည္။ က(ပ္) ခ်ီႏိုတစ္ခြက္၏ခါးသက္မႈသည္ လည္ေခ်ာင္းဝမွတဆင့္ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ေလွ်ာကနဲ။

နံရံမွာကပ္ထားတဲ့ကပ္ထားတဲ့ေကာ္ဖီခြက္ပုံေတြက ၾကည့္ရႈသူေတြအတြက္ အင္မတန္မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေစသည္။

သို႔ေသာ္ ေကာ္ဖီ၏‌ခါးသက္မႈကဲ့သို႔ ရင္ဘတ္ထဲမွာလည္းခါးသက္မႈေတြကအျပည့္။

ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုေသခ်ာဆုပ္ကိုင္ထားမိေတာ့ ထိုလက္ေပၚျပန္ဆုပ္ကိုင္လာသူက ဒယ္ဒီ။

" ဒယ္ဒီေတာင္းပန္ပါတယ္"

ရႈိင္းမ်က္ရည္ေတြစီးက်လာသည္။ ေတာင္းပန္တယ္တဲ့။ ဒါဆို မာမီဒီလိုေတြျဖစ္သြားတာေတာင္ ဒယ္ဒီဟာဘာမွသတိမထာစမိခဲ့ဘူးလား။

" သမီးလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ အခုတေလာ သမီးမာမီက ဒယ္ဒီ့ကို ေန႔တိုင္းျပႆနာရွာေနလို႔ ဒယ္ဒီဟိုတယ္မွာပဲ အိပ္ျဖစ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိစၥေတြလဲသိပ္စိတ္ထဲမထားမိဘူး"

ရႈိင္းက ဒယ္ဒီ့လက္ကိုဖယ္ခ်လိုက္သည္။

လြန္ခဲ့တဲ့၆လေလာက္ကစၿပီးဒယ္ဒီနဲ႔မာမီဆက္ဆံေရးတင္းမာေနတာ ရႈိင္းသိထားပါသည္။ ရႈိင္း ေက်ာင္းကျပန္လာၿပီဆို ဒယ္ဒီနဲ႔မာမီရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေနၾကသံေတြကိုမၾကားခ်င္မွအဆုံး။

ရႈိင္းတို႔အိမ္မွာေပ်ာ္႐ႊင္သာယာဖြယ္ေန႔ရက္ေတြေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ရႈိင္းအိမ္မွာရွိေနေတာ့ မာမီကရႈိင္းကိုဖက္ၿပီးငိုသည္။ မာမီကကိုယ္ဝန္ေဆာင္စဥ္ကစၿပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အားငိုတတ္လာတာ ရႈိင္းသိထားပါသည္။ အသက္ ၁၂ ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ ရႈိင္းက မာမီ့ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ အားကိုးစရာျဖစ္လာသည္။ မာမီေျပာတာေတာ့ ဒယ္ဒီ့မွာေနာက္မိန္းမရွိေနၿပီတဲ့။

" သမီး......သမီးဒယ္ဒီကမၾကာခင္ မာမီတို႔ကိုပစ္သြားမွာ ၊ မာမီသိတယ္ "

ရႈိင္းရဲ႕ရင္ခြင္ထဲေခါင္းတိုးဝင္ၿပီးမာမီငိုေနေတာ့ ရႈိင္း မာမီ့ကိုဖက္ထားမိသည္။ ဒယ္ဒီ့မွာ တကယ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ရွိေနမရွိေနသည္ကိုေတာ့ ရႈိင္းေသခ်ာမသိပါေလ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေနတဲ့ မာမီ့ကိုေတာ့ ရႈိင္း သနားတာအမွန္။

ရႈိင္း ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ေတာင္ မာမီ့ကိုစိတ္မခ်။ ဒယ္ဒီကလည္းအလုပ္ကိစၥႏွင့္မို႔အိမ္မကပ္သည့္ၾကားထဲ မာမီ့စိတ္ထဲ ဒယ္ဒီေဖာက္ျပန္ေနသည္ဆိုတာႀကီးက စြဲေနသည္မို႔ အိမ္မွာမာမီတစ္ေယာက္ထဲ က်န္ေနခဲ့ရျခင္းကို ရႈိင္းစိတ္မခ်ႏိုင္ခဲ့။ ေက်ာင္းမွာလဲ မာမီ့ထံသာ စိတ္ကေရာက္ေနသည္။

" ရႈိင္း ဘာေတြေတြးေနတာလဲ "

တစ္ေနကုန္ေငးေငးငိုင္ငိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ရႈိင္းကို သတိထားမိေနသူက အတန္းထဲမွာစာအေတာ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ေနရပ္ဝန္း။ ေနရပ္ဝန္းဆိုတာ ရႈိင္းနဲ႔အတူထိုင္တဲ့ ရႈိင္းရဲ႕အတန္း‌ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း။

" မာမီက အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းက်န္ေနခဲ့လို႔ မာမီ့ကိုစိတ္မခ်လို႔"

" ရႈိင္းရဲ႕မာမီကဘာျဖစ္လို႔လဲ"

" မာမီကေမြးခါနီးေနၿပီေလ ၊ မာမီတစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးလို႔"

‌" ဪ ..... ရႈိင္းသြားခ်င္သြားေလ စာေတြ တို႔ျပန္ကူးေပးပါ့မယ္"

ထိုေန႔ကစၿပီးရႈိင္းရဲ႕ကိစၥအဝဝကိုေနကလုပ္ေပးေနခဲ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ရႈိင္း မာမီ့နားမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတူရွိေပးေနႏိုင္သည္။ အိမ္ေဖာ္မရွိေသာ ရႈိင္းတို႔အိမ္မွာ မာမီ တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္မႈကိစၥလုပ္ေနရသည့္အတြက္ ရႈိင္းကပဲ ဒိုင္ခံလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုေန႔က ဒယ္ဒီ မိုးခ်ဳပ္မွျပန္လာတဲ့ေန႔။ ည ၁၀ နာရီ။

မာမီကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနရွာသည္။ ရႈိင္းက ေအာက္ထပ္မွာဒယ္ဒီ့ကိုေစာင့္ေနခဲ့သည္။

ဒယ္ဒီကရႈိင္းကိုျမင္ေတာ့ အံ့ဩသြားသည္။

" ရႈိင္းနား မအိပ္ေသးဘူးလား"

" ဒယ္ဒီ ..... သမီးဒယ္ဒီ့ကိုေစာင့္ေနတာ "

" ဘာလို႔လဲသမီးရဲ႕"

" ဒယ္ဒီ မာမီ့ကိုအိမ္ေဖာ္္တစ္ေယာက္ေလာက္ရွာေပးပါလား"

" ဘာလို႔လဲသမီးရဲ႕ "

" မာမီတစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့နာ သမီးစိတ္မခ်ဘူး"

" ေအာ္ အင္းအင္းသမီး ဒယ္ဒီ ရွာၾကည့္ခိုင္းထားမယ္ေလ "

" ဟုတ္ကဲ့ ဒယ္ဒီ ...... ဒါနဲ႔ သမီးတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္လို႔"

" ေမးေလသမီး"

ရႈိင္းေမးသင့္မေမးသင့္ျပန္စဥ္းစားေနသည္။ သို႔ေသာ္ ရႈိင္းအတြက္ထိုအေျဖက‌အေရးႀကီးသည္။

"ဒယ္ဒီ့မွာေနာက္အိမ္ေထာင္ရွိတယ္ဆိုတာတကယ္ပဲလား"

ဒယ္ဒီကတိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဘာမွျပန္မေျဖ။ ရႈိင္းစိတ္ထဲမွာမဟုတ္ပါေစနဲ႔ဟုသာဆုေတာင္းေနမိသည္။ သို႔ေသာ္

" သမီး မာမီရဲ႕စကားေတြနဲ႔ ဒယ္ဒီ့ကိုမယုံသလိုမေမးပါနဲ႔လားသမီးရယ္၊ အားလုံးက ဒယ္ဒီ့ကိုမယုံရင္ေတာင္ သမီးေတာ့ဒယ္ဒီ့ကို ယုံေစခ်င္တယ္ ရႈိင္းနားရယ္"

ထိုစကားတစ္ခြန္းနဲ႔သာရႈိင္းေက်နပ္ခဲ့သည္။

ဒယ္ဒီ့မွာေနာက္အိမ္ေထာင္ရွိသည္၊ မရွိသည္ဆိုေသာ ေသခ်ာသည့္အေျဖတစ္ခုလည္း ရႈိင္းမွာမရခဲ့ပါေလ။

ထိုေန႔ကဒယ္ဒီေစာေစာျပန္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာေန႔။

ရႈိင္းအိမ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္း ဒယ္ဒီ့ေအာ္သံၾကားရသည္။

" မင္း ငါ့ကိုမေစာ္ကားနဲ႔တဲ့"

ရႈိင္း အိမ္ထဲေျပးဝင္ၿပီး အေပၚထပ္ကိုေျပးတက္လာခဲ့သည္။ ပစၥည္းေတြရႈပ္ပြေနေသာအခန္းထဲမွာ ဒယ္ဒီကမာမီ့ကိုလက္႐ြယ္လ်က္။

မာမီကရႈိင္းကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ေျပးလာၿပီး ရႈိင္းကိုဖက္ထားသည္။ ဒယ္ဒီကသူ႔လက္ကိုျပန္ခ်လိုက္ၿပီး ေဒါသတႀကီးျပန္ထြက္သြားသည္။

"မာမီ မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္ ရႈိင္းရွိတယ္ ဟုတ္ၿပီလား"

ထိုေန႔ကပထမဆုံးအႀကိမ္ဒယ္ဒီ့ကိုမုန္းမိသည္။ ရႈိင္းစိတ္ညစ္တာေတြရွိတိုင္း ေနရပ္ဝန္းကိုရင္ဖြင့္မိသည္။ ရႈိင္းအတြက္ေနရပ္ဝန္းကတစ္ဦးတည္းေသာ ရင္ဖြင့္ေဖာ္။

ရႈိင္းအတြက္ကေတာ့ ေန႔စဥ္ရန္ျဖစ္သံေတြၾကားေနရတဲ့အိမ္က ငရဲသဖြယ္ပင္။

တေန႔.....ရႈိင္းအိမ္ကိုျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာေရွ႕ေနလူႀကီးတစ္ေယာက္ေရာက္ေနခဲ့သည္။

ရႈိင္းရင္ထဲမွာမျဖစ္ပါေစနဲ႔ဟုဆုေတာင္းေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ရႈိင္းအိမ္ထဲဝင္လာေတာ့ ထိုလူႀကီးကျပန္သြားႏွင့္‌သည္။ ရႈိင္း ရင္ေတြခုန္ေနခဲ့သည္။ အဆိုးဆုံးေသာအေျခအေနသည္ ဘာျဖစ္ႏိုင္မလဲဆိုတာမ်ိဳးအထိ ရႈိင္းေတြးထားၿပီးသားျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းမၾကားရဲေသးသည့္အတြက္ ရႈိင္း မာမီ့ကိုမေမးမိခဲ့ပါေလ။

ထိုေန႔ကစၿပီး မာမီ့အျပဳအမူေတြကဒယ္ဒီ့အ‌ေပၚေအးစက္ေနခဲ့သည္။ မာမီသည္အဆိုးဆုံးေတြးထားၿပီးဟန္တူပါသည္။

ထိုေန႔ကမွတ္မွတ္ရရ အိမ္ေပၚကိုတျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ေရာက္‌လာတဲ့ေန႔။

မာမီသည္ထိုမိန္းမကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ေဒါသႀကီးစြာ တုံ႔ျပန္သည္။ ထိုမိန္းမကိုေတာ့မဟုတ္ ဒယ္ဒီ့ကိုျဖစ္သည္။ ရႈိင္းက ေထာင့္ကေနေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့သည္။ မာမီသည္ဒယ္ဒီ့ကိုဘာစကားမွေျပာခြင့္မေပး။ ဒယ္ဒီ့ကိုမာမီက ႐ိုက္လိုက္ေတာ့ ထိုမိန္းမ အလန႔္တၾကား လာထူသည္။

" မဟုတ္ဘူးအစ္မရယ္ ကြၽန္မ ရွင္းပါရေစ "

"ဘာကိုရွင္းျပခ်င္ၾကတာလဲ ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ငယ္ရည္းစားေတြဆိုတာလဲ ကြၽန္မသိတယ္၊ ရွင္တို႔ျပန္ပတ္သက္ေနတယ္ဆိုတာလဲ ကြၽန္မသိတယ္၊ ယုတ္အယြဆုံး ရွင္တို႔ အိပ္ရာေပၚေရာက္ေနၿပီဆိုတာလဲ ကြၽန္မရိပ္မိတယ္"

" ဟာ..... မင္းမိုက္႐ိုင္းလွခ်ည္လား "

" ဪ ရွင္က ရွင့္မယားထိေတာ့နာတယ္ေပါ့ေလ ဒီမွာ ကိုဒီပါရဲရင့္ ရွင့္ေျခလွမ္းေတြကိုႀကိဳျမင္ထားလို႔ ကြၽန္မ ကႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားၿပီးသား၊ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕အိမ္၊ ကား၊ ဆိုင္ အားလုံးကြၽန္မ သမီးနာမည္နဲ႔ လႊဲထားၿပီးသား ရွင္ အိမ္ေပၚကဆင္းသြား႐ုံပဲရွိေတာ့တယ္ သိလား"

"မဟုတ္ဘူးအစ္မရယ္ အစ္မ အထင္လႊဲေနတာပါ ကြၽန္မတို႔က ႐ိုး႐ိုးသားသားခင္တာပါ"

" ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ ကုတင္ေပၚေရာက္ေနၾကတဲ့ ဆက္ဆံေရးလား"

" ဟာကြာေတာက္...... ဒီေလာက္မိုက္႐ိုင္းတဲ့မိန္းမေတာ့ "

ဒယ္ဒီသည္မာမီ့ပခုံးကိုဆြဲကိုင္လိုက္ၿပီး တြန္းလိုက္သျဖင့္ မာမီကဆိုဖာေပၚက်သြားသည္။

" လာ ေကေက ဒီေလာက္ရွင္းျပေနတာေတာင္နားမဝင္ေတာ့မိန္းမ "

ဒယ္ဒီသည္ထိုမိန္းမလက္ကိုဆြဲၿပီးအျပင္ထြက္သြားသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို ရႈိင္း လုံးဝမေမ့ပါ။ ရႈိင္းရင္ထဲမွာနာသည္။ ဒယ္ဒီ့ကိုမုန္းသည္။ ရႈိင္းေအာက္ကိုဆင္းေျပးလာေတာ့ မာမီသည္‌ဗိုက္နာ၍မထႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနသည္။ မာမီသည္နာလြန္း၍ ရႈိင္းကိုမတုံ႔ျပန္ႏိုင္ပါေလ။

"ရႈိင္း..... ရႈိင္း မာမီ ဗိုက္ ဗိုက္ မာမီ့ကို ေဆး႐ုံ ေဆး႐ုံ လိုက္ပို႔ေပး ကား ကား ေခၚလိုက္ ေဆး႐ုံကား ဖုန္းနံပါတ္ရွိတယ္"

ရႈိင္းျပာယာခတ္ေနသည္။ ေခြၽးေစးေတြလဲျပန္ေနသည္။ ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္ေနေလသည္။

ထိုျမင္ကြင္း၊ ထိုေန႔ထိုျဖစ္ရပ္ကိုလဲမေမ့။

ေဆး႐ုံကားေပၚအလူးအလဲျဖစ္ေနေသာမာမီ့ကိုၾကည့္ရင္း လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားမိသည္။

တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထြက္သြားေသာ ဒယ္ဒီ့ကိုလည္း မုန္းမိသည္။

ထိုျမင္ကြင္းသည္ရႈိင္းဘဝမွာရင္အနာရဆုံးပင္။