ေျပးလႊားေနေသာေျခလွမ္းတို႔သည္ ဘယ္ဆီဦးတည္ေနသည္မွန္းဦးေႏွာက္က ေကာင္းစြာမေဝခြဲႏိုင္ေတာ့။

ဦးေႏွာက္ထဲမွာဘယ္အရာကိုမွမေတြးမိ။ မ်က္ဝန္းအိမ္မွမ်က္ရည္တို႔ကလည္းတစ္ေပါက္ေပါက္က်ဆင္းေနသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္က ဘယ္လိုရွိေနသလဲ၊ ဤအရာကဘယ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာျဖစ္ပ်က္ေနသလဲ ဆိုတာကအစ မေဝခြဲႏိုင္သည္။

ႏွလုံးအိမ္မွရႈိက္သံသည္ တထိတ္ထိတ္။ ေျပးလႊားရလြန္း၍ နာေနေသာ ႏွလုံးအိမ္သည္ နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္လႈပ္ရွားေနသည္ထင္ပါရဲ႕။

မျဖစ္ဘူး။ ေန႔ရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြဘာမွျဖစ္လို႔မျဖစ္ဘူး။

ေန႔ရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြက ရႈိင္းကိုျပန္ျမင္မွျဖစ္မယ္။

ေန....ေန....။

ရင္ဘတ္ထဲကတစာစာေအာ္ေခၚရင္း ခြဲစိတ္ခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ပထမဆုံးျမင္လိုက္ရတာက ဒယ္ဒီ။

ဒယ္ဒီ့ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲခါင္းတိုး၍ ငိုရႈိက္ေနသူက ရႈိင္းမျမင္ခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ သို႔မဟုတ္ အခ်စ္ရဆုံးရဲ႕ အခ်စ္ရဆုံးသူ။ သို႔မဟုတ္ ေန႔ရဲ႕ေမေမ ၊ ရႈိင္းရဲ႕မိေထြးေတာ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ဘဝဆိုတာမ်ိဳးက မျဖစ္ခ်င္တာေတြအၿမဲျဖစ္ေနၾကရတယ္မဟုတ္လား။

မဆုံခ်င္လဲ မရသလို၊ မပတ္သက္ခ်င္လဲမရ။

အခုလိုမ်ိဳးဘဝေတြေပါ့။

ရႈိင္းကိုျမင္ေတာ့ ဒယ္ဒီက ေမာ့ၾကည့္သည္။

" ရႈိင္းနား "

" ေန႔ အေျခအေနကဘယ္လိုလဲ ......ဒယ္...ဒီ"

ႏႈတ္ကမနည္းအားစိုက္ၿပီးေခၚလိုက္တဲ့နာမည္ရယ္ပါ။ ဒယ္ဒီ့ကိုေန မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္ခဲ့တာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား၊ ၿပီးေတာ့ ဒယ္ဒီလို႔မေခၚျဖစ္ခဲ့တာ။သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕မာနေတြကို ခဝါခ်ထားျခင္းသည္ကား ေန ဆိုေသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးတည္းအတြက္သာျဖစ္ခဲ့သည္။

" ရႈိင္းေလးရယ္ သမီးေလးကိုကယ္ပါအုံး"

ဒယ္ဒီ့ရင္ခြင္ထဲကေန ရႈိင္းဖက္လွည့္ေျပာလာေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ရႈိင္း ဘယ္လိုအင္အားေတြတုံ႔ျပန္ရမလဲ။ ေမတၱာနဲ႔လား၊ ဥေပကၡာနဲ႔လား။

သို႔ေသာ္ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေႂကြးေနေသာ ထိုမ်က္ႏွာတို႔ကို ရႈိင္းဥေပကၡာမျပဳႏိုင္ခဲ့။

မတ္တပ္ရပ္ေနသာေအျခအေနကေန ထိုင္ခ်ၿပီး‌ ေဒၚအိ‌‌ေျႏၵကိုေပြ႕ဖက္လိုက္သည္။ ဒီခံစားခ်က္ကဘယ္လိုမွန္းမသိ။ ကိုယ့္မိခင္ကိုစိတ္ဆင္းရဲကိုယ္ဆင္းရဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူကို ေထြးေပြ႕ေနရတဲ့အျဖစ္။

ရႈိင္းရဲ႕ဘဝတစ္ခုလုံး မိတကြဲဖတကြဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့အဓိကတရားခံကို ေထြးေပြ႕ေနရတဲ့အျဖစ္။ ဆုေလးရဲ႕ ငိုသံေတြကိုၾကားေနတာေတာင္ ရယ္ေနတတ္ခဲ့တဲ့မာမီ့ဘဝကို ျပန္ေတြးမိခဲ့ရင္ေလ.....။

လက္ညႇိဳးထိုးစရာမရွိသလို သက္ေသျပစရာလဲမရွိတဲ့ လူသတ္လက္နက္နဲ႔ မာမီ့ကိုသတ္ခဲ့တဲ့ သူေလ။

သို႔ေသာ္ ရႈိင္းခ်စ္မိခဲ့သူဟာ ထိုသူရဲ႕သမီးျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းေတြမွာေလ။

" မငိုပါနဲ႔ အန္...တီ"

ဘယ္ေသာအခါမွမသုံးခဲ့ဖူးေသာနာမ္စားေလး တစ္လုံးရယ္ပါ။ ရႈိင္းဟာအၿမဲတမ္း အ႐ိုင္းအစိုင္းတစ္ေယာက္လိုျပဳမူဆက္ဆံခဲ့ျခင္းေတြနဲ႔အသားက်ေနခဲ့တာမဟုတ္လား။

ရႈိင္းအေတြးစတို႔က ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြနဲ႔အတူ လႈိက္ကနဲႂကြတက္လာလိုက္ နစ္ဝင္သြားလိုက္ျဖစ္ေနေလသည္။

××××××××××

‌"ရွင္ ဘာလို႔အဲ့မိန္းမနဲ႔ေတြ႕ေနတာလဲ ရွင္တို႔ေဖာက္ျပန္ေနတာမလား"

ဒယ္ဒီ့ကိုမာမီကေအာ္ေနေသာ ေအာ္သံေၾကာင့္ ရႈိင္းတိုင္ေထာင့္ကေနရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ မာမီ့မ်က္ႏွာသည္ေဒါသတႀကီးရွိလွသည္။ ဒယ္ဒီကေတာ့ မာမီ့ကိုစိတ္ပ်က္ေနတဲ့အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေနသည္။

" ေမေလး မင္းကကြာ မဟုတ္တာေတြ ဘာလို႔လိုက္စြပ္စြဲေနရတာလဲ ၊ ၿပီးေတာ့ သန႔္ နဲ႔ကိစၥကိုလည္း မင္းကိုအားလုံးေျပာျပထားၿပီးသားေလ၊ အခုသြားေတြ႕တာကလဲ အလုပ္ကိစၥနဲ႔လို႔ေျပာၿပီးၿပီေလ"

" အို မသိဘူး ရွင္တို႔ကအရင္ကတည္းကရည္းစားေဟာင္းေတြမဟုတ္လား၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္အၾကည့္ခ်င္းဆိုက္ခ်င္ဆိုက္ေနၾကမွာေပါ့"

" ေမေလး ၿပီးခဲ့တာေတြျပန္ျပန္မေဖာ္ပါနဲ႔ေတာ့လည္း မင္းလဲကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး"

အဲ့ဒီေန႔ကရႈိင္းေက်ာင္းကျပန္လာတဲ့ေန႔။ မာမီနဲ႔ဒယ္ဒီတို႔ပထမဆုံးအႀကိမ္ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္စကားမ်ားၾကတဲ့ေန႔ပါပဲ။

ထိုေန႔ကပထမေန႔။

ေနာက္ေန႔ေတာ့ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ေအာ္ဟစ္သံေပါင္းမ်ားစြာ....

"ရွင္တို႔ကိုအတူတြဲလ်က္ေတြ႕ျပန္ၿပီ"

" အလုပ္ကိစၥ၊ လူမႈေရးကိစၥေတာင္ မေတြ႕ရေတာ့ဘူးလား ေမေလးရယ္"

" ရွင္တို႔က အခ်စ္ေဟာင္းေတြေလ"

"ေမေလး မင္းစကားေတြက ေစာ္ကားေနသလိုပဲေနာ္"

ဒုတိယအႀကိမ္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ မာမီနဲ႔ဒယ္ဒီတိုက္ပြဲကျပင္းထန္လာေနသည္။

"မင္းငါ့သိကၡာကိုမေစာ္ကားနဲ႔"

ဆိုေသာ ဒယ္ဒီ့ရဲ႕ေအာ္ဟစ္သံေတြ

" ရွင္ေန႔တိုင္း ရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ခ်ိန္းေတြ႕ေနတယ္ ဆိုေသာမာမီ့စြပ္စြဲသံေတြ"

ရႈိင္းအတြက္‌ေန႔ရက္တိုင္းကစိတ္ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္မရွိ။ မာမီကဆုေလးကိုယ္ဝန္အရင့္အမာႀကီးနဲ႔မို႔ အျပင္မထြက္ျဖစ္တဲ့ေန႔မ်ားလာသလို၊ ဒယ္ဒီကလည္း တစ္ရက္တစ္ရက္ အိမ္ျပန္မလာတဲ့ရက္ကမ်ားေနေလသည္။

တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္မွာမေနခ်င္။ ထြက္ေျပးပစ္ခ်င္သည္။ သို႔မဟုတ္ သတ္ေသပစ္ခ်င္သည္။ ဒယ္ဒီျပန္လာလွ်င္ မာမီနဲ႔အၿမဲတမ္း ရန္ျဖစ္ေလ့ရွိတာမို႔ ထိုဆူညံသံေတြမၾကားမိေစဖို႔ ဒယ္ဒီျပန္မလာပါေစနဲ႔လို႔ဆုေတာင္းရတဲ့ေန႔ေတြကခပ္မ်ားမ်ားရယ္။

သို႔ေသာ္ အထူးျခားဆုံးတစ္ေန႔ကိုေတာ့ ရႈိင္းမွတ္မိပါေသးသည္။

ထိုေန႔က ဆုေလးကိုေမြးသည့္ေန႔။ အိမ္မွာ အန္တီမိုးလည္းမရွိ။ ရႈိင္းကေက်ာင္းကေနျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မာမီ့ေအာ္သံၾကားတဲ့အတြက္အေပၚေျပးတက္လာခဲ့သည္။

မာမီသည္ ဗိုက္နာေၾကာင္း ရႈိင္းကိုေအာ္ေျပာသည္။

" မာမီ .... မာမီ....ဗိုက္နာလို႔လား ေဆးေသာက္မလို႔လား "

" ရႈိင္း .....မာမီ့ကိုေဆး႐ုံကိုဖုန္းဆက္ေပး မာမီ ကေလးေမြးဖို႔ဗိုက္နာတာ"

ရႈိင္းၾကားၾကားခ်င္းေျခေတြလက္ေတြတုန္ယင္ေနသည္။ ဘာလုပ္ရမည္မသိ။ သို႔ေသာ္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာေတာ့ ဖုန္းေခၚရမည္ဆိုေသာအသိက လႈပ္ႏိုးေနသည့္အတြက္ ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး ေဆး႐ုံကိုဖုန္းဆက္ခဲ့သည္။

ထိုေန႔ညက ဒယ္ဒီေရာက္မလာခဲ့ပါ။ ဆုေလးကို ဘယ္ရက္ေမြးမယ္ဆိုတာေတာင္ ဒယ္ဒီဟာ သတိထားမိခဲ့ပုံမေပၚ။

ဆရာဝန္ေတြေမးသမွ် ၁၂ ႏွစ္သမီးအ႐ြယ္

ရႈိင္းကသာဒိုင္ခံေျဖခဲ့ရသည္။ အန္တီမိုးေရာက္လာမွသာ ရႈိင္းရဲ႕ခုန္ေနေသာ ႏွလုံးတို႔က ရပ္တန႔္သြားသည္။

မာမီသည္ ထိုေန႔က အိပ္ေပ်ာ္ဟန္မတူ။

ဒီေလာက္ ပင္ပန္းထားတာေတာင္ မာမီဟာ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္မေပ်ာ္တာကို ရႈိင္းသတိထားမိခဲ့သည္။

ေနာက္တေန႔ ။ ရႈိင္းမေမ့ႏိုင္ေသာေန႔။

မာမီ ရွိရာကို ဒယ္ဒီေရာက္လာသည္။ တစ္ေယာက္ထဲေတာ့မဟုတ္။

အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူျဖစ္သည္။

မာမီသည္ ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ေဘးနားေတြ႕သမွ် ပစၥည္းေတြနဲ႔ဒယ္ဒီ့ကိုေကာက္ေပါက္ေအာ္ဟစ္ေတာ့သည္။ ရႈိင္းပင္မာမီ့ကိုလန႔္ဖ်တ္သြားသည္။

"ရွင္ထြက္သြား လူယုတ္မာ၊ ရွင့္မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ခ်င္ဘူး၊ ရွင့္ကိုကြၽန္မ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ပို႔ထားတယ္ေလ"

"မဟုတ္ဘူး ေမေလး"

" ရွင္ထြက္သြား၊ ထြက္သြား တသက္လုံးျပန္မလာခဲ့နဲ႔"

မာမီ့ေအာ္သံသည္ ေဆး႐ုံကိုလႊမ္းသြားသည့္ႏွယ္။ မာမီသည္ ေတြ႕သမွ်ပစၥည္းေတြနဲ႔ ဒယ္ဒီ့ကို လွမ္းေပါက္သည္။

" ရွင္ထြက္သြားမလား၊ ကြၽန္မ ကိုယ္ကြၽန္မ သတ္ေသလိုက္ရမလား"

ထိုစကားသံၾကားၾကားခ်င္း ရႈိင္းရင္ဘတ္ေတြတဒိတ္ဒိတ္ခုန္လာသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဒယ္ဒီ့အေရွ႕ကိုေျပးၿပီး ဒူးေထာက္လိုက္သည္။

" ဒယ္ဒီ ေက်းဇူးျပဳ၍ ထြက္သြားေပးပါ ရႈိင္းဘဝမွာ မာမီမရွိလို႔မျဖစ္ဘူး"

ဒယ္ဒီသည္ မာမီ့ကိုနာနာၾကည္းၾကည္းၾကည့္သြားတာ ရႈိင္းမွတ္မိသည္။

" မင္းဟာတကယ္ကို မေကာင္းတဲ့မိန္းမပဲ ငါ့သိကၡာ၊ ငါ့မာနေတြကိုအႀကိမ္ႀကိမ္ထိပါး‌ေစာ္ကားတဲ့အျပင္ငါ့သမီးရဲ႕အေရွ႕မွာေတာင္ ငါ့ကိုေစာ္ကားလိုက္တာပဲ"

ထိုေန႔ကထြက္သြားေသာဒယ္ဒီ့ေက်ာျပင္ဟာ ဒယ္ဒီနဲ႔ရႈိင္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံး သားအဖဆက္ဆံေရးပါပဲ။ ဒယ္ဒီျပန္မလာေတာ့တဲ့ေနက္ပိုင္းမွာ မာမီတစ္ေယာက္ ေသြးႏုသားႏုနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္စားမဝင္နဲ႔ မူမမွန္တဲ့စကားေတြ ေျပာလာကတည္းက အိမ္ရဲ႕တာဝန္ဟာ ရႈိင္းအေပၚမူတည္ခဲ့တာ ဒီေန႔တိုင္ပါပဲ။

အခုေတာ့ထိုေန႔ကအတူပါလာေသာ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕သမီးဟာ ရႈိင္းခ်စ္ရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ တစိမ္းလူသားတဲ့။

ဒီဟာကမရက္စက္လြန္းဘူးလား။

××××××××

ည (၈) နာရီ ။

ခြဲစိတ္ခန္းတံခါးႀကီးကပြင့္လာသည္။ ထိုအထဲက တြန္းလွည္းနဲ႔ပါလာသူက ရႈိင္းရဲ႕ ဘဝ။

မ်က္ႏွာျပင္ကိုပတ္တီးေတြနဲ႔စည္းေႏွာင္ထားတဲ့အတြက္ မ်က္ႏွာျပင္ေလးေတာင္ျမင္ခြင့္မရွိ။

" ကားမွန္ကြဲစေတြ မ်က္လုံးထဲ စိုက္ဝင္သြားတဲ့အတြက္ လူနာနဲ႔မ်က္ဝန္းေတြျပန္ျမင္ႏိုင္၊ မျမင္ႏိုင္ဆိုတာေတာ့ ကံတရားလို႔ေျပာရမွာပါပဲ" တဲ့လား။

ရႈိင္းရဲ႕ေျခလွမ္းတို႔သည္ တုန္ယင္ေနသည္။ အခ်စ္ဆုံးအမ်ိဳးသမီးကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ ဆုံးရႈံးခဲ့ရဖူးသူအတြက္ ဒုတိယအႀကိမ္ အခ်စ္ရဆုံးသူစိမ္းကို ဆုံးရႈံးရဖို႔ အင္အားမရွိ။

ဒါဟာ ကံၾကမၼာလား။

လူေတြေျပာေျပာေနၾကတာက အလုပ္သည္ကံ၊ ကံသည္အလုပ္ဆို။

အခုေတာ့ ကံတရားအတိုင္းပဲတဲ့လား။

တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီးကို အုပ္စိုးတာ ႀကိဳးစားမႈေတြမဟုတ္ဘူး၊ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြမဟုတ္ဘူးပဲ။

ဘာတဲ့ .....

ကံပါပဲတဲ့လား။