"မဟာ"

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာငိုေနေသာမဟာ့ကို ျမတ္နဲ႔ျပည့္ျပည့္ကေျပာစရာစကားမရွိေတာ့။ေမးလို႔လည္းမရ။ ငိုေနၿပီးရင္းသာငိုေနျပန္သည္။ ျပည့္ျပည့္က မဟာ့ေက်ာေလးကိုပြတ္သပ္ေပးေနသည္။ ဘာကိစၥမွန္းမသိေပမဲ့ မဟာေတာ္ေတာ္ခံစားေနရလို႔ဆိုတာနားလည္ပါသည္။ မဟာဆိုတာေတာ္႐ုံငိုတတ္သည္မဟုတ္ဘဲ စိတ္မာၿပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ေကာင္မေလးမဟုတ္လား။အခုေတာ့ ရႈိက္ႀကီးတင္ငိုေနသတဲ့လား။

"ငါ႐ူးေနၿပီလားမသိဘူးဟာ"

ရႈိက္ႀကီးတင္ငိုေနရာမွ႐ုတ္တရက္စကားထေျပာလာေသာမဟာရယ္ပါ။

"မဟာ နင္ေျပာျပလို႔ရရင္ငါတို႔ကိုေျပာျပပါလား နင္ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာငါတို႔ဝိုင္းစဥ္းစားေပးလို႔ရတာေပါ့"

ျပည့္ျပည့္ရဲ႕စကားကိုျမတ္ကေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ေခါင္းၿငိမ့္သည္။မဟာကငိုတာခဏရပ္ၿပီး

" ငါေလ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ေနမိတယ္ဆိုရင္နင္တို႔ယုံၾကမွာလား"

"မိန္းမတစ္ေယာက္ကို?"

ျမတ္ကနားမလည္သလိုမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ျပည့္ျပည့္ကိုၾကည့္သည္။ မဟာကဘယ္အခ်ိန္မ်ားမိန္းမတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိသြားသလဲ။

ၿပီးေတာ့မဟာက မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မဲ့လူလား။

" နင္တကယ္ေျပာေနတာလားမဟာရယ္"

"ျမတ္ရယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ငါငိုေနပါ့မလားသူငယ္ခ်င္းရယ္ အခ်စ္ကငါ့ကို႐ူးသြပ္ေစၿပီလားမသိပါဘူး"

ျမတ္ကငိုၿပီးလာဖက္ေတာ့ျမတ္ကလည္းမဟာ့ကိုျပန္ဖက္ထားေပးလိုက္သည္။

" ဟုတ္ၿပီ မဟာ အဲ့ဒီသူကဘယ္သူလဲ ဘယ္ကလဲ ငါတို႔ေတာင္မသိတဲ့အေတာအတြင္းမွာ နင္ကသူ႔ကိုဘယ္အခ်ိန္မွာေတြ႕ၿပီးခ်စ္လိုက္တာလဲ ၊ ၿပီးေတာ့ နင္ကမင္းခန႔္နဲ႔တြဲေနတာလို႔ပဲငါတို႔ကလက္ခံထားတာေလ"

ျပည့္ျပည့္ရဲ႕စကားအဆုံးမွာမဟာကရင္ထဲကလႈိက္တက္လာေသာဝမ္းနည္းမႈေတြနဲ႔အတူငိုခ်လိုက္ျပန္သည္။

" ငါသူ႔ကိုအရမ္းခ်စ္ေနမိၿပီထင္တယ္၊ အစကငါသတိမထားမိဘူး ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုတျခားတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲလ်က္ေတြ႕တာဆိုရင္ေတာင္ ငါအရမ္းသဝန္တယ္၊ သူတျခားတစ္ေယာက္နဲ႔အတူရွိတိုင္း ငါ့ရင္ထဲကိုဆူးနဲ႔ထိုးစိုက္ေနသလိုပဲ တဆစ္ဆစ္နဲ႔နာတယ္ ငါ ....ငါ ကသူ႔ကိုမရႏိုင္ဘူးဆိုတာသိပါတယ္ဟာ"

မဟာကငိုေနျပန္သည္။ အခ်စ္ဆိုတာဘာတဲ့မ်ားလဲ။မဟာ့အျဖစ္ကဘာနဲ႔တူေနသည္မသိ။ မစခင္ကတည္းက အဆုံးကိုသိေနတဲ့ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္မွာ ဗီလိန္အျဖစ္ဝင္ကေနရသလို။ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အတြက္ေနရာမရွိတဲ့အရပ္တစ္ခုမွာခိုလႈံခြင့္လိုခ်င္ေနသည့္လူတစ္ေယာက္လို။

အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ။ ေငးၾကည့္ေနရျခင္းေတြလား။

လြယ္လိုက္တာ ေငးၾကည့္ေနရျခင္းတဲ့။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို မပိုင္ဆိုင္ရဘဲေငးၾကည့္ေနရတာကိုလူတိုင္းလုပ္ႏိုင္မယ္ထင္လို႔လား။ မပိုင္ဆိုင္ရလည္းျဖစ္တယ္လို႔ဘယ္သူေတြကမ်ား ေျပာခဲ့ၾကသလဲကြယ္။ ဟင့္အင္း မဟာပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။

ရင္ဘတ္ထဲမွာ႐ုတ္တရက္လွစ္ဟာသြားတဲ့ခံစားခ်က္ေတြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဆိုးလိုက္သလဲ ကိုယ္တိုင္သာအသိဆုံးပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ပန္းေတြကို ေငးၾကည့္ေနရျခင္းနဲ႔သာသူ႔အလွေတြကိုခံစားႏိုင္ေပမဲ့ အခ်စ္ဆိုတာအလွၾကည့္‌ေနရမဲ့ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္ေတာ့လိုခ်င္တယ္၊ၿပီးေတာ့ ယုယုယယနမ္းရႈိက္ခ်င္တယ္။

အခုကမဟာ့မွာအဲ့လိုအခြင့္အေရးေတြရွိေသးလို႔လား။

ရပ္ၾကည့္ေနရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ဆက္သြားလိုက္ရမွာလားမဟာမသိ။

"ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့လူမွာ ခ်စ္ရတဲ့လူရွိတယ္၊ သူက အဲ့ဒီမိန္းမကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ ၊ သူခ်စ္တဲ့မိန္းမကိုအေရးေပးတိုင္း သူ႔ကိုမနာလိုသလို သူခ်စ္တဲ့မိန္းမကိုလည္း သူ႔အနားမရွိေနေစခ်င္ဘူး ။ အို...ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူ႔ကိုတစ္ေယာက္ထဲေနေစခ်င္ေနတာ"

"ေသခ်ာလို႔လားမဟာရယ္ သူ႔မွာခ်စ္သူရွိတယ္ဆိုတာ"

"၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကိုေသခ်ာပါတယ္ဟာ"

ျမတ္ကသက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ မဟာ့လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ၿပီး

" ၉၉ ဆိုတာ ရာႏႈန္းျပည့္မွမဟုတ္ေသးတာမဟာရယ္ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းက်န္ေနေသးတယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာရွိေနသေ႐ြ႕နင္မရႈံးေသးဘူး အခ်စ္ဆိုတာကံတရားလိုပါပဲ ၊ ဖူးစာဆိုတာ ဦးရာတဲ့ နင္ဦးရင္နင့္ဖူးစာေပါ့ ေငးၾကည့္မေနပါနဲ႔သူငယ္ခ်င္းရယ္ ႀကိဳးစားလိုက္ပါ နင့္မွာႀကိဳးစားခြင့္ရွိပါတယ္ နင္က မိန္းကေလးခ်င္းႀကိဳက္တဲ့လူဆိုရင္ေတာင္ နင့္ဖက္မွာ ငါတို႔အၿမဲရွိေနမယ္"

မဟာငိုေနတာကိုရပ္လိုက္ၿပီးအေဝးတစ္ေနရာကိုလွမ္းေငးလိုက္သည္။

ၾကယ္ေတြကိုေရတြက္မိခဲ့ရင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔လူေတြေတြးမိၾကသလိုမ်ိဳးခံစားခ်က္နဲ႔ အခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳးက ႏွလုံးသားကဝန္ခံလိုက္မိပုံရယ္ေလ။

မဝန္ခံခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရိပ္မိေပမဲ့ ဖုံးကြယ္ထားၿပီးသာေနမည္ဟုဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူကိုကိုယ္မပိုင္ဆိုင္ရမွာေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ေနေတာ့ သူမ်ားပိုင္ဆိုင္သြားမွာမ်ိဳးလည္း မလိုလား။ မဟာ့စိတ္ထဲမွာတစ္ခါမွ မဝင္ဖူးေသာအေတြးစိတ္ေတြဝင္လာျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ အခ်စ္တစ္ခုအတြက္နဲ႔မေတြးသင့္ဟု ျပန္ေတြးေနမိသည္။

ဒါေပမဲ့ လုပ္ၿပီးခဲ့ၿပီလား လုပ္ခ်င္ေနတာလား မဟာမသိ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မဟာခ်စ္တဲ့သူရဲ႕အနားမွာ သူခ်စ္တဲ့လူကိုရွိမေနေစခ်င္တာကေတာ့မဟာ့အတၱရယ္ပါ။

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူခ်စ္တဲ့မိန္းမကိုသာ မဟာသူ႔အနားက အၿမဲဆြဲေခၚၿပီး သူတို႔ကိုေဝးေနေစခ်င္မိ၏။

သို႔ေသာ္ ထိုမေကာင္းတဲ့အေတြးမ်ိဳးအတြက္ပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အေတာ္ရွက္ေနရျပန္သည္။

မဟာငိုခ်င္တာပဲသိတယ္။

×××××××××××

"တီ တီ တီ တီ"

ရႈိင္းရဲ႕ဖုန္းကျမည္ေနသျဖင့္ေနကစားပြဲေပၚကေနလွမ္းယူေပးလိုက္သည္။ ရႈိင္းကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လုံးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ေနကဘယ္သူဘယ္ဝါဆက္တယ္ရယ္လို႔ရႈိင္းဖုန္းကိုမစစ္ၾကည့္‌ေတာ့ဘဲေပးလိုက္သည္။ရႈိင္းကလည္း ဖုန္းကိုအာ႐ုံမရသလိုဟန္ျဖင့္လွမ္းယူၿပီး

" ဟဲလိုေျပာပါ"

" ......."

" ဒယ္ဒီ!!!!!"

ရႈိင္းရဲ႕ခပ္ဆတ္ဆတ္အသံေၾကာင့္ ေန႐ုတ္တရက္လန႔္သြားသည္။ အန္ကယ္လ္ဖုန္းဆက္ဟန္တူပါသည္။ ရႈိင္းဘယ္လိုေပါက္ကြဲေတာ့မလဲဆိုတာ ေနႀကိဳျမင္ေနသည္။ ေနေတာ့ေခါင္းႀကိဳက်ိန္းေနသည္။

" ဒယ္ဒီ သမီးဆီဘာလို႔ဖုန္းဆက္တာလဲ သမီးမႀကိဳက္ဘူး ေနာက္မဆက္နဲ႔"

ေျပာၿပီး‌ဖုန္းကိုဆတ္ကနဲပိတ္ပစ္လိုက္သည့္ရႈိင္းရယ္ပါ။ ရႈိင္းကဖုန္းကိုပိတ္ပစ္ၿပီး ေန႔ဆီေဒါသတႀကီးနဲ႔လွည့္ၾကည့္သည္။

" ဒယ္ဒီ့ကို ဖုန္းနံပါတ္ေနေပးတာမလား"

ေနမ်က္ခုံးတြန႔္သြားသည္။ ေနမေပးလိုက္ရ႐ိုးအမွန္ပါ။

" ႀကံႀကီးစည္ရာရႈိင္းရယ္ အန္ကယ္လ္နဲ႔ေနဆိုတာလည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခ်ိန္ေတာင္ခပ္ရွားရွားရယ္ ရႈိင္းလဲသိရက္နဲ႔"

"ဒယ္ဒီ့ဖုန္းကိုဘေလာ့ပစ္မယ္"

ေနသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ၿပီးေတာ့ရႈိင္းထိုင္ေနရာကိုသြားလိုက္ၿပီးရႈိင္းဖုန္းကိုဆြဲယူေနရာကိုသြားလိုက္ၿပီးရႈိင္းဖုန္းကိုဆြဲယူလိုက္သည္။

" ရႈိင္းရယ္ အားလုံးကိုေမ့ပစ္လို႔မရဘူးလား အခုခ်ိန္မွာေနတို႔အားလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေနလို႔ရေနၿပီပဲကို ၿပီးေတာ့အရာအားလုံးကလည္း သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူပဲေလ "

" မရဘူးေန တို႔ကိုတရားလာမခ်နဲ႔ ဒီဇာတ္လမ္းမွာေပ်ာ္႐ႊင္စရာဇာတ္သိမ္းဆိုတာမရွိေစရဘူး"

"ရႈိင္း"

ေနအသားကုန္ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ ရႈိင္းရဲ႕အၿငိဳးႀကီးမႈေတြကေန႔ရင္ကိုဓားနဲ႔ထိုးေနသည့္ႏွယ္။

" ဟုတ္ၿပီ တကယ္လို႔ေပ်ာ္႐ႊင္စရာမဟုတ္တဲ့ဇာတ္သိမ္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေန႔ကိုဆုံးရႈံးရမယ္ဆိုရင္ေရာ....."

" ေန"

ရႈိင္းရဲ႕ေအာ္သံသည္ဟိန္းသြားသည္။ မ်က္ႏွာေတြနီျမန္းၿပီးေဒါသေတြထြက္ေနသည္။

" ဟာ .... သြားကြာ ေတာက္"

စားပြဲေပၚကကြန္ပ်ဴတာကို႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္သည့္ရႈိင္းရယ္ပါ။ ေနက ဘာမွမေျပာဘဲမသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။ ရႈိင္းကအျပင္ဖက္သို႔ထြက္သြားသည္။ ေနကရႈိင္းရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး

"ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်င္ၿပီရႈိင္းရယ္"။