《သူပိုင်တဲ့အရာ ၊ သူပိုင္တဲ့အရာ (Uni+Zaw)》Part 14 (uni)
Advertisement
ရှိုင်းတစ်ယောက်ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတာကြည့်ပြီး မဟာမျက်စိနောက်နေသည်။ ရှိုင်းသည်ဖုန်းကိုထုတ်လိုက် ပိတ်လိုက်၊ တစ်ချက်တစ်ချက် တောက်ခေါက်လိုက်နဲ့ ဘေးကကြည့်နေရတာ အတော်ကြည့်ရဆိုးနေသည်။
တကယ်ဆို မဟာ့ကိုဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ဆိုင်ကိုအရေးကြီးလို့ခဏလာပေးပါဆိုလို့မဟာရောက်လာရတာလေ။ အခုတော့မဟာ့ကိုအဖက်လည်းမလုပ်သူ့ဘာသာထိုင်လိုက်ထလိုက်ဖြစ်နေသည်။မဟာမနေနိုင်တော့ဘဲ
" ရှိုင်း မဟာရောက်နေတာ မိနစ်၂၀ လောက်ရှိပြီ မဟာ့ကိုအခုထိဘာတစ်ခွန်းမှမဟသေးဘူးနော်"
မဟာကစိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ပြောချလိုက်တော့ ရှိုင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားပြီး မဟာ့ကိုလှည့်ကြည့်လာသည်။
"ဟာ မဟာက ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"
Shit။ သေလိုက်ပါတော့ မဟာမေတ္တာရယ်။ သူ့ဘာသာခေါ်ပြီးဘယ်လိုရောက်နေတာလဲဆိုတော့ မဟာတော်တော်စိတ်ပေါက်လာသည်။
"ရှိုင်း လူကိုစော်ကားတာတွေတော်တော်များနေပြီနော် ဒီတစ်ခါနောက်ဆုံးဖြစ်မှာပါဆိုတဲ့အတွေးတွေနဲ့ ရှိုင်းကိုသည်းခံခဲ့တာများနေပြီ အခုလည်းမဟာ့ကိုသိက္ခာချနေသလိုပဲ"
ရှိုင်းသည်မဟာပြောတာကိုလဲနားမဝင်သည့်နှယ် သူ့ဘာသာသူ့ဖုန်းကိုသာအာရုံရောက်နေသည်။
တောက်။
ဘယ်လောက်တောင်မုန်းစရာကောင်းလဲမိန်းမလဲ။
"ရှိုင်း မဟာပြန်တော့မယ်"
ရှိုင်းကမကြားသလိုပင်။ မဟာဒေါသသံနှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒီရှိုင်းနား"
"မဟာမေတ္တာ Please တို့ကိုအာရုံမနောက်ပါနဲ့လား ကျေးဇူးပြုပြီးတောင်းဆိုတာပါ"
ဘာရယ်။ အာရုံနောက်တယ်တဲ့လား။ မဟာနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာမဲ့လိုက်သည်။ မဟာကိုကျောပေးလျက်ရပ်နေသော ရှိုင်းရဲ့လက်မောင်းကို ဒေါသတကြီးဆွဲလှည့်ကာမျက်နှာချင်းဆိုင်အောင်လုပ်လိုက်သည်။ ရှိုင်းရဲ့လက်တစ်ဖက်သည် ဒေါသတကြီးနဲ့ အပေါ်မြှောက်တက်သွားသည်။
"ဟာ..... မင်း"
"ရှိုင်းဘာလုပ်တာလဲ"
ရုတ်တရက်တံခါးပွင့်သွားပြီး မမနေကိုမြင်လိုက်ရသည်။ မမနေက ပြေးလာပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော မဟာ့ကိုယ်လေးက်ုဖက်ထားပေးသည်။ မဟာ့ခေါင်းလေးက မမနေရဲ့ရင်ခွင်ထဲရောက်နေသည်။
ရှိုင်းသည် သူ့လက်ကိုပြန်ချလိုက်ပြီး သတိဝင်လာသည့်နှယ်။
"ဆောရီးမဟာ တို့တောင်းပန်တယ်"
"နေ...... တို့နဲ့စရင်းရှင်းစရာရှိတယ် သူ့ကိုလွှတ်လိုက်တော့"
" ရှိုင်းနောက်မှပြောလို့မရဘူးလား အခုကလေးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးအုံး"
"နေ....... တို့ဘယ်လောက်စိတ်တိုနေသလဲနေသိတယ်နော် သူ့ကိုဖက်ထားတာ နေလွှတ်လိုက်"
နေကပြဿနာမဖြစ်ချင်၍လွှတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီ.…... ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုပြန်ပို့လိုက်အုံး"
"သူ့ဘာသာလာတာတို့ခေါ်တာမှမဟုတ်"
"ဘာရယ်... ဒေါ်ဒီရှိုင်းနား ရှင်....."
မဟာကဆွေ့ဆွေ့ခုန်သွားသည်။နေက နားမလည်နိုင်စွာကြည့်နေသည်။ သို့သော် ကောင်းသည်ဆိုးသည်မပြောဘဲ
" ကလေး ဒီကိုဘာနဲ့လာခဲ့တာလဲ"
" ကားငှားလာခဲ့တာမမနေ"
မမနေကရှိုင်းဖက်လှည့်ပြီး
"ရှိုင်း ...... ကားစီစဉ်ပေးလိုက်လေ သူပြန်ဖို့"
ရှိုင်းရဲ့မှုန်သုန်နေသောမျက်နှာထားက စားတော့မည့်ဝါးတော့မည့်နှယ်။ ဖုန်းထုတ်ပြီးကားပြင်ထားရန် မှာကြားပြီးမှ
"အောက်မှာအဆင်သင့်လုပ်ထားပြီ"
ထိုစကားကြားကြားချင်းမဟာကသူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကိုကိုင်ကာချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားသည်။ နေ.....တားလိုက်ချိန်တောင်မရလိုက်။
ရှိုင်းကခါးထောက်ပြီး မျက်နှာကရှုံ့မဲ့နေသည်။ ပြီးမှနေ့ဖက်လှည့်ကာ
" နေ....... မင်းဖုန်းထုတ်လိုက်စမ်း ပြီးတော့ ကြည့်လိုက်စမ်း"
နေသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နေတွေ့ပါသည်။ ဖုန်းခေါ်ထားတာ အခါ၅၀ ကျော်နေပြီဆိုတာ မကိုင်ချင်လို့ပစ်ထားလိုက်ခြင်းရယ်ပါ။ မနက်က ရှိုင်းဆီလာခါနီးမေမေက ရုတ်တရက်ခေါင်းမူးသည်ဟုဆို
သဖြင့် ဆေးခန်းလိုက်ပို့ပေးနေရ၍ ရှိုင်းဆီချိန်းထားသည့်အချိန်မှာရောက်မလာနိုင်။
ဖုန်းတွေတဂွမ်ဂွမ်ဆက်နေတာများဖုန်းကိုပင်အသံပိတ်ထားရသည်။သူဆက်တာကိုင်နေရင်ရစ်နေတာနဲ့ကိုနေစိတ်ညစ်နေရမယ်မဟုတ်လား။ရှိုင်းရစ်နေတာနဲ့ကိုနေစိတ်ညစ်နေရမယ်မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် မကိုင်ဘဲပစ်ထားလိုက်ခြင်းရယ်ပါ။
" တွေ့တယ် တမင်မကိုင်တာ"
"နေရပ်ဝန်း"
ရှိုင်းရဲ့အော်သံက ကျယ်လောင်နေသော်လည်းနေက မသိချင်ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။ရှိုင်းဟာတစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ နေနဲ့ပတ်သက်ရင်အနိုင်လိုချင်စိတ်တွေသိပ်များနေပြီမဟုတ်လား။
ရှိုင်းက နေ့ရဲ့ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းလာဆွဲကိုင်ပြီး
"ပြောစမ်း...... မင်းဘယ်ကောင်နဲ့သွားတွေ့နေတာလဲ ငါမင်းကိုသတ်မှာလို့ပြောထားပြီးသားနော်"
ရှိုင်းသည်ရုပ်လေးနဲ့မှမလိုက်၊ ထွက်သမျှစကားတိုင်းက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နှယ် ရင့်သီးလွန်းနေသည်။ နေစကားမများချင်၍ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
" နေရပ်ဝန်း မင်းအဲ့ကောင်တွေကိုဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်နဲ့သွားတွေ့တာလဲ"
"ရှိုင်း......ထစ်ကနဲရှိ သူတို့ကိုအပြစ်မြင်နေရအောင် သူတို့ကရောအချိန်ပြည့် နေ့ဆီလာနေတာမို့လား ရှိုင်းဟာလေ.....ကျစ်"
"အဲ့တာဆိုဘာလို့တို့ဖုန်းကိုမကိုင်တာလဲဖြေလေ"
"ကြိုက်တာထင်တော့ရှိုင်းရာ နေမဖြေချင်တော့ဘူး အခုအရမ်းလဲပင်ပန်းနေတယ် နေအိပ်ချင်တယ်"
"မအိပ်ရဘူး ငါမေးတာမဖြေမချင်းမအိပ်ရဘူး"
ထိုစဉ်နေ့ဖုန်းကမြည်လာသည်။ နေကကိုင်မလို့ရှိသေး ရှိုင်းကဆတ်ကနဲဆွဲကိုင်ပြီး ဖြေသည်။
တဖက်ကဘယ်သူဆိုတာနေမသိပေမဲ့
"ဒီမှာကျော်စွာ ငါနေရပ်ဝန်းမဟုတ်ဘူး .....ဒီရှိုင်းနား။ နေရပ်ဝန်းဆီဖုန်းမဆက်နဲ့တို့မကြိုက်ဘူး ။ အဆက်အသွယ်လဲမလုပ်နဲ့"
"ရှိုင်း...."
နေ........ရှိုင်းကိုတားချိန်မရလိုက်။ရှိုင်းကပြောချင်ရာပြောပြီးဖုန်းကိုချပစ်သည်။
နေ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ရှိုင်းရဲ့ပါးပြင်နုနုလေးကို လက်ဝါးလေးနဲ့ထိလိုက်သည်။ ရှိုင်းရဲ့လက်တစ်ဖက်က သူ့ပါးကိုကိုင်ထားသော နေ့လက်ကိုလာဆုပ်ကိုင် သည်။
နေ ကိုယ့်စိတ်ကိုကိုယ်လျှော့ချလိုက်သည်။ ရှိုင်းဟာ နေမလျှော့ချလျှင် အမြဲပြဿနာရှာနေမှာမဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ရှိုင်းကြောင့်ဘယ်သူ့ကိုမှမထိခိုက်စေချင်သလို ရှိုင်းအမှားတွေဟာလည်း အမြဲနေ့ကိုဦးတည်ပြီး ဖြစ်နေအုံးမှာပဲမဟုတ်လား။
ရှိုင်းကိုလဲဘယ်လိုအမှားတွေမှထပ်မကျူးလွန်စေ
ချင်တော့ပါ။
"ရှိုင်း ...... နေ့ရဲ့အဆိုးလေး"
နေကခြေဖျားထောက်ပြီးရှိုင်းနှုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်သည်။ ရှိုင်းရဲ့ဒေါသတို့ကချက်ချင်းပြေလျော့သွားသည့်နှယ်။နေ့ကိုချက်ချင်းပြန်နမ်းပြီး ခဏကြာတော့ ရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်ရှိုင်းကနေ့ကိုယ်လုံးလေးကိုစွေ့ကနဲချီလိုက်ပြီးရုံးခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်ချလိုက်သည်။
နေ့မျက်ဝန်းတွေကိုမှိတ်ထားလိုက်သည်။ နေ့အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်ချနေသောရှိုင်းရဲ့ လက်တွေကိုနေမငြင်းဆန်မိ။ ။ ရှိုင်းရဲ့အနမ်းတွေက နေ့ကိုယ်ပေါ်တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာရွေ့လျားနေသည်။
ဒီအနမ်းတွေမှာ အမုန်းတရားတွေပါနေလား ဆိုတာတော့ ......။
************
မဟာ့စိတ်ထဲမှာနေလို့မရ။ တစ်နေ့လုံးလည်း မဟာစိတ်တွေလေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ အခု ည ၁၂ နာရီထိုးနေတာတောင် မဟာအိပ်ချင်စိတ်နည်းနည်းလေးမှမဖြစ်။ နေ့လယ်ကအဖြစ်အပျက်အတွက် ရှိုင်းကိုစိတ်တိုပေမဲ့ မဟာကျေနပ်တာတစ်ခုက မမနေက မဟာ့ကိုကာကွယ်ပေးတာကို ကျေနပ်ပါသည်။
မဟာသူတို့ဆီကပြန်ခဲ့ရပေမဲ့ စိတ်တွေက ရှိုင်းဟာ မမနေကိုမဟာ့ကြောင့်နှိပ်စက်နေမလားလို့တွေးမိတိုင်းစိတ်မကောင်း။ မမနေကလည်း ရှိုင်းကိုဘာ ကြောင့်ဒီလောက်သည်းခံနေရသလဲမဟာနားမလည်နိုင်တော့။ ဖြစ်နိုင်လျှင် မမနေကိုရှိုင်းလက်ထဲကနေ ကယ်ထုတ်လိုက်ချင်သည်။ ရှိုင်းနှိပ်စက်နေတာတွေကိုမမနေကိုမခံစားစေချင်တော့။
ဒါပေမဲ့ မမနေနဲ့ရှိုင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးကဘာလဲဆိုတာ မဟာမှမသိသေးတာပဲ။
မဟာအတွေးတွေနဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ်ကားစက်သံကြားလိုက်သဖြင့် မဟာ့အတွေးတွေရပ်သွားသည်။ ၁၂ နာရီထိုးနေပြီမို့ မေမေလည်းအိပ်နေပြီထင်သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာထပြီး ဒယ်ဒီ့ကိုတံခါးဖွင့်ပေးဖို့ဆင်းလာခဲ့သည်။
သော့ယူပြီးတံခါးဖွင့်ပေးတော့ ဒယ်ဒီ့ကားမဟုတ်တဲ့ကားပေါ်ကနေဒယ်ဒီဆင်းလာသည်။ ဒယ်ဒီနဲ့အတူ ကားပေါ်မှလူတစ်ယောက်လည်းဆင်းလာပြီး
"သမီးရေ သမီးဒယ်ဒီက နည်းနည်းသောက်လာလို့ဦးစိတ်မချလို့လိုက်ပို့ခဲ့တာ "
မဟာ့ကိုပြောနေသောထိုလူကြီးကိုမဟာမြင်ဖူးသလိုလိုရှိပေမဲ့ရုတ်တရက်စဉ်းစားမရဖြစ်နေသည်။ ဒယ်ဒီကရယ်ပြီး
"ဒယ်ဒီသောက်တာကနည်းနည်းပါသမီးရယ် ကိုဒီက စိတ်မချလို့ဆိုပြီး အတင်းလိုက်ပို့မယ်ဆိုလို့"
"ဪ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်"
ဦးလို့သာခေါ်ရပေမဲ့ အင်မတန်နုပျိုလွန်းသောလူရယ်ပါ။ မဟာထိုလူကြီးကိုမြင်ဖူးသလိုလိုရှိသည်မှာသေချာပါသည်။ သို့သော်ဘယ်သူလဲအစဖော်မရ။
"ကဲ ကိုဒီရေ ကောင်းကောင်းပြန်ဗျာ"
"ဟုတ်ကဲ့ နောက်မှတွေ့မယ်ဗျာ"
ထိုလူကြီးပြန်သွားတော့ မဟာနဲ့ဒယ်ဒီအိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။မဟာသူ့ကိုသိသည်မှာသေချာပါသည်။ ရင်းရင်းနှီးနှီးကိုသိပါသည်။
Advertisement
- In Serial68 Chapters
My Vampire Ex
DISCLAIMER: This story contains mature topics that may be triggering to some. If you are easily offended/frightened of abortion, sex, abuse, and/or death this book is not for you. It was bad enough that she had to sell herself to a boarding house in order to settle her parents debt, but when her Vampire Prince ex tracks her down and buys her...things get interesting ;) Book 2 is on its way! Give it a read :)
8 110 - In Serial15 Chapters
The Ruined Monks of Rothfield Monastery
Erin is the youngest member of the dark monks; a supernatural brotherhood whose ultimate mission is to improve the dire circumstances of poor, war-torn villages using powers unique to each member. Or so he was led to believe. Erin, like his brothers, does not age, and that is, unfortunately, the only trait he shares with them. He cannot charm or compel like Woodrow, he cannot cast illusions like Knox, he was not swift like Swithin, not powerful like Blake. He was barely an assistant to his dear brother Wilbur, with his herbology and alchemy. He was told to lie low and make himself scarce. That is what he did. The dark monks temporarily reside in abandoned monasteries scattered around the country, feeding the poor and healing the sick, nurturing the monastic lands until it was fertile enough to raise crops and rear animals. As the years passed, they would leave these reformed, repopulated, self-sustaining monasteries and venture froth to help the next settlement. Yet, after years of toiling and quiet servitude, Erin notices that people and the country itself are declining. The villagers look gaunt, the once-lush soil now barren and cracked. He begins to feel disheartened, thinking that their mission is proving futile. Still, their leader Blake is steadfast and charges onward, and lately has his eyes set on a certain monastery in a thick, thorned forest that seems to diminish, even nullify their powers. A thick forest that Erin somehow has a connection to. A thorned glade where an ethereal voice calls his name with one simple request along with a promise:Heal the land, child. Heal the land and I promise to give you sanctuary so long as you stay. I promise to nurture you as you nurture me. As Erin cultivates the land, the land, in turn, gifts all its caretakers with new, enhanced skillsets on top of their unique powers -- skills of protection, healing, and magic. Magic. Erin had long wished to see the world fill with it again. The people, regardless of common or noble blood, still believe that magic will enter this world again. Magic to bless the king like it did the Saints. Magic to dispel the miasma befouling the world. Magic to bring back the fae folk and their many forms. It is up to Erin to forge the many paths leading to a bright future; to build a prosperous paradise that welcomes all races and bloodlines, by mastering the rewards gained through agriculture, horticulture, and animal husbandry, smithing, crafting, and fishing. Erin may also find a lifelong friendship and romance with his neighbor, Claude, if he decides to pursue him, and may even join him in the military campaign outside the monastery. The darkness still lurks outside, after all, and the mastery of his skills, along with a few good friends, may finally be enough to turn the tide in their favor. Most of all, Erin wants to keep the vow he set for himself: to protect everyone and everything he loves until his dying breath.
8 115 - In Serial19 Chapters
Madara & Hashirama
Madara is a uni student in Tokyo. He is from a nearby village/small town. He's very intellectual and has the highest grades, but he's only doing it because that's what his family desires. His family isn't much of a rich one, so they hope that one day Madara will be successful and help for the family. One day, when Madara takes a different bus on his way home, he meets a stranger who will change his life.
8 157 - In Serial113 Chapters
My Fake Boyfriend
He was so close, his breath hit my lips. His eyes darted from my eyes to my lips. I stared intently, awaiting his next move. His lips fell near my ear."Shut up and kiss me" He whispered roughly. A chill shot up my spine. I pulled back, staring at his eyes and leaned in..**********What happens when Alexis Dawson- "residential loser" of Redwood High, agrees to help Redwood High's player, Aaron Walker. How can she stop herself from falling for him? But it isn't all love and romance, Alexis has her own secret. Join them on the journey filled with jealousy, betrayal, trust, friendship and love. A little favour just got a whole lot more complicated.
8 215 - In Serial17 Chapters
Gay is Okay
THE END IS FINALLY HERE I'M TRYING SO HARD NOT TO CRY
8 190 - In Serial53 Chapters
This Can't Be The End
Ensleey Hendrix seems like your average shy teenager, good grades, and is always kind. but is that who she really is? No it's all an act. She's at a party almost every Friday night with her friends, no one at school knows and she plans on keeping that way. But what will happen when she has to do a project with popular jock Ryver Webb? Especially when he suddenly wants to learn more about the innocent girl who hides behind the shadows. Will he figure out who her true self is? Or will Ensleey try to hide it from him?
8 150
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
