🍂🌿🍃စႏၵာဆိုတဲ့လမင္းႀကီးနဲ႔သူရိန္ေနမင္းႀကီးကဘာလို႔မ်ားေကာင္းကင္ႀကီးေပၚမွာအတူရွင္သန္ေနၾကတာလဲသိခ်င္မိပါရဲ႕။

ေန႔ဖက္မွာသာတဲ့ေနတဲ့ညဖက္မွာသာတဲ့လ မတူတဲ့ျဖစ္စဥ္ႏွစ္ရပ္မွာသူတို႔ရွင္သန္ၾကေပမဲ့ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုတည္းမွာပဲမဟုတ္လား။

မမွိန္႔တမွိန္ ဓူဝံၾကယ္ေလးရဲ႕တည္ရွိေနမႈကိုေတာ့သူတို႔သတိထားမိၾကမယ္မထင္။

ေသခ်ာပါတယ္ ၾကယ္တာရာဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္မႈေသးေသးေလးကို လမင္းႀကီးနဲ႔ ေနမင္းႀကီး ေစာင္းငဲ့ၾကည့္မယ္ဆိုရင္

ေဟာဒီစၾကဝဠာႀကီးကို ေရးခ်စရာစကၠဴ အျဖစ္သုံးၿပီး ေမယုဆိုတဲ့ျမင့္မိုရ္ေတာင္ႀကီးကို စုတ္တံအျဖစ္သုံးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။

မင္ေရအျဖစ္ က်ယ္ေျပာလွတဲ့သမုဒၵရာ ေရကိုအသုံးျပဳၿပီးၾကယ္တာရာေလးရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကို ေရးခ်ျပလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။

"ၾကယ္တာရာမွာလည္းအလင္းမွိန္မွိန္ေလးနဲ႔ပါလို႔"🍂🍃🌿

"မမ မဟာကဆုတို႔နဲ႔လိုက္ရတာေပ်ာ္ရဲ႕လား"

ဆုေလးရဲ႕စကားေၾကာင့္မဟာၿပဳံးလိုက္မိသည္။ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးနဲ႔အျပစ္ကင္းလွသည့္မ်က္ႏွာေလးကျမင္သူတကာကိုခ်စ္ခင္ေစသည္။မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြကျဖဴစင္မႈကိုေဖာ္ၫႊန္းေနသည္။

မမေနကလည္းမဟာ့ကိုလွည့္ၾကည့္လာသည္။

"ဟုတ္တယ္ ကေလး ေပ်ာ္ရဲ႕လား"

"ေပ်ာ္တာေပါ့ ဆုေလးနဲ႔ေရာ ၊မမေနနဲ႔ေရာအတူလိုက္ခဲ့ရတာ မေပ်ာ္ဘဲေနပါ့မလား"

"မသိပါဘူး တို႔ကမေပ်ာ္မွာစိုးေနတာ ကေလးတစ္ေယာက္ထဲလိုက္လာခဲ့တာကိုး"

"ဘယ္ကသာ မဟာကေပ်ာ္ေနတာမမေနရဲ႕"

တကယ္ေတာ့ဒီစကားေတြေျပာေနရတာမဟာ့ရင္ထဲမွာမ႐ိုးသားပါ။ဆုေလးမ်က္ႏွာကိုေရာမမေနမ်က္ႏွာကိုပါေစ့ေစ့မၾကည့္ရဲဘဲေခါင္းေလးမသိမသာငုံ႔ၿပီးေျပာလိုက္သည္။

မမေနကမဟာ့ပုံစံကိုၾကည့္ၿပီးရယ္ခ်င္ေနသည္ထင္သည္။

"ကေလး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ အေနရခက္ေနတာလား မမေနကိုလား ဆုေလးကိုလား"

အင္း ခက္ၿပီ။အေနရခက္တာမဟုတ္ဘူးကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ျပန္ၿပီးခ်ိဳးႏွိမ္ေနတာဟုတိုးတိုးေလးေျပာေနမိေသးသည္။

"မမ မဟာ ဆုကိုေတာ့ဘာမွအားမနာပါနဲ႔ေနာ္ ဆု ကမမ ကိုခင္ပါတယ္"

"အင္းပါဆုေလးရဲ႕ မမကလည္းဆုေလးကိုသိပ္ခ်စ္၊ ဆုေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာကို"

"မမမဟာ ေျမာက္ေျပာေနျပန္ၿပီ"

"တကယ္ေျပာတာပါ မယုံရင္မမေနကိုေမးၾကည့္"

မဟာကမမေနကိုေမးေငါ့ျပလိုက္သျဖင့္မမေနကႏႈတ္ခမ္းေလးေကြး႐ုံသာၿပဳံးေလသည္။

လွလိုက္တာ။

ေနရပ္ဝန္းဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးဟာမဟာ့မ်က္လုံးထဲမွာေတာ့ဘယ္နားကၾကည့္ၾကည့္လွေနသည္သာ။ခ်စ္တဲ့မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ေန၍လားမသိ။

"ဟုတ္တာေပါ့ ဆုေလးကသိပ္ကိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္း"

"yayyy!!!! ေပ်ာ္ၿပီေလ မမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကသိပ္ကိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ"

"အခြၽဲေလး"

မမေနကဆုေလးရဲ႕ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးကိုမနာေအာင္ဆြဲညစ္လိုက္သျဖင့္မဟာပင္ၿပဳံးမိေသးသည္။

"မမေန Rollar Coaster စီးရေအာင္ ဆု စီးခ်င္တယ္"

"ဟာ မမေနေၾကာက္တယ္ မစီးပါနဲ႔ ေရမိေက်ာင္းပဲစီး"

"ဟင့္အင္း rollar coaster ပဲစီးမွာ မရဘူး"

မမေနရဲ႕လက္ကိုကိုင္ကာပူဆာေနေသာဆုေလးေၾကာင့္rollar coaster ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္မဟာကစြန္႔စားရတဲ့အရာေတြကိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည္မဟုတ္လား။

ပင္လယ္ဓားျပတို႔ဘာတို႔ဆိုလဲမဟာကသိပ္ကိုႀကိဳက္သည္။ရဟတ္ကိုလည္းႀကိဳက္သည္။မဟာကစိတ္လႈပ္ရွားရတဲ့အရာအားလုံးကိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည္။

"မမနဲ႔စီးမယ္ဆုေလး"

"ဟယ္ မမ မဟာက rollar coaster စီးရတာႀကိဳက္လား မမေနကဘယ္ေတာ့မွမစီးဘူး သူမစီးေတာ့ဘယ္ေတာ့မွမစီးရဘူး"

"ဆုေလးကလည္း မမမဟာကစီးမယ္ဆို မမေနကိုမေခၚနဲ႔ေတာ့ မမေနကေၾကာက္ပါတယ္ဆို"

"ဟာ မရဘူးကြာ မမေနေရာစီးမွ ႏို႔မို႔ဆို ဆု ငိုမွာေနာ္"

ႏႈတ္ခမ္းကိုစူကာေျခေဆာင့္ၿပီးေျပာေနသျဖင့္မမေနကသက္ျပင္းခ်ေနသည္။မမေနဆိုတဲ့သူဟာသူတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္အေပၚအေတာ္စိတ္ရွည္တာပဲဟုေတြးမိေသးသည္။

ရႈိင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္လည္းရႈိင္းဘာေတြပဲလုပ္လုပ္သည္းခံႏိုင္သည္မို႔မဟာလည္းအံၾသမိသည္။အံၾသမိသလို မနာလိုလည္းျဖစ္မိသည္။

မဟာ့အေပၚမွာလည္းဒီလိုဆိုရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔လည္းေတြးမိသည္။

"ဆုေလးကလည္းကြာမမေနအျမင့္ေၾကာက္တာသိရဲ႕သားနဲ႔ မမေန ေၾကာက္ေနတာကိုျမင္ရက္တယ္ေပါ့ ေျပာ😒"

"ဟင္ အဲ့လိုလည္းမဟုတ္ပါဘူး😞 မမေနမစီးခ်င္ဘူးဆိုရင္ ဆုလည္းမစီးေတာ့ပါဘူး"

"ဆုေလးကလည္း မမမဟာနဲ႔စီးေပါ့ "

"ေတာ္ပါၿပီ မမေနမွမပါတာ သြားၾကရေအာင္ ေရခဲမုန္႔စားခ်င္တယ္"

"အင္းပါ အင္းပါ သြားမယ္သြားမယ္"

မဟာလည္းမ်က္ခုံးတစ္ခ်က္ပင့္လိုက္သည္။ဘယ့္္ႏွယ္သူ႔မမေနမပါေတာ့မစီးေတာ့ဘူးဆိုလား။သူမ်ားကစီးခ်င္ေနပါတယ္ဆို။

မဟာသူတို႔ေနာက္လိုက္လာခဲ့ရေသာ္လည္းrollar coaster ကိုလွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔လုပ္ေနမိသည္။

"ဒုတ္ "

"အေမ့"

"ဟင္"

Rollar coaster ကိုလွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔လုပ္လာခဲ့သျဖင့္ အုတ္ခဲေတြစီထားတာကိုမသိဘဲေျမျပင္ညီအမွတ္ႏွင့္ခလုတ္တိုက္မိေလသည္။ခလုတ္တိုက္မိတာကအေၾကာင္းမဟုတ္ စီးထားတာကသုံးလက္မေဒါက္မို႔ယိုင္သြားၿပီးမမေနလက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္မိသည္။

ေသးေသးသြယ္သြယ္ခႏၶာကိုယ္ေလးကမဟာဆြဲလိုက္သျဖင့္မဟာ့ရင္ခြင္ထဲေရာက္လာသည္။

ရင္ခုန္သံေတြကဒိတ္ခနဲ။

ျပန္လႊတ္ဖို႔သတိမရ။ရွန္ပူနံ႔သင္းသင္းေလးေၾကာင့္မဟာ့ႏွာေခါင္းနဲ႔တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႕ေနရေသာဆံႏြယ္ေတြကိုနမ္းရႈိက္မိေသးသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္သည္တိတ္ဆိတ္သြားသည္ဟုခံစားလိုက္မိသည္။

ကမာၻေလာကႀကီးကရပ္တန္႔သြားသလိုခံစားလိုက္ရၿပီး လာဗင္ဒါပန္းခင္းႀကီးထဲေရာက္သြားသလိုလိုထင္မွတ္မိသည္။

ရင္ဘတ္ထဲကႏွလုံးသားတစ္စုံရဲ႕ေသြးခုန္ႏႈန္းဟာ မိုးၿခိမ္းသံေတြလိုတဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းနဲ႔။

ပတ္ဝန္းက်င္ကဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာမဟာမသိ။မဟာ့ရင္ထဲမွာေတာ့စမ္းေခ်ာင္းေလးျဖတ္ၿပီးစီးဆင္းေနသလိုေအးျမေနသည္။အ႐ိုင္းဆန္လာေသာစိတ္တို႔ကေဘးနားမွာဝဲလာေသာေရာင္စုံလိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ကိုဖမ္းၿပီးနမ္းရႈံ႕မိေသးသည္။

႐ုတ္တရက္ေဆာင့္တြန္းခံလိုက္ရေသာခံစားမႈေၾကာင့္အိပ္မက္ကလန္႔ႏိုးလာသလိုဖ်တ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။

"မဟာေမတၱာ!!!"

မဟာ့ကိုေဒါသတႀကီးၾကည့္ေနေသာမမေနမ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္မဟာဘာျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာကိုစဥ္းစားမရျဖစ္သြားသည္။ဆုေလးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္းမဟာ့ကိုအံၾသသလိုၾကည့္ေနသည္။

ရင္ခုန္မႈႏႈန္းေတြေျပေလ်ာ့သြားေတာ့သတိရလိုက္တာကမမေနပါးေပၚမဟာအတင္းထိေတြ႕လိုက္မိျခင္းပင္။

မဟာ့စိတ္ေတြက႐ုတ္တရက္ရွက္႐ြံ႕လာၿပီးမမေနကိုရင္မဆိုင္ရဲျဖစ္သြားသည္။

"မဟာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ မမေန မဟာေလ__"

"မင္းတို႔ကိုအေပါစားမွတ္ေနသလားမဟာေမတၱာ"

"မဟုတ္ဘူးမမေန ၊ မဟာဒီလိုလုံးဝမဟုတ္ဘူး ဟိုေလ___"

မဟာ့ရင္ထဲမွာေျပာစရာစကားေတြဆိတ္သုဥ္းကုန္သည္။ခႏၶာကိုယ္ထဲကေသြးေတြကပူေႏြးလာသည္။ရွက္႐ြံ႕စိတ္ေၾကာင့္မ်က္ႏွာေတြကနီရဲလာသည္။

မမေနကိုဘယ္လိုေျဖရွင္းခ်က္ေပးရမည္လဲ။႐ုတ္တရက္သတိရမိလိုက္တာကမင္းခန္႔။

"မဟာ ေလတကယ္ေတာ့ မင္း__မင္းခန္႔ထင္သြားလို႔ပါ၊မဟာကတစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းရင္ ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းေတြျမန္လာၿပီးအဲ့လိုပဲစိတ္ေတြထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္တတ္လို႔၊ ၿပီးေတာ့မမေနကမိန္းကေလးပဲကိုမဟာကဘာလို႔မမေနကိုနမ္းရမွာလဲ၊နမ္းမိလို႔ေဆာ_ ေဆာရီးပါ"

ဟင့္အင္း။ယိုင္လဲမသြားနဲ႔မဟာ။မင္းလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ မင္းဟာမိန္းမတစ္ေယာက္ကိုအ႐ူးအမူးျဖစ္မဲ့မဟာေမတၱာမဟုတ္ဘူး။မင္းဟာ straight တစ္ေယာက္။ေျပာလိုက္စမ္း ေနရပ္ဝန္းကိုရင္မခုန္ပါဘူးလို႔၊ေျပာလိုက္စမ္းဒီရႈိင္းနားကိုလြန္ဆန္ႏိုင္ပါတယ္လို႔။

သို႔ေသာ္___ရင္ဘတ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ေတာင္နာက်င္သြားလဲကိုယ္တိုင္သာသိသည္။အဖ်ားခတ္သြားေသာအသံတို႔ေၾကာင့္မမေနမ်ားရိပ္မိမလားဟုလန္႔သြားမိေသးသည္။

"ေဆာရီး___တို႔မွားသြားတယ္၊တို႔ဆိုလိုခ်င္တာကဒီလိုမဟုတ္ဘူးမင္းကိုေစာ္ကားသလိုျဖစ္သြားရင္ေဆာရီး၊လူေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတာကိုမင္းကဒီလိုအတင္းဖက္ၿပီးလိုက္နမ္းေနေတာ့တို႔လဲသိပ္ရွက္သြားတာ"

"ေဆာရီးပါမမေန "

"Ok ရတယ္ ရတယ္ ကေလး တို႔ကျပန္ေတာင္းပန္ရမွာ"

ေျပာလိုက္ေသာစကားတို႔က ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတာကိုဦးတည္ေသာ္လည္း မဟာနဲ႔မမေနၾကားမွာေျပာစရာစကားေတြဆိတ္သုန္းကုန္သည္။

မစခင္ကသိမ္းသြားတဲ့ကိုယ့္အျဖစ္ကိုေတြးၿပီးလည္းရင္ထဲမွာမေကာင္းျဖစ္မိသည္။

အျပန္မွာလည္းတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာျဖစ္ၾကေပ။

ခြင့္လႊတ္ပါဟုေတာ့တိုးတိုးေလးဆိုမိေသးသည္။

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

"ေန__"

"ဘာလဲ"

"ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးတာလဲေျပာစမ္း"

အိမ္ထဲဝင္ဝင္လာခ်င္းေန႔ကိုလွမ္းေအာ္သျဖင့္ေနလန္႔သြားမိသည္။အနက္ေရာင္လုံခ်ည္နဲ႔အျပာေရာင္ အေပၚထပ္ကုတ္အက်ႌအပါးကိုဝတ္ထားေသာရႈိင္းပုံစံကထိုင္ေနတာေတာင္လုံးဝ smart ျဖစ္ေနသည္။

ေက်ာလယ္မေရာက္တေရာက္ဆံႏြယ္ေခြတစ္ခ်ိဳ႕ကအေရွ႕ဖက္မွာဝဲက်ေနသည္။နဖူးေပၚျဖာက်ေနေသာဆံႏြယ္တခ်ိဳ႕ကကပိုက႐ိုျဖစ္ေနၿပီးရႈိင္းရဲ႕ပုံစံကိုအ႐ိုင္းဆန္ေစသည္။

နီညိဳညိဳႏႈတ္ခမ္းနီတို႔ဆိုးထားေသာႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကေန႔ကိုေဒါသျဖစ္ေနသျဖင့္ဖိကိုက္ထားသည္။

ေနကအေပၚထပ္ကိုမတက္ေသးဘဲေနရာမွာပင္ရပ္ေနမိသည္။

"ေမးေနတယ္ေလ ဘာလို႔မေျဖတာလဲ"

ေနဘာေျပာရမယ္မွန္းမသိ။ဆုေလးကလည္းေန႔လက္ကိုတင္းတင္းဆုပ္ထားသျဖင့္ေနပင္ေၾကာက္စိတ္ေတြဝင္လာရသည္။ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ခုံးထူထူေတြကထိလုနီးပါးျဖစ္ေအာင္က်ဳံ႕သြားၿပီးထိုင္ေနရာမွထကာေနတို႔ဆီလာေနသည္။

ေန႔စိတ္ထဲရႈိင္းကိုရင္မဆိုင္ရဲစြာေခါင္းကိုမသိမသာငုံ႔ထားမိသည္။

"ေန တို႔ေမးတာကိုဘာလို႔မေျဖတာလဲေျပာ"

"ရႈိင္း___ေန ေနတမင္ရည္႐ြယ္တာမဟုတ္ပါဘူး"

"ဘာရယ္ တမင္ရည္႐ြယ္တာမဟုတ္ဘူး? ဟုတ္လား?"

ရႈိင္းကနဖူးေပၚက်ေနေသာဆံပင္ေတြကိုအေပၚကိုပင့္တင္လိုက္ၿပီးေန႔ကိုလူမိုက္ပုံစံျဖင့္ၾကည့္သည္။ၿပီးေတာ့ဆုေလးကိုၾကည့္သည္။ဆုေလးကေန႔အေနာက္ကိုကြယ္သြားေလသည္။

"ကေလးကိုမဆူပါနဲ႔ ေန႔အမွားပါ"

"ဟုတ္ၿပီ ကိုယ့္အမွားကိုယ္သိတယ္ေနာ္__ဆုေလးကိုမဆူဘူး ၊ဒီကိစၥမွာဆုေလးထက္ အဓိကက်တာ ေနဆိုတာ တို႔သိတယ္ ၊ ဆုဆုအေပၚတက္"

ေနလက္ႏွစ္ဖက္ကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားမိသည္။ဆုေလးကမသြားေသးဘဲေန႔ကိုၾကည့္ေနရွာသည္။

"ဒီဆုအလကၤာ___စကားနဲ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး အမိန္႔ေပးေနတာအေပၚတက္လို႔"

"ဆုေလး အေပၚတက္လိုက္သြား"

ေနကအတင္းတင္းပို႔ေနသျဖင့္ဆုေလးကမ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖင့္ရႈိင္းကိုခိုးၾကည့္သည္။

"မမ__မမေနကို ___"

"ဒီဆုအလကၤာ!!!! မင္း ငါ "

"ရႈိင္း"

ဆုေလးကိုလက္႐ြယ္လိုက္သျဖင့္ေနကရႈိင္းလက္ကိုဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။

"သြားေတာ့ ဆုေလး"

ဆုေလးကေၾကာက္ေၾကာက္႐ြံ႕႐ြံ႕နဲ႔အေပၚတက္သြားေတာ့ရႈိင္းကေနကိုင္ထားေသာလက္ကိုခါခ်သည္။ၿပီးေတာ့ေန႔လက္ကိုအတင္းေဆာင့္ဆြဲကာဆိုဖာေပၚအတင္းထိုင္ခိုင္းသည္။

"ဒီမွာေန___အမာ႐ြတ္ဆိုတာေဆးလိမ္းရင္ေတာင္အားလုံးကုန္စင္ေအာင္ေပ်ာက္သြားတာမဟုတ္ဘူး အနည္းငယ္ေတာ့က်န္ေနအုံးမွာပဲ အဲ့ဒါေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ႏွစ္ေတြေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ဆိုတာေနသိလား၊ဒီလိုပဲ ရင္ထဲမွာျဖစ္တည္ေနတဲ့အစိုင္အခဲႀကီးဟာလည္း အဲ့လိုခဏခ်က္ခ်င္းေျပေလ်ာ့သြားမွာမဟုတ္ဘူး ႏွစ္ေတြၾကာေနအုံးမွာပဲ"

"ႏွစ္ေတြၾကာအုံးမယ္ ဟုတ္လား? ဘယ္နႏွစ္လဲ ေျပာပါအုံး ရႈိင္းရင္ထဲကအစိုင္အခဲႀကီးေျဖေလ်ာ့ဖို႔ဘယ္သူေတြကဘယ္ေလာက္ေတာင္ေစာင့္ၾကရအုံးမွာလဲ"

"ပါးစပ္ပိတ္ထား"

ရႈိင္းရဲ႕ေအာ္သံေၾကာင့္ေန႔မ်က္ႏွာကိုရႈိင္းနဲ႔ဆန႔္က်င္ဖက္လႊဲပစ္လိုက္သည္။သူ႔ခံစားခ်က္ေတြကိုေနနားလည္ေပးခဲ့သေလာက္ေနတို႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ကိုက်ရႈိင္းဘယ္ေတာ့မွနားလည္ေပးမွာလဲမသိ။

"ေန ကတို႔ရဲ႕စိတ္ကိုအသိဆုံး ၊နားလည္ေပးႏိုင္ဆုံးလို႔ထင္ခဲ့တာမွားတာပါ"

"နားလည္ပါတယ္ ၊ရႈိင္းကိုနားလည္လို႔ေနဒီလိုေနေနတာေပါ့၊ဒီေလာက္နားလည္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာရႈိင္းဖက္ကေရာေန႔ကိုဘာမ်ားနားလည္ေပးသလဲ ရႈိင္းေတြးၾကည့္"

"ဘာမွေတြးၾကည့္စရာမလိုဘူး တို႔ခံစားခဲ့ရတာ ေန႔ထက္ကိုအဆတစ္ေထာင္သာတယ္၊ေနအခုခံစားေနရတာထက္ကိုအဆေပါင္းမ်ားစြာသာတယ္ အဲ့ဒါေနသိရဲ႕လား၊အခုေနကတို႔ခံစားရတာထက္ အဆတစ္ရာမွာ၁ေလာက္ပဲခံစားေနရေသးတာ တုိ႔ကနားလည္ေပးရမယ္ေပါ့"

"အဲ့တာေတြကေနလုပ္ခဲ့တာမို႔လား"

ရႈိင္းရဲ႕အသံေတြကတိတ္သြားျပန္သည္။ေဝခြဲမရျဖစ္ေနေသာရႈိင္းရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကိုေနနားလည္ပါသည္။သို႔ေသာ္ေန႔ဘဝနဲ႔ဆုေလးရဲ႕ဘဝကိုသူ႔စိတ္နဲ႔ခ်ဳပ္ကိုင္ေနတာက်သူမျမင္ဖူးထင္ပါ့။

"ေတာ္ၿပီ ေန ___ဒီထက္ပိုေျပာရင္ ေန႔ကိုတစ္ခုခုလုပ္မိလိမ့္မယ္၊ေနာက္ကိုအဲ့လူနဲ႔ေတြ႕ရင္ ေန႔ကိုလုံးဝခြင့္မလႊတ္ဘူးသိထား ၊ဆုေလးကိုလည္းဒီမွာလုံးဝမထားဘူးအဲ့ဒါၿမဲၿမဲမွတ္ထား"

"အဲ့လိုႀကီးေတာ့မေျပာပါနဲ႔ ရႈိင္းရယ္__သူက"

"ေတာ္ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေျဖရွင္းတာတို႔မႀကိဳက္တာေနသိတယ္ေနာ္"

"ရႈိင္းရယ္__ဆုေလးကိုလည္းေထာက္အုံးမွေပါ့ ဆုေလးက__"

"အဟား ဘာေထာက္ရမွာလဲ ဆုေလးေတာင္ဒီအ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီကိုတို႔ကဘာကိုေထာက္ရအုံးမွာလဲ ေျပာပါအုံး "

"မဟုတ္ဘူးေန __လူဆိုတာမွားတတ္ၾကတာခ်ည္းပဲ၊ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီအမွားကိုသိလို႔ျပင္ခ်င္တဲ့လူကိုေတာ့ရႈိင္းအခြင့္အေရးေလးေပးသင့္တယ္မဟုတ္လား"

"ဘာလဲ ေနကေန႔ေမေမရဲ႕လွည့္ကြက္ေတြထဲမွာတို႔ကိုထပ္ၿပီးဒူးေထာက္ခိုင္းအုံးမလို႔လား sorry ပါ ေန ရႈိင္းကတစ္ခါပဲအလွည့္စားခံမယ္ ႏွစ္ခါဆိုတာမရွိရဘူး အဲ့တာေၾကာင့္ေနလည္းတို႔အနားကထြက္မသြားရဘူး"

"ရႈိင္းရဲ႕အနားကေနထြက္မသြားဘူး၊ဒါေပမဲ့ေန႔ကိုထြက္သြားခ်င္ေအာင္ေတာ့ခဏခဏမလုပ္နဲ႔၊ၿပီးေတာ့ေန႔ေရွ႕မွာေမေမ့မေကာင္းေၾကာင္းထပ္မေျပာပါနဲ႔ ေနမႀကိဳက္ဘူး အဲ့လိုဆိုရင္___"

"အဲ့လိုဆိုရင္ဘာျဖစ္မလဲေျပာ?😊

"ရႈိင္း"👿

"မွတ္ထားေန___မီးကိုေရနဲ႔ျဖန္းမွၿငိမ္းတာ၊ေနတို႔အနားကထြက္သြားတဲ့ေန႔ တို႔အသက္နဲ႔ထပ္တူေန႔ကိုလည္းအရွင္မထားဘူး"

ေနလည္းေျပာလိုက္ခ်င္သည့္စကားတို႔ကိုၿမိဳသိပ္ရသည္။မ်က္ရည္ေတြဝဲေနေသာရႈိင္းရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြကိုဖ်တ္ကနဲျမင္လိုက္ရသည္။ဧည့္ခန္းထဲကထြက္သြားေသာရႈိင္းကိုၾကည့္ၿပီးေန႔ရင္ထဲမွာနာက်င္ရတာရႈိင္းမွမသိဘဲ။

"တီ တီ တီ "

စားပြဲေပၚတင္ထားေသာေန႔ဖုန္းကmessage ဝင္လာသည္။လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့

"From Mahar Myittar တဲ့။

ေနမဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ဘူးဟုေတြးလိုက္ေသာ္လည္း စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"Please Forgive me "

ေနဖုန္းေလးကိုျပန္ပိတ္လိုက္သည္။ေခါင္းထဲမွာေနာက္က်ိေနေသာေၾကာင့္ဆိုဖာေပၚလွဲခ်လိုက္မိသည္။မႈန္ကုပ္ကုပ္မ်က္ႏွာေလးကမ်က္စိထဲကြင္းကနဲေပၚလာသျဖင့္ အာ႐ုံကိုျပန္လြဲလိုက္ရသည္။

ေတာ္ပါေတာ့။နာက်င္မႈေတြမလိုခ်င္လို႔ပါဟုေခါင္းကိုခါယမ္းေနမိသည္။

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>