ဖုန္း screen ေပၚမွာေပၚေနေသာနံပါတ္ေလးကိုၾကည့္ၿပီးရႈိင္းကေတာက္ေခါက္ေနတာအႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါရယ္ပါ။ေနဖုန္းနံပါတ္ကိုမျမင္ရေသာ္လည္းဘယ္သူဆက္တယ္ဆိုတာသိလိုက္ပါၿပီ။ေန႔မွာေဘးနားကေနထိုင္လိုက္လာရေသာ္လည္းရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ျဖစ္လာသည္။

သူ႔ေဒါသကေနရာေ႐ြးတာမဟုတ္။ေတာ္ၾကာကားေမာင္းေနရင္းေတြ႕တဲ့အရာတစ္ခုခုကိုဝင္တိုက္လိုက္မွာစိုးရိမ္မိသည္။စိတ္ထဲမွာရသမွ်ဘုရားစာေတြ႐ြတ္ေနမိသည္။မသိမသာခိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုဖိကိုက္ထားသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။

"ရႈိင္း__"

"ေျပာ"

ေငါက္ဆတ္ဆတ္ႏွင့္ေျဖလာသျဖင့္ေန႔မွာအသက္ပင္ဝဝမရႈရဲ။ေနတစ္ခုခုေျပာမည္ႀကံတုန္းေန႔ဆီဖုန္းဝင္လာသည္။ဖုန္းနံပါတ္ကိုၾကည့္ၿပီးေန႔မွာလန္႔သြားမိသည္။

ရႈိင္းဆီဆက္မရ၍ေန႔ဆီဆက္ျခင္းျဖစ္သည္။ေနဖုန္းကိုၾကည့္ၿပီးအၾကာႀကီးစဥ္းစားေနသျဖင့္ရႈိင္းကလွည့္လာသည္။

"ဘယ္သူ႔ဖုန္းလဲ"

"ဟင္"

ေနေၾကာင္အအျဖစ္သြားသည္။႐ုတ္တရက္ဘာေျပာရမည္မသိသျဖင့္ဖုန္းကိုအေနာက္ကိုဖြက္လိုက္သည္။ဒါကိုရႈိင္းကျမင္ဟန္တူသည္။

"စက္ပိတ္ထားလိုက္"

"မ မဟုတ္__"

"ႏွစ္ခါမေျပာဘူး "

ေနလည္းသက္ျပင္းေလးခ်ၿပီးဖုန္းကိုစက္ပိတ္ပစ္လိုက္ရသည္။ေတာ္ၾကာဖုန္းအသစ္ရေနမွျဖင့္ဒုကၡ။

"ေန ဒီေန႔အိမ္မျပန္ရဘူးေနာ္ "

"ရႈိင္းကလဲ"

"ေန အိမ္ကိုဖုန္းဆက္လိုက္"

"ဒီေန႔က__"

"တို႔ဆက္ရမလား၊ေနကိုယ္တိုင္ဆက္မလားေျပာ"

"ဒီေန႔ကေမေမကမိသားစုစုံစုံလင္လင္နဲ႔ညစာစားခ်င္လို႔ပါတဲ့ဆို၊ေနကလည္း___"

"သိတယ္ေလ အဲ့ဒါေၾကာင့္မသြားခိုင္းတာ"

"ရႈိင္း"

"ေနရပ္ဝန္း မင္းမဆက္ရင္တို႔ဆက္မွာေနာ္"

"အင္းပါ အင္းပါ ေကာင္းၿပီ ေကာင္းၿပီ ေနဆက္လိုက္မယ္၊ေနဒီေန႔အိမ္မျပန္ဘူး ရႈိင္းေက်နပ္ၿပီလား"

"အင္း ဒါေပါ့ ေက်နပ္တာေပါ့ "

ၿပဳံးတာလိုလိုမဲ့တာလိုလိုမ်က္ႏွာအမူအရာႏွင့္ေန႔ကိုလုပ္ျပေနေသာရႈိင္းကိုၾကည့္ၿပီးေန႔ရင္ထဲမွာဝမ္းနည္းရသည္။

"ဒါေပမဲ့ တို႔အိမ္မွာညစာစားၾကတာေပါ့ ေနရယ္ ဆုေလးရယ္ တို႔ရယ္ "

"အင္း"

"တစ္ခုသတိရလို႔ ဟိုကေလးမေလးေလ မဟာေမတၱာကိုေရာေခၚလိုက္ရင္ေကာင္းမလား ၊သူကတစ္မ်ိဳးပဲထူးျခားတယ္၊ၿပီးေတာ့ေနနဲ႔မတူတဲ့အခ်က္သူ႔ဆီရွိတယ္ ေန႔ဆီကမရတာေတြအားလုံး သူ႔ဆီကလြယ္လြယ္ကူကူရတယ္သိလားတို႔အဲ့ဒါကိုႀကိဳက္တယ္"

ေန႔မွာရင္ထဲမွာအသက္ရႈလို႔ပင္မဝျဖစ္လာသည္။ကေလးမေလးကိုရႈိင္းဘယ္လိုနည္းေတြသုံးၿပီးအႏိုင္က်င့္ခဲ့ေလသလဲဆိုၿပီးရင္ထဲမွာသူ႔အတြက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီးသနားသြားသည္။

ဒီအ႐ြယ္ဆိုတာစိတ္လႈပ္ရွားလြယ္၊စိတ္ကစားလြယ္တဲ့အ႐ြယ္မဟုတ္လား၊ရႈိင္းရဲ႕စိတ္ကိုေနအသိဆုံးမို႔ကေလးမေလးအတြက္ေတြးၿပီးရင္ထဲမေကာင္းမိ။

"ရႈိင္းရယ္___ကေလးကမိေကာင္းဖခင္သားသမီးေလးပါ၊ကေလးကိုအဲ့လိုေတြမလုပ္ပါနဲ႔"

"တို႔ကဘာလုပ္လို႔လဲေနရဲ႕"

"ေန႔ဘဝကိုရႈိင္းအပိုင္ရေနၿပီပဲ အျပစ္မရွိတဲ့ကေလးေလးကိုေတာ့ဒုကၡမေပးပါနဲ႔လား သူ႔ဘဝေလးနဲ႔သူေပ်ာ္ေနပါေစလား"

ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ခုံးႏွစ္ဖက္ကအေပၚပင့္တက္သြားျပန္သည္။ၿပီးေတာ့ evil smile ၿပဳံးၿပဳံးေနသည္ကိုေနေတြ႕လိုက္ရသည္။

"တို႔သူ႔ကိုျမင္ကတည္းကတို႔ကအပိုင္တြက္ခဲ့ၿပီးသား၊တို႔ကိုအကန္စကားေတြနဲ႔ခ်ည္းတုံ႔ျပန္ကတည္းကတို႔ရဲ႕ list ထဲသူ႔ကိုထည့္လိုက္တာ"

"ရႈိင္းရာေန႔ကိုဘယ္ေလာက္ပဲအႏိုင္ယူယူေနကရႈိင္းရဲ႕အႏိုင္ကိုခံရမဲ့သူမို႔ ေနဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဟိုကေလးကျဖဴျဖဴစင္စင္ေလး သူ႔ခမ်ာဘာမွသိရွာမွာမဟုတ္ဘူး ေန႔ကိုဒီေလာက္ရႈိင္းစိတ္တိုင္းက်အႏိုင္ယူေနတာေတာင္မေက်နပ္ေသးဘူးလား"

"Oh!!ဘာဆိုင္လို႔လဲ ေနကေန သူကသူ ၿပီးေတာ့ေန႔ဆီကတို႔လိုခ်င္တာမွမရတာ"

"ရႈိင္း "

"Omm ေျပာေလ"

"ကေလးကိုလႊတ္ေပးလိုက္ပါ"

"ေနကသူ႔ဖက္နာေပးေနရေအာင္ေနနဲ႔သူနဲ႔ကဘာမို႔လဲ"

ျမားဦးကလွည့္လာျပန္ၿပီ။ရႈိင္းဆိုတဲ့အမ်ိဳးဟာရစ္တဲ့ေနရာမွာႏွစ္ေယာက္မရွိေအာင္ရစ္ႏိုင္တဲ့သူ။သူျဖစ္ခ်င္တာကိုမရရေအာင္လုပ္တတ္တဲ့လူ။

အခုလည္းဟိုကေလးဖက္ကကာေပးေတာ့ျမားဦးလွည့္ျပန္သည္။

"ဘာရမွာလဲ လူတိုင္းကိုရႈိင္းလိုမွတ္ေနတာလား"

ေနစိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ေျပာခ်လိုက္ေတာ့ရႈိင္းမ်က္ႏွာကအနည္းငယ္မာသြားသည္။

"ေန___မဟာေမတၱာဖက္ကလိုက္ေျပာတာလဲတို႔မႀကိဳက္ဘူး၊မဟာေမတၱာကတို႔အပိုင္ပဲ၊ၿပီးေတာ့တစ္ခါတည္းလည္းမွတ္ထား__ ေနရပ္ဝန္း ကို ဒီရႈိင္းနားကဘယ္သူ႔လက္ထဲမွအပါခံမွာမဟုတ္ဘူး၊အဲ့လိုျဖစ္လာတဲ့တစ္ေန႔က ေနေသရမဲ့ေန႔ပဲ အဲ့ဒါကိုေန႔ေခါင္းထဲမွာၿမဲၿမဲမွတ္ထား၊ေန႔ရင္ထဲႏွလုံးသားထဲဦးေႏွာက္ထဲမွာၿမဲၿမဲမွတ္ထား၊ေန႔ဘဝေတြအခ်ိန္ေတြအားလုံး တို႔အနားမွာပဲကုန္ဆုံးရမွာ အဲ့ဒါေနသိလား"

ေန႔နားထင္ကိုလက္ညိဳးႏွင့္ထိုးကာေျပာေနေသာရႈိင္းေၾကာင့္ေနငိုခ်င္ေသာ္လည္းမငိုမိ။ရင္ထဲမွာဝမ္းနည္းစိတ္ေတြကေတာ့အလိပ္လိုက္တက္လာသည္။

ေလာကႀကီးဆိုတာ give and take အၿမဲယွဥ္တြဲေနျခင္းမဟုတ္လား။တစ္ခုလိုခ်င္ရင္ေတာ့တစ္ခုကိုေပးဆပ္ရမွာေပါ့။သို႔ေသာ္ ေနကေပးဆပ္ေနရေသာ္လည္းအခုခ်ိန္ထိေနဘာတစ္ခုမွျပန္မရေသးတာေတာ့ေသခ်ာပါသည္။

ရႈိင္းကကားကို Bright College ေရွ႕ရပ္လိုက္သည္။

ထိုင္ခုံမွာထိုင္ေစာင့္ေနေသာဆုေလးကိုေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ကားရပ္ရပ္ခ်င္းေနကအရင္ဆင္းလိုက္သည္။

ဆုေလးကေန႔ကိုျမင္ေတာ့ေျပးလာသည္။

"မမေန"

"ေျဖးေျဖးလာပါဆုေလးရဲ႕ တကတည္းကေလးက်ေနတာပဲ"

"ဒီေန႔ဘယ္သူမွမလာတာေသခ်ာတယ္ေနာ္"

ရႈိင္းရဲ႕အေမးေၾကာင့္ဆုေလးကတစ္ခ်က္ငိုင္သြားေသာ္လည္းခ်က္ခ်င္းျပန္ၿပဳံးသည္။

"ဟင့္အင္းမမ မလာပါဘူး ဆုကမမစကားနားေထာင္ပါတယ္"

"အင္း ၿပီးေရာ အဲ့ဒါဆို သြားမယ္"

ဆုေလးကေန႔ခါးကိုဖက္ကာလိုက္လာသည္။ရႈိင္းကိုခြၽဲမရေတာ့ေန႔ကိုအၿမဲခြၽဲေနၾက။

"မမေန "

"ရွင့္ "

"မမေန"

"ရွင့္"

"မမေနလို႔"

"ဆုဆုဘာျဖစ္ေနတာလဲ "

ရႈိင္းရဲ႕အသံဆတ္ဆတ္ေၾကာင့္မ်က္ႏွာေလးငယ္သြားရွာသည္။

"ရႈိင္းကလည္းကေလးကို ေခၚပါေစ ဆုေလး မမေနကဒီေန႔ဆုေလးနဲ႔အိပ္မွာသိလား"

"ဟာ တကယ္လား "

"အင္းေပါ့"

"Yayyy!!! အဲ့လိုေန႔တိုင္းလာအိပ္ရင္ေကာင္းမွာပဲ😞"

ဆုေလးရဲ႕စကားကိုေနရယ္မိသလား၊ေခါင္းညိမ့္မိသလား၊ေခါင္းခါမိသလား မေျပာတတ္။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေသြးေတြေဆာင့္တက္သြားသည္။

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ရႈိင္းကညေနစာအတူစားရေအာင္ဆိုသျဖင့္သာလာခဲ့ရသည္။ရင္ထဲမွာေတာ့တုန္ေနသည္။ရႈိင္းကိုေၾကာက္တာလား၊မမေနကိုေၾကာက္တာလားမေျပာတတ္။ရႈိင္းနဲ႔မမေနဟိုတစ္ခါကလိုျပသနာျဖစ္ၾကမွာစိုးလို႔ရင္တုန္တာလည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။

"တီ တီ တီ "

ဆိုင္ကယ္ဟြန္းကိုတီးလိုက္သျဖင့္အိမ္ထဲကေနတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့မမေန။

ဒူးအထိဖုံးေသာနီညိဳေရာင္ဂါဝန္ကိုယ္က်ပ္ကိုဝတ္ထားၿပီးဆံပင္ေတြကိုေျမာက္ေျမာက္စည္းထားပုံကဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးအလား။လမ္းေလွ်ာက္လာတိုင္းဆံႏြယ္ေလးေတြလႊင့္သြားတတ္ပုံကမဟာ့ကိုေငးေမာေစသည္။

မမေနဟာဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္လွရသလဲမေျပာတတ္။

မမေနကိုၾကည့္ၿပီးဘာကိုႏွေမ်ာမွန္းမသိႏွေမ်ာေနမိသည္ကအမွန္ပင္။မမေနကမဟာ့ကိုျမင္ေတာ့ၿပဳံးၿပီးၿခံတံခါးကိုဖြင့္ေပးသည္။

"လာ ကေလး "

"မမေန အရမ္းလွတာပဲ ဒီေန႔"

"ခါတိုင္းေန႔ကမလွလို႔လား"

"မဟုတ္ပါဘူး ခါတိုင္းလည္းအၿမဲတမ္းလွပါတယ္မမေနက"

"အေျမာက္ေကာင္းလွခ်ည္လားကေလးရဲ႕ မဟုတ္လည္းေကြၽးမွာပါ"

"လုပ္ၿပီ မမေနကေတာ့ မဟာကတကယ္ေျပာတာပါ ဒါနဲ႔ရႈိင္းေရာ__"

"ရႈိင္းအထဲမွာရွိပါတယ္ ဒါနဲ႔ကေလးကအိမ္ျပန္အိပ္မွာမလား"

မဟာ့မ်က္ႏွာကကြက္ကနဲပ်က္သြားသည္။မဟာ့ကိုဒီအိမ္မွာအိပ္မွာအဲ့ေလာက္ေတာင္စိုးရိမ္ေနသလားမသိ။ရႈိင္းကိုလုယူမွာအေတာ္စိုးရိမ္ေနပုံရသည္။

စိတ္ခ်ပါမမေနေရ___။မမေနလိုဒီရႈိင္းနားအႏွိပ္စက္ေတာ့မခံဘူး မဟာေမတၱာတို႔က ဟု စိတ္ထဲမေက်မနပ္ေျပာမိေသးသည္။

"ျပန္အိပ္မွာပါ"

"ေၾသာ္ အင္း ေကာင္းတယ္၊ သြားမယ္အထဲသြားရေအာင္"

"ဟုတ္ကဲ့"

ဆိုင္ကယ္ကိုတြန္းၿပီးမမေနအေနာက္လိုက္လာခဲ့သည္။အေနာက္ေနေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့မွမမေနရဲ႕ခါးေလးကအင္မတန္ကိုေသးေသးသြယ္သြယ္ေလး။ဟိုတစ္ခါရႈိင္းအတင္းဆြဲဖက္တုန္းကနာမွာပဲဟုမဆီမဆိုင္ေတြးမိေသးသည္။မမေနရဲ႕ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးကတပ္မက္စရာေတြခ်ည္း။ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္စိတ္ခ်မ္းသာေစသည္😛။

ဒီေလာက္လွတဲ့မမေနကိုရထားတာေတာင္ရႈိင္းကဘာလို႔ႏွိပ္စက္ေနသလဲမသိ။ၿပီးေတာ့မဟာ့ကိုလည္းသူ႔စရင္းထဲထည့္ခ်င္ေသးသည္။မဟာဆိုတာမမေနနဲ႔ယွဥ္လိုက္လွ်င္ဆီနဲ႔ေရ။

"ဟာ မဟာမတ်ေတာ လာ လာ"

မဟာ့ကိုျမင္ေတာ့ဖန္ခြက္ေတြခ်ေနရာကေနလွမ္းၾကည့္သည္။ဟင္းေတြက အေတာ္စုံသည္။ပုစြန္အစိမ္းသုတ္၊ၾကက္ခ်ိဳခ်ဥ္၊ဝက္သားနီခ်က္၊ပုစြန္ထုပ္ဆီျပန္ခ်က္၊ဝက္နံ႐ိုးေၾကာ္၊ငါးကင္ ၊အစိမ္းေၾကာ္ေတြေရာ (ကိုယ္ႀကိဳက္တာေတြေရးထားတာ😛) တုံယမ္းဟင္းရည္ ေရာအစုံပင္။

သူတို႔ဘာေပ်ာ္ပြဲရွိလို႔ေကြၽးသည္ေတာ့မသိ။မဟာကေတာ့ေခြးဘုရားပြဲေတြ႕သလိုပင္😂။

"ဆုေလး မမ ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္အုံးေလ"

ရႈိင္းကေျပာေတာ့ထိုင္ခုံမွာထိုင္ေနေသာဆုေလးကိုမဟာ့ကိုၿပဳံးျပလာသည္။

"Good Evening မမ "

"အင္း ဆုေလး"

"ေန ေရခဲသတၱာထဲက vodka ပုလင္းေလးယူခဲ့ေပး"

"ဘာလုပ္ဖို႔တုန္း"

"ေသာက္ဖို႔ေလ"

"ရႈိင္း"

"ေနကလည္းစကားမ်ားလိုက္တာ"

ေၾသာ္မမ်ားလို႔ရမလား။ရႈိင္းကအရက္နဲ႔လုံးဝမတည့္သူမဟုတ္လား။ဆရာဝန္ကေရွာင္ခိုင္းထားတာကိုအ႐ြဲ႕တိုက္ေနသလားမွတ္ရတယ္။

"မယူေပးဘူး"

"ေန"

"ဘာလဲ"

"ဒါေလးယူခိုင္းတာကို ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"

တစ္ေယာက္ေျပာဖန္မ်ားလွ်င္စကားမ်ားလာမည္ကိုႀကိဳသိေနသျဖင့္မဟာကပင္ၾကားထဲကဝင္ေျဖေပးရသည္။

"မဟာယူေပးမယ္ေလ ရႈိင္းရဲ႕"

"ဟင့္အင္း ေန ပဲ ယူရမယ္"

"မယူေပးဘူးလို႔ေျပာၿပီးၿပီေလ"

"ေနရပ္ဝန္း"

"ဘာလဲ"

"ေတြ႕မယ္ ေန__"

ေျပာရင္းဆိုရင္းေရခဲေသတၱာဆီသြားကာ vodka ပုလင္းကိုေဖာက္ေနေသာရႈိင္းရယ္ေလ။vodka ပုလင္းကိုဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းေမာ့ေသာက္မည္ႀကံေနေသာရႈိင္း။

"ရႈိင္း ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ အသက္ရွည္ရွည္မေနခ်င္ေတာ့ဘူးလား"

"တို႔မရွိရင္ ေန႔ကိုဒုကၡေပးမဲ့လူမရွိေတာ့ဘူးေပါ့"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ရင္းမဟာ့ရင္ထဲမွာတစ္ခုခုကိုဆုံးရႈံးေနရသလိုခံစားလာမိသည္။ဘာေတြလဲ၊ဘာလို႔ရင္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္ေနရတာလဲ။

မဟာကဒုတိယလူဆိုတာႀကီးကခံစားလာရသည္။ထိုခံစားခ်က္ကမနာလိုျခင္းလား၊ဝန္တိုျခင္းလား၊ မေျပာတတ္။

ဘယ္သူ႔အေပၚျဖစ္တည္ေနသလဲ မဟာကိုယ္တိုင္လဲမေသခ်ာ။ေသခ်ာတာတစ္ခုကရႈိင္းရဲ႕မာဆတ္ဆတ္အျပဳအမူေတြကိုေျပေလ်ာ့လာေအာင္ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္တဲ့မမေနကိုအားက်သည္။

ရႈိင္းအေပၚသူဒီေလာက္သည္းခံႏိုင္တာကိုေတြးၿပီးရင္ထဲမွာဝမ္းနည္းမိသည္။

ဟင့္အင္းမဟုတ္ပါေစနဲ႔။မဟာကstraight ။

မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုႀကိဳက္မဲ့မဟာေမတၱာမဟုတ္ဘူးဟုသာကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေျဖသိမ့္လိုက္သည္။

ထိုညစာစားပြဲသည္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ရန္ေျပပြဲသက္သက္သာ။

မဟာသည္႐ုပ္ရွိၿပီးနာမ္မရွိေသာလူကဲ့သို႔ပင္။