ဖုန်း screen ပေါ်မှာပေါ်နေသောနံပါတ်လေးကိုကြည့်ပြီးရှိုင်းကတောက်ခေါက်နေတာအကြိမ်ကြိမ်အခါခါရယ်ပါ။နေဖုန်းနံပါတ်ကိုမမြင်ရသော်လည်းဘယ်သူဆက်တယ်ဆိုတာသိလိုက်ပါပြီ။နေ့မှာဘေးနားကနေထိုင်လိုက်လာရသော်လည်းရင်တထိတ်ထိတ်နှင့်ဖြစ်လာသည်။

သူ့ဒေါသကနေရာရွေးတာမဟုတ်။တော်ကြာကားမောင်းနေရင်းတွေ့တဲ့အရာတစ်ခုခုကိုဝင်တိုက်လိုက်မှာစိုးရိမ်မိသည်။စိတ်ထဲမှာရသမျှဘုရားစာတွေရွတ်နေမိသည်။မသိမသာခိုးကြည့်လိုက်တော့အောက်နှုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်ထားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှိုင်း__"

"ပြော"

ငေါက်ဆတ်ဆတ်နှင့်ဖြေလာသဖြင့်နေ့မှာအသက်ပင်ဝဝမရှုရဲ။နေတစ်ခုခုပြောမည်ကြံတုန်းနေ့ဆီဖုန်းဝင်လာသည်။ဖုန်းနံပါတ်ကိုကြည့်ပြီးနေ့မှာလန့်သွားမိသည်။

ရှိုင်းဆီဆက်မရ၍နေ့ဆီဆက်ခြင်းဖြစ်သည်။နေဖုန်းကိုကြည့်ပြီးအကြာကြီးစဉ်းစားနေသဖြင့်ရှိုင်းကလှည့်လာသည်။

"ဘယ်သူ့ဖုန်းလဲ"

"ဟင်"

နေကြောင်အအဖြစ်သွားသည်။ရုတ်တရက်ဘာပြောရမည်မသိသဖြင့်ဖုန်းကိုအနောက်ကိုဖွက်လိုက်သည်။ဒါကိုရှိုင်းကမြင်ဟန်တူသည်။

"စက်ပိတ်ထားလိုက်"

"မ မဟုတ်__"

"နှစ်ခါမပြောဘူး "

နေလည်းသက်ပြင်းလေးချပြီးဖုန်းကိုစက်ပိတ်ပစ်လိုက်ရသည်။တော်ကြာဖုန်းအသစ်ရနေမှဖြင့်ဒုက္ခ။

"နေ ဒီနေ့အိမ်မပြန်ရဘူးနော် "

"ရှိုင်းကလဲ"

"နေ အိမ်ကိုဖုန်းဆက်လိုက်"

"ဒီနေ့က__"

"တို့ဆက်ရမလား၊နေကိုယ်တိုင်ဆက်မလားပြော"

"ဒီနေ့ကမေမေကမိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ညစာစားချင်လို့ပါတဲ့ဆို၊နေကလည်း___"

"သိတယ်လေ အဲ့ဒါကြောင့်မသွားခိုင်းတာ"

"ရှိုင်း"

"နေရပ်ဝန်း မင်းမဆက်ရင်တို့ဆက်မှာနော်"

"အင်းပါ အင်းပါ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ နေဆက်လိုက်မယ်၊နေဒီနေ့အိမ်မပြန်ဘူး ရှိုင်းကျေနပ်ပြီလား"

"အင်း ဒါပေါ့ ကျေနပ်တာပေါ့ "

ပြုံးတာလိုလိုမဲ့တာလိုလိုမျက်နှာအမူအရာနှင့်နေ့ကိုလုပ်ပြနေသောရှိုင်းကိုကြည့်ပြီးနေ့ရင်ထဲမှာဝမ်းနည်းရသည်။

"ဒါပေမဲ့ တို့အိမ်မှာညစာစားကြတာပေါ့ နေရယ် ဆုလေးရယ် တို့ရယ် "

"အင်း"

"တစ်ခုသတိရလို့ ဟိုကလေးမလေးလေ မဟာမေတ္တာကိုရောခေါ်လိုက်ရင်ကောင်းမလား ၊သူကတစ်မျိုးပဲထူးခြားတယ်၊ပြီးတော့နေနဲ့မတူတဲ့အချက်သူ့ဆီရှိတယ် နေ့ဆီကမရတာတွေအားလုံး သူ့ဆီကလွယ်လွယ်ကူကူရတယ်သိလားတို့အဲ့ဒါကိုကြိုက်တယ်"

နေ့မှာရင်ထဲမှာအသက်ရှုလို့ပင်မဝဖြစ်လာသည်။ကလေးမလေးကိုရှိုင်းဘယ်လိုနည်းတွေသုံးပြီးအနိုင်ကျင့်ခဲ့လေသလဲဆိုပြီးရင်ထဲမှာသူ့အတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီးသနားသွားသည်။

ဒီအရွယ်ဆိုတာစိတ်လှုပ်ရှားလွယ်၊စိတ်ကစားလွယ်တဲ့အရွယ်မဟုတ်လား၊ရှိုင်းရဲ့စိတ်ကိုနေအသိဆုံးမို့ကလေးမလေးအတွက်တွေးပြီးရင်ထဲမကောင်းမိ။

"ရှိုင်းရယ်___ကလေးကမိကောင်းဖခင်သားသမီးလေးပါ၊ကလေးကိုအဲ့လိုတွေမလုပ်ပါနဲ့"

"တို့ကဘာလုပ်လို့လဲနေရဲ့"

"နေ့ဘဝကိုရှိုင်းအပိုင်ရနေပြီပဲ အပြစ်မရှိတဲ့ကလေးလေးကိုတော့ဒုက္ခမပေးပါနဲ့လား သူ့ဘဝလေးနဲ့သူပျော်နေပါစေလား"

ရှိုင်းရဲ့မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကအပေါ်ပင့်တက်သွားပြန်သည်။ပြီးတော့ evil smile ပြုံးပြုံးနေသည်ကိုနေတွေ့လိုက်ရသည်။

"တို့သူ့ကိုမြင်ကတည်းကတို့ကအပိုင်တွက်ခဲ့ပြီးသား၊တို့ကိုအကန်စကားတွေနဲ့ချည်းတုံ့ပြန်ကတည်းကတို့ရဲ့ list ထဲသူ့ကိုထည့်လိုက်တာ"

"ရှိုင်းရာနေ့ကိုဘယ်လောက်ပဲအနိုင်ယူယူနေကရှိုင်းရဲ့အနိုင်ကိုခံရမဲ့သူမို့ နေဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုကလေးကဖြူဖြူစင်စင်လေး သူ့ခမျာဘာမှသိရှာမှာမဟုတ်ဘူး နေ့ကိုဒီလောက်ရှိုင်းစိတ်တိုင်းကျအနိုင်ယူနေတာတောင်မကျေနပ်သေးဘူးလား"

"Oh!!ဘာဆိုင်လို့လဲ နေကနေ သူကသူ ပြီးတော့နေ့ဆီကတို့လိုချင်တာမှမရတာ"

"ရှိုင်း "

"Omm ပြောလေ"

"ကလေးကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

"နေကသူ့ဖက်နာပေးနေရအောင်နေနဲ့သူနဲ့ကဘာမို့လဲ"

မြားဦးကလှည့်လာပြန်ပြီ။ရှိုင်းဆိုတဲ့အမျိုးဟာရစ်တဲ့နေရာမှာနှစ်ယောက်မရှိအောင်ရစ်နိုင်တဲ့သူ။သူဖြစ်ချင်တာကိုမရရအောင်လုပ်တတ်တဲ့လူ။

အခုလည်းဟိုကလေးဖက်ကကာပေးတော့မြားဦးလှည့်ပြန်သည်။

"ဘာရမှာလဲ လူတိုင်းကိုရှိုင်းလိုမှတ်နေတာလား"

နေစိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့်ပြောချလိုက်တော့ရှိုင်းမျက်နှာကအနည်းငယ်မာသွားသည်။

"နေ___မဟာမေတ္တာဖက်ကလိုက်ပြောတာလဲတို့မကြိုက်ဘူး၊မဟာမေတ္တာကတို့အပိုင်ပဲ၊ပြီးတော့တစ်ခါတည်းလည်းမှတ်ထား__ နေရပ်ဝန်း ကို ဒီရှိုင်းနားကဘယ်သူ့လက်ထဲမှအပါခံမှာမဟုတ်ဘူး၊အဲ့လိုဖြစ်လာတဲ့တစ်နေ့က နေသေရမဲ့နေ့ပဲ အဲ့ဒါကိုနေ့ခေါင်းထဲမှာမြဲမြဲမှတ်ထား၊နေ့ရင်ထဲနှလုံးသားထဲဦးနှောက်ထဲမှာမြဲမြဲမှတ်ထား၊နေ့ဘဝတွေအချိန်တွေအားလုံး တို့အနားမှာပဲကုန်ဆုံးရမှာ အဲ့ဒါနေသိလား"

နေ့နားထင်ကိုလက်ညိုးနှင့်ထိုးကာပြောနေသောရှိုင်းကြောင့်နေငိုချင်သော်လည်းမငိုမိ။ရင်ထဲမှာဝမ်းနည်းစိတ်တွေကတော့အလိပ်လိုက်တက်လာသည်။

လောကကြီးဆိုတာ give and take အမြဲယှဉ်တွဲနေခြင်းမဟုတ်လား။တစ်ခုလိုချင်ရင်တော့တစ်ခုကိုပေးဆပ်ရမှာပေါ့။သို့သော် နေကပေးဆပ်နေရသော်လည်းအခုချိန်ထိနေဘာတစ်ခုမှပြန်မရသေးတာတော့သေချာပါသည်။

ရှိုင်းကကားကို Bright College ရှေ့ရပ်လိုက်သည်။

ထိုင်ခုံမှာထိုင်စောင့်နေသောဆုလေးကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့်ကားရပ်ရပ်ချင်းနေကအရင်ဆင်းလိုက်သည်။

ဆုလေးကနေ့ကိုမြင်တော့ပြေးလာသည်။

"မမနေ"

"ဖြေးဖြေးလာပါဆုလေးရဲ့ တကတည်းကလေးကျနေတာပဲ"

"ဒီနေ့ဘယ်သူမှမလာတာသေချာတယ်နော်"

ရှိုင်းရဲ့အမေးကြောင့်ဆုလေးကတစ်ချက်ငိုင်သွားသော်လည်းချက်ချင်းပြန်ပြုံးသည်။

"ဟင့်အင်းမမ မလာပါဘူး ဆုကမမစကားနားထောင်ပါတယ်"

"အင်း ပြီးရော အဲ့ဒါဆို သွားမယ်"

ဆုလေးကနေ့ခါးကိုဖက်ကာလိုက်လာသည်။ရှိုင်းကိုချွဲမရတော့နေ့ကိုအမြဲချွဲနေကြ။

"မမနေ "

"ရှင့် "

"မမနေ"

"ရှင့်"

"မမနေလို့"

"ဆုဆုဘာဖြစ်နေတာလဲ "

ရှိုင်းရဲ့အသံဆတ်ဆတ်ကြောင့်မျက်နှာလေးငယ်သွားရှာသည်။

"ရှိုင်းကလည်းကလေးကို ခေါ်ပါစေ ဆုလေး မမနေကဒီနေ့ဆုလေးနဲ့အိပ်မှာသိလား"

"ဟာ တကယ်လား "

"အင်းပေါ့"

"Yayyy!!! အဲ့လိုနေ့တိုင်းလာအိပ်ရင်ကောင်းမှာပဲ😞"

ဆုလေးရဲ့စကားကိုနေရယ်မိသလား၊ခေါင်းညိမ့်မိသလား၊ခေါင်းခါမိသလား မပြောတတ်။

သေချာတာတစ်ခုကသွေးတွေဆောင့်တက်သွားသည်။

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ရှိုင်းကညနေစာအတူစားရအောင်ဆိုသဖြင့်သာလာခဲ့ရသည်။ရင်ထဲမှာတော့တုန်နေသည်။ရှိုင်းကိုကြောက်တာလား၊မမနေကိုကြောက်တာလားမပြောတတ်။ရှိုင်းနဲ့မမနေဟိုတစ်ခါကလိုပြသနာဖြစ်ကြမှာစိုးလို့ရင်တုန်တာလည်းဖြစ်နိုင်သည်။

"တီ တီ တီ "

ဆိုင်ကယ်ဟွန်းကိုတီးလိုက်သဖြင့်အိမ်ထဲကနေတစ်ယောက်ထွက်လာသည်။သေချာကြည့်လိုက်တော့မမနေ။

ဒူးအထိဖုံးသောနီညိုရောင်ဂါဝန်ကိုယ်ကျပ်ကိုဝတ်ထားပြီးဆံပင်တွေကိုမြောက်မြောက်စည်းထားပုံကဆယ်ကျော်သက်လေးအလား။လမ်းလျှောက်လာတိုင်းဆံနွယ်လေးတွေလွှင့်သွားတတ်ပုံကမဟာ့ကိုငေးမောစေသည်။

မမနေဟာဘာလို့ဒီလောက်တောင်လှရသလဲမပြောတတ်။

မမနေကိုကြည့်ပြီးဘာကိုနှမျောမှန်းမသိနှမျောနေမိသည်ကအမှန်ပင်။မမနေကမဟာ့ကိုမြင်တော့ပြုံးပြီးခြံတံခါးကိုဖွင့်ပေးသည်။

"လာ ကလေး "

"မမနေ အရမ်းလှတာပဲ ဒီနေ့"

"ခါတိုင်းနေ့ကမလှလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး ခါတိုင်းလည်းအမြဲတမ်းလှပါတယ်မမနေက"

"အမြောက်ကောင်းလှချည်လားကလေးရဲ့ မဟုတ်လည်းကျွေးမှာပါ"

"လုပ်ပြီ မမနေကတော့ မဟာကတကယ်ပြောတာပါ ဒါနဲ့ရှိုင်းရော__"

"ရှိုင်းအထဲမှာရှိပါတယ် ဒါနဲ့ကလေးကအိမ်ပြန်အိပ်မှာမလား"

မဟာ့မျက်နှာကကွက်ကနဲပျက်သွားသည်။မဟာ့ကိုဒီအိမ်မှာအိပ်မှာအဲ့လောက်တောင်စိုးရိမ်နေသလားမသိ။ရှိုင်းကိုလုယူမှာအတော်စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

စိတ်ချပါမမနေရေ___။မမနေလိုဒီရှိုင်းနားအနှိပ်စက်တော့မခံဘူး မဟာမေတ္တာတို့က ဟု စိတ်ထဲမကျေမနပ်ပြောမိသေးသည်။

"ပြန်အိပ်မှာပါ"

"သြော် အင်း ကောင်းတယ်၊ သွားမယ်အထဲသွားရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဆိုင်ကယ်ကိုတွန်းပြီးမမနေအနောက်လိုက်လာခဲ့သည်။အနောက်နေသေချာကြည့်မိတော့မှမမနေရဲ့ခါးလေးကအင်မတန်ကိုသေးသေးသွယ်သွယ်လေး။ဟိုတစ်ခါရှိုင်းအတင်းဆွဲဖက်တုန်းကနာမှာပဲဟုမဆီမဆိုင်တွေးမိသေးသည်။မမနေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကတပ်မက်စရာတွေချည်း။ဘယ်နေရာကြည့်ကြည့်စိတ်ချမ်းသာစေသည်😛။

ဒီလောက်လှတဲ့မမနေကိုရထားတာတောင်ရှိုင်းကဘာလို့နှိပ်စက်နေသလဲမသိ။ပြီးတော့မဟာ့ကိုလည်းသူ့စရင်းထဲထည့်ချင်သေးသည်။မဟာဆိုတာမမနေနဲ့ယှဉ်လိုက်လျှင်ဆီနဲ့ရေ။

"ဟာ မဟာမတျတော လာ လာ"

မဟာ့ကိုမြင်တော့ဖန်ခွက်တွေချနေရာကနေလှမ်းကြည့်သည်။ဟင်းတွေက အတော်စုံသည်။ပုစွန်အစိမ်းသုတ်၊ကြက်ချိုချဉ်၊ဝက်သားနီချက်၊ပုစွန်ထုပ်ဆီပြန်ချက်၊ဝက်နံရိုးကြော်၊ငါးကင် ၊အစိမ်းကြော်တွေရော (ကိုယ်ကြိုက်တာတွေရေးထားတာ😛) တုံယမ်းဟင်းရည် ရောအစုံပင်။

သူတို့ဘာပျော်ပွဲရှိလို့ကျွေးသည်တော့မသိ။မဟာကတော့ခွေးဘုရားပွဲတွေ့သလိုပင်😂။

"ဆုလေး မမ ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်အုံးလေ"

ရှိုင်းကပြောတော့ထိုင်ခုံမှာထိုင်နေသောဆုလေးကိုမဟာ့ကိုပြုံးပြလာသည်။

"Good Evening မမ "

"အင်း ဆုလေး"

"နေ ရေခဲသတ္တာထဲက vodka ပုလင်းလေးယူခဲ့ပေး"

"ဘာလုပ်ဖို့တုန်း"

"သောက်ဖို့လေ"

"ရှိုင်း"

"နေကလည်းစကားများလိုက်တာ"

သြော်မများလို့ရမလား။ရှိုင်းကအရက်နဲ့လုံးဝမတည့်သူမဟုတ်လား။ဆရာဝန်ကရှောင်ခိုင်းထားတာကိုအရွဲ့တိုက်နေသလားမှတ်ရတယ်။

"မယူပေးဘူး"

"နေ"

"ဘာလဲ"

"ဒါလေးယူခိုင်းတာကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

တစ်ယောက်ပြောဖန်များလျှင်စကားများလာမည်ကိုကြိုသိနေသဖြင့်မဟာကပင်ကြားထဲကဝင်ဖြေပေးရသည်။

"မဟာယူပေးမယ်လေ ရှိုင်းရဲ့"

"ဟင့်အင်း နေ ပဲ ယူရမယ်"

"မယူပေးဘူးလို့ပြောပြီးပြီလေ"

"နေရပ်ဝန်း"

"ဘာလဲ"

"တွေ့မယ် နေ__"

ပြောရင်းဆိုရင်းရေခဲသေတ္တာဆီသွားကာ vodka ပုလင်းကိုဖောက်နေသောရှိုင်းရယ်လေ။vodka ပုလင်းကိုဖွင့်ဖွင့်ချင်းမော့သောက်မည်ကြံနေသောရှိုင်း။

"ရှိုင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ အသက်ရှည်ရှည်မနေချင်တော့ဘူးလား"

"တို့မရှိရင် နေ့ကိုဒုက္ခပေးမဲ့လူမရှိတော့ဘူးပေါ့"

သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရင်းမဟာ့ရင်ထဲမှာတစ်ခုခုကိုဆုံးရှုံးနေရသလိုခံစားလာမိသည်။ဘာတွေလဲ၊ဘာလို့ရင်ထဲမှာတစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေရတာလဲ။

မဟာကဒုတိယလူဆိုတာကြီးကခံစားလာရသည်။ထိုခံစားချက်ကမနာလိုခြင်းလား၊ဝန်တိုခြင်းလား၊ မပြောတတ်။

ဘယ်သူ့အပေါ်ဖြစ်တည်နေသလဲ မဟာကိုယ်တိုင်လဲမသေချာ။သေချာတာတစ်ခုကရှိုင်းရဲ့မာဆတ်ဆတ်အပြုအမူတွေကိုပြေလျော့လာအောင်ပြုလုပ်ပေးနိုင်တဲ့မမနေကိုအားကျသည်။

ရှိုင်းအပေါ်သူဒီလောက်သည်းခံနိုင်တာကိုတွေးပြီးရင်ထဲမှာဝမ်းနည်းမိသည်။

ဟင့်အင်းမဟုတ်ပါစေနဲ့။မဟာကstraight ။

မိန်းမတစ်ယောက်ကိုကြိုက်မဲ့မဟာမေတ္တာမဟုတ်ဘူးဟုသာကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

ထိုညစာစားပွဲသည်သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ရန်ပြေပွဲသက်သက်သာ။

မဟာသည်ရုပ်ရှိပြီးနာမ်မရှိသောလူကဲ့သို့ပင်။