《သူပိုင်တဲ့အရာ ၊ သူပိုင္တဲ့အရာ (Uni+Zaw)》Part 6 (Zaw)
Advertisement
မဟာကအိပ္ပုတ္ႀကီးသူပီပီအိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့နံနက္၈နာရီခြဲေနေလၿပီ။ေဘးနားမွာရႈိင္းမရွိေပ။
မဟာသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်မိျပန္သည္။ဒီမိန္းမႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္စိတ္ေတြလႈပ္ရွားၿပီးကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ control မလုပ္ႏိုင္တာကိုမုန္းမိသည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္လက္ခုပ္ဆိုတာကလည္းႏွစ္ဖက္တီးမွျမည္တာမို႔ရႈိင္းကိုအျပစ္မတင္မိေပ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာမုန္းမိေတာ့သည္။
ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မဟာ့အျဖစ္ကမဆြတ္ခင္ကၫႊတ္ခ်င္သလိုႀကီးျဖစ္ေနခဲ့တာမဟုတ္လား။
အဲ့တာေၾကာင့္ရႈိင္းကအထင္ေသးခဲ့ေလသလားဟုလည္းေတြးၿပီးရင္ထဲမွာမေကာင္းျဖစ္မိေသးသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဆိုတာမရွိရေအာင္မဟာေရွာင္ေနေတာ့မည္ဟုေတြးလိုက္မိသည္။ေစာင္ေလးကိုဖယ္ၿပီးေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာခဲ့သည္။
ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ဆုေလးကိုငါး႐ိုးေတြႏႊာေပးေနေသာရႈိင္းကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ရႈိင္းကမဟာ့ကိုျမင္ေတာ့မ်က္ခုံးတစ္ခ်က္ပင့္ၿပီး
"မင္းႏိုးၿပီလား___တို႔ကမင္းအိပ္ေရးပ်က္မွာမို႔မႏိုးေတာ့တာ"
"အင္း__ေမာနင္းဆုေလး"
"ဟုတ္မမ ေမာနင္း"
အက်ႌအျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္နက္ခ္တိုင္အနက္ေရာင္ေလးစီးထားသည့္ဆုေလးပုံစံကကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနသည္။ဒါေၾကာင့္လည္းရႈိင္းကသူ႔ညီမကိုကေလးေလးလိုသေဘာထားတာကိုးဟုေတြးမိသည္။
ဆုေလးဝတ္ထားတာက Bright ရဲ႕ေက်ာင္းဝတ္စုံမို႔ ဆုေလးေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ဆိုတာမဟာသိလိုက္သည္။
"ဆုေလး canteen မွာမုန္႔စားရင္အသုပ္ေတြမစားနဲ႔ေနာ္ၾကားလား၊ဒီရာသီကသိပ္စိတ္ခ်ရတာမဟုတ္ဘူး"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ"
"မင္းဘာစားခ်င္လဲ"
အင္း။ဒီရႈိင္းနားကိုတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မုန္းမိတာကအဲ့ဒီလိုမသိသလိုမရင္းႏွီးသလိုလုပ္တဲ့အျပဳအမူေတြေၾကာင့္လည္းပါသည္။မဟာ့ကိုေမးေနေပမဲ့မ်က္ႏွာကမဟာ့ကိုမၾကည့္။ငါး႐ိုးႏႊင္ေပးလ်က္သာ။
မ်က္ႏွာေျပာင္အတိုက္ႏိုင္ဆုံးဆုကိုေပးရင္သူရမွာေသခ်ာသည္။
အာမဟုတ္တာပဲ။ငါကေရာသူ႔ဆီကဘာလို႔ဂ႐ုတစိုက္ေမးတာလိုခ်င္ရမွာလဲ။တကယ္တမ္းဆိုငါကဒီရႈိင္းနားကိုမုန္းေနရမွာ။ဟုတ္တယ္မုန္းေနရမွာ။
"ရတယ္ ကြၽန္မမဆာဘူး အိမ္ေရာက္မွပဲစားေတာ့မယ္"
"မဟုတ္တာမင္းစားရမွာေပါ့__ၿပီးေတာ့တို႔ကဆုေလးကိုေက်ာင္းလိုက္ပို႔ရအုံးမွာမင္းကိုေနာက္မွလိုက္ပို႔ႏိုင္မွာ"
"မမ ကလည္း အဲ့မမကိုအရင္ပို႔ေပးလိုက္ပါ၊ဆုက၉နာရီထိုးမွႀကီးကို သူဗိုက္ဆာေနမွာေပါ့"
"ရပါတယ္ဆုေလးရဲ႕"
သြားတက္ေလးေပၚေအာင္ၿပဳံးၿပီးေျပာေနတဲ့ဆုေလးေၾကာင့္မဟာပင္ၿပဳံးမိသြားသည္။ရႈိင္းကေတာ့ဆုေလးရဲ႕ေခါင္းေလးကိုတခ်က္ဖြလိုက္ၿပီးရယ္ေလသည္။
"ေတာ္ၿပီ မမ ဆု ဝၿပီ"
"ေအးေအး"
"Hrr!!! breakfast ေတာင္စားၿပီးၾကၿပီလား"
အေနာက္ကဝင္လာေသာအသံပိုင္ရွင္ေၾကာင့္မဟာ့လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ဟိုတစ္ခါကေတြ႕ဖူးသည့္အင္မတန္လွတဲ့အမ်ိဳးသမီး ေနရပ္ဝန္း ဆိုသူ။မဟာ့ကိုအိမ္ျပန္လိုက္ပို႔ဖူးသူမို႔သူ႔မ်က္ႏွာကိုေသေသ ခ်ာခ်ာမွတ္မိေနသည္။သူကလည္းမဟာ့ကိုျမင္ေတာ့အံၾသသြားသည္။
သို႔ေသာ္ဘာမွေတာ့မေျပာ။ေနရပ္ဝန္းကဆုေလးဆီကိုသြားၿပီးဆုေလးရဲ႕ပါးေလးကို႐ႊတ္ကနဲနမ္းလိုက္သည္။
"ေမာနင္းကေလးေလး စိတ္ဆိုးေျပသြားၿပီလား"
"Hee 😁 မမကဆုကိုမသြားခိုင္းေတာ့ဘူးတဲ့"
"အာ့ေၾကာင့္ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့ေလ"
"ဟုတ္တယ္ hee"
"ေပ်ာ္ရင္မမကိုအာဘြားေပး"
ပါးေလးကိုထိုးၿပီးေျပာေနပုံကိုမဟာေငးၾကည့္ေနမိသည္။ဆုေလးက႐ႊတ္ကနဲနမ္းလိုက္ေတာ့ေက်နပ္သြားသည့္မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ေခါင္းေလးကိုဖြဖြေလးပုတ္သည္။
ဒီရႈိင္းနားနဲ႔ေနရပ္ဝန္းရဲ႕ပတ္သက္မႈကိုမသိေပမဲ့ထိုႏွစ္ေယာက္လုံးဟာျမင္သူေယာက္်ားတိုင္းေႂကြက်ေစႏိုင္ေလာက္သည့္မိန္းကေလးမ်ိဳးရယ္ပါ။မဟာသာေယာက္်ားေလးဆိုရင္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုႀကိဳက္မိမွာအမွန္ပါ။
သို႔ေသာ္ဟိုတစ္ခါကႏွစ္ေယာက္သား kissing ဆြဲေနတာႀကီးေတြ႕ၿပီးၾကက္သီးေတြထလာရသည္။
"ေန ဒီေန႔ဘာလို႔ေနာက္က်တာလဲ"
"ေဆာရီး ရႈိင္း ေန အသိတစ္ေယာက္နဲ႔လမ္းမွာေတြ႕ေနလို႔ပါ"
"အသိ?"
မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာေျပာလိုက္သျဖင့္ေနရပ္ဝန္းရဲ႕မ်က္ႏွာကအနည္းငယ္ပ်က္သြားသည္။ရႈိင္းအေရွ႕ေရာက္ရင္မလိမ္တတ္တဲ့ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းအျပစ္တင္ခ်င္မိသည္။လိမ္လိုက္လို႔ "တကယ္လား"ဟူ၍ရႈိင္းကေထာက္လိုက္ရင္အကုန္ေပၚကုန္သည္။
အဲ့ေလာက္ေတာင္ရႈိင္းရဲ႕ၾသဇာကေန႔အေပၚသက္ေရာက္ေနသည္။
"ဟို ေနနဲ႔သိပ္မခင္ပါဘူး မ်က္ မ်က္မွန္းတန္းမိ႐ုံပါ"
ေရွ႕ေနာက္မညီေသာစကားေတြကိုနားေထာင္ရင္းရႈိင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကတင္းလာသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ဘာေတြလဲဆိုတာနားမလည္တာကေတာ့မဟာရယ္ေလ။
"ဆုေလး .....အေပၚကိုခဏသြားအုံးခဏေနက်မွေခၚလိုက္မယ္"
"မမ___မမေနကိုဘာမွမလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္"
"သြားပါ အေပၚကို"
ဆုေလးကလွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ထသြားေတာ့ရႈိင္းကေျခကလိမ္ခ်ိတ္လိုက္သည္။ေၾကာက္႐ြံ႕ေနပုံရေသာေနရပ္ဝန္းကိုစူးစူးရဲရဲၾကည့္ေနသည္ကျပာက်ေတာ့မဲ့အတိုင္း။ေနရပ္ဝန္းကရႈိင္းေရွ႕မွာမတ္တပ္ရပ္လ်က္ေခါင္းေလးငုံ႔ထားသည္။
တကတည္းမဟာဆိုတာမရွိေတာ့သည့္အတိုင္း။မဟာလည္းသူတို႔အေၾကာင္းသိခ်င္၍ဘာမွမေျပာဘဲၿငိမ္ေနမိသည္။
"ဒီရႈိင္းနားကို ေနရပ္ဝန္းကဘယ္တုန္းကလိမ္လို႔ရဖူးလို႔လဲေျပာပါအုံး "
"မဟုတ္ဘူး ရႈိင္း ___ေနမလိမ္ပါဘူးတကယ္ပါ"
"ေတာ္ေတာ့ ေန __ငါ့ကိုဘာမွလာၿပီးေျဖရွင္းခ်က္ေတြေပးမေနနဲ႔ ေက်ာ္ေစာလား ဝဏၰလား ဘယ္တစ္ေယာက္လဲေသခ်ာေျပာ"
ေနလည္းမတတ္သာသည့္အဆုံးအညံ့ခံလိုက္ရသည္။မနက္တိုင္းေနတို႔အိမ္ေရွ႕မွာလာေစာင့္ေနတတ္သည့္ထိုႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ရႈိင္းနဲ႔ျပသနာတက္ရတာလည္းအႀကိမ္ႀကိမ္ရယ္ပါ။
"ေက်ာ္ေစာပါ"
"မင္းအေရးေပးေနလို႔ျဖစ္တာပဲေန___မင္းသာျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ရင္အခုခ်ိန္ထိဘယ္သူမွလိုက္ရဲမွာမဟုတ္ဘူး၊ေနာက္တစ္ခါ အဲ့ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းမၾကားခ်င္ဘူးေန၊ေနာက္တစ္ခါၾကားရင္ မင္းအေလာင္းျဖစ္ျဖစ္ ၊အဲ့ႏွစ္ေကာင္အေလာင္းျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳက္ရာေ႐ြး"
"မဟုတ္ပါဘူး ရႈိင္းရယ္ ၊ေနလုံးဝအေရးေပးတာမဟုတ္ပါဘူး"
ရႈိင္းကထိုင္ေနရာထလိုက္ၿပီးေနရပ္ဝန္းအနားကပ္သြားလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ေနရပ္ဝန္းရဲ႕ခါးေသးေသးေလးကိုျပတ္ေတာ့မတတ္ဆြဲဖက္ၿပီးသူ႔ဖက္လွည့္လိုက္သည္။မဟာမွာဘာစကားမွမေျပာႏိုင္။မဟာ့ကိုရွိသည္ဟုမထင္ၾကေသာသူတို႔အမူအရာေတြကိုသာၾကည့္ေနမိသည္။တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆြဲဖက္ထားျခင္းခံရေသာေၾကာင့္ေနရပ္ဝန္းရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကရႈံ႕မဲ့ေနသည္။မဟာမွာေနရပ္ဝန္းကိုသနားသြားမိသည္။
"ေတာ္ ေတာ္ ေရဘူးေပါက္တာမလိုခ်င္ဘူး ၊ေရပါတာပဲလိုခ်င္တယ္ ေနာက္ေန႔ကစၿပီး ငါးမိနစ္ေနာက္က်ရင္ေတာင္ငါခြင့္မလႊတ္ဘူး၊ ေနရပ္ဝန္းကိုဒီရႈိင္းနားပိုင္တယ္ဆိုတာသူတို႔သိေအာင္ေျပာျပထား၊မဟုတ္ရင္ ငါမင္းကိုသတ္မိလိမ့္မယ္ေန....မင္းကေယာက္်ားယူလို႔မရဘူးဆိုတာလဲေျပာျပထားလိုက္ၾကားလား"
ေျပာၿပီးေနရပ္ဝန္းရဲ႕ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုဖိကိုက္သြားၿပီးအေပၚထပ္တက္သြားေလသည္။မဟာမွာသူတို႔ကိုေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနမိသည္။ရႈိင္းထြက္သြားၿပီးမွေနရပ္ဝန္းကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။မ်က္ရည္ေလးေတြဝဲၿပီးႏႈတ္ခမ္းမွာေသြးစတို႔ကစို႔ေနေလသည္။
မဟာမ်က္လုံးျပဴးသြားၿပီးစားပြဲခုံေပၚေပၚကတစ္သွ်ဴးကိုယူကာေနရပ္ဝန္းဆီထသြားလိုက္သည္။ရႈိင္းလုပ္သမွ်သည္းခံေနေသာေနရပ္ဝန္းကိုလည္းမဟာနားမလည္။ၿပီးေတာ့ မဟာ့ကိုသူ႔အပိုင္လို႔ေျပာၿပီးေနရပ္ဝန္းကိုလည္းသူ႔အပိုင္ဟုဆိုေနသာရႈိင္းကိုလည္းနားမလည္။
သို႔ေသာ္ေလာေလာဆယ္ေတာ့ရႈိင္းႏွိပ္စက္တာခံေနရတာကေနရပ္ဝန္းမို႔မဟာသူ႔အနားကပ္သြားလိုက္သည္။
"မမေန__"
မဟာ့အသံေၾကာင့္မ်က္ရည္ေလးေတြကိုသုတ္ၿပီးဟန္ေဆာင္ၿပီးၿပဳံးျပရွာသည္။
"သမီးဘာလဲ"
"မမေနႏႈတ္ခမ္းမွာေသြးေတြသုတ္လိုက္ပါအုံး"
"ရပါတယ္ "
"မဟုတ္တာ ေသြးစေတြရွိေနတယ္ မဟာသုတ္ေပးမယ္ေနာ္"
"ရတယ္သမီး ကိစၥမရွိဘူး"
မဟာအတင္းသုတ္ေပးလိုက္သည္။မဟာသူ႔ႏႈတ္ခမ္းကိုသုတ္ေပးရင္းသိလိုက္ရတာကနီေစြးေနေသာႏႈတ္ခမ္းေလးဟာဘာႏႈတ္ခမ္းနီမွမဆိုးထားဘူးဆိုတာပဲ။အနီးကပ္ေတြ႕ရမွပါးျပင္ေလးတြကဘာအဖူးအပိမ့္မွမရွိဘဲဝင္းမြတ္ေနတာေတြ႕ရသည္။
ဒီေလာက္လွတဲ့ေနရပ္ဝန္းကိုရႈိင္းဘာလို႔မ်ားႏွိပ္စက္ေနသလဲစဥ္းစား၍မရ။
"ဒါနဲ႔သမီးကဘာလို႔ဒီမွာေရာက္ေနတာလဲ"
မဟာေတြေဝသြားသည္။ခန္႔မွန္းရသေလာက္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးကမ႐ိုးရွင္းတာမို႔ေျပာျပ၍မျဖစ္တာကိုသိလိုက္သည္။အတၱပါေသာနားလည္ေပးျခင္းေတြႏွင့္လားဆိုတာေတာ့မသိ။
"ရႈိင္းအလည္ေခၚလို႔ပါ"
"ေၾသာ္___"
"မမေနတစ္မ်ိဳးမထင္ပါနဲ႔ေနာ္ မဟာတို႔က႐ိုး႐ိုးသားသားခင္တာပါ"
မုသားတစ္ခ်ိဳ႕သုံးလိုက္မိသည္။ခင္တယ္ဆိုတာေတာ့ဟုတ္ပါသည္။သို႔ေသာ္႐ိုး႐ိုးသားသားမွမဟုတ္ၾကဘဲကိုး။
မဟာကအခုခ်ိန္ထိကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ Straight တစ္ေယာက္ဟုသတ္မွတ္ထားေလေတာ့သူတို႔အခ်င္းခ်င္းကိစၥေတြကိုသိပ္ၿပီးနားမလည္။ရႈိင္းကအတင္း rape ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တာကလြဲလို႔ မဟာကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လုံးဝ straight ဟုသာသတ္မွတ္သည္။
ညအခ်ိန္မွာေဖာက္ျပားတတ္တာလူတို႔၏သဘာဝမို႔ထိုအရာတစ္ခုတည္းအတြက္နဲ႔ေတာ့ကိုယ့္ရဲ႕ straight တံတိုင္းႀကီးအၿပိဳမခံႏိုင္။
ၿပီးေတာ့အဲ့ဒီလိုခ်စ္တာကိုမဟာမယုံၾကည္ဘူမဟုတ္လား။ဒါေပမဲ့သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကတြဲေနတာဟုမဟာထင္သည္။
ဒီလိုဆိုမမေနအေပၚမွာရႈိင္းကသစၥာေဖာက္ေနတာလား။သူကိုယ္တိုင္ေတာ့ အျပစ္ႀကီးက်ဴးလြန္ထားၿပီးဘာမွမျဖစ္သလိုဟန္ေဆာင္ေနႏိုင္သည္။
မမေနကိုေတာ့ႀကိမ္းဝါးလိုက္တာလြန္ေရာ။သူတို႔ေတြရဲ႕အခ်စ္ကဒါမ်ိဳးႀကီးလားဟုလည္းေတြးမိျပန္သည္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မမေနအေပၚမွာအျပစ္က်ဴးလြန္ထားသလိုလည္းခံစားမိျပန္သည္။
"သမီး"
"ဟင္"
ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္မွလန္႔သြားမိသည္။
"ဘာေတြမ်ားစဥ္းစားေနတာလဲ"
"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး မမေန "
ေျပာေနရင္းရႈိင္းကဆုေလးကိုဖက္ကာဆင္းလာသည္။ေအာက္ေရာက္ေတာ့မဟာ့ဆီလွမ္းၾကည့္ကာ တစ္ခ်က္ၿပဳံးျပသည္။
"မဟာေမတၱာ ေဆာရီးပဲေနာ္___မင္းကိုဧည့္မခံမိဘူး"
"အင္း ရတယ္ရႈိင္း"
"ေန ___တို႔ဆုေလးကိုေက်ာင္းလိုက္ပို႔လိုက္အုံးမယ္ ၊အစကေတာ့မဟာေမတၱာကိုေရာပို႔မလို႔ပဲ ဒါေပမဲ့ဝင္စရာေလးရွိေသးလို႔သူၾကာေနမွာစိုးလို႔ ေနပဲပို႔ေပးလိုက္ပါလား၊ပို႔ၿပီးရင္ေတာ့ ဆိုင္ကိုပဲတန္းတန္းျပန္လာခဲ့ ၊ ဘယ္မွမဝင္နဲ႔တို႔ျပန္လာတာနဲ႔ေန႔ကိုေတြ႕ခ်င္တယ္၊ျပန္မေရာက္ရင္တို႔ကိုအဆိုးမဆိုနဲ႔"
"အင္း"
ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီးထြက္သြားေသာရႈိင္းကိုၾကည့္ၿပီးမဟာေဒါသေတြထြက္ရသည္။သူမဟာ့အေပၚမွာေလွ်ာ္တဲ့အကြက္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီမို႔ေဒါသကထြက္လာသည္။ေနာက္ဆိုေဝးေဝးကေရွာင္ရမည္။မဟာ့ကိုသူ႔လက္ေအာက္ငယ္သားတစ္ေယာက္လိုသေဘာထားတာကိုေတြးၿပီးစိတ္ပ်က္မိသည္။
"သမီးသြားရေအာင္ေလ"
"ေၾသာ္ ဟုတ္"
ေနရပ္ဝန္းေနာက္ကိုလိုက္လာရင္းစိတ္ထဲမွာက်ိန္ဆဲေနမိသည္။ဘယ္လိုမိန္းမမ်ိဳးမွန္းမသိ။ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕အေပ်ာ္ကိစၥကသူမ်ားေတြရဲ႕ဘဝေတြကိုဘယ္ေလာက္ေတာင္ပ်က္စီးေစလဲဆိုတာမသိတာလား။ပိန္းတာလားမသိ။
တစ္ခါႏွစ္ခါပဲေတြ႕ရတဲ့မဟာ့ကိုေတာင္ဒီေလာက္ဒုကၡေပးရင္အၿမဲေတြ႕ရပုံေထာက္တဲ့မမေနကိုဘယ္ေလာက္ေတာင္ဒုကၡေပးမယ္မသိ။
လုပ္ထားအုံးေပါ့ဒီရႈိင္းနားရယ္😈😈😈😈😈။
~~~~~~~~~~
"ဟဲ့ ေငးလွခ်ည္လား"
ဝရံတာမွာရပ္ေနရင္းအျပင္ဖက္ကိုေငးေနမိသျဖင့္ေဘးနားကမင္းခန္႔လာတာကိုပင္သတိမထားမိလိုက္။ပထမတစ္ႀကိမ္ဆရာမဝင္သျဖင့္အားေနေသာေၾကာင့္အျပင္ထြက္ေနျခင္းရယ္ပါ။မင္းခန္႔ဆိုတာကလည္းမဟာ့ကို first year ကတည္းကအခုထိလိုက္ေနတဲ့သူ။ဇြဲမေလွ်ာ့ဘဲလိုက္ေနတာ၃ႏွစ္ပင္ရွိေနၿပီမဟုတ္လား။
ၾကာေတာ့ကိုယ္ကပဲအသည္းမာသူႀကီးလိုလိုျဖစ္လာသည္။
"မဟာ နင္ကလြန္လာၿပီေနာ္ အခုလည္းေငးေနျပန္ၿပီ"
"မဟုတ္ပါဘူးဟာ ဒီလိုပါပဲ "
"နင္ကဘာလို႔ထြက္လာတာလဲ"
"မသိဘူးေလ နင္ကထူးထူးဆန္းဆန္းဝရံတာထြက္ရပ္ၿပီးေငးေနေတာ့ဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲေပါ့"
"ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဟာဒီလိုပါပဲစပ္မိစပ္ရာဟိုဟိုဒီဒီေပါ့"
"ေအးပါဘာမွမဟုတ္လဲၿပီးတာပါပဲ၊ဒါနဲ႔ေနာက္တစ္ခ်ိန္ကဝင္မွာတဲ့လားမသိ"
"မဝင္ေလာက္ဘူးေနာ္ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့မနက္ကအတန္းလာေတာ့ဆရာ႐ုံးေပၚတက္သြားတာေတြ႕လိုက္တယ္"
"ဟုတ္လား နင္ကလဲအေစာႀကီးကမေျပာဘူး အဲ့ဒါဆိုလစ္မွာေပါ့ဟ"
"ေနပါအုံး ဟာ နင္ကလဲဘာအေရးႀကီးကိစၥရွိလို႔လဲ"
"ဘာအေရးႀကီးကိစၥရမွာလဲ ငါဘာမွမစားခဲ့လို႔ေပါ့"
"အဲ့တာဆိုငါလိုက္ေကြၽးမယ္ေလ နင္ဘယ္မွာစားခ်င္လဲ"
မင္းခန္႔စကားေၾကာင့္မဟာေပ်ာ္သြားမိသည္။ဂုန္းဆင္းရမယ္ဆိုလာထား။
"Ocean သြားမယ္ Season မွာသြားစားမယ္"
"ေအးသြားမယ္ေလ "
"အဲ့တာဆိုခဏေစာင့္ဟိုႏွစ္ေယာက္ကိုသြားေျပာလိုက္အုံးမယ္"
"ေအးေအး"
မဟာအတန္းထဲပန္ဝင္လာၿပီးျပည့္ျပည့္ႏွင့္ျမတ္ကိုေျပာကာထြက္လာခဲ့သည္။
"New Ocean သြားမလား"
"78 Ocean ပဲသြားရေအာင္ "
"ေအး ေအး"
ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ မင္းခန္႔ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ပင္လိုက္လာခဲ့သည္။
~~~~~~~~~~~
မင္းခန္႔က ေဆးေက်ာင္းနားကလမ္းၾကားကေနသြားသျဖင့္ IC Heaven ေရွ႕မွာရပ္ေနၾကေသာလူစုကိုမဟာဖ်တ္ကနဲေတြ႕လိုက္ရသည္။တျခားသူေတာ့မဟုတ္ ရႈိင္းရယ္၊ ေနရပ္ဝန္းရယ္ ၊ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရယ္ျဖစ္သည္။
"ေနအုံးမင္းခန္႔လမ္းမကူးနဲ႔အုံး"
"ဟမ္ ဘာလို႔လဲ "
"ခဏေလးပါ"
မဟာလည္းဒီဖက္လမ္းကေနရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ထိုအမ်ိဳးသားမ်က္ႏွာကိလက္ညိဳးထားလိုက္ ေနရပ္ဝန္းမ်က္ႏွာကိုလက္ညိဳးထိုးလိုက္ႏွင့္လုပ္ေနေသာရႈိင္း။
ဘာျဖစ္ေနၾကမွန္းမသိေပမဲ့ ထိုအမ်ိဳးသားကရွင္းျပရန္ႀကိဳးစားေနဟန္ပင္။သို႔ေသာ္ရႈိင္းကလုံးဝလက္မခံ။
ခဏၾကာေတာ့ ေနရပ္ဝန္းကိုပါး႐ိုက္လိုက္တာမဟာေတြ႕လိုက္ရသည္။ေနရပ္ဝန္းကလဲက်သြားေတာ့ထိုအမ်ိဳးသားကဆြဲထူရန္ႀကိဳးစားသည္။ျပသနာတက္ၾကျပန္သည္။
"မဟာ နင္ကဘာလဲဟ သူမ်ားရန္ျဖစ္ေနတာရပ္ၾကည့္ေနလို႔မေကာင္းဘူးေနာ"
မင္းခန္႔စကားေၾကာင့္မဟာသတိဝင္လာသည္။
"အဲ့တာငါ့အသိေတြ လုပ္ပါ လမ္းကူးလိုက္စမ္းပါ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲမသိဘူး"
"ဟဲ့ ငါေၾကာက္တယ္ေနာ္ သူမ်ားျပသနာၾကားနင္က"
"လွ်ာရွည္လိုက္တာကူးမွာသာကူးစမ္း"
မင္းခန္႔ကစိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္လမ္းကိုကူးလိုက္ၿပီး IC Heaven ေရွ႕သြားရပ္သည္။ ေနရပ္ဝန္းကိုေနာက္တစ္ခ်က္႐ိုက္ရန္ႀကိဳးစားေနသျဖင့္မဟာဆိုင္ကယ္ေပၚကျမန္ျမန္ဆင္းၿပီး ေနရပ္ဝန္းအေရွ႕ကကာလိုက္သည္။
"ရႈိင္း___ဘာလို႔ လမ္းႀကီးမွာ မမေနကို႐ိုက္ရတာလဲ"
"မဟာေမတၱာ ဒါမင္းကိစၥမဟုတ္ဘူး "
"ဟုတ္ပါတယ္ မဟာ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး ဒါေပမဲ့ ရႈိင္းစိတ္ဆိုးရင္ေတာင္မွ အိမ္မွာဆိုးလို႔ရတာပဲ ၿပီးေတာ့ဆိုင္ေရွ႕မွာႀကီး"
"မဟာေမတၱာ တို႔ျပသနာကိုမင္းမသိဘဲဘာလို႔ရမ္းစြပ္စြဲေနရတာလဲ "
ထိုအမ်ိဳးသားကဘာမွထပ္မေျပာ။မမေနကအေနာက္မွာငိုေနသည္။မဟာဘာမွနားမလည္။သို႔ေသာ္ျပသနာကိုေတာ့ေျပလည္ေစခ်င္သည္။မင္းခန္ကေတာ့ေၾကာက္ေနရွာသည္။
"မဟုတ္ဘူး ရႈိင္း ေဒါသဆိုတာလူတိုင္းမွာရွိတယ္ ၊ ဒါေပမဲ့ ရႈိင္းေဒါသကတဖက္လူအေပၚအရွက္ရေစတဲ့အခါမ်ိဳးလည္းရွိတတ္တာပဲ"
"မဟာေမတၱာ မင္းမို႔လို႔တို႔သည္းခံေနတာေနာ္ ၊ ဒီေနရာမွာတျခားလူဆိုရင္ တစ္စီျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ"
"သမီးရယ္ မမေနတို႔ကိစၥမမေနတို႔ဘာသာပဲရွင္းပါ့မယ္ သမီးသြားစရာရွိတာသြားပါ"
"ဟင့္အင္း ရႈိင္း တရားလြန္ေနတာမဟာလက္ပိုက္ၾကည့္မေနႏိုင္ဘူး"
"အဲ့ဒါေၾကာင့္တို႔မင္းကိုသေဘာက်တာ မဟာေမတၱာ မင္းကဘယ္ေတာ့မွသည္းမခံတတ္ဘူး ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာေတာ့ ေနနဲ႔တို႔စရင္းရွင္းစရာရွိတယ္"
"မဟုတ္ဘူး ရႈိင္း အဲ့ဒါဆို ရႈိင္း ဒီေနရာမွာေတာ့မရွင္းပါနဲ႔ ၊အိမ္ေရာက္မွျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ ၊မဟာေတာင္းဆိုတာပါ"
"ေကာင္းၿပီေလ တို႔လက္ခံတယ္"
ေျပာရင္းေနရပ္ဝန္းလက္ကိုေဆာင့္ဆြဲသြားေသာရႈိင္းကိုမဟာေငးၾကည့္ေနမိသည္။ၿပီးေတာ့ရႈိင္းကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ပါသြားရွာေသာမမေနကိုလည္း သနားေနမိသည္။
အားငယ္ေနသည့္မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ေၾကာက္႐ြံ႕ေနသည့္မ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ၿပီး မမေနရဲ႕ဝဋ္ေႂကြးကိုလည္း မဟာအံၾသရသည္။
ဒါဆိုမဟာေရာ။
ကိုယ့္ဘာသာဆက္မေတြးရဲေတာ့ဘဲထိုအမ်ိဳးသားကိုခ်န္ရစ္ကာမင္းခန္႔နဲ႔အတူOcean ကိုသာလာခဲ့လိုက္သည္။
ရင္ထဲမွာရင္ခံစားခ်က္တစ္ခုေတာ့ေပါက္ဖြားေနတာေသခ်ာပါသည္။
Advertisement
- In Serial41 Chapters
The Mafia's Weakness
Ruby O'Brian was born into this world of guns and war. After being away at school she comes back to some News. Ruby has been promised to marry one of the most notorious Mafia prince. Colton Salvatore. Colton Salvatore is a cold hatred killer. He takes what he wants and doesn't hesitate to do so. He set his eyes on Ruby years ago and now he had returned to clams what is his. -------------------------"You really got a bad attitude.""Only for you." I smirked going to turn away from him. Colton grabbed my wrist and pulled my body right to his chest making me squeal for how fast his movements were. "Now don't make me play the bad guy little one." I was pushing as hard as I could to get out of his grip and doing everything that I could. What shocked me was when he slapped my ass. I was mortified. No one had ever touched me like he was right now and I didn't want it. I couldn't help myself when my hand came up and went across his face. His head went to the side with the force I put behind my smack. I won't lie I was proud of my work. I went to move back but he kept his hands on my waist. He picked me up and grabbed the bottle from my hand throwing it somewhere on the lawn.This is where all panic came to me. I didn't know what this guy could do. He was from a family of KILLERS! "I-I'm Sorry! Please put me down!" I cried as I saw him carrying me closer to the pool. "To late now baby."
8 262 - In Serial16 Chapters
Cultivation Can Wait; Anime Is My Fate!
After reincarnating into a world where qigong cultivation is commonplace, our main character makes the obvious decision to become a weeb.
8 164 - In Serial15 Chapters
The Ruined Monks of Rothfield Monastery
Erin is the youngest member of the dark monks; a supernatural brotherhood whose ultimate mission is to improve the dire circumstances of poor, war-torn villages using powers unique to each member. Or so he was led to believe. Erin, like his brothers, does not age, and that is, unfortunately, the only trait he shares with them. He cannot charm or compel like Woodrow, he cannot cast illusions like Knox, he was not swift like Swithin, not powerful like Blake. He was barely an assistant to his dear brother Wilbur, with his herbology and alchemy. He was told to lie low and make himself scarce. That is what he did. The dark monks temporarily reside in abandoned monasteries scattered around the country, feeding the poor and healing the sick, nurturing the monastic lands until it was fertile enough to raise crops and rear animals. As the years passed, they would leave these reformed, repopulated, self-sustaining monasteries and venture froth to help the next settlement. Yet, after years of toiling and quiet servitude, Erin notices that people and the country itself are declining. The villagers look gaunt, the once-lush soil now barren and cracked. He begins to feel disheartened, thinking that their mission is proving futile. Still, their leader Blake is steadfast and charges onward, and lately has his eyes set on a certain monastery in a thick, thorned forest that seems to diminish, even nullify their powers. A thick forest that Erin somehow has a connection to. A thorned glade where an ethereal voice calls his name with one simple request along with a promise:Heal the land, child. Heal the land and I promise to give you sanctuary so long as you stay. I promise to nurture you as you nurture me. As Erin cultivates the land, the land, in turn, gifts all its caretakers with new, enhanced skillsets on top of their unique powers -- skills of protection, healing, and magic. Magic. Erin had long wished to see the world fill with it again. The people, regardless of common or noble blood, still believe that magic will enter this world again. Magic to bless the king like it did the Saints. Magic to dispel the miasma befouling the world. Magic to bring back the fae folk and their many forms. It is up to Erin to forge the many paths leading to a bright future; to build a prosperous paradise that welcomes all races and bloodlines, by mastering the rewards gained through agriculture, horticulture, and animal husbandry, smithing, crafting, and fishing. Erin may also find a lifelong friendship and romance with his neighbor, Claude, if he decides to pursue him, and may even join him in the military campaign outside the monastery. The darkness still lurks outside, after all, and the mastery of his skills, along with a few good friends, may finally be enough to turn the tide in their favor. Most of all, Erin wants to keep the vow he set for himself: to protect everyone and everything he loves until his dying breath.
8 115 - In Serial17 Chapters
Daddy's Girl || Bakugou x Pregnant! Reader
"Daddy's going to protect you from every fucking villain out there!"You ruffled his hair as he talked to your belly. "Stop cursing at the baby!""It's fine! She's gonna be my princess anyway!""Please! He's totally a boy!""Whatever! She's going to be a Daddy's girl!"
8 201 - In Serial29 Chapters
So close yet so far
Ever wondered what would have happened if Dev and Sonakshi would have stayed together even after signing the prenuptial agreement?This story is private.
8 206 - In Serial31 Chapters
Until I Met You
"What makes you so sure that I hate you?" »»----- -----««Jade Montgomery didn't think the consequences of one little mistake would be so drastic. After being forced to pack up all of her things and move across the country, Jade realizes that she has messed up, and big time. She doesn't think her life could possibly get any worse, until it does. After a literal run-in with Luke Bradford, Jade's next-door-neighbor who seems hellbent on making her life more insufferable than it already is, Jade finds that the only thing she hates more than all of the changing in her life is Luke himself. The two soon find themselves caught up in a rivalry brought on by their immediate hatred, which forces the duo to wonder if it's really hate they feel for each other, or something else entirely.[COMPLETE]
8 150
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
