မဟာကအိပ်ပုတ်ကြီးသူပီပီအိပ်ရာကနိုးလာတော့နံနက်၈နာရီခွဲနေလေပြီ။ဘေးနားမှာရှိုင်းမရှိပေ။

မဟာသက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိပြန်သည်။ဒီမိန်းမနှင့်ပတ်သက်လာလျှင်စိတ်တွေလှုပ်ရှားပြီးကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် control မလုပ်နိုင်တာကိုမုန်းမိသည်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လက်ခုပ်ဆိုတာကလည်းနှစ်ဖက်တီးမှမြည်တာမို့ရှိုင်းကိုအပြစ်မတင်မိပေ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာမုန်းမိတော့သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့မဟာ့အဖြစ်ကမဆွတ်ခင်ကညွှတ်ချင်သလိုကြီးဖြစ်နေခဲ့တာမဟုတ်လား။

အဲ့တာကြောင့်ရှိုင်းကအထင်သေးခဲ့လေသလားဟုလည်းတွေးပြီးရင်ထဲမှာမကောင်းဖြစ်မိသေးသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာမရှိရအောင်မဟာရှောင်နေတော့မည်ဟုတွေးလိုက်မိသည်။စောင်လေးကိုဖယ်ပြီးအောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့သည်။

အောက်ထပ်ရောက်တော့ဆုလေးကိုငါးရိုးတွေနွှာပေးနေသောရှိုင်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ရှိုင်းကမဟာ့ကိုမြင်တော့မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ပြီး

"မင်းနိုးပြီလား___တို့ကမင်းအိပ်ရေးပျက်မှာမို့မနိုးတော့တာ"

"အင်း__မောနင်းဆုလေး"

"ဟုတ်မမ မောနင်း"

အင်္ကျီအဖြူရောင်လေးနှင့်နက်ခ်တိုင်အနက်ရောင်လေးစီးထားသည့်ဆုလေးပုံစံကကလေးလေးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။ဒါကြောင့်လည်းရှိုင်းကသူ့ညီမကိုကလေးလေးလိုသဘောထားတာကိုးဟုတွေးမိသည်။

ဆုလေးဝတ်ထားတာက Bright ရဲ့ကျောင်းဝတ်စုံမို့ ဆုလေးကျောင်းသွားတော့မယ်ဆိုတာမဟာသိလိုက်သည်။

"ဆုလေး canteen မှာမုန့်စားရင်အသုပ်တွေမစားနဲ့နော်ကြားလား၊ဒီရာသီကသိပ်စိတ်ချရတာမဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"မင်းဘာစားချင်လဲ"

အင်း။ဒီရှိုင်းနားကိုတစ်ချက်တစ်ချက်မုန်းမိတာကအဲ့ဒီလိုမသိသလိုမရင်းနှီးသလိုလုပ်တဲ့အပြုအမူတွေကြောင့်လည်းပါသည်။မဟာ့ကိုမေးနေပေမဲ့မျက်နှာကမဟာ့ကိုမကြည့်။ငါးရိုးနွှင်ပေးလျက်သာ။

မျက်နှာပြောင်အတိုက်နိုင်ဆုံးဆုကိုပေးရင်သူရမှာသေချာသည်။

အာမဟုတ်တာပဲ။ငါကရောသူ့ဆီကဘာလို့ဂရုတစိုက်မေးတာလိုချင်ရမှာလဲ။တကယ်တမ်းဆိုငါကဒီရှိုင်းနားကိုမုန်းနေရမှာ။ဟုတ်တယ်မုန်းနေရမှာ။

"ရတယ် ကျွန်မမဆာဘူး အိမ်ရောက်မှပဲစားတော့မယ်"

"မဟုတ်တာမင်းစားရမှာပေါ့__ပြီးတော့တို့ကဆုလေးကိုကျောင်းလိုက်ပို့ရအုံးမှာမင်းကိုနောက်မှလိုက်ပို့နိုင်မှာ"

"မမ ကလည်း အဲ့မမကိုအရင်ပို့ပေးလိုက်ပါ၊ဆုက၉နာရီထိုးမှကြီးကို သူဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့"

"ရပါတယ်ဆုလေးရဲ့"

သွားတက်လေးပေါ်အောင်ပြုံးပြီးပြောနေတဲ့ဆုလေးကြောင့်မဟာပင်ပြုံးမိသွားသည်။ရှိုင်းကတော့ဆုလေးရဲ့ခေါင်းလေးကိုတချက်ဖွလိုက်ပြီးရယ်လေသည်။

"တော်ပြီ မမ ဆု ဝပြီ"

"အေးအေး"

"Hrr!!! breakfast တောင်စားပြီးကြပြီလား"

အနောက်ကဝင်လာသောအသံပိုင်ရှင်ကြောင့်မဟာ့လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ဟိုတစ်ခါကတွေ့ဖူးသည့်အင်မတန်လှတဲ့အမျိုးသမီး နေရပ်ဝန်း ဆိုသူ။မဟာ့ကိုအိမ်ပြန်လိုက်ပို့ဖူးသူမို့သူ့မျက်နှာကိုသေသေ ချာချာမှတ်မိနေသည်။သူကလည်းမဟာ့ကိုမြင်တော့အံသြသွားသည်။

သို့သော်ဘာမှတော့မပြော။နေရပ်ဝန်းကဆုလေးဆီကိုသွားပြီးဆုလေးရဲ့ပါးလေးကိုရွှတ်ကနဲနမ်းလိုက်သည်။

"မောနင်းကလေးလေး စိတ်ဆိုးပြေသွားပြီလား"

"Hee 😁 မမကဆုကိုမသွားခိုင်းတော့ဘူးတဲ့"

"အာ့ကြောင့်ပျော်နေတယ်ပေါ့လေ"

"ဟုတ်တယ် hee"

"ပျော်ရင်မမကိုအာဘွားပေး"

ပါးလေးကိုထိုးပြီးပြောနေပုံကိုမဟာငေးကြည့်နေမိသည်။ဆုလေးကရွှတ်ကနဲနမ်းလိုက်တော့ကျေနပ်သွားသည့်မျက်နှာလေးဖြင့်ခေါင်းလေးကိုဖွဖွလေးပုတ်သည်။

ဒီရှိုင်းနားနဲ့နေရပ်ဝန်းရဲ့ပတ်သက်မှုကိုမသိပေမဲ့ထိုနှစ်ယောက်လုံးဟာမြင်သူယောက်ျားတိုင်းကြွေကျစေနိုင်လောက်သည့်မိန်းကလေးမျိုးရယ်ပါ။မဟာသာယောက်ျားလေးဆိုရင်သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြိုက်မိမှာအမှန်ပါ။

သို့သော်ဟိုတစ်ခါကနှစ်ယောက်သား kissing ဆွဲနေတာကြီးတွေ့ပြီးကြက်သီးတွေထလာရသည်။

"နေ ဒီနေ့ဘာလို့နောက်ကျတာလဲ"

"ဆောရီး ရှိုင်း နေ အသိတစ်ယောက်နဲ့လမ်းမှာတွေ့နေလို့ပါ"

"အသိ?"

မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောလိုက်သဖြင့်နေရပ်ဝန်းရဲ့မျက်နှာကအနည်းငယ်ပျက်သွားသည်။ရှိုင်းအရှေ့ရောက်ရင်မလိမ်တတ်တဲ့ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်းအပြစ်တင်ချင်မိသည်။လိမ်လိုက်လို့ "တကယ်လား"ဟူ၍ရှိုင်းကထောက်လိုက်ရင်အကုန်ပေါ်ကုန်သည်။

အဲ့လောက်တောင်ရှိုင်းရဲ့သြဇာကနေ့အပေါ်သက်ရောက်နေသည်။

"ဟို နေနဲ့သိပ်မခင်ပါဘူး မျက် မျက်မှန်းတန်းမိရုံပါ"

ရှေ့နောက်မညီသောစကားတွေကိုနားထောင်ရင်းရှိုင်းရဲ့မျက်နှာကတင်းလာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ဘာတွေလဲဆိုတာနားမလည်တာကတော့မဟာရယ်လေ။

"ဆုလေး .....အပေါ်ကိုခဏသွားအုံးခဏနေကျမှခေါ်လိုက်မယ်"

"မမ___မမနေကိုဘာမှမလုပ်ပါနဲ့နော်"

"သွားပါ အပေါ်ကို"

ဆုလေးကလှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်နဲ့ထသွားတော့ရှိုင်းကခြေကလိမ်ချိတ်လိုက်သည်။ကြောက်ရွံ့နေပုံရသောနေရပ်ဝန်းကိုစူးစူးရဲရဲကြည့်နေသည်ကပြာကျတော့မဲ့အတိုင်း။နေရပ်ဝန်းကရှိုင်းရှေ့မှာမတ်တပ်ရပ်လျက်ခေါင်းလေးငုံ့ထားသည်။

တကတည်းမဟာဆိုတာမရှိတော့သည့်အတိုင်း။မဟာလည်းသူတို့အကြောင်းသိချင်၍ဘာမှမပြောဘဲငြိမ်နေမိသည်။

"ဒီရှိုင်းနားကို နေရပ်ဝန်းကဘယ်တုန်းကလိမ်လို့ရဖူးလို့လဲပြောပါအုံး "

"မဟုတ်ဘူး ရှိုင်း ___နေမလိမ်ပါဘူးတကယ်ပါ"

"တော်တော့ နေ __ငါ့ကိုဘာမှလာပြီးဖြေရှင်းချက်တွေပေးမနေနဲ့ ကျော်စောလား ဝဏ္ဏလား ဘယ်တစ်ယောက်လဲသေချာပြော"

နေလည်းမတတ်သာသည့်အဆုံးအညံ့ခံလိုက်ရသည်။မနက်တိုင်းနေတို့အိမ်ရှေ့မှာလာစောင့်နေတတ်သည့်ထိုနှစ်ယောက်ကြောင့်ရှိုင်းနဲ့ပြသနာတက်ရတာလည်းအကြိမ်ကြိမ်ရယ်ပါ။

"ကျော်စောပါ"

"မင်းအရေးပေးနေလို့ဖြစ်တာပဲနေ___မင်းသာပြတ်ပြတ်သားသားလုပ်ရင်အခုချိန်ထိဘယ်သူမှလိုက်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး၊နောက်တစ်ခါ အဲ့နှစ်ယောက်အကြောင်းမကြားချင်ဘူးနေ၊နောက်တစ်ခါကြားရင် မင်းအလောင်းဖြစ်ဖြစ် ၊အဲ့နှစ်ကောင်အလောင်းဖြစ်ဖြစ် ကြိုက်ရာရွေး"

"မဟုတ်ပါဘူး ရှိုင်းရယ် ၊နေလုံးဝအရေးပေးတာမဟုတ်ပါဘူး"

ရှိုင်းကထိုင်နေရာထလိုက်ပြီးနေရပ်ဝန်းအနားကပ်သွားလိုက်သည်။ထို့နောက်နေရပ်ဝန်းရဲ့ခါးသေးသေးလေးကိုပြတ်တော့မတတ်ဆွဲဖက်ပြီးသူ့ဖက်လှည့်လိုက်သည်။မဟာမှာဘာစကားမှမပြောနိုင်။မဟာ့ကိုရှိသည်ဟုမထင်ကြသောသူတို့အမူအရာတွေကိုသာကြည့်နေမိသည်။တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆွဲဖက်ထားခြင်းခံရသောကြောင့်နေရပ်ဝန်းရဲ့မျက်နှာလေးကရှုံ့မဲ့နေသည်။မဟာမှာနေရပ်ဝန်းကိုသနားသွားမိသည်။

"တော် တော် ရေဘူးပေါက်တာမလိုချင်ဘူး ၊ရေပါတာပဲလိုချင်တယ် နောက်နေ့ကစပြီး ငါးမိနစ်နောက်ကျရင်တောင်ငါခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ နေရပ်ဝန်းကိုဒီရှိုင်းနားပိုင်တယ်ဆိုတာသူတို့သိအောင်ပြောပြထား၊မဟုတ်ရင် ငါမင်းကိုသတ်မိလိမ့်မယ်နေ....မင်းကယောက်ျားယူလို့မရဘူးဆိုတာလဲပြောပြထားလိုက်ကြားလား"

ပြောပြီးနေရပ်ဝန်းရဲ့အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကိုက်သွားပြီးအပေါ်ထပ်တက်သွားလေသည်။မဟာမှာသူတို့ကိုကြောင်ပြီးကြည့်နေမိသည်။ရှိုင်းထွက်သွားပြီးမှနေရပ်ဝန်းကိုကြည့်လိုက်မိသည်။မျက်ရည်လေးတွေဝဲပြီးနှုတ်ခမ်းမှာသွေးစတို့ကစို့နေလေသည်။

မဟာမျက်လုံးပြူးသွားပြီးစားပွဲခုံပေါ်ပေါ်ကတစ်သျှူးကိုယူကာနေရပ်ဝန်းဆီထသွားလိုက်သည်။ရှိုင်းလုပ်သမျှသည်းခံနေသောနေရပ်ဝန်းကိုလည်းမဟာနားမလည်။ပြီးတော့ မဟာ့ကိုသူ့အပိုင်လို့ပြောပြီးနေရပ်ဝန်းကိုလည်းသူ့အပိုင်ဟုဆိုနေသာရှိုင်းကိုလည်းနားမလည်။

သို့သော်လောလောဆယ်တော့ရှိုင်းနှိပ်စက်တာခံနေရတာကနေရပ်ဝန်းမို့မဟာသူ့အနားကပ်သွားလိုက်သည်။

"မမနေ__"

မဟာ့အသံကြောင့်မျက်ရည်လေးတွေကိုသုတ်ပြီးဟန်ဆောင်ပြီးပြုံးပြရှာသည်။

"သမီးဘာလဲ"

"မမနေနှုတ်ခမ်းမှာသွေးတွေသုတ်လိုက်ပါအုံး"

"ရပါတယ် "

"မဟုတ်တာ သွေးစတွေရှိနေတယ် မဟာသုတ်ပေးမယ်နော်"

"ရတယ်သမီး ကိစ္စမရှိဘူး"

မဟာအတင်းသုတ်ပေးလိုက်သည်။မဟာသူ့နှုတ်ခမ်းကိုသုတ်ပေးရင်းသိလိုက်ရတာကနီစွေးနေသောနှုတ်ခမ်းလေးဟာဘာနှုတ်ခမ်းနီမှမဆိုးထားဘူးဆိုတာပဲ။အနီးကပ်တွေ့ရမှပါးပြင်လေးတွကဘာအဖူးအပိမ့်မှမရှိဘဲဝင်းမွတ်နေတာတွေ့ရသည်။

ဒီလောက်လှတဲ့နေရပ်ဝန်းကိုရှိုင်းဘာလို့များနှိပ်စက်နေသလဲစဉ်းစား၍မရ။

"ဒါနဲ့သမီးကဘာလို့ဒီမှာရောက်နေတာလဲ"

မဟာတွေဝေသွားသည်။ခန့်မှန်းရသလောက်သူတို့နှစ်ယောက်ဆက်ဆံရေးကမရိုးရှင်းတာမို့ပြောပြ၍မဖြစ်တာကိုသိလိုက်သည်။အတ္တပါသောနားလည်ပေးခြင်းတွေနှင့်လားဆိုတာတော့မသိ။

"ရှိုင်းအလည်ခေါ်လို့ပါ"

"သြော်___"

"မမနေတစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့နော် မဟာတို့ကရိုးရိုးသားသားခင်တာပါ"

မုသားတစ်ချို့သုံးလိုက်မိသည်။ခင်တယ်ဆိုတာတော့ဟုတ်ပါသည်။သို့သော်ရိုးရိုးသားသားမှမဟုတ်ကြဘဲကိုး။

မဟာကအခုချိန်ထိကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် Straight တစ်ယောက်ဟုသတ်မှတ်ထားလေတော့သူတို့အချင်းချင်းကိစ္စတွေကိုသိပ်ပြီးနားမလည်။ရှိုင်းကအတင်း rape ဖို့ကြိုးစားခဲ့တာကလွဲလို့ မဟာကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လုံးဝ straight ဟုသာသတ်မှတ်သည်။

ညအချိန်မှာဖောက်ပြားတတ်တာလူတို့၏သဘာဝမို့ထိုအရာတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့တော့ကိုယ့်ရဲ့ straight တံတိုင်းကြီးအပြိုမခံနိုင်။

ပြီးတော့အဲ့ဒီလိုချစ်တာကိုမဟာမယုံကြည်ဘူမဟုတ်လား။ဒါပေမဲ့သူတို့နှစ်ယောက်ကတွဲနေတာဟုမဟာထင်သည်။

ဒီလိုဆိုမမနေအပေါ်မှာရှိုင်းကသစ္စာဖောက်နေတာလား။သူကိုယ်တိုင်တော့ အပြစ်ကြီးကျူးလွန်ထားပြီးဘာမှမဖြစ်သလိုဟန်ဆောင်နေနိုင်သည်။

မမနေကိုတော့ကြိမ်းဝါးလိုက်တာလွန်ရော။သူတို့တွေရဲ့အချစ်ကဒါမျိုးကြီးလားဟုလည်းတွေးမိပြန်သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မမနေအပေါ်မှာအပြစ်ကျူးလွန်ထားသလိုလည်းခံစားမိပြန်သည်။

"သမီး"

"ဟင်"

ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ်မှလန့်သွားမိသည်။

"ဘာတွေများစဉ်းစားနေတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မမနေ "

ပြောနေရင်းရှိုင်းကဆုလေးကိုဖက်ကာဆင်းလာသည်။အောက်ရောက်တော့မဟာ့ဆီလှမ်းကြည့်ကာ တစ်ချက်ပြုံးပြသည်။

"မဟာမေတ္တာ ဆောရီးပဲနော်___မင်းကိုဧည့်မခံမိဘူး"

"အင်း ရတယ်ရှိုင်း"

"နေ ___တို့ဆုလေးကိုကျောင်းလိုက်ပို့လိုက်အုံးမယ် ၊အစကတော့မဟာမေတ္တာကိုရောပို့မလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ဝင်စရာလေးရှိသေးလို့သူကြာနေမှာစိုးလို့ နေပဲပို့ပေးလိုက်ပါလား၊ပို့ပြီးရင်တော့ ဆိုင်ကိုပဲတန်းတန်းပြန်လာခဲ့ ၊ ဘယ်မှမဝင်နဲ့တို့ပြန်လာတာနဲ့နေ့ကိုတွေ့ချင်တယ်၊ပြန်မရောက်ရင်တို့ကိုအဆိုးမဆိုနဲ့"

"အင်း"

ပြောချင်ရာပြောပြီးထွက်သွားသောရှိုင်းကိုကြည့်ပြီးမဟာဒေါသတွေထွက်ရသည်။သူမဟာ့အပေါ်မှာလျှော်တဲ့အကွက်တွေတော်တော်များနေပြီမို့ဒေါသကထွက်လာသည်။နောက်ဆိုဝေးဝေးကရှောင်ရမည်။မဟာ့ကိုသူ့လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လိုသဘောထားတာကိုတွေးပြီးစိတ်ပျက်မိသည်။

"သမီးသွားရအောင်လေ"

"သြော် ဟုတ်"

နေရပ်ဝန်းနောက်ကိုလိုက်လာရင်းစိတ်ထဲမှာကျိန်ဆဲနေမိသည်။ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးမှန်းမသိ။ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အပျော်ကိစ္စကသူများတွေရဲ့ဘဝတွေကိုဘယ်လောက်တောင်ပျက်စီးစေလဲဆိုတာမသိတာလား။ပိန်းတာလားမသိ။

တစ်ခါနှစ်ခါပဲတွေ့ရတဲ့မဟာ့ကိုတောင်ဒီလောက်ဒုက္ခပေးရင်အမြဲတွေ့ရပုံထောက်တဲ့မမနေကိုဘယ်လောက်တောင်ဒုက္ခပေးမယ်မသိ။

လုပ်ထားအုံးပေါ့ဒီရှိုင်းနားရယ်😈😈😈😈😈။

~~~~~~~~~~

"ဟဲ့ ငေးလှချည်လား"

ဝရံတာမှာရပ်နေရင်းအပြင်ဖက်ကိုငေးနေမိသဖြင့်ဘေးနားကမင်းခန့်လာတာကိုပင်သတိမထားမိလိုက်။ပထမတစ်ကြိမ်ဆရာမဝင်သဖြင့်အားနေသောကြောင့်အပြင်ထွက်နေခြင်းရယ်ပါ။မင်းခန့်ဆိုတာကလည်းမဟာ့ကို first year ကတည်းကအခုထိလိုက်နေတဲ့သူ။ဇွဲမလျှော့ဘဲလိုက်နေတာ၃နှစ်ပင်ရှိနေပြီမဟုတ်လား။

ကြာတော့ကိုယ်ကပဲအသည်းမာသူကြီးလိုလိုဖြစ်လာသည်။

"မဟာ နင်ကလွန်လာပြီနော် အခုလည်းငေးနေပြန်ပြီ"

"မဟုတ်ပါဘူးဟာ ဒီလိုပါပဲ "

"နင်ကဘာလို့ထွက်လာတာလဲ"

"မသိဘူးလေ နင်ကထူးထူးဆန်းဆန်းဝရံတာထွက်ရပ်ပြီးငေးနေတော့ဘာများဖြစ်နေသလဲပေါ့"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဟာဒီလိုပါပဲစပ်မိစပ်ရာဟိုဟိုဒီဒီပေါ့"

"အေးပါဘာမှမဟုတ်လဲပြီးတာပါပဲ၊ဒါနဲ့နောက်တစ်ချိန်ကဝင်မှာတဲ့လားမသိ"

"မဝင်လောက်ဘူးနော် ဘာလို့လဲဆိုတော့မနက်ကအတန်းလာတော့ဆရာရုံးပေါ်တက်သွားတာတွေ့လိုက်တယ်"

"ဟုတ်လား နင်ကလဲအစောကြီးကမပြောဘူး အဲ့ဒါဆိုလစ်မှာပေါ့ဟ"

"နေပါအုံး ဟာ နင်ကလဲဘာအရေးကြီးကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ဘာအရေးကြီးကိစ္စရမှာလဲ ငါဘာမှမစားခဲ့လို့ပေါ့"

"အဲ့တာဆိုငါလိုက်ကျွေးမယ်လေ နင်ဘယ်မှာစားချင်လဲ"

မင်းခန့်စကားကြောင့်မဟာပျော်သွားမိသည်။ဂုန်းဆင်းရမယ်ဆိုလာထား။

"Ocean သွားမယ် Season မှာသွားစားမယ်"

"အေးသွားမယ်လေ "

"အဲ့တာဆိုခဏစောင့်ဟိုနှစ်ယောက်ကိုသွားပြောလိုက်အုံးမယ်"

"အေးအေး"

မဟာအတန်းထဲပန်ဝင်လာပြီးပြည့်ပြည့်နှင့်မြတ်ကိုပြောကာထွက်လာခဲ့သည်။

"New Ocean သွားမလား"

"78 Ocean ပဲသွားရအောင် "

"အေး အေး"

အောက်ထပ်ရောက်တော့ မင်းခန့်ဆိုင်ကယ်နှင့်ပင်လိုက်လာခဲ့သည်။

~~~~~~~~~~~

မင်းခန့်က ဆေးကျောင်းနားကလမ်းကြားကနေသွားသဖြင့် IC Heaven ရှေ့မှာရပ်နေကြသောလူစုကိုမဟာဖျတ်ကနဲတွေ့လိုက်ရသည်။တခြားသူတော့မဟုတ် ရှိုင်းရယ်၊ နေရပ်ဝန်းရယ် ၊ယောက်ျားတစ်ယောက်ရယ်ဖြစ်သည်။

"နေအုံးမင်းခန့်လမ်းမကူးနဲ့အုံး"

"ဟမ် ဘာလို့လဲ "

"ခဏလေးပါ"

မဟာလည်းဒီဖက်လမ်းကနေရပ်ကြည့်နေမိသည်။ထိုအမျိုးသားမျက်နှာကိလက်ညိုးထားလိုက် နေရပ်ဝန်းမျက်နှာကိုလက်ညိုးထိုးလိုက်နှင့်လုပ်နေသောရှိုင်း။

ဘာဖြစ်နေကြမှန်းမသိပေမဲ့ ထိုအမျိုးသားကရှင်းပြရန်ကြိုးစားနေဟန်ပင်။သို့သော်ရှိုင်းကလုံးဝလက်မခံ။

ခဏကြာတော့ နေရပ်ဝန်းကိုပါးရိုက်လိုက်တာမဟာတွေ့လိုက်ရသည်။နေရပ်ဝန်းကလဲကျသွားတော့ထိုအမျိုးသားကဆွဲထူရန်ကြိုးစားသည်။ပြသနာတက်ကြပြန်သည်။

"မဟာ နင်ကဘာလဲဟ သူများရန်ဖြစ်နေတာရပ်ကြည့်နေလို့မကောင်းဘူးနော"

မင်းခန့်စကားကြောင့်မဟာသတိဝင်လာသည်။

"အဲ့တာငါ့အသိတွေ လုပ်ပါ လမ်းကူးလိုက်စမ်းပါ ဘာဖြစ်ကြတာလဲမသိဘူး"

"ဟဲ့ ငါကြောက်တယ်နော် သူများပြသနာကြားနင်က"

"လျှာရှည်လိုက်တာကူးမှာသာကူးစမ်း"

မင်းခန့်ကစိတ်ညစ်ညစ်နှင့်လမ်းကိုကူးလိုက်ပြီး IC Heaven ရှေ့သွားရပ်သည်။ နေရပ်ဝန်းကိုနောက်တစ်ချက်ရိုက်ရန်ကြိုးစားနေသဖြင့်မဟာဆိုင်ကယ်ပေါ်ကမြန်မြန်ဆင်းပြီး နေရပ်ဝန်းအရှေ့ကကာလိုက်သည်။

"ရှိုင်း___ဘာလို့ လမ်းကြီးမှာ မမနေကိုရိုက်ရတာလဲ"

"မဟာမေတ္တာ ဒါမင်းကိစ္စမဟုတ်ဘူး "

"ဟုတ်ပါတယ် မဟာ့ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ရှိုင်းစိတ်ဆိုးရင်တောင်မှ အိမ်မှာဆိုးလို့ရတာပဲ ပြီးတော့ဆိုင်ရှေ့မှာကြီး"

"မဟာမေတ္တာ တို့ပြသနာကိုမင်းမသိဘဲဘာလို့ရမ်းစွပ်စွဲနေရတာလဲ "

ထိုအမျိုးသားကဘာမှထပ်မပြော။မမနေကအနောက်မှာငိုနေသည်။မဟာဘာမှနားမလည်။သို့သော်ပြသနာကိုတော့ပြေလည်စေချင်သည်။မင်းခန်ကတော့ကြောက်နေရှာသည်။

"မဟုတ်ဘူး ရှိုင်း ဒေါသဆိုတာလူတိုင်းမှာရှိတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ရှိုင်းဒေါသကတဖက်လူအပေါ်အရှက်ရစေတဲ့အခါမျိုးလည်းရှိတတ်တာပဲ"

"မဟာမေတ္တာ မင်းမို့လို့တို့သည်းခံနေတာနော် ၊ ဒီနေရာမှာတခြားလူဆိုရင် တစ်စီဖြစ်နေလောက်ပြီ"

"သမီးရယ် မမနေတို့ကိစ္စမမနေတို့ဘာသာပဲရှင်းပါ့မယ် သမီးသွားစရာရှိတာသွားပါ"

"ဟင့်အင်း ရှိုင်း တရားလွန်နေတာမဟာလက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး"

"အဲ့ဒါကြောင့်တို့မင်းကိုသဘောကျတာ မဟာမေတ္တာ မင်းကဘယ်တော့မှသည်းမခံတတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ နေနဲ့တို့စရင်းရှင်းစရာရှိတယ်"

"မဟုတ်ဘူး ရှိုင်း အဲ့ဒါဆို ရှိုင်း ဒီနေရာမှာတော့မရှင်းပါနဲ့ ၊အိမ်ရောက်မှဖြစ်ဖြစ် ပေါ့ ၊မဟာတောင်းဆိုတာပါ"

"ကောင်းပြီလေ တို့လက်ခံတယ်"

ပြောရင်းနေရပ်ဝန်းလက်ကိုဆောင့်ဆွဲသွားသောရှိုင်းကိုမဟာငေးကြည့်နေမိသည်။ပြီးတော့ရှိုင်းကိုတစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်နှာငယ်လေးနှင့်ပါသွားရှာသောမမနေကိုလည်း သနားနေမိသည်။

အားငယ်နေသည့်မျက်နှာလေးနှင့်ကြောက်ရွံ့နေသည့်မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး မမနေရဲ့ဝဋ်ကြွေးကိုလည်း မဟာအံသြရသည်။

ဒါဆိုမဟာရော။

ကိုယ့်ဘာသာဆက်မတွေးရဲတော့ဘဲထိုအမျိုးသားကိုချန်ရစ်ကာမင်းခန့်နဲ့အတူOcean ကိုသာလာခဲ့လိုက်သည်။

ရင်ထဲမှာရင်ခံစားချက်တစ်ခုတော့ပေါက်ဖွားနေတာသေချာပါသည်။