ဖုန္းနံပါတ္ေလးကိုႏွိပ္ၿပီးေတာ့အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ပစ္ေနမိသည္။ေခၚရေကာင္းႏိုးႏိုးမေခၚရေကာင္းႏိုးႏိုးႏွင့္စိတ္ထဲမတင္မက်ျဖစ္ေနမိသည္။ေသခ်ာေတြးၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္းကိုယ့္အေပၚဒီလိုလုပ္ထားတဲ့သူကိုက႐ုဏာထားေနစရာမလိုဟုေတြးမိျပန္သည္။

သို႔ေသာ္သူတို႔ရဲ႕ျပသနာကိုမသိဘဲကိုယ္ကအတင္းဝင္ေႏွာက္သလိုမ်ားျဖစ္သြားသလားဟုေတြးကာစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ထို႔ေၾကာင့္မထူးစိတ္ပိုက္ကာဖုန္းကိုေခၚဖို႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

"တူ တူ တူ တူ "

ဖုန္းဝင္ေပမဲ့ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မကိုင္။မဟာလည္းဖုန္းကိုအဆက္မျပတ္ေခၚလိုက္သည္။ခဏၾကာေတာ့မဟာ့ဖုန္းေလးတုန္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ထို႔ေနာက္ၾကည္လင္ျပတ္သားေသာအသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္ရသည္၊

"ဟဲလို"

"ရႈိင္း ___ကြၽန္မပါ မဟာ"

"တို႔သိတယ္"

"ရႈိင္းကြၽန္မကိုစိတ္ဆိုးေနေသးလား"

အသံတိတ္သြားသည္မို႔မဟာသက္ျပင္းေလးခ်မိျပန္သည္။

ဒီမိန္းမအေပၚကိုယ္ကဘာလို႔ခ်ည္းရႈံးေနရတာလဲဟုလည္းအေတြးဝင္မိသည္။

"မင္းကအဲ့ဒါသိခ်င္လို႔တို႔ဆီဖုန္းဆက္တာလား"

"မဟုတ္ပါဘူး ရႈိင္းရယ္___မဟာလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဆုေလးကိုသနားလို႔ေျပာလိုက္တာပါ မဟာဘာမွမသိဘဲဝင္ေျပာသလိုျဖစ္သြားလို႔ေတာင္းပန္တာပါ"

"ရတယ္ မလိုဘူး"

မဟာစိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္သြားျပန္သည္။တကယ္တမ္းဒီမိန္းမကိုစိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္လိုက္ရလွ်င္ မဟာေပ်ာ္ေနမိမွာပဲမဟုတ္လား။သို႔ေသာ္ဒီလိုမ်ိဳးအျဖစ္နဲ႔ေတာ့မဟုတ္သျဖင့္ရႈိင္းအေပၚအားနာမိသည္။

"ရႈိင္း ကြၽန္မအေပၚစိတ္ဆိုးေနတာလား"

"ဘယ္သူေျပာလဲ"

ဘယ္သူေျပာလဲလို႔ေမးစရာမလိုေအာင္သိသာေနလို႔ေပါ့ဟုေျပာလိုက္ခ်င္သည္။သို႔ေသာ္___။

"စိတ္ထဲထင္လို႔ပါ"

"အဲ့ဒါကမင္းစိတ္ထဲထင္တာေလ၊တို႔ကေျပာတာမွမဟုတ္တာ"

"ရႈိင္း___ရွင္ဟာေလ စကားကိုသိပ္ၿပီးကတ္သီးကတ္သပ္ေျပာတတ္တာပဲ ကြၽန္မကေတာင္းပန္ေနတာကို"

"ေတာင္းပန္တယ္!!"

"ဟုတ္တယ္ေလ"

"ေကာင္းၿပီေလ____မင္းေတာင္းပန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္တို႔စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ေတာ့မင္းလုပ္ေပးရမယ္"

အင္း။ေျပာလိုက္မိၿပီးမွရင္ထဲထိတ္ကနဲျဖစ္သြားမိသည္။ေက်းဇူးရွင္ကဘာေတြမ်ားလုပ္ခိုင္းမလို႔လဲမသိဟုေတြးကာလႈပ္ရွားေနေသာရင္ကိုတခ်က္ဖိလိုက္သည္။

"အင္း ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ ကြၽန္မက"

"Oh! No! No ! တို႔ကအဲ့လိုမ်ိဳးႀကိဳေျပာရတာဝါသနာမပါဘူး ဒါေပမဲ့ မင္းေျပာခဲ့တဲ့အရာအတြက္ေတာ့မင္းတာဝန္ယူရမယ္ေနာ္ မဟာေမတၱာ"

"အင္းပါ___"

"Ok ေလ အဲ့ဒါဆိုတို႔ဖုန္းခ်ၿပီ"

"ဟုတ္ကဲ့ Good Night"

မဟာဖုန္းကိုခ်လိုက္သည္။အခုမွညရွစ္နာရီသာထိုးေသးသည္မို႔ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာခဲ့သည္။ေအာက္ထပ္မွာေမေမကTV ၾကည့္ေနသည္မို႔ေမေမ့အနားကပ္လာခဲ့သည္။

"သမီး ထူးထူးျခားျခားဒီေန႔ေအာက္ကိုဆင္းလို႔ပါလား၊ခါတိုင္းဆိုအခန္းထဲေအာင္းၿပီးဖုန္းကလိေနတဲ့လူကမ်ား"

"ေမေမကလည္းသမီးကအဲ့ဒါႀကီးပဲတသမတ္တည္းလုပ္ေနရေတာ့မွာလား အဲ့ဒါဆို"

"မဟုတ္ပါဘူးေအ___ဒီေန႔ကထူးျခားေနလို႔ပါ"

ေမေမကရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ေျပာေပမဲ့မဟာကေမေမ့ကိုမ်က္ေစာင္းခုတ္လိုက္မိသည္။

"မ်က္ေစာင္းႀကီးခုတ္ျပန္ၿပီ"

"ေမေမကသမီးကိုေျပာေနတာကိုး😒"

"အင္းပါ ဟုတ္ပါၿပီမေျပာေတာ့ပါဘူး"

"ဒါနဲ႔ဒယ္ဒီမျပန္လာေသးဘူးလား"

"သူဘယ္တုန္းကဒီအခ်ိန္ျပန္ေရာက္ဖူးလို႔လဲ"

ေျပာေနရင္းအသံကတိမ္ဝင္သြားသျဖင့္မဟာလည္းဝမ္းနည္းသြားမိသည္။တစ္ရက္မွာ၂၄နာရီရွိလွ်င္ဒယ္ဒီကအိမ္မွာ၂၁နာရီေလာက္မရွိ။ရွိျပန္လွ်င္လည္းတစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးေမေမ့ကိုျပသနာရွာေနတတ္သည္မို႔ဒယ္ဒီအိမ္မွာမရွိတာကလည္းတစ္မ်ိဳးစိတ္ခ်မ္းသာရသည္။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္းကိုယ့္မိသားစုရယ္လို႔ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနခ်င္မိေသာ္လည္း မဟာငယ္ငယ္ကတည္းကမေႏြးေထြးခဲ့ေသာကမာၻကအခုမွျပန္ၿပီးေႏြးေထြးဖို႔မလြယ္ေတာ့။

ေနသားက်ေနတဲ့ေနရာမွာသာေနလိုက္ျခင္းကမဟာ့ကိုပိုၿပီးစိတ္သက္သာရာရေစသည္မဟုတ္လား။

"တီ တီ တီ တီ"

"တီ တီ တီ တီ "

အိမ္ေရွ႕မွာကားဟြန္းတီးသံၾကားသျဖင့္ဒယ္ဒီျပန္လာၿပီဟုမဟာထင္လိုက္သည္။မဟာကတံခါးသြားဖြင့္မယ္လုပ္ေတာ့ေမေမကတားၿပီးသူထသြားသည္။

"သမီးမသြားနဲ႔ေမေမသြားမယ္"

မဟာလည္းဘာမွမေျပာဘဲထိုင္ေနလိုက္သည္။ဒယ္ဒီကေမေမမလာလွ်င္လည္းမလာရေကာင္းလားဟုျပသနာရွာအုံးမည္မဟုတ္လား။ထို႔ေၾကာင့္ေမေမသြားတာပဲေကာင္းသည္ဟုေတြးလိုက္သည္။

ခဏၾကာေတာ့ေျခသံၾကားသျဖင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

အိမ္ထဲဝင္လာသူကဒယ္ဒီမဟုတ္။

မဟာ့မ်က္လုံးေတြအျမင္မ်ားမွားသလားဟုပြတ္သပ္ၾကည့္မိေသးသည္။ဟင့္အင္း ။မ်က္လုံးကလည္းအေကာင္းႀကီးရွိေသးသည္မဟုတ္လား။

ဒါဆိုသူဘာလာလုပ္။အမယ္ မခန္႔ပုံကမဟာ့ဆီတည့္တည့္လာလိုက္ေသးသည္။

"မဟာ မင္းကိုလာေခၚတာ တို႔အိမ္မွာအိပ္မယ္ေျပာထားၿပီးမွေရာက္မလာလို႔လာေခၚရတာ"

"ရွင္"

"သူကတစ္ခါတစ္ေလအဲ့ဒီလိုပဲသမီးေရ___အေမ့ကလည္းအင္မတန္ေကာင္းတာသိလား အခုလည္းသူေျပာခဲ့တာကိုသူေမ့ေနၿပီထင္တယ္"

"ဟုတ္တယ္ အန္တီေရ___ေမ့ေနေသးတာ၊သမီးမွာညႀကီးမိုးခ်ဳပ္သူေရာက္မလာေသးလို႔လိုက္လာခဲ့ရတာ၊ဒါနဲ႔ အန္တီစိတ္ခ်ေနာ္ သမီးကမိေကာင္းဖခင္သားသမီးပါ၊အိမ္မွာေမြးေန႔ပြဲရွိလို႔သာသူ႔ကိုညအိပ္ဖို႔ေခၚတာ၊မဲ့တစ္ေပါက္မစြန္းေစရပါဘူး"

အမေလး မဲ့တစ္ေပါက္ေတာ့မစြန္းပါဘူး။ငါေႏွာ္ေျပာလိုက္ရမေကာင္းရွိေတာ့မယ္။ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္တဲ့မိန္းမ။ခုနကသူေျပာတုန္းကသူ႔အိမ္လိုက္အိပ္ရမယ္ဆိုတာမွမသိခဲ့တာ။ဒီလိုမွန္းသာသိရင္ဆယ္ခါျပန္ျငင္းမိမွာပဲ။

သို႔ေသာ္မဟာမလိုက္ဘူးလို႔ျငင္းလိုက္လွ်င္သူနည္းလမ္းမ်ိဳးစုံသုံးမယ္ဆိုတာႀကိဳသိေနသည္။အ,ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ရသည္။

"ေၾသာ္____ဟုတ္သားပဲသမီးေမ့ေနတာ၊ဒါေပမဲ့ေမေမစိတ္မခ်ရင္သမီးမသြားပါဘူး"

"သမီးကလည္းေမေမစိတ္ခ်ပါတယ္၊ငါ့သမီးကိုလည္းေမေမယုံတယ္ သမီးသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ပုံစံကလည္းျမင္တာနဲ႔ယုံရမဲ့လူဆိုတာေမေမသိပါတယ္ သမီးသြားပါ၊အိမ္မွာေနရင္ေတာင္သမီးစိတ္ဆင္းရဲစရာေတြႀကဳံရအုံးမယ္ ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကားလား"

ေမေမတို႔မ်ားသေဘာေကာင္းလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း😒။နဂိုကတည္းကမဟာ့ကိုအိမ္ကိစၥေမ့ၿပီးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သာေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေနေစခ်င္တဲ့သူမို႔သူကေတာင္ပိုၿပီးသြားခိုင္းေနေသး။

"ေကာင္းေကာင္းေပ်ာ္ခဲ့သိလား အိမ္ကိုေခါင္းထဲမထည့္နဲ႔၊ သမီးေလးလည္းသူ႔ကိုဂ႐ုစိုက္ေပးပါအုံးေနာ္"

"ေၾသာ္ စိတ္ခ်ပါအန္တီ အဲ့ဒါဆိုသြားရေအာင္ မဟာအဝတ္အစားမလဲနဲ႔ေတာ့"

"အင္း "

ေအာင့္သက္သက္နဲ႔လိုက္လာခဲ့ရသည္။ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဥာဏ္မ်ားသလဲဆိုတာလိုက္၍ပင္မမီ။မလိုက္ဘူးလို႔ျငင္းျပန္လွ်င္မဟာနဲ႔သူ႔ရဲ႕ကိစၥႀကီးနဲ႔ခ်ဳပ္ကိုင္ေနလွ်င္ဒုကၡ။ဒီမိန္းမကယုံရတာမဟုတ္။သူလုပ္ခ်င္တာရွိရင္လုပ္မဲ့အမ်ိဳး။

"ဟိတ္!! ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ"

"ရႈိင္း ရွင္ကကြၽန္မကိုဘာလို႔ဒီလိုေတြလုပ္ရတာလဲဟင္"

"တို႔ဘာလုပ္လို႔လဲ"

"အခုလိုေတြလုပ္ေနတာကိုေျပာတာ"

"မင္းကိုတို႔ေျပာၿပီးသားပဲ မင္းကတို႔ရဲ႕ေကာင္မေလးလို႔"

"ေကာင္မေလးဆိုရေအာင္ရွင္ကမိန္းကေလးေလ"

"A Hak!! သိတာေပါ့ ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကိုပိုင္ဆိုင္ေနဖို႔ Gender ကြဲဖို႔လိုသလား၊အခုမင္းကိုတို႔ပိုင္ေနတာပဲ"

"ဘယ္သူေျပာလဲရွင္ကကြၽန္မကိုပိုင္တယ္လို႔"

"တို႔ေျပာတယ္ေလ "

"မဟုတ္ဘူး ရႈိင္း___ရွင္ေတြးတာေတြကေလာကနိယာမကိုဆန္႔က်င္ေနၿပီ၊အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ကြၽန္မမွာလိုက္ေနတဲ့ေကာင္ေလးေတြအမ်ားႀကီးရွိတာပဲ၊ကြၽန္မရည္းစားထားရင္ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲတြဲဖို႔စဥ္းစားမွာေပါ့၊ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ကြၽန္မကမိန္းကေလးမို႔ေလ"

"Oh!! မင္းအေတြးေတြကနည္းနည္းေတာ့သမ႐ိုးက်ဆန္တယ္မဟာေမတၱာ၊တို႔ကတို႔စိတ္ကိုသာယာေအာင္ထားႏိုင္တဲ့လူကိုတို႔တပ္မက္တယ္၊တို႔ကမိန္းကေလးျဖစ္ေနလို႔အဲ့ဒီလူကေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္စရာမလိုဘူး၊လူသားတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ဖို႔လိုတယ္၊တို႔လိုလူသားတစ္ေယာက္ကအျခားလူသားတစ္ေယာက္အေပၚဘာလို႔ပိုင္လို႔မရရမွာလဲ၊အခုတို႔မင္းကိုပိုင္ေနတာလဲ ၊ ေလာကနိယာမဆိုတာဘာလဲ ၊ေယက္်ားတစ္ေယာက္နဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကတာကိုေျပာတာလား"

"မဟုတ္ဘူးေလ ဒါကဟိုး ကမာၻဦးအစကတည္းကသတ္မွတ္ခဲ့တဲ့အရာတစ္ခုေလ"

"အင္းအဲ့ဒါကသူတို႔သတ္မွတ္ခဲ့တာေလ၊အခုကတို႔သတ္မွတ္တာေလ၊တို႔ဘဝမွာတို႔ကဘုရင္ပဲ ၊တို႔ကမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆိုတာမွန္တယ္၊ဒါေပမဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကိုတီတီတာတာဖြဲ႕ႏြဲ႕ေျပာၿပီးအဲ့ဒီေယာက္်ားရဲ႕အရိပ္ကိုခိုလႈံခ်င္တဲ့မိန္းမမဟုတ္ဘူးေလ၊အဲ့ဒါကတို႔ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈပဲေလ၊အဲ့ဒါကိုတို႔ကေျပာင္းလဲပစ္လို႔မွမရတာ၊အဲ့ဒါတို႔႐ူးေနလို႔လည္းမဟုတ္ဘူး"

ၿပိဳင္ေျပာရင္လည္းႏိုင္မွာမဟုတ္တာမို႔ျပန္မေျပာဘဲၿငိမ္ေနလိုက္ရသည္။

"ဒါနဲ႔ဆုေလးေရာ"

"အိမ္မွာ"

"ဆုေလးကိုေနာက္ဆိုရင္လူၾကားထဲမွာအဲ့လိုႀကီးမေငါက္ငမ္းပါနဲ႔ရႈိင္းရယ္___ကေလးၾကည့္ရတာ အားငယ္တတ္တဲ့ပုံေလး"

"မင္းကိုတို႔အိမ္ကိုလာအိပ္ဖို႔ေခၚလာရတဲ့အေၾကာင္းကတို႔ရဲ႕ရႈပ္ေထြးေနတဲ့စိတ္ေတြၾကည္လင္ေအာင္လို႔ပဲ၊ဘာလို႔လဲေတာ့မသိဘူး မင္းမွာ အစြမ္းအစတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္သိလား မင္းကိုယ္တိုင္သတိမထားမိလို႔"

ေျမာက္ေနၿပီ။ဒီလိုပုံမွန္မဟုတ္တဲ့စကားေတြေျပာလာရင္လူကခပ္လန္႔လန္႔ရယ္။

ရႈိင္းကကားကိုရပ္လိုက္ၿပီးကားေပၚကဆင္းကာၿခံတံခါးကိုသြားဖြင့္သည္။ၿပီးမွအိမ္ထဲေမာင္းဝင္လာခဲ့သည္။

အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာထိုင္ၿပီးစာဖတ္ေနေသာ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရသည္။

"အန္တီမိုး ဆုဆုေရာ"

"သမီး အျပင္ထြက္သြားကတည္းနဲ႔ေအာက္ကိုဆင္းမလာဘူး"

"ေၾသာ္___မဟာေမတၱာ အေပၚသြားရေအာင္ေလ"

မဟာလည္းရႈိင္းေနာက္လိုက္လာခဲ့သည္။ရႈိင္းတို႔အိမ္ရဲ႕ေလွကားတစ္ေလွ်ာက္နံရံေတြမွာဆုေလးရဲ႕ပုံေတြခ်ည္းခ်ိတ္ထားတာကိုသတိထားမိသည္။ေလွကားတစ္ေလွ်ာက္နံရံေတြမွာဆုေလးရဲ႕ခ်စ္စရာေကာင္းလွေသာပုံေတြကအျပည့္ေနရာယူထားသည္။

မဟာကရႈိင္းဝင္သြားသည့္အခန္းထဲလိုက္လာခဲ့ေတာ့အခန္းထဲတရႈံ႕ရႈံ႕ႏွင့္ငိုေနေသာဆုေလးကိုေတြ႕သျဖင့္ မဟာလည္းဆုေလးကုတင္ေပၚျမန္ျမန္သြားလိုက္သည္။

"ဟယ္! ဆုေလးငိုေနတယ္ ဘာျဖစ္တာလဲ မမကိုေျပာေလ"

ရႈိင္းကဘာမွမေျပာဘဲအသံတိတ္ေနသည္။ဆုေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကရႈိင္းဆီေမာ့ၾကည့္လာသည္။

"မမ ဆုေတာင္းပန္ပါတယ္"

ထိုင္ေနရာမွထကာရႈိင္းကိုသြားဖက္သျဖင့္မဟာလည္းအံၾသသြားသည္။

"ဆုကိုဘယ္မွမသြားခိုင္းပါနဲ႔ေနာ္___မမမႀကိဳက္ရင္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ၊ဆုမမကိုမခြဲႏိုင္ဘူး"

"ရႈိင္းရယ္___ရွင္ကလည္းကေလးကိုဘယ္သြားခိုင္းမလို႔လဲ ၊ဆုေလးကိုဆုေလးရဲ႕မမကဘယ္မွမသြားခိုင္းဘူး သူလားသြားခိုင္းမွာဆုေလးမရွိရင္သူ႐ူးေတာင္သြားအုံးမယ္"

"တကယ္လားဟင္"

"မယုံရင္ေမးၾကည့္"

"အင္းပါ အင္းပါ"

"ဟာ တကယ္လား"

"အင္း"

"အမေလး ေပ်ာ္လိုက္တာ မမရာ"

ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုထခုန္ေနရွာေသာဆုေလးကိုၾကည့္ၿပီး မဟာပင္လိုက္ေပ်ာ္ေနမိသည္။

ရႈိင္းရင္ထဲကိုလည္းေဖာက္ထြင္းၿပီးျမင္ေနရသည္မဟုတ္လား။

~~~~~~~~~~

"ဆုေလးကတို႔ရဲ႕အသက္ဆိုတာဘယ္လိုသိတာလဲ"

လသာေဆာင္မွာထိုင္ေနရင္းမဟာ့မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ကာေမးလာသျဖင့္မဟာလည္းျပန္ၾကည့္ကာၿပဳံးျပလိုက္သည္။

"ရွင္ကတျခားဟာသာကြၽန္မကိုညာလို႔ရရင္ရမယ္ ၊ဒီကိစၥေတာ့မရဘူးထင္တယ္"

"ဟုတ္တယ္ ဆုေလးကတို႔ရဲ႕အသက္ပဲ၊တို႔ရွင္သန္ေနရျခင္းရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ေဒဟာဆုေလးေၾကာင့္ပဲ"

ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္ကာေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ေျပာေနေသာရႈိင္းကိုၾကည့္ၿပီးသနားစိတ္ကဝင္လာရျပန္သည္။ဒီလိုက်ျပန္ေတာ့လည္းသူမဟုတ္တဲ့အတိုင္း။

မဟာလည္းေကာင္းကင္ႀကီးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။စိတ္ေတြေပါ့ပါးသြားသလိုခံစားမိသည္။႐ုတ္တရက္ရႈိင္းရဲ႕လက္ကမဟာ့လက္ကိုလာဆုပ္သျဖင့္လန္႔သြားမိသည္။

ထို႔ေနာက္မဟာ့မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ကာဆံႏြယ္ေတြကိုအသာသိမ္းေနသျဖင့္အသက္ရႈဖို႔ေမ့ေနမိသည္။ၿပီးေတာ့လေရာင္ရဲ႕အလင္းေၾကာင့္ပိုမိုအသက္ဝင္ေနေသာရႈိင္း၏မ်က္ႏွာလွလွကိုလည္းအနီးကပ္ေတြ႕ျမင္ေနရသျဖင့္႐ုန္းဖယ္ဖို႔သတိမရ။

ရႈိင္းရဲ႕လက္ေတြကမဟာ့ပါးျပင္ေပၚလာေရာက္ထိေတြ႕ေနျပန္သည္။မဟာတကယ္ကိုအသက္ရႈဖို႔သတိမရ။ရင္ေတြတဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတာေၾကာင့္စကားေျပာဖို႔လည္းသတိမရ။

အရင္ကလိုဆတ္ကနဲလႊဲဖယ္ဖို႔မႀကိဳးစားမိျခင္းကဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ။

"မဟာ"

အသံတိုးတိုးေလးကမဟာ့နားထဲလာ႐ိုက္ခတ္ေနသည္။မ်က္ႏွာခ်င္းနီးေနသည့္ခံစားခ်က္ကလူကိုလႈပ္ရွားဖို႔ေမ့ေလ်ာ့ေစသည္။နီးကပ္လွတဲ့အေနအထားေၾကာင့္ရႈိင္းရဲ႕အသက္ရႈေငြ႕ေလးေတြပင္ပါးျပင္မွာလာေရာက္ထိ႐ိုက္က်ီစယ္ေနၾကသည္။မဟာ့လက္ဖ်ားေတြေအးစက္လာသည္။မဟာ့ႏႈတ္ခမ္းကိုတျဖည္းျဖည္းခ်င္းထိကပ္ရန္ႀကိဳးစားေနေသာရႈိင္းရဲ႕အႀကံကိုသိေသာ္လည္းမ႐ုန္းမိ။ ျငင္းဆန္ဖို႔လည္းမႀကိဳးစားမိ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကရႈိင္းနဲ႔နီးနီးကပ္ကပ္ေနခဲ့ဖူးေပမဲ့ဒီလိုခံစားခ်က္ကိုေတာ့ဒါပထမဆုံးပင္။

ခ်ိဳၿမိန္ေသာအနမ္းေတြမဟာ့ႏႈတ္ခမ္းဆီပ်ံသန္းလာသည္။ရႈိင္းရဲ႕အသက္ရႈသံျပင္းျပင္းေတြကလည္းမဟာ့အာေခါင္ေတြကိုေျခာက္ကပ္လာေစသည္။

ရႈိင္းဟာမိန္းမဆိုသည့္ခံစားခ်က္ကိုလုံးလုံးလ်ား လ်ား သတိမရမိ။ခ်ိဳၿမိန္ေသာအနမ္းေတြကိုသာတပ္မက္လာမိရင္းျပန္လည္တုံ႔ျပန္ေနမိသည္။

တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ထိေတြ႕က်ီစယ္လာေသာေလ႐ူးမ်ားေၾကာင့္မဟာ့ဆံႏြယ္ေတြလႊင့္သြားလွ်င့္မဟာ့ႏႈတ္ခမ္းကိုလြတ္သြားမွာစိုးသည့္အလားဆံႏြယ္ေတြကိုဖယ္ကာႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကိုအတင္းဖိနမ္းျပန္သည္။

မဟာ့ဦးေႏွာက္ထဲမွာရင္ခုန္ျခင္းကလႊဲ၍ဘာမွမရွိ။ဘာကိုမွသတိမရ။မဟာ့ကိုယ္လုံးေလးကိုေပြ႕ခ်ီထားေသာရႈိင္း၏မ်က္ႏွာကိုသာျမတ္ႏိုးစြာၾကည့္ေနမိသည္။

ညကိုေမွာင္မိုက္ျခင္းတို႔ကဝါးၿမိဳစျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။

×××××××××