ဖုန်းနံပါတ်လေးကိုနှိပ်ပြီးတော့အကြိမ်ကြိမ်ချပစ်နေမိသည်။ခေါ်ရကောင်းနိုးနိုးမခေါ်ရကောင်းနိုးနိုးနှင့်စိတ်ထဲမတင်မကျဖြစ်နေမိသည်။သေချာတွေးကြည့်ပြန်တော့လည်းကိုယ့်အပေါ်ဒီလိုလုပ်ထားတဲ့သူကိုကရုဏာထားနေစရာမလိုဟုတွေးမိပြန်သည်။

သို့သော်သူတို့ရဲ့ပြသနာကိုမသိဘဲကိုယ်ကအတင်းဝင်နှောက်သလိုများဖြစ်သွားသလားဟုတွေးကာစိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ထို့ကြောင့်မထူးစိတ်ပိုက်ကာဖုန်းကိုခေါ်ဖို့ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"တူ တူ တူ တူ "

ဖုန်းဝင်ပေမဲ့တော်တော်နှင့်မကိုင်။မဟာလည်းဖုန်းကိုအဆက်မပြတ်ခေါ်လိုက်သည်။ခဏကြာတော့မဟာ့ဖုန်းလေးတုန်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ထို့နောက်ကြည်လင်ပြတ်သားသောအသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသည်၊

"ဟဲလို"

"ရှိုင်း .....ကျွန်မပါ မဟာ"

"တို့သိတယ်"

"ရှိုင်းကျွန်မကိုစိတ်ဆိုးနေသေးလား"

အသံတိတ်သွားသည်မို့မဟာသက်ပြင်းလေးချမိပြန်သည်။

ဒီမိန်းမအပေါ်ကိုယ်ကဘာလို့ချည်းရှုံးနေရတာလဲဟုလည်းအတွေးဝင်မိသည်။

"မင်းကအဲ့ဒါသိချင်လို့တို့ဆီဖုန်းဆက်တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး ရှိုင်းရယ်မဟာလည်း ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး ဆုလေးကိုသနားလို့ပြောလိုက်တာပါ မဟာဘာမှမသိဘဲဝင်ပြောသလိုဖြစ်သွားလို့တောင်းပန်တာပါ"

"ရတယ် မလိုဘူး"

မဟာစိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်သွားပြန်သည်။တကယ်တမ်းဒီမိန်းမကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်လိုက်ရလျှင် မဟာပျော်နေမိမှာပဲမဟုတ်လား။သို့သော်ဒီလိုမျိုးအဖြစ်နဲ့တော့မဟုတ်သဖြင့်ရှိုင်းအပေါ်အားနာမိသည်။

"ရှိုင်း ကျွန်မအပေါ်စိတ်ဆိုးနေတာလား"

"ဘယ်သူပြောလဲ"

ဘယ်သူပြောလဲလို့မေးစရာမလိုအောင်သိသာနေလို့ပေါ့ဟုပြောလိုက်ချင်သည်။သို့သော်.....။

"စိတ်ထဲထင်လို့ပါ"

"အဲ့ဒါကမင်းစိတ်ထဲထင်တာလေ၊တို့ကပြောတာမှမဟုတ်တာ"

"ရှိုင်း....ရှင်ဟာလေ စကားကိုသိပ်ပြီးကတ်သီးကတ်သပ်ပြောတတ်တာပဲ ကျွန်မကတောင်းပန်နေတာကို"

"တောင်းပန်တယ်!!"

"ဟုတ်တယ်လေ"

"ကောင်းပြီလေ.....မင်းတောင်းပန်ချင်တယ်ဆိုရင်တို့စိတ်ကျေနပ်အောင်တော့မင်းလုပ်ပေးရမယ်"

အင်း။ပြောလိုက်မိပြီးမှရင်ထဲထိတ်ကနဲဖြစ်သွားမိသည်။ကျေးဇူးရှင်ကဘာတွေများလုပ်ခိုင်းမလို့လဲမသိဟုတွေးကာလှုပ်ရှားနေသောရင်ကိုတချက်ဖိလိုက်သည်။

"အင်း ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ ကျွန်မက"

"Oh! No! No ! တို့ကအဲ့လိုမျိုးကြိုပြောရတာဝါသနာမပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းပြောခဲ့တဲ့အရာအတွက်တော့မင်းတာဝန်ယူရမယ်နော် မဟာမေတ္တာ"

"အင်းပါ"

"Ok လေ အဲ့ဒါဆိုတို့ဖုန်းချပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ Good Night"

မဟာဖုန်းကိုချလိုက်သည်။အခုမှညရှစ်နာရီသာထိုးသေးသည်မို့အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့သည်။အောက်ထပ်မှာမေမေကTV ကြည့်နေသည်မို့မေမေ့အနားကပ်လာခဲ့သည်။

"သမီး ထူးထူးခြားခြားဒီနေ့အောက်ကိုဆင်းလို့ပါလား၊ခါတိုင်းဆိုအခန်းထဲအောင်းပြီးဖုန်းကလိနေတဲ့လူကများ"

"မေမေကလည်းသမီးကအဲ့ဒါကြီးပဲတသမတ်တည်းလုပ်နေရတော့မှာလား အဲ့ဒါဆို"

"မဟုတ်ပါဘူးအေ....ဒီနေ့ကထူးခြားနေလို့ပါ"

မေမေကရယ်ရယ်မောမောနှင့်ပြောပေမဲ့မဟာကမေမေ့ကိုမျက်စောင်းခုတ်လိုက်မိသည်။

"မျက်စောင်းကြီးခုတ်ပြန်ပြီ"

"မေမေကသမီးကိုပြောနေတာကိုး😒"

"အင်းပါ ဟုတ်ပါပြီမပြောတော့ပါဘူး"

"ဒါနဲ့ဒယ်ဒီမပြန်လာသေးဘူးလား"

"သူဘယ်တုန်းကဒီအချိန်ပြန်ရောက်ဖူးလို့လဲ"

ပြောနေရင်းအသံကတိမ်ဝင်သွားသဖြင့်မဟာလည်းဝမ်းနည်းသွားမိသည်။တစ်ရက်မှာ၂၄နာရီရှိလျှင်ဒယ်ဒီကအိမ်မှာ၂၁နာရီလောက်မရှိ။ရှိပြန်လျှင်လည်းတစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုးမေမေ့ကိုပြသနာရှာနေတတ်သည်မို့ဒယ်ဒီအိမ်မှာမရှိတာကလည်းတစ်မျိုးစိတ်ချမ်းသာရသည်။

တစ်ခါတစ်လေကျတော့လည်းကိုယ့်မိသားစုရယ်လို့နွေးနွေးထွေးထွေးနေချင်မိသော်လည်း မဟာငယ်ငယ်ကတည်းကမနွေးထွေးခဲ့သောကမ္ဘာကအခုမှပြန်ပြီးနွေးထွေးဖို့မလွယ်တော့။

နေသားကျနေတဲ့နေရာမှာသာနေလိုက်ခြင်းကမဟာ့ကိုပိုပြီးစိတ်သက်သာရာရစေသည်မဟုတ်လား။

"တီ တီ တီ တီ"

"တီ တီ တီ တီ "

အိမ်ရှေ့မှာကားဟွန်းတီးသံကြားသဖြင့်ဒယ်ဒီပြန်လာပြီဟုမဟာထင်လိုက်သည်။မဟာကတံခါးသွားဖွင့်မယ်လုပ်တော့မေမေကတားပြီးသူထသွားသည်။

"သမီးမသွားနဲ့မေမေသွားမယ်"

မဟာလည်းဘာမှမပြောဘဲထိုင်နေလိုက်သည်။ဒယ်ဒီကမေမေမလာလျှင်လည်းမလာရကောင်းလားဟုပြသနာရှာအုံးမည်မဟုတ်လား။ထို့ကြောင့်မေမေသွားတာပဲကောင်းသည်ဟုတွေးလိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ခြေသံကြားသဖြင့်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အိမ်ထဲဝင်လာသူကဒယ်ဒီမဟုတ်။

မဟာ့မျက်လုံးတွေအမြင်များမှားသလားဟုပွတ်သပ်ကြည့်မိသေးသည်။ဟင့်အင်း ။မျက်လုံးကလည်းအကောင်းကြီးရှိသေးသည်မဟုတ်လား။

ဒါဆိုသူဘာလာလုပ်။အမယ် မခန့်ပုံကမဟာ့ဆီတည့်တည့်လာလိုက်သေးသည်။

"မဟာ မင်းကိုလာခေါ်တာ တို့အိမ်မှာအိပ်မယ်ပြောထားပြီးမှရောက်မလာလို့လာခေါ်ရတာ"

"ရှင်"

"သူကတစ်ခါတစ်လေအဲ့ဒီလိုပဲသမီးရေ....အမေ့ကလည်းအင်မတန်ကောင်းတာသိလား အခုလည်းသူပြောခဲ့တာကိုသူမေ့နေပြီထင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် အန်တီရေ.....မေ့နေသေးတာ၊သမီးမှာညကြီးမိုးချုပ်သူရောက်မလာသေးလို့လိုက်လာခဲ့ရတာ၊ဒါနဲ့ အန်တီစိတ်ချနော် သမီးကမိကောင်းဖခင်သားသမီးပါ၊အိမ်မှာမွေးနေ့ပွဲရှိလို့သာသူ့ကိုညအိပ်ဖို့ခေါ်တာ၊မဲ့တစ်ပေါက်မစွန်းစေရပါဘူး"

အမလေး မဲ့တစ်ပေါက်တော့မစွန်းပါဘူး။ငါနှော်ပြောလိုက်ရမကောင်းရှိတော့မယ်။တော်တော်မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့မိန်းမ။ခုနကသူပြောတုန်းကသူ့အိမ်လိုက်အိပ်ရမယ်ဆိုတာမှမသိခဲ့တာ။ဒီလိုမှန်းသာသိရင်ဆယ်ခါပြန်ငြင်းမိမှာပဲ။

သို့သော်မဟာမလိုက်ဘူးလို့ငြင်းလိုက်လျှင်သူနည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးမယ်ဆိုတာကြိုသိနေသည်။အ,ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရသည်။

"သြော်.....ဟုတ်သားပဲသမီးမေ့နေတာ၊ဒါပေမဲ့မေမေစိတ်မချရင်သမီးမသွားပါဘူး"

"သမီးကလည်းမေမေစိတ်ချပါတယ်၊ငါ့သမီးကိုလည်းမေမေယုံတယ် သမီးသူငယ်ချင်းရဲ့ပုံစံကလည်းမြင်တာနဲ့ယုံရမဲ့လူဆိုတာမေမေသိပါတယ် သမီးသွားပါ၊အိမ်မှာနေရင်တောင်သမီးစိတ်ဆင်းရဲစရာတွေကြုံရအုံးမယ် ၊သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပျော်ပျော်နေခဲ့ကြားလား"

မေမေတို့များသဘောကောင်းလိုက်တဲ့ဖြစ်ခြင်း😒။နဂိုကတည်းကမဟာ့ကိုအိမ်ကိစ္စမေ့ပြီးသူငယ်ချင်းတွေနဲ့သာပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေစေချင်တဲ့သူမို့သူကတောင်ပိုပြီးသွားခိုင်းနေသေး။

"ကောင်းကောင်းပျော်ခဲ့သိလား အိမ်ကိုခေါင်းထဲမထည့်နဲ့၊ သမီးလေးလည်းသူ့ကိုဂရုစိုက်ပေးပါအုံးနော်"

"သြော် စိတ်ချပါအန်တီ အဲ့ဒါဆိုသွားရအောင် မဟာအဝတ်အစားမလဲနဲ့တော့"

"အင်း "

အောင့်သက်သက်နဲ့လိုက်လာခဲ့ရသည်။ဘယ်လောက်တောင်ဥာဏ်များသလဲဆိုတာလိုက်၍ပင်မမီ။မလိုက်ဘူးလို့ငြင်းပြန်လျှင်မဟာနဲ့သူ့ရဲ့ကိစ္စကြီးနဲ့ချုပ်ကိုင်နေလျှင်ဒုက္ခ။ဒီမိန်းမကယုံရတာမဟုတ်။သူလုပ်ချင်တာရှိရင်လုပ်မဲ့အမျိုး။

"ဟိတ်!! ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ"

"ရှိုင်း ရှင်ကကျွန်မကိုဘာလို့ဒီလိုတွေလုပ်ရတာလဲဟင်"

"တို့ဘာလုပ်လို့လဲ"

"အခုလိုတွေလုပ်နေတာကိုပြောတာ"

"မင်းကိုတို့ပြောပြီးသားပဲ မင်းကတို့ရဲ့ကောင်မလေးလို့"

"ကောင်မလေးဆိုရအောင်ရှင်ကမိန်းကလေးလေ"

"A Hak!! သိတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကတစ်ယောက်ကိုပိုင်ဆိုင်နေဖို့ Gender ကွဲဖို့လိုသလား၊အခုမင်းကိုတို့ပိုင်နေတာပဲ"

"ဘယ်သူပြောလဲရှင်ကကျွန်မကိုပိုင်တယ်လို့"

"တို့ပြောတယ်လေ "

"မဟုတ်ဘူး ရှိုင်း....ရှင်တွေးတာတွေကလောကနိယာမကိုဆန့်ကျင်နေပြီ၊အမှန်အတိုင်းပြောရရင်ကျွန်မမှာလိုက်နေတဲ့ကောင်လေးတွေအများကြီးရှိတာပဲ၊ကျွန်မရည်းစားထားရင်ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကိုပဲတွဲဖို့စဉ်းစားမှာပေါ့၊ဘာလို့လဲဆိုတော့ကျွန်မကမိန်းကလေးမို့လေ"

"Oh!! မင်းအတွေးတွေကနည်းနည်းတော့သမရိုးကျဆန်တယ်မဟာမေတ္တာ၊တို့ကတို့စိတ်ကိုသာယာအောင်ထားနိုင်တဲ့လူကိုတို့တပ်မက်တယ်၊တို့ကမိန်းကလေးဖြစ်နေလို့အဲ့ဒီလူကယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်စရာမလိုဘူး၊လူသားတစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖို့လိုတယ်၊တို့လိုလူသားတစ်ယောက်ကအခြားလူသားတစ်ယောက်အပေါ်ဘာလို့ပိုင်လို့မရရမှာလဲ၊အခုတို့မင်းကိုပိုင်နေတာလဲ ၊ လောကနိယာမဆိုတာဘာလဲ ၊ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ချစ်ကြတာကိုပြောတာလား"

"မဟုတ်ဘူးလေ ဒါကဟိုး ကမ္ဘာဦးအစကတည်းကသတ်မှတ်ခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုလေ"

"အင်းအဲ့ဒါကသူတို့သတ်မှတ်ခဲ့တာလေ၊အခုကတို့သတ်မှတ်တာလေ၊တို့ဘဝမှာတို့ကဘုရင်ပဲ တို့ကမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာမှန်တယ်၊ဒါပေမဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုတီတီတာတာဖွဲ့နွဲ့ပြောပြီးအဲ့ဒီယောက်ျားရဲ့အရိပ်ကိုခိုလှုံချင်တဲ့မိန်းမမဟုတ်ဘူးလေ၊အဲ့ဒါကတို့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုပဲလေ၊အဲ့ဒါကိုတို့ကပြောင်းလဲပစ်လို့မှမရတာ၊အဲ့ဒါတို့ရူးနေလို့လည်းမဟုတ်ဘူး"

ပြိုင်ပြောရင်လည်းနိုင်မှာမဟုတ်တာမို့ပြန်မပြောဘဲငြိမ်နေလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့ဆုလေးရော"

"အိမ်မှာ"

"ဆုလေးကိုနောက်ဆိုရင်လူကြားထဲမှာအဲ့လိုကြီးမငေါက်ငမ်းပါနဲ့ရှိုင်းရယ်....ကလေးကြည့်ရတာ အားငယ်တတ်တဲ့ပုံလေး"

"မင်းကိုတို့အိမ်ကိုလာအိပ်ဖို့ခေါ်လာရတဲ့အကြောင်းကတို့ရဲ့ရှုပ်ထွေးနေတဲ့စိတ်တွေကြည်လင်အောင်လို့ပဲ၊ဘာလို့လဲတော့မသိဘူး မင်းမှာ အစွမ်းအစတစ်ခုတော့ရှိတယ်သိလား မင်းကိုယ်တိုင်သတိမထားမိလို့"

မြောက်နေပြီ။ဒီလိုပုံမှန်မဟုတ်တဲ့စကားတွေပြောလာရင်လူကခပ်လန့်လန့်ရယ်။

ရှိုင်းကကားကိုရပ်လိုက်ပြီးကားပေါ်ကဆင်းကာခြံတံခါးကိုသွားဖွင့်သည်။ပြီးမှအိမ်ထဲမောင်းဝင်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲရောက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်ပြီးစာဖတ်နေသော မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ကိုတွေ့ရသည်။

"အန်တီမိုး ဆုဆုရော"

"သမီး အပြင်ထွက်သွားကတည်းနဲ့အောက်ကိုဆင်းမလာဘူး"

"သြော်.....မဟာမေတ္တာ အပေါ်သွားရအောင်လေ"

မဟာလည်းရှိုင်းနောက်လိုက်လာခဲ့သည်။ရှိုင်းတို့အိမ်ရဲ့လှေကားတစ်လျှောက်နံရံတွေမှာဆုလေးရဲ့ပုံတွေချည်းချိတ်ထားတာကိုသတိထားမိသည်။လှေကားတစ်လျှောက်နံရံတွေမှာဆုလေးရဲ့ချစ်စရာကောင်းလှသောပုံတွေကအပြည့်နေရာယူထားသည်။

မဟာကရှိုင်းဝင်သွားသည့်အခန်းထဲလိုက်လာခဲ့တော့အခန်းထဲတရှုံ့ရှုံ့နှင့်ငိုနေသောဆုလေးကိုတွေ့သဖြင့် မဟာလည်းဆုလေးကုတင်ပေါ်မြန်မြန်သွားလိုက်သည်။

"ဟယ်! ဆုလေးငိုနေတယ် ဘာဖြစ်တာလဲ မမကိုပြောလေ"

ရှိုင်းကဘာမှမပြောဘဲအသံတိတ်နေသည်။ဆုလေးရဲ့မျက်နှာကရှိုင်းဆီမော့ကြည့်လာသည်။

"မမ ဆုတောင်းပန်ပါတယ်"

ထိုင်နေရာမှထကာရှိုင်းကိုသွားဖက်သဖြင့်မဟာလည်းအံသြသွားသည်။

"ဆုကိုဘယ်မှမသွားခိုင်းပါနဲ့နော်....မမမကြိုက်ရင်မလုပ်တော့ပါဘူး ၊ဆုမမကိုမခွဲနိုင်ဘူး"

"ရှိုင်းရယ်.....ရှင်ကလည်းကလေးကိုဘယ်သွားခိုင်းမလို့လဲ ၊ဆုလေးကိုဆုလေးရဲ့မမကဘယ်မှမသွားခိုင်းဘူး သူလားသွားခိုင်းမှာဆုလေးမရှိရင်သူရူးတောင်သွားအုံးမယ်"

"တကယ်လားဟင်"

"မယုံရင်မေးကြည့်"

"အင်းပါ အင်းပါ"

"ဟာ တကယ်လား"

"အင်း"

"အမလေး ပျော်လိုက်တာ မမရာ"

ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုထခုန်နေရှာသောဆုလေးကိုကြည့်ပြီး မဟာပင်လိုက်ပျော်နေမိသည်။

ရှိုင်းရင်ထဲကိုလည်းဖောက်ထွင်းပြီးမြင်နေရသည်မဟုတ်လား။

~~~~~~~~~~

"ဆုလေးကတို့ရဲ့အသက်ဆိုတာဘယ်လိုသိတာလဲ"

လသာဆောင်မှာထိုင်နေရင်းမဟာ့မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်ကာမေးလာသဖြင့်မဟာလည်းပြန်ကြည့်ကာပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှင်ကတခြားဟာသာကျွန်မကိုညာလို့ရရင်ရမယ် ၊ဒီကိစ္စတော့မရဘူးထင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ဆုလေးကတို့ရဲ့အသက်ပဲ၊တို့ရှင်သန်နေရခြင်းရဲ့တစ်စိတ်တစ်ဒေဟာဆုလေးကြောင့်ပဲ"

ကောင်းကင်ကိုကြည့်ကာဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ပြောနေသောရှိုင်းကိုကြည့်ပြီးသနားစိတ်ကဝင်လာရပြန်သည်။ဒီလိုကျပြန်တော့လည်းသူမဟုတ်တဲ့အတိုင်း။

မဟာလည်းကောင်းကင်ကြီးကိုမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။စိတ်တွေပေါ့ပါးသွားသလိုခံစားမိသည်။ရုတ်တရက်ရှိုင်းရဲ့လက်ကမဟာ့လက်ကိုလာဆုပ်သဖြင့်လန့်သွားမိသည်။

ထို့နောက်မဟာ့မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်ကာဆံနွယ်တွေကိုအသာသိမ်းနေသဖြင့်အသက်ရှုဖို့မေ့နေမိသည်။ပြီးတော့လရောင်ရဲ့အလင်းကြောင့်ပိုမိုအသက်ဝင်နေသောရှိုင်း၏မျက်နှာလှလှကိုလည်းအနီးကပ်တွေ့မြင်နေရသဖြင့်ရုန်းဖယ်ဖို့သတိမရ။

ရှိုင်းရဲ့လက်တွေကမဟာ့ပါးပြင်ပေါ်လာရောက်ထိတွေ့နေပြန်သည်။မဟာတကယ်ကိုအသက်ရှုဖို့သတိမရ။ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေတာကြောင့်စကားပြောဖို့လည်းသတိမရ။

အရင်ကလိုဆတ်ကနဲလွှဲဖယ်ဖို့မကြိုးစားမိခြင်းကဘာကြောင့်ရယ်မသိ။

"မဟာ"

အသံတိုးတိုးလေးကမဟာ့နားထဲလာရိုက်ခတ်နေသည်။မျက်နှာချင်းနီးနေသည့်ခံစားချက်ကလူကိုလှုပ်ရှားဖို့မေ့လျော့စေသည်။နီးကပ်လှတဲ့အနေအထားကြောင့်ရှိုင်းရဲ့အသက်ရှုငွေ့လေးတွေပင်ပါးပြင်မှာလာရောက်ထိရိုက်ကျီစယ်နေကြသည်။မဟာ့လက်ဖျားတွေအေးစက်လာသည်။မဟာ့နှုတ်ခမ်းကိုတဖြည်းဖြည်းချင်းထိကပ်ရန်ကြိုးစားနေသောရှိုင်းရဲ့အကြံကိုသိသော်လည်းမရုန်းမိ။ ငြင်းဆန်ဖို့လည်းမကြိုးစားမိ။

သေချာတာတစ်ခုကရှိုင်းနဲ့နီးနီးကပ်ကပ်နေခဲ့ဖူးပေမဲ့ဒီလိုခံစားချက်ကိုတော့ဒါပထမဆုံးပင်။

ချိုမြိန်သောအနမ်းတွေမဟာ့နှုတ်ခမ်းဆီပျံသန်းလာသည်။ရှိုင်းရဲ့အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းတွေကလည်းမဟာ့အာခေါင်တွေကိုခြောက်ကပ်လာစေသည်။

ရှိုင်းဟာမိန်းမဆိုသည့်ခံစားချက်ကိုလုံးလုံးလျား လျား သတိမရမိ။ချိုမြိန်သောအနမ်းတွေကိုသာတပ်မက်လာမိရင်းပြန်လည်တုံ့ပြန်နေမိသည်။

တစ်ချက်တစ်ချက်ထိတွေ့ကျီစယ်လာသောလေရူးများကြောင့်မဟာ့ဆံနွယ်တွေလွှင့်သွားလျှင့်မဟာ့နှုတ်ခမ်းကိုလွတ်သွားမှာစိုးသည့်အလားဆံနွယ်တွေကိုဖယ်ကာနှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကိုအတင်းဖိနမ်းပြန်သည်။

မဟာ့ဦးနှောက်ထဲမှာရင်ခုန်ခြင်းကလွှဲ၍ဘာမှမရှိ။ဘာကိုမှသတိမရ။မဟာ့ကိုယ်လုံးလေးကိုပွေ့ချီထားသောရှိုင်း၏မျက်နှာကိုသာမြတ်နိုးစွာကြည့်နေမိသည်။

ညကိုမှောင်မိုက်ခြင်းတို့ကဝါးမြိုစပြုနေပြီဖြစ်သည်။

×××××××××