သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ေဆာ့ကစားခဲ့ၿပီးမွဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလိုမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ကားေမာင္းေနေသာရႈိင္းကိုမဟာစိတ္တိုမိသည္။စိတ္ထဲမွာမေၾကနပ္ျခင္းမ်ားစြာႏွင့္မ်ိဳသိပ္ထားရေသာ္လည္းအခုကသူ႔ကားေပၚမွာမို႔ၿငိမ္ေနရသည္။သူကေတာ့ေအးေဆးစြာကားေမာင္းေနသည္။

ေၾသာ္__အေတာ္မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္တဲ့မိန္းမပါလားဟုေတြးမိသည္။

"ဟိတ္ ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ"

ကားေမာင္းေနရာကေနေစာင္းၿပီးေမးလာေသာေၾကာင့္မဟာလန္႔သြားမိသည္။ၿပီးေတာ့ဘာမွမျဖစ္သလိုျပန္ျပင္လိုက္သည္။

"ဘာမွမစဥ္းစားပါဘူး၊ကြၽန္မကိုအိမ္ျပန္ပို႔ေပးမွာမဟုတ္လား"

"အိမ္လား ေဆာရီးကြာ တို႔အခုေတာ့မပို႔ေပးႏိုင္ေသးဘူး၊မင္းအိမ္ကတို႔သြားရမဲ့ေနရာနဲ႔ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ဆိုေတာ့မင္းကိုတို႔ကိစၥၿပီးမွျပန္ပို႔ႏိုင္မယ္ထင္တယ္"

"ဘာရယ္ "

ဒါေတာ့ေတာ္ေတာ္လြန္သြားၿပီမဟုတ္လား။လူတစ္ကိုယ္လုံးလည္းသူျပဳသလိုႏုခဲ့ရၿပီးၿပီ။အခုက်ေတာ့လည္းသူ႔ကိုေစာင့္ရမည္ဆိုပါလား။ဘယ္လိုေတာင္လူကိုအႏိုင္ယူခ်င္ေနတာလား။

"ဘာလဲမေၾကနပ္ဘူးလား"

"ေၾကနပ္စရာလား"

"မင္းမေၾကနပ္တာေၾကနပ္တာကတို႔အတြက္အေရးမႀကီးပါဘူး မဟာေမတၱာ၊အေရးႀကီးတာကတို႔ကတို႔အစီအစဥ္ကိုေျပာျပ႐ုံပဲ"

"ရွင္ကဘယ္လိုမိန္းမမ်ိဳးလဲဒီရႈိင္းနား၊ကြၽန္မေတာ့ရွင့္လိုမိန္းမမ်ိဳးတစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူး"

"တို႔လား"

အလွဆုံးအၿပဳံး၊အလွဆုံးမ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔ေျပာေနေသာ္လည္းသူ႔အလွဆိုတာမဟာ့ေဒါသေတြေအာက္မွာၾကည့္ခ်င္စရာမရွိ။မဲ့တာလား၊႐ြဲ႕တာလားလဲမသဲကြဲ။ေသခ်ာတာကစိတ္မေအာင္ဘူး။

"မင္းတို႔ကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္မေနနဲ႔၊မင္းတို႔ရဲ႕စည္းေအာက္မွာပဲေနႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားစမ္းပါ"

"ဘာလို႔ကြၽန္မကရွင့္စည္းေအာက္မွာေနရမွာလဲ"

"မင္းကိုတို႔ပိုင္သြားၿပီေလ"

"႐ူးမေနနဲ႔"

"မဟုတ္ဘူး မဟာေမတၱာ၊မင္းတို႔ကို႐ူးေနလို႔ဆိုတဲ့စကားကိုေတာ္ေတာ္ေျပာတယ္ေနာ္၊အဲ့ဒီအ႐ူးကိုမင္းတမ္းတေနရလိမ့္မယ္"

"အံ့မယ္ ေဝးေသး၊ကြၽန္မရဲ႕အဘိဓာန္ကိုလွန္ၾကည့္လိုက္အုံး ဒီရႈိင္းနား၊အနားကပ္လာသမွ်ေယာက္်ားတိုင္းကိုေတာင္ေခ်ခဲ့တာ၊ရွင့္လိုမိန္းမတစ္ေယာက္ကိုတမ္းတစရာလား"

"ဒါေပါ့ မင္းတမ္းတရမွာေပါ့၊ဒါေပမဲ့တစ္ခုဝန္ခံစရာေတာ့ရွိတယ္၊တို႔ေတြ႕ဖူးတဲ့မိန္းကေလးေတြထဲမွာမင္းကတို႔ကိုအေစာ္ကားဆုံးပဲ"

ရယ္ၿပီးေျပာလိုက္တာလား၊မဲ့ၿပီးေျပာလိုက္တာလားမသိ။

ေတာက္!။ေဒါသျဖစ္စရာေကာင္းလိုက္ေလျခင္း။

"ရွင့္ကိုေစာ္ကားတဲ့ကြၽန္မကိုဒီအတိုင္းထားလိုက္ပါလား"

"ႏိုးႏိုးႏိုး တို႔ကခက္ခဲတာမွႀကိဳက္တာ ၊မင္းကတို႔နဲ႔ေတြ႕လိုက္တာကမင္းအတြက္ကံဆိုးမႈလားေတာ့မသိဘူး မင္းကိုတို႔အပိုင္ရမွျဖစ္မယ္"

"ေတာက္! ႐ူးတယ္လို႔ေျပာရင္လဲဘဝင္ကျမင့္အုံးမယ္"

မဟာေဒါသထြက္ေနတုန္းရႈိင္းကအေဆာက္အဦးတစ္ခုထဲဝင္လိုက္သည္။အေဆာက္အဦးေရွ႕မွာကားရပ္လိုက္သည္။ရႈိင္းကခါးပတ္ကိုျဖဳတ္ကာဆင္းသည္မို႔ဟာလည္းဆင္းလာခဲ့ရသည္။အေဆာက္အဦးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္ျမင့္မိုရ္ စိန္ေ႐ႊရတနာ ဆိုင္ဆိုၿပီးေတြ႕ရသည္။

ရႈိင္းဝင္သြားရာေနာက္ကိုတေကာက္ေကာက္လိုက္လာခဲ့ရသည္။အေဆာက္အဦးကငါးထပ္ဆိုေတာ့ Lift ျဖင့္တက္လာခဲ့သည္။အေပၚဆုံးထပ္ေရာက္ေတာ့အခန္းတစ္ခန္းထဲဝင္သြားသျဖင့္မဟာလည္းလိုက္လာခဲ့ရသည္။

အခန္းထဲဝင္ဝင္ခ်င္းေရေမႊးနံကေထာင္းကနဲ။ရႈိင္းအေနာက္ကိုလိုက္ေနရေသာ္လည္းစကားကတစ္ခြန္းမွမေျပာ။

"Hello!Lady"

ရႈိင္းအသံေၾကာင့္မဟာေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ဆိုဖာကိုေက်ာေပးကာထိုင္ေနေသာမိန္းမတစ္ဦး။ရႈိင္းရဲ႕အသံေၾကာင့္အေရွ႕ကိုလွည့္လာေတာ့မဟာမွာအသက္ရႈရပ္သြားမတတ္။

Oh!God!။လွလိုက္တာ။ရႈိင္းလွတယ္ဆိုတာထိုအမ်ိဳးသမီးကိုမမီ။ရႈိင္းရဲ႕အလွမွာေတာင္မဟာႏွစ္ျမဳပ္မိသြားေသးတာ။ဒီအမ်ိဴးသမီးကရႈိင္းထက္လွသည္။

ရႈိင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့လူေတြတိုင္းကဘာလို႔ဒီေလာက္ေခ်ာေနရသလဲမသိ။ေျဖာင့္စင္းေသာႏွာတံ၊ႏွင္းဆီဖူးလိုရဲရဲစိုစိုႏႈတ္ခမ္းေလး၊နဖူးေျပေျပေလး၊ေကာ့ျဖဴးေနေသာမ်က္ေတာင္ေလး၊အဖုအပိမ့္ကင္းေသာဝင္းမြတ္သည့္မ်က္ႏွာေလး။အို__တစ္ခုခ်င္းေျပာျပရလွ်င္ကုန္မွာမဟုတ္။

ဥမၼာဒႏၲီရဲ႕အလွကိုဦး႐ႊန္းဖြဲ႕တုန္းကအဖြဲ႕ကိုသြားသတိရမိသည္။နာတ်သွ်တၱရက်မ္းလာမိန္းမလွတို႔ရဲ႕ေကာင္းျခင္းငါးျဖာျဖစ္တဲ့ အ႐ြယ္၏ေကာင္းျခင္း၊အ႐ိုး၏ေကာင္းျခင္း၊ဆံပင္၏ေကာင္းျခင္း၊အသားအေရ၏ေကာင္းျခင္း၊အရပ္ေမာင္း၏ေကာင္းျခင္း ေတြထိုအမ်ိဳးသမီးမွာပိုင္ဆိုင္ထားသည္။သတိလက္လြတ္ၾကည့္မိတာမဆန္းဘူးထင္ပါရဲ႕။

"ရႈိင္း__ၾကာလိုက္တာကြာ"

"ေဆာရီးေဘဘီ စိတ္မဆိုးနဲ႔"

ရႈိင္းကထိုအမ်ိဳးသမီး၏ႏႈတ္ခမ္းကိုငုံ႔နမ္းလိုက္သည္မို႔မဟာမွာပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားသည္။ထိုအမ်ိဳးသမီးကလည္းရႈိင္းလည္ပင္းကိုျပန္ဖက္တြယ္ကာျပန္ၿပီးအနမ္းေပးေနသည္မွာရပ္ေနတဲ့မဟာကိုသတိမရၾကတဲ့အတိုင္း။

ရႈိင္းကိုမဟာလုံးဝနားမလည္ႏိုင္ေတာ့။မဟာ့မွာဘာလုပ္ရေတာ့မယ္မွန္းမသိ မ်က္ႏွာႀကီးပူထူလာသည္။ခဏၾကာေတာ့မ်က္ႏွာခ်င္းခြာလိုက္ၾကသည္။

"ရႈိင္းကိုလြမ္းပါတယ္၊ေနမရွိတဲ့ရက္ေတြမွာရႈိင္းကိုေနလုံးဝစိတ္မခ်ဘူးသိလား"

" ဟိုးထား___ဟိုးထား စကားလုံးေတြကိုဒီမွာတင္ရပ္ထား ေနရပ္ဝန္း၊ ေန႔ကိုမိတ္ဆက္ေပးရအုံးမယ္"

ရႈိင္းရဲ႕မ်က္လုံးေတြကေၾကာက္သလိုလိုပုံစံႏွင့္ရပ္ေနေသာမဟာ့ဆီေရာက္လာသည္။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ခုံမွာထိုင္ၿပီးမဟာ့မွာမတ္တပ္ရပ္လ်က္။ၿပီးေတာ့မဟာ့ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ေနၾကေသးသည္။

"သူကဘယ္သူလဲရႈိင္း"

"သူငယ္ခ်င္းရဲ႕တပည့္ေလးပါ၊ ေန႔ကိုေျပာလည္းသိမွာမဟုတ္ဘူး နာမည္က မဟာေမတၱာတဲ့"

"ရႈိင္း ဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ"

ရႈိင္းကိုေဒါသတႀကီးနဲ႔ေျပာလိုက္သျဖင့္မဟာမွာလန္႔သြားမိသည္။ရႈိင္းကေတာ့ပခုံးႏွစ္ဖက္ကိုတြန္႔ျပသည္။ေနဆိုသူကမဟာ့ကိုၾကည့္ကာ-

"သမီး လာ ထိုင္ေလဘာလို႔ရပ္ေနရတာလဲ"

ငင့္။ေခၚလိုက္ပုံကမဟာ့ကိုတကယ့္ကိုသူငယ္ႏွပ္ စားေလးအတိုင္း။ေအးေလတီခ်ယ္ခင္သူဇာေတာင္သမီးလို႔ေခၚေသးတာပဲ။မဟာလည္းရႈိင္းအနားဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ရႈိင္းရဲ႕လက္ေတြကမဟာ့ပခုံးေပၚေရာက္လာသည္။

"ရႈိင္း မိတ္ဆက္ေပးတယ္ဆိုကတည္းကေနသိသင့္ၿပီေပါ့"

"ရႈိင္း___တျခားသူဆိုရင္ေနမေျပာဘူး၊ဘာမွမသိေသးတဲ့ကေလးကိုေတာ့ဇယားေတြထဲမထည့္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔"

ဘုရားေရ။ဘာေတြလဲ ။ၾကားရတဲ့စကားေတြကၾကက္သီးပင္ထခ်င္လာသည္။

"သမီးအသက္ဘယ္ေလာက္လဲ"

"၁၉ပါမမ"

"ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာပဲ၊ရႈိင္း___ကေလးကိုေတာ့လႊတ္ေပးလိုက္ပါ ေနေတာင္းပန္ပါတယ္"

"မရေတာ့ဘူးေနရဲ႕"

"ဟင္! ဧကႏၲ နင္!"

"ဟုတ္တယ္"

ရႈိင္းေတာ့ဘယ္လိုေနတယ္မသိ။မဟာကေတာ့ရွက္လြန္း၍မ်က္ႏွာႀကီးနီျမန္းလာသည္။

"ရႈိင္း ေက်းဇူးျပဳ၍ ဒီလိုေတြမလုပ္လို႔မရဘူးလား"

"အဲ့ဒါဆို ေနလည္းေက်းဇူးျပဳ၍ မတားျမစ္လို႔မရဘူးလား ေတာ္ၿပီဟာ၊ စိတ္ညစ္တယ္ ဒီေန႔ဒီမွာပဲေနေတာ့မယ္"

"ကေလးကိုျပန္ပို႔ေပးအုံးေလ"

"ေန ပို႔ေပးလိုက္ေလ"

ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္ကိုမဲ့ကာေျပာလိုက္ပုံကခံရသူကိုဘယ္ေလာက္ေတာင္နာက်င္ေစလဲဆိုတာခံရသူသာသိသည္။မဟာမွာဒီရႈိင္းနားကိုသတ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္မုန္းမိသည္။မဟာ့ကိုဘယ္လိုသတ္မွတ္ေနသလဲမသိေပမဲ့ေသခ်ာတာတစ္ခုကေနာက္ကိုသူ႔ဆီမေရာက္ျဖစ္ေအာင္ဆင္ျခင္ရမည္ဟူေသာအေတြးတစ္ခု။

ထိုေန႔ကမဟာ မွာ ေနရပ္ဝန္း ႏွင့္ျပန္ခဲ့ရသည္။

ၾကယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေသာလမိုက္ညေတြကဲ့သို႔ပင္××××။

>>>>>>>>>>>>>>>>

ရႈိင္းအိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေဒါက္ဖိနပ္ကိုခြၽတ္ကာအိမ္ထဲဝင္လာခဲ့သည္။အိမ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္းဖုန္းေျပာေနေသာဒီဆုအလကၤာကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ရႈိင္းကအနားကပ္သြားလိုက္သည္။ရႈိင္းကိုျမင္ေတာ့လန္႔ၿပီးဖုန္းကိုအေနာက္ဖြက္လိုက္သည္။

"ဘယ္သူနဲ႔ဖုန္းေျပာေနတာလဲ ဆုဆု"

"ရွင္!!"

"အဲ့ဖုန္းငါ့ကိုေပးစမ္း "

"မ မဟုတ္ဘူး မမ၊ဆု သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေျပာေနတာပါ၊ဆုဘယ္သူနဲ႔မွမေျပာပါဘူး"

"ဒီဆုအလကၤာ!"

ရႈိင္းရဲ႕ေအာ္သံေၾကာင့္ဆုကဆတ္ကနဲတုန္သြားသည္။ငယ္ငယ္ကတည္းကေၾကာက္ရတဲ့သူမို႔လိမ္လည္းမလိမ္ရဲ။ျပလိုက္ျပန္လွ်င္လည္းျပသနာတက္မည္စိုးသျဖင့္ ဘာလုပ္ရမည္မသိအႀကံအိုက္ေနရသည္။

ရႈိင္းကလည္းဆုကိုျမင္တာနဲ႔ဘာဆိုတာအကုန္သိသည္မို႔ဆုလက္ထဲကဖုန္းကိုသာမ်က္ေစာင္းထိုးေနသည္။

"ငါေျပာေနတယ္ေနာ္ ဆုဆု၊နင္နာခ်င္လို႔လား ေပးဆိုေပးစမ္း"

ရႈိင္းမ်က္ႏွာကေဒါသေၾကာင့္နီလာသည္မို႔ဆုကအေနာက္မွာဖြက္ထားေသာဖုန္းေလးကိုထုတ္ေပးလိုက္ရသည္။ဆုရဲ႕ဖုန္းကိုဘယ္ေတာ့မွ password မခ်ရဟု အမိန္႔ေပးထားသျဖင့္ဖုန္းမွာ password မရွိ၊ရွိရင္ေတာင္ရႈိင္းကိုအသိေပးထားရသည္။

ရႈိင္းကဖုန္း call log ကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ထင္ထားသည့္နံပါတ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ဖုန္းကိုေပါက္ခြဲပစ္သည္။

ဆုကတဆတ္ဆတ္တုန္ၿပီးေခါင္းကိုငုံ႔ထားမိသည္။ရႈိင္းကဆုရဲ႕ပခုံးႏွစ္ဖက္ကိုအတင္းဆြဲလႈပ္ယမ္းၿပီးေဒါသတႀကီးျပန္ၾကည့္သည္။

"ငါတို႔ဘဝတစ္ခုလုံးစုတ္ျပတ္သတ္ေအာင္လုပ္သြားတာေတာင္ နင္ကစိတ္မနာႏိုင္ေသးဘူးလား ၊ဒီဆုအလကၤာ အဆက္အသြယ္မလုပ္ရဘူးလို႔နင့္ကို warning ေပးေပါင္းမ်ားေနၿပီေနာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ျဖစ္ပါေစ၊ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ လုံးဝခြင့္မလႊတ္ဘူးမွတ္"

"ဒါ ဒါေပမဲ့"

"ငါ့စကားအေပၚမွာဆင္ျခင္တက္တာငါမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာနင္သိတယ္ေနာ္ ဆု ၊နင္ဒီလိုသာဆက္လုပ္ေနရင္နင့္ကိုဒီမွာမထားဘူး ၿမဲၿမဲမွတ္ထား ၾကားလား"

ဆုကေၾကာက္လြန္း၍တုန္ေနမိသည္။သူမႀကိဳက္တာလုပ္မိသည္မို႔ျပန္ေျဖရွင္းဖို႔အင္အားမရွိ။

"ဟဲ့ ငါေမးေနတယ္ေလ ၾကားလားလို႔"

"ဟုတ္ကဲ့"

"ေအး ၾကားရင္ၿပီးတာပဲ၊ညေနက်ရင္ဖုန္းအသစ္သြားဝယ္ေပးမယ္၊ ဆင္းကဒ္အသစ္လဲရမယ္၊ငါကလြဲၿပီးဘယ္သူ႔ကိုမွနံပါတ္မေပးရဘူး နင့္ဖက္ကစၿပီးဆက္သြယ္တယ္ၾကားလို႔ကေတာ့ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔ေနာ္ ဆုဆု"

"ဟုတ္မမ"

"ေအး ၿပီးတာပဲ ထမင္းစားၿပီးၿပီလား"

"ဟင့္အင္း"

ဆုကေခါင္းခါလိုက္သည္မို႔ရႈိင္းကဆုပခုံးကိုဖက္ကာထမင္းစားခန္းထဲေခၚလာခဲ့သည္။ထမင္းစားခန္းထဲမွာစြပ္ျပဳပ္အနံကေထာင္းကနဲ။

အန္တီမိုးကရႈိင္းတို႔ကိုျမင္ေတာ့မ်က္ႏွာအနည္းငယ္ပ်က္ယြင္းေနသည္။ခုနကဆုဆုကိုရႈိင္းဆူထားျခင္းအတြက္ေၾကာင့္ရယ္ပါ။

"အန္တီမိုးထမင္းကက်က္ၿပီလား"

"က်က္ေတာ့က်က္ၿပီ သမီးေရအ႐ြက္ေလးခပ္လိုက္အုံးမယ္"

"ဟာ___အန္တီမိုးတို႔ကအဲ့ဒီအတိုင္းပဲ အခု၆နာရီထိုးေနၿပီ၊ကေလးကအခုထိထမင္းမစားရေသးဘူး၊ရႈိင္းသာမရွိရင္ဆုဆုကေတာ့အစာအိမ္ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ"

"ခဏေလးပါ သမီးရယ္ ငါးမိနစ္ပဲ"

"ဆုဆု ေန႔လည္ကဘာစားထားလဲ"

"လ လဖက္သုပ္"

အမွန္ေတာ့ဘာမွမစားထားပါ။သို႔ေသာ္ဘာမွမစားထားဘူးလို႔ေျပာလိုက္လွ်င္အန္တီမိုးအဆူခံရမည္စိုး၍ပါးစပ္ထဲရွိရာေျပာလိုက္ျခင္းပင္။ဒါေတာင္အျပစ္ကမလြတ္။

"လက္ဖက္ေတြပဲစြတ္စားေနတာ အဟာရမျဖစ္တာေတြ၊ေနာက္ေန႔မစားရဘူး ၾကားလား"

"ဟုတ္မမ"

"ေအးၿပီးေရာ"

အခုေတာ့လည္းသူမဟုတ္တဲ့အတိုင္းသူ႔ညီမကိုဂ႐ုစိုက္ေနလိုက္တာ။သူသာစိတ္တိုၿပီဆိုလွ်င္ဆုေလးမွာေနစရာမရွိေအာင္အဆူခံရတာေဒၚမိုးမိုးေဝအသိဆုံးမဟုတ္လား။အစ္မျဖစ္သူကိုအင္မတန္ေၾကာက္ရွာသည့္ဆုေလးရယ္ပါ။

"ေန႔လည္ကအျပင္မသြားဘူးမဟုတ္လား"

"ဟုတ္ ဘယ္မွမသြားဘူး"

"ေအး ၿပီးေရာ "

"ေျပာၿပီးၿပီေနာ္ ဖုန္းကိစၥကိုေနာက္တစ္ခါလုံးဝထပ္မက်ဴးလြန္နဲ႔၊ငါ့အေၾကာင္းနင္သိတယ္ေနာ္ ဆုဆု၊ ဖုန္းနဲ႔လုံးဝမဆက္သြယ္ရဘူး ေနာက္တစ္ခါဆိုေသဖို႔သာျပင္ထား "

"ဟုတ္ကဲ့"

"ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့နဲ႔ ၿပီးရင္ငါမိတာႀကီးပဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ျဖစ္ပါေစၾကားလား"

"ဟုတ္"

"အန္တီမိုး ဆုဆုကိုထမင္းေသခ်ာျပင္ေပးလိုက္အုံး ရႈိင္းသြားနားေတာ့မယ္"

"ေအးေအးသမီး"

ထိုင္ေနရာမွထသြားေသာအစ္မျဖစ္သူ၏ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ၿပီးဆုမွာသက္ျပင္းေလးခိုးခ်မိသည္။အၿငိဳးေတြမေျပႏိုင္ေသးဘူးလားမမရယ္။ဆုကေတာ့စိတ္ေပ်ာ့လို႔လားမသိ ဘာမွမခံစားရဘဲမမကေတာ့အခုခ်ိန္ထိခါးခါးသီးျဖစ္ေနသည္။

မမရဲ႕အမုန္းေတြေျပပါေတာ့ဟုသာဆုေတာင္းေနရသည္။