*Unicode*

တသုန်သုန်တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေရူးများက ရယ်သံသဲ့သဲ့လေးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများက ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်ဖြင့်။

လူတေွများကိုယ့်စောက်ကြောင်းမဟုတ်ပဲ သိပ်စပ်စုကြတာပဲ။

ခေါင်းငံုကာ တခြားသို့အကြည့်လွဲရင်း တသွင်သွင်တောင်းပန်နေသည့်မျက်စိရှေ့က လူသားကဂျွန့်မျက်ရည်တေွမတွေ့ပါဘူး။ တပေါက်ပေါက်ယိုဖိတ်နေတဲ့ နှလုံးကနာကျင်မှုဒဏ်က မျက်ရည်အဖြစ်လိမ့်ဆင်းနေခြင်းကို။

ချစ်မိတော့လည်း နာကျင်ရတာသဘာဝတရားပဲဖြစ်နေတော့တာလား။

"တောင်းပန်ပါတယ်...ကိုယ္တောင်းပန်ပါတယ်ကူးငယ်"

"ဘာကိုတောင်းပန်ရတာလဲ Darling"

နီဆွေးဆွေးဖြင့်တည်ငြိမ်မှုမရှိသော ထယ်ယောင်းမျက်ဝန်းအိမ်အား မှုိင်ထွေထွေစိုက်ကြည့်ရင်း အမေးသတ်လိုက်သည့် ဂျွန််အသံဟာ အက်ကွဲ၍နေသည်။

လေအေးတိုးဝေ့ခြင်းနဲ့အတူ Darling ဂျွန့်အနားတိုးလာခဲ့သည်။ ဂျွန့်ပါးပြင်ထက်က မျက်ရည်စီးကြောင်းကို အပြစ်မဆိုပဲဖွဖွလေးသုတ်ပေးလာပြီး ဝဲကျနေသည့် ဆံနွယ်နုနုအား နားနောက်အသာပို့ရင်း သေသပ်သပ်နှုတ်ခမ်းပါးမှ ဩရှရှအသံဟာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့။

"ကိုယ်...ကိုယ်ဒေစီနဲ့အိမ်ထောင်ပြု..ပြု"

"အွန်း သိပြီ သိပြီ...ငါသိပြီမို့ဆက်မပြောနဲ့တော့"

နည်းနည်းလေးတောင်ဟန်ဆောင်ပြီး ဂျွန့်ကိုမရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ အမြဲလိုလို ဘယ်တော့မှ ဘယ်သောအခါကမှ Darling ဟာကူးငယ်ကိုမရွေးချယ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်မှာလဲ မင်းပြောတဲ့ချစ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ!

ငါ့ချစ်ခြင်းကကြီးမားလွန်းလို့ထင်တယ် မင်းနဲ့မထိုက်တန်ဘူး! အထက်ထပ်အခါခါစော်ကားခံရတဲ့ ချစ်ခြင်းတေကလည်း ထပ်ချစ်နိုင်စွမ်းမဲ့လောက်တဲ့အထိ ပင်ပန်းနေပြီ။

"ကိုယ့်ကိုမချစ်ပါတော့နဲ့..."

မင်းကိုငိုအောင်ပဲစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ဒီကောင့်ကိုမချစ်ပါတော့နဲ့။ ပျော်အောင္ထားပါ့မယ္ ပြောပြီးမျက်ရည်ကျအောင်လုပ်နေမိတဲ့ ကိုယ်ကမင်းကိုသိပ်သဘောကျလွန်းလို့ အနားမှာထားချင်ခဲ့တာ တကယ်တမ်းအတ္တကြီးနေခဲ့တာကိုယ်ပါ။

တောင်းပန်ပါတယ်ဆိုတဲ့စရာကလွဲ ပြောစရာမရှိတော့ဘူးကူး။ ခွင့်လွတ်ပါလို့လဲမတောင်းခံဝံ့ဘူး။

ကိုယ့်ရဲ့ခံစားချက်အမှန်က မင်းကို.....။

"အမိန့်တေမပေးစမ်းနဲ့ Darling! "

ထယ်ယောင်းလက်ဖဝါးအား တဒုန်ဒုန်ခုန်နေသော နှလုံးရှိရာ ရင်ဘတ်ဝဲအံုပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်လေတော့ နားမလည်ဟန်ကြည့်လာသည့် Darling ကို မျက်ရည်များကြားဂျွန်ပြုံးပြမိသည်။

"ခုန်နေတဲ့နှလုံးကို ခံစားမိတယ္မဟုတ်လား။ ငါသေသွားခဲ့ပြီဆိုရင်တောင် ဒီနှလုံးခုန်နေသ၍ ဂျွန်ဂျောင်ဂုရဲ့ ရင်ခုန်သံသည် ကင်မ်ထယ်ယောင်းပဲ။

ဒီနှလုံးခုန်တာမရပ်မခြင်း ဂျွန်ဂျောင်ဂုအချစ်က ကင်မ်ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်ကိုပဲ မပြောင်းမလဲချစ်နေမှာ။ မင်းလိုချင်သည်ဖြစ်စေ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ ငါ့အချစ်တေမင်းပေါ်သက်ရောက်နေမှာ Darling..."

ထွက်သွားရမဲ့အခြေအနေမှာ မင်းကိုယ်သင်းနံ့ကိုတဝကြီးရှူပစ်ချင်တယ် မင်းမျက်နှာလေးကိုတရိပ်ရိပ်ထိုင်ကြည့်ချင်တယ် မင်းအသံဩရှရှကိုသိမ်းယူသွားချင်တယ်။ မင်းရဲ့မျက်ဝန်း မျက်တောင် မျက်ခံုး ကုန်ကုန်ပြောရရင် ဆံချည်မျှင်အစ ခြေသည်းခွံလေးအဆံုး မင်းကိုဒီကအရူးကသိပ်ချစ်တာ။

မင်းအစားဝမ်းနည်းမိတယ် Darling။

မင်းကို အစအဆံုးမဲ့ချစ်ပေးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတော့မှာ။

"တစ်ခုပဲ မှတ်ထားေပး ဒီဘဝမပေးနိုင်ခဲ့တဲ့မင်းရဲ့ ချစ်ခြင်း ဦးစားပေးမှု ဂရုစိုက်ခြင်းအားလုံး နောက်တဖန်ငါမွေးဖွားလာရင် ငါ့အတွက်ပဲ"

ငါကတော့ လျစ်လျူရှုနိုင်ပါရစေ။

တင်းကြပ်ကြပ်ဖက်တွယ်လာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအားဂျွန်ပြန်၍ဖက်တွယ်ခဲ့သည်။ မြင်နိုင်မယ်ဆို နှစ်ယောက်လံုးဟာ မျက်ရည်ကြည်တေဖြင့်။

ချစ်လျက်သားမပေါင်းဖက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေရဲ့အမှားဦးတည်ရာသည် ကင်မ်ထယ်ယောင်း။

ကင်မ်ထယ်ယောင်းသာ မိခင်စကားထက် ဂျွန်ဂျောင်ဂုကိုရွေးချယ်ရင်။

ကင်မ်ထယ်ယောင်းသာ ဒေစီနှင့်တွယ်ငြိထားသည့်သံယောဇဥ်ထက် ဂျွန်ဂျောင်ဂုအပေါ်ထားနေမိတဲ့ အချစ်ဆိုတဲ့အရာကို လျစ်လျူရှုမနေခဲ့ရင်။

ကင်မ်ထယ်ယောင်းသာ ဂျွန်ဂျောင်ဂုယုံကြည်ပေးရင်။

ကင်မ်ထယ်ယောင်းသာ ဂျွန်ဂျောင်ဂုအချစ်နဲ့ စိတ်ကို အတ္တတေမထားပဲ နားလည်နေရင် ဂျွန်ဂျောင်ဂုဟာ ကျိန်းသေပေါက် သည်းသည်းလှုပ်အချစ်ခံရတယ်။

ကင်မ်နီဝန်းရဲ့မိခင်တစ်ယောက်အတ္တ

ကင်မ်ထယ်ယောင်းရဲ့ ငါထင်တာငါမြင်တာအမှန်ဆိုတဲ့ အတ္တ

ဂျွန်ဂျောင်ဂုရဲ့ နာကျင်ရလွန်းသော ခံစားချက်အားတိုက်ရိုက်မဖြေရှင်းပဲ တမာန်လွန်ဟူသောနေရာသို့သာ ကိုယ်လွတ်ရုန်းထွက်ချင်တဲ့အတ္တ၊ ချစ်ရသူခိုင်းရင်ဘာမှဆိုလုပ်ရမှာဆိုတဲ့ လွဲမှားနေတဲ့ ချစ်ခြင်းအယူအဆအမှား။

ဒီဇာတ်မှာ ဘယ်သူမှန်တယ် ဘယ်သူမှားတယ္ မရှိဘဲ အတ္တတေကြောင့်မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရသည့်နှယ် ပူလောင်လွန်းတဲ့ဝေသနာကို ခံစားရကြမှာဧကန်မလွဲ။

သံုးစားမရတဲ့အတ္တ၊ချစ်ခြင်းအယူအမှားတေသာ ဘေးဖယ်နိုင်ကြရင် Sour Candy ကနေ Sweet Candy လိုဇာတ်လမ်းလှလှလေးကတည်ရှိနေမှာ။

ချစ်ခြင်းရဲ့ အလျော့အတင်းသဘောသဘာဝကို ဂျွန်ဂျောင်ဂုနားလည်ရင် ထွေထွေထူးထူးဝမ်းနည်းစရာမျှမလိုဘဲ။ ကြီးမားလွန်းမိတဲ့ချစ်ခြင်းကို *သိပ်ချစ်ပေးတက်တာ*ဆိုတာကလွဲ အထိန်းအကွပ်မလုပ်နိုင်တဲ့ ဂျွန်ဂျောင်ဂုဟာလဲ မှန်နေတာမဟုတ်။

တကယ်တမ်းလက်ရှိ ကင်မ်ထယ်ယောင်းရင်ဆိုင်ရဲတဲ့သတ္တိသာရှိရင် ဂျွန်ဂျောင်ဂုရော ဒေစီယာရော အသက်ရှည်တယ်။

"ကူး...မငိုနဲ့တော့ ကိုယ့်ကိုကြည့်"

မငိုနဲ့တော့သာပြောရတာကိုယ်တိုင်လည်း မျက်ရည်လည်ရွဲ။ ရင်ခွင်ထဲကထွက်လာတဲ့ ပိန်ကျနေပြီး ဖောင်းကားသည့်ပါးပျောက်သွားသော မျက်နှာလေးကြောင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ်မလံုမလဲ။ သေချာဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့တာကို။ မျက်ရည်ရာအားအသာသုတ်ပေးရင်း လက်နှစ်ဘက်ကြား မြုပ်သွားသည့်မ မျက်နှာသေးသေးလေးကြောင့် သဘောကျတကျ ရယ်သံလေးထွက်သွားမိသည်။

"သူများငိုနေတာကို ဘာလို့ရယ် ရယ်နေရတာလဲ..."

"ချစ်ဖို့ကောင်းလို့!"

"ဟင့်...ရွတ်"

"မငိုနဲ့တော့နဲ့ဆိုကွာ...ကိုယ်တောင်းဆိုတာ"

ထိုအခါမှ နှာတံရဲရဲနှင့်လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကြားက မျက်နှာလေးကခေါင်းတဆတ်ဆတ်ငြိမ့်လာသည်။ ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ဖြူစင်တဲ့ကလေးကို ကိုယ်အရောင်တေဆိုးခဲ့မိတာပဲ...ထပ်ပြီးတောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကြောင့် ကိုယ်သာမင်းကိုတွဲဖို့မပြောခဲ့ရင် အခုချိန္မင်းပျော်နေရမှာ

ရှုိက်သံသဲ့သဲ့အစား ရယ်သံလွင်လွင်လေးတေထွက်လွတ်နေမှာ။

တကယ်ပဲ ကိုယ်ကမေမေပြောသလို ဂြိုဟ်ကောင်ပဲကို။

"ကိုယ်တို့အခုပြတ်သားရမဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ ကူးငယ်..."

မျက်နှာထက်မှ လက်အားရုတ်ကာ လက်ဖဝါးပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းလေးအား စုတ်ကိုင်ရင်း လေသံခပ်အေးအေးဖြင့် တည်ငြိမ်စွာဆိုလာသည်။

ကိုယ့် Honey လက်တေအေးစက်နေတာပဲ နောက်မှတစ်ဝကြီးအနွေးဓာတ်ပေးပါ့မယ်။ မတည်နိုင်တဲ့ကတိတေ ဒီလူကြီးပေးပြန်ပြီလို့မင်းလှောင်ရယ်နေလေမလား...ဒါမှမဟုတ် Darling ကဂရုစိုက်ပေးတာလား ဆိုပြီး ယုန်သွားလေးပေါ်တဲ့အထိ ပြုံးပျော်နေမလား ကိုယ်မမှန်းတက်ဘူး။

4 နှစ်တောင်အချိန်တေအတူကုန်ဆံုးပြီးပြီကို ကိုယ်ကမင်းစိတ်ကိုမသိသေးဘူး...လွန်တယ်မဟုတ်လား။

"ကိုယ့်ကိုခွင့်ပြုပါဦး..."

လက်နုထွေးထွေးအား ဖြုတ်ချပြီးလှည့်အထွက် အနောက်မှဖက်တွယ်လာသည့်ကိုယ်ငယ်လေးကြောင့် အကြောင်းမဲ့စွာ မုန်းလှပါသည်ဆိုတဲ့မျက်ရည်က ပြိုကျလာသည်။

ချစ်ရသူနဲ့ပတ်သတ်ရင် အသေးအမွှားကအစမျက်ရည်လွယ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုကိုယ်နားလည်ပါပြီ...မင်းငိုတိုင်း စိတ်ပျက်စရာလို့မြင်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်ကသာစိတ်ပျက်စရာကြီးမဟုတ်လား။

အသက်ရှူသံ ပြင်းလျလျကငိုချင်သည်အား ထိန်းထားမှန်း ထယ်ယောင်းသိပါသည်။ ခါးသို့ တင်းကြပ်ကြပ်ဖက်တွယ်ထားသည့် လက်ထိပ်နီရဲရဲ နှင့်ဖြူသွယ်သွယ်လက်ချောင်းများပေါ်ထပ်လျက်အုပ်ကိုင်ရင်း အသံလေးအားနားစွင့်နေမိသည်။

"ဘယ် ဘယ်သွားမို့လဲ...ဒီ ဒီနေ့ငါ ငါ့ကိုအချိန်ပေးမယ်ထင် ထင်နေတာ Dar..Darling"

"သူမစီ..."

ပြတ်ပြတ်သားသား ကြည်လင်နေသည့်အသံက အေးစက်နေသည့်ရာသီဥတုနဲ့အတူ ဂျွန့်ကိုဓားဒဏ်ရာအား ဆားသိပ်သည့်နှယ် ကျဥ်တက်သွားရသည်။

"တားမှာလား ကူး"

မင်းတားရင် ကိုယ်မသွားဘူးကူးငယ်။

သက်ဆိုင်သူစီသွားမဲ့လမ်း ဘာမဟုတ်တဲ့ငါကမတားရက်ပါဘူး။ ဆွဲထားနိုင်သလောက်ဆွဲထားပြီးပြီပဲ လက်လွတ်သင့်ပြီလေ...။

"ဟင့်အင်း...မင်းသွားပါ ငါ့ကိုပြန်လှည့်မကြည့်ပဲသွားပါတော့"

"အင်း..."

ခြေလှမ်းကျဲဖြင့်မြင်ကွင်းရဲ့အဝေးကို တရိပ်ရိပ်ထွက်ခွာနေသည့် အညိုရောင်ကျောပြင်ကြီးအား ကြည့်ရင်း အရူးတစ်ယောက်ပမာ ဒူးထောက်ချမိရင်း တဟားဟားအော်ရယ်ရင်း မျက်ရည်တို့အတိုင်းအဆမဲ့ ပြိုပျက်စေခဲ့သည်။

"အဟားးးးဟားးး...ဟားးဟားးးး...ဟင့်...ချစ်တယ်!!!!!ကင်မ်ထယ်ယောင်း မင်းကိုဒီအရူးကသိပ်ချစ်တာလို့!!!!!!"

အာခေါင်ခြစ်အော်သံကြောင့် ထယ်ယောင်း၏ခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်သွားသလို ကော်ဖီဆိုင်လေးအတွင်းမှ လူများကလည်း ဆိုင်ရှေ့လူလျှောက်လမ်းထက် ဒူးထောက်ငိုနေသည့် ဂျောင်ကုထံ အကြည့်တို့စုပံုလျက်။

ရင်ကွဲနာကျတယ်ဆိုတာလား...ငါ့့ရင်ဘတ်တေွဆူးနင့်နေအောင် နာနေလိုက်တာ...ကျောခိုင်းသွားတဲ့မင်းကျောပြင်ကြီးကြည့်ရတာ ငါမှာရူးတော့မတက်။ တကယ်ဆိုငါပဲကျောခိုင်းချင်တာ!..

မတရားလိုက်တာ အမြဲ အမြဲမင်းပေးတဲ့နာကျင်မှုတေွသာထွေးပိုက်ပြီး ထွက်သွားတဲ့မင်းရဲ့ကျောပြင်ကို မျက်ရည်စတေွနာကျင်ခြင်းတေွနဲ့ ငေးကြည့်နေရတာ ဘာလို့ငါပဲလဲ...အသဲနာလိုက်တာ Darling ရာ။

အညိုရောင်ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့ ထွက်ခွာသွားသော အညိုရောင်ကျောပြင်ကြီးရယ် ထိုကျောပြင်အာငေးရင်း လမ်းမထက် ပံုပံုလေးထိုင်ကျကာ ရင်ထုငိုကြွေးနေသည့် အနက်ရောင်ပံုရိပ်လေးရယ် အေးစိမ့်စိမ့်တိုက်ခတ်သည့် လေရူးရယ်...မျက်ရည်စတေရယ် အင်း...နာကျင်ခြင်းတေွကလှပပါလေရောလား။

နေ့လည်မွန်းလွဲချိန် အံု့ထူမဲမှောင်နေသော ကောင်းကင်အား မော့ကြည့်ပြီးထိုင်နေရာမှ အသာထကာ ပါးထက်မျက်ရည်အားအကြမ်းပတမ်း ဆွဲသုတ်ကာ ထယ်ယောင်းသွားသည့်လမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ထုံထိုင်းနေသော ခြေထောက်နဲ့အတူ မျက်နှာမူထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဒီနေ့ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ငါကျောခိုင်းသွားခဲ့ပြီ။

မမဒေစီယာနဲ့ ထူထောင်မဲ့အိမ်ထောင်ရေးသာယာပါစေ Darling...။

/////////////////////

ပန်းဆိုင်တချို့၌ဒေစီပန်း ပြတ်လပ်နေ၍ လိုက်ရှာနေတာနဲ့ ညနေအတော်စောင်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးစိုက်ခင်းခြံမှရလာသော ဒေစီပန်းတေွွအား ကိုယ်တိုင်စည်းပြီး ထယ်ယောင်းဟာ မလုပ်ဖူးတာတေွလုပ်နေမိသည်။

ဒေစီ့အား ပြောမည့်စကားတို့အား လမ်းတစ်လျှောက်လံုးကြိုးစား ရည်ရွတ်လာရသည်မှာအမော။ ခံစားချက်ဦးစားပေးရမယ်မဟုတ်လား မင်းလက်ခံမှာကြိုသိပေမဲ့ မျက်နှာပူမိနေတယ် ဒေစီ။

ဒေစီကြိုက်သည့် အမျိုးသမီးလေးအတွက် ဒေစီပန်းစည်းလေးကိုင်ကာ ဆေးရံုလျှောက်လမ်း၌ တက်ကြွစွာလျှောက်လမ်းလာသည့်ခြေလှမ်းများက 030 အခန်းရှေ့ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန်လျှောက်နေသည့် ဂျီမင်ကြောင့် ပို၍မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။

"ဂျီမင်..."

"ထယ်ယောင်း ဒေစီနှလုံး...နှလုံးအခြေအနေအရမ်းဆိုးနေပြီ...အခု ဒေါက်တာ ရှော့တိုက်နေရတယ်.!"

"ဘယ်လို!"

ဒေစီပန်းစည်းအဖြူလေးအား ကြမ်းပြင်ထက် *ဘုတ်*ခနဲ ခစားသွားရသည်။ ကာထားသည့်မှန်များမှ အတွင်းသို့လှမ်းကြည့်သည့်အခါ တုန့်ပြန်မှုမရှိတဲ့ကိုယ်ခန္ဓာဟာ ရှော့တိုက်သည်အလိုက် မြောက်တက်လာပြီး ဆရာဝန် သူနာပြုများဟာပြာပြာသလဲ။

"ချက်ချင်းခွဲစိတ်မှဖြစ်မယ်...နှလုံးကသွေးကြောမျှင်လေးတေ ဇကာပေါက်ကြောင့် ပြတ်ထွက်ကုန်တော့မယ္!"

သူနာပြုတစ်ယောက်၏ စိုးရမ်ဖွယ်အသံကြောင့် အီဆောင်း၏အသံကထင်းခနဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူတို့အတွက် လူ့အသက်တစ်ချောင်းအား မရ ရတဲ့နည်းဖြင့်ကယ်တင်ရမည်။

"လူနာကိုခွဲခန်းကိုအရင်ပို့!!..အစားထိုးစရာနှလုံးမရှိသေးပေမဲ့..."

"ဟို ဆရာအီဆောင်း!! ယာဥ်တိုက်မှုဖြစ်ပွားလာတဲ့လူနာက နှလုံးလှူသွားတယ်!!"

အလောတကြီးပြေးဝင်လာသည့် အလုပ်သင်ဆရာလေးစကားကြောင့် အီဆောင်းနားမလည်ဟန်ရှိသွားသည်။

"အဲ့ကောင်လေးမိဘတွေကို သေချာအောင်မေး.."

"မိဘမဲ့...အသက်မျော့မျော့ပဲကျန်တယ်ဆရာ လူနာက ဒီဆေးရံုကို အပြင်းအထန်ဆံုးဝေဒနာနဲ့ရောက်လာခဲ့ရင် အသက်ကယ်ဆေးသံုးဖို့ ပိတ်ပင်ထားခဲ့တယ်...ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းအားလုံး ဒီဆေးရံုမှာလှူထားတဲ့ မှတ်တမ်းစာရွက်တေွရွိတယ်ဆရာ"

"ဟုတ်ပြီ နှလုံးအသင့်ရပြီ...ကြိုးစားကြမယ္!"

မေ့မျောဆဲဒေစီယာအား ဆေးပိုက်များသေချာစွဖြင့် လူနာတွန်းလှဲပေါ်သို့တင်ကာ ရွေးပြောင်းကြသည့် အချိန်၌ အီဆောင်းလူနာရှင်ရှိရာဘက်ထွက်လာသည်။

"အကောင်းဆံုးကုသပေးမှာပါ...တအားကြီးမစိုးရိမ်ပါနဲ့"

"ဆရာ နှလုံး...အစားထိုးစရာနှလုံး "

"ကိုက်ညီတဲ့နှလံုးအလှူရှင်က အချိန်ကိုက်ရောက်လာတယ် "

"ဗျာ....အလှူရှင်နာ နာမည်က သူ သူမဟုတ်ဘူးမလားဟင်..."

ဘုရားရေ...မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ရဘူး !!။

ဂျီမင်အမေးသည် အီဆောင်းထံမှထွက်လာသည့်နာမ်စားကြောင့် မျက်ရည်ဝဲတက်သည်အထိ အံအားသင့္သွားရသည်။

"လူနာဒေစီယာနှင့်ကိုက်ညီတဲ့နှလံုးအလှူရှင်

ဂျွန် ဂျောင် ဂု တဲ့"

တွန်းလှဲနောက်စီသာအာရံုအစံု ကပ်ပါသွားသည့်ထယ်ယောင်းဟာ မည်သည့်အသံမျှမကြားရသည့်နှယ် စိတ်အစံုဟာပြန့်လွင့်ဆဲ။ ခွဲစိတ်မှုအောင်မြင်ရမယ် ဒေစီ မင်းကိုပြောပြစရာတေအများကြီးရှိတယ်။

ဒေစီယာနဲ့ ထယ်ယောင်းတော်စပ်ပံုနည်းနည်းရှုပ်နေမှန်းသိပါတယ် နောက်အပိုင်းမှာဖြေရှင်းပေးပါ့မယ္။

ဒီအပိုင်း ကူးနဲ့ Darling ရဲ့ခံစားချက်ပေါ်လွင်အောင်မရေးသားနိုင်ခဲ့ရင် ထယ်ယောင်းကိုလွှတ်လိုက်ပါ။

မန့်ပေးနေကြသူတေပျောက်သွားရင်လေ အသဲကွဲတဲ့ခံစားချက်ကြီးလိုပဲ

ကိုယ်မကောင်းလို့ ထားခဲ့ခံရတဲ့ ကြေကွဲလူငယ်လေးလို အီမိုတေအတောင့်လိုက်ဝင်တယ် ကျွန်တော့်မှာ။

Thanks for your vote

Love you all❤

**********

*Zawgyi*

တသုန္သုန္တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလ႐ူးမ်ားက ရယ္သံသဲ့သဲ့ေလးကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူမ်ားက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ျဖင့္။

လူတေွများကိုယ့်စောက်ကြောင်းမဟုတ်ပဲ သိပ္စပ္စုၾကတာပဲ။

ခေါင်းငံုကာ တျခားသို႔အၾကည့္လြဲရင္း တသြင္သြင္ေတာင္းပန္ေနသည့္မ်က္စိေရွ႕က လူသားကဂျွန့်မျက်ရည်တေွမတွေ့ပါဘူး။ တေပါက္ေပါက္ယိုဖိတ္ေနတဲ့ ႏွလုံးကနာက်င္မႈဒဏ္က မ်က္ရည္အျဖစ္လိမ့္ဆင္းေနျခင္းကို။

ခ်စ္မိေတာ့လည္း နာက်င္ရတာသဘာဝတရားပဲျဖစ္ေနေတာ့တာလား။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္...ကိုေယၱာင္းပန္ပါတယ္ကူးငယ္"

"ဘာကိုေတာင္းပန္ရတာလဲ Darling"

နီေဆြးေဆြးျဖင့္တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသာ ထယ္ေယာင္းမ်က္ဝန္းအိမ္အား မှုိင်ထွေထွေစိုက်ကြည့်ရင်း အေမးသတ္လိုက္သည့္ ဂြၽန္္အသံဟာ အက္ကြဲ၍ေနသည္။

ေလေအးတိုးေဝ့ျခင္းနဲ႕အတူ Darling ဂြၽန့္အနားတိုးလာခဲ့သည္။ ဂြၽန့္ပါးျပင္ထက္က မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းကို အျပစ္မဆိုပဲဖြဖြေလးသုတ္ေပးလာၿပီး ဝဲက်ေနသည့္ ဆံႏြယ္ႏုႏုအား နားေနာက္အသာပို႔ရင္း ေသသပ္သပ္ႏႈတ္ခမ္းပါးမွ ဩရွရွအသံဟာ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့။

"ကိုယ္...ကိုယ္ေဒစီနဲ႕အိမ္ေထာင္ျပဳ..ျပဳ"

"အြန္း သိၿပီ သိၿပီ...ငါသိၿပီမို႔ဆက္မေျပာနဲ႕ေတာ့"

နည္းနည္းေလးေတာင္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ဂြၽန့္ကိုမေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ဘူး။ အၿမဲလိုလို ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္ေသာအခါကမွ Darling ဟာကူးငယ္ကိုမေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္မွာလဲ မင္းေျပာတဲ့ခ်စ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵ!

ငါ့ခ်စ္ျခင္းကႀကီးမားလြန္းလို႔ထင္တယ္ မင္းနဲ႕မထိုက္တန္ဘူး! အထက္ထပ္အခါခါေစာ္ကားခံရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတကလည္း ထပ္ခ်စ္နိုင္စြမ္းမဲ့ေလာက္တဲ့အထိ ပင္ပန္းေနၿပီ။

"ကိုယ့္ကိုမခ်စ္ပါေတာ့နဲ႕..."

မင္းကိုငိုေအာင္ပဲစြမ္းေဆာင္နိုင္တဲ့ ဒီေကာင့္ကိုမခ်စ္ပါေတာ့နဲ႕။ ပျော်အောင္ထားပါ့မယ္ ေျပာၿပီးမ်က္ရည္က်ေအာင္လုပ္ေနမိတဲ့ ကိုယ္ကမင္းကိုသိပ္သေဘာက်လြန္းလို႔ အနားမွာထားခ်င္ခဲ့တာ တကယ္တမ္းအတၱႀကီးေနခဲ့တာကိုယ္ပါ။

ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုတဲ့စရာကလြဲ ေျပာစရာမရွိေတာ့ဘူးကူး။ ခြင့္လြတ္ပါလို႔လဲမေတာင္းခံဝံ့ဘူး။

ကိုယ့္ရဲ႕ခံစားခ်က္အမွန္က မင္းကို.....။

"အမိန႔္ေတမေပးစမ္းနဲ႕ Darling! "

ထယ္ေယာင္းလက္ဖဝါးအား တဒုန္ဒုန္ခုန္ေနေသာ ႏွလုံးရွိရာ ရင်ဘတ်ဝဲအံုပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်လေတော့ နားမလည္ဟန္ၾကည့္လာသည့္ Darling ကို မ်က္ရည္မ်ားၾကားဂြၽန္ၿပဳံးျပမိသည္။

"ခုန္ေနတဲ့ႏွလုံးကို ခံစားမိတယၼဟုတ္လား။ ငါေသသြားခဲ့ၿပီဆိုရင္ေတာင္ ဒီႏွလုံးခုန္ေနသ၍ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုရဲ႕ ရင္ခုန္သံသည္ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းပဲ။

ဒီႏွလုံးခုန္တာမရပ္မျခင္း ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုအခ်စ္က ကင္မ္ထယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္ကိုပဲ မေျပာင္းမလဲခ်စ္ေနမွာ။ မင္းလိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မလိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ငါ့အခ်စ္ေတမင္းေပၚသက္ေရာက္ေနမွာ Darling..."

ထြက္သြားရမဲ့အေျခအေနမွာ မင္းကိုယ္သင္းနံ႕ကိုတဝႀကီးရႉပစ္ခ်င္တယ္ မင္းမ်က္ႏွာေလးကိုတရိပ္ရိပ္ထိုင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ မင္းအသံဩရွရွကိုသိမ္းယူသြားခ်င္တယ္။ မင္းရဲ႕မ်က္ဝန္း မ်က္ေတာင္ မျက်ခံုး ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဆံခ်ည္မွ်င္အစ ခြေသည်းခွံလေးအဆံုး မင္းကိုဒီကအ႐ူးကသိပ္ခ်စ္တာ။

မင္းအစားဝမ္းနည္းမိတယ္ Darling။

မင္းကို အစအဆံုးမဲ့ချစ်ပေးနေတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဆုံးရႈံးရေတာ့မွာ။

"တစ္ခုပဲ မှတ်ထားေပး ဒီဘဝမေပးနိုင္ခဲ့တဲ့မင္းရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း ဦးစားေပးမႈ ဂ႐ုစိုက္ျခင္းအားလုံး ေနာက္တဖန္ငါေမြးဖြားလာရင္ ငါ့အတြက္ပဲ"

ငါကေတာ့ လ်စ္လ်ဴရႈနိုင္ပါရေစ။

တင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္တြယ္လာသည့္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးအားဂြၽန္ျပန္၍ဖက္တြယ္ခဲ့သည္။ ျမင္နိုင္မယ္ဆို နှစ်ယောက်လံုးဟာ မ်က္ရည္ၾကည္ေတျဖင့္။

ခ်စ္လ်က္သားမေပါင္းဖက္နိုင္တဲ့ အေျခအေနရဲ႕အမွားဦးတည္ရာသည္ ကင္မ္ထယ္ေယာင္း။

ကင္မ္ထယ္ေယာင္းသာ မိခင္စကားထက္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုကိုေ႐ြးခ်ယ္ရင္။

ကင္မ္ထယ္ေယာင္းသာ ေဒစီႏွင့္တြယ္ၿငိထားသည့္သံေယာဇဥ္ထက္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုအေပၚထားေနမိတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို လ်စ္လ်ဴရႈမေနခဲ့ရင္။

ကင္မ္ထယ္ေယာင္းသာ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုယုံၾကည္ေပးရင္။

ကင္မ္ထယ္ေယာင္းသာ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုအခ်စ္နဲ႕ စိတ္ကို အတၱေတမထားပဲ နားလည္ေနရင္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဟာ က်ိန္းေသေပါက္ သည္းသည္းလႈပ္အခ်စ္ခံရတယ္။

ကင္မ္နီဝန္းရဲ႕မိခင္တစ္ေယာက္အတၱ

ကင္မ္ထယ္ေယာင္းရဲ႕ ငါထင္တာငါျမင္တာအမွန္ဆိုတဲ့ အတၱ

ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုရဲ႕ နာက်င္ရလြန္းေသာ ခံစားခ်က္အားတိုက္ရိုက္မေျဖရွင္းပဲ တမာန္လြန္ဟူေသာေနရာသို႔သာ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းထြက္ခ်င္တဲ့အတၱ၊ ခ်စ္ရသူခိုင္းရင္ဘာမွဆိုလုပ္ရမွာဆိုတဲ့ လြဲမွားေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအယူအဆအမွား။

ဒီဇာတ္မွာ ဘယ္သူမွန္တယ္ ဘယ်သူမှားတယ္ မရွိဘဲ အတၱေတေၾကာင့္မီးေလာင္တိုက္သြင္းခံရသည့္ႏွယ္ ပူေလာင္လြန္းတဲ့ေဝသနာကို ခံစားရၾကမွာဧကန္မလြဲ။

သံုးစားမရတဲ့အတ္တ၊ချစ်ခြင်းအယူအမှားတေသာ ေဘးဖယ္နိုင္ၾကရင္ Sour Candy ကေန Sweet Candy လိုဇာတ္လမ္းလွလွေလးကတည္ရွိေနမွာ။

ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အေလ်ာ့အတင္းသေဘာသဘာဝကို ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုနားလည္ရင္ ေထြေထြထူးထူးဝမ္းနည္းစရာမွ်မလိုဘဲ။ ႀကီးမားလြန္းမိတဲ့ခ်စ္ျခင္းကို *သိပ္ခ်စ္ေပးတက္တာ*ဆိုတာကလြဲ အထိန္းအကြပ္မလုပ္နိုင္တဲ့ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဟာလဲ မွန္ေနတာမဟုတ္။

တကယ္တမ္းလက္ရွိ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းရင္ဆိုင္ရဲတဲ့သတၱိသာရွိရင္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုေရာ ေဒစီယာေရာ အသက္ရွည္တယ္။

"ကူး...မငိုနဲ႕ေတာ့ ကိုယ့္ကိုၾကည့္"

မငိုနဲ႕ေတာ့သာေျပာရတာကိုယ္တိုင္လည္း မ်က္ရည္လည္႐ြဲ။ ရင္ခြင္ထဲကထြက္လာတဲ့ ပိန္က်ေနၿပီး ေဖာင္းကားသည့္ပါးေပ်ာက္သြားေသာ မ်က္ႏွာေလးေၾကာင့္ ကိုယ့်ဟာကိုယ်မလံုမလဲ။ ေသခ်ာဂ႐ုမစိုက္နိုင္ခဲ့တာကို။ မ်က္ရည္ရာအားအသာသုတ္ေပးရင္း လက္ႏွစ္ဘက္ၾကား ျမဳပ္သြားသည့္မ မ်က္ႏွာေသးေသးေလးေၾကာင့္ သေဘာက်တက် ရယ္သံေလးထြက္သြားမိသည္။

"သူမ်ားငိုေနတာကို ဘာလို႔ရယ္ ရယ္ေနရတာလဲ..."

"ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလို႔!"

"ဟင့္...႐ြတ္"

"မငိုနဲ႕ေတာ့နဲ႕ဆိုကြာ...ကိုယ္ေတာင္းဆိုတာ"

ထိုအခါမွ ႏွာတံရဲရဲႏွင့္လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ၾကားက မ်က္ႏွာေလးကေခါင္းတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္လာသည္။ ဒီေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းၿပီး ျဖဴစင္တဲ့ကေလးကို ကိုယ္အေရာင္ေတဆိုးခဲ့မိတာပဲ...ထပ္ၿပီးေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ္သာမင္းကိုတြဲဖို႔မေျပာခဲ့ရင္ အခုခ်ိႏၼင္းေပ်ာ္ေနရမွာ

ရှုိက်သံသဲ့သဲ့အစား ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတထြက္လြတ္ေနမွာ။

တကယ္ပဲ ကိုယ္ကေမေမေျပာသလို ၿဂိဳဟ္ေကာင္ပဲကို။

"ကိုယ္တို႔အခုျပတ္သားရမဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ကူးငယ္..."

မ်က္ႏွာထက္မွ လက္အား႐ုတ္ကာ လက္ဖဝါးျပည့္ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္းေလးအား စုတ္ကိုင္ရင္း ေလသံခပ္ေအးေအးျဖင့္ တည္ၿငိမ္စြာဆိုလာသည္။

ကိုယ့္ Honey လက္ေတေအးစက္ေနတာပဲ ေနာက္မွတစ္ဝႀကီးအႏြေးဓာတ္ေပးပါ့မယ္။ မတည္နိုင္တဲ့ကတိေတ ဒီလူႀကီးေပးျပန္ၿပီလို႔မင္းေလွာင္ရယ္ေနေလမလား...ဒါမွမဟုတ္ Darling ကဂ႐ုစိုက္ေပးတာလား ဆိုၿပီး ယုန္သြားေလးေပၚတဲ့အထိ ၿပဳံးေပ်ာ္ေနမလား ကိုယ္မမွန္းတက္ဘူး။

4 နှစ်တောင်အချိန်တေအတူကုန်ဆံုးပြီးပြီကို ကိုယ္ကမင္းစိတ္ကိုမသိေသးဘူး...လြန္တယ္မဟုတ္လား။

"ကိုယ့္ကိုခြင့္ျပဳပါဦး..."

လက္ႏုေထြးေထြးအား ျဖဳတ္ခ်ၿပီးလွည့္အထြက္ အေနာက္မွဖက္တြယ္လာသည့္ကိုယ္ငယ္ေလးေၾကာင့္ အေၾကာင္းမဲ့စြာ မုန္းလွပါသည္ဆိုတဲ့မ်က္ရည္က ၿပိဳက်လာသည္။

ခ်စ္ရသူနဲ႕ပတ္သတ္ရင္ အေသးအမႊားကအစမ်က္ရည္လြယ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုကိုယ္နားလည္ပါၿပီ...မင္းငိုတိုင္း စိတ္ပ်က္စရာလို႔ျမင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကသာစိတ္ပ်က္စရာႀကီးမဟုတ္လား။

အသက္ရႉသံ ျပင္းလ်လ်ကငိုခ်င္သည္အား ထိန္းထားမွန္း ထယ္ေယာင္းသိပါသည္။ ခါးသို႔ တင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္တြယ္ထားသည့္ လက္ထိပ္နီရဲရဲ ႏွင့္ျဖဴသြယ္သြယ္လက္ေခ်ာင္းမ်ားေပၚထပ္လ်က္အုပ္ကိုင္ရင္း အသံေလးအားနားစြင့္ေနမိသည္။

"ဘယ္ ဘယ္သြားမို႔လဲ...ဒီ ဒီေန႕ငါ ငါ့ကိုအခ်ိန္ေပးမယ္ထင္ ထင္ေနတာ Dar..Darling"

"သူမစီ..."

ျပတ္ျပတ္သားသား ၾကည္လင္ေနသည့္အသံက ေအးစက္ေနသည့္ရာသီဥတုနဲ႕အတူ ဂြၽန့္ကိုဓားဒဏ္ရာအား ဆားသိပ္သည့္ႏွယ္ က်ဥ္တက္သြားရသည္။

"တားမွာလား ကူး"

မင္းတားရင္ ကိုယ္မသြားဘူးကူးငယ္။

သက္ဆိုင္သူစီသြားမဲ့လမ္း ဘာမဟုတ္တဲ့ငါကမတားရက္ပါဘူး။ ဆြဲထားနိုင္သေလာက္ဆြဲထားၿပီးၿပီပဲ လက္လြတ္သင့္ၿပီေလ...။

"ဟင့္အင္း...မင္းသြားပါ ငါ့ကိုျပန္လွည့္မၾကည့္ပဲသြားပါေတာ့"

"အင္း..."

ေျခလွမ္းက်ဲျဖင့္ျမင္ကြင္းရဲ႕အေဝးကို တရိပ္ရိပ္ထြက္ခြာေနသည့္ အညိုေရာင္ေက်ာျပင္ႀကီးအား ၾကည့္ရင္း အ႐ူးတစ္ေယာက္ပမာ ဒူးေထာက္ခ်မိရင္း တဟားဟားေအာ္ရယ္ရင္း မ်က္ရည္တို႔အတိုင္းအဆမဲ့ ၿပိဳပ်က္ေစခဲ့သည္။

"အဟားးးးဟားးး...ဟားးဟားးးး...ဟင့္...ခ်စ္တယ္!!!!!ကင္မ္ထယ္ေယာင္း မင္းကိုဒီအ႐ူးကသိပ္ခ်စ္တာလို႔!!!!!!"

အာေခါင္ျခစ္ေအာ္သံေၾကာင့္ ထယ္ေယာင္း၏ေျခလွမ္းတို႔ရပ္တန့္သြားသလို ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးအတြင္းမွ လူမ်ားကလည္း ဆိုင္ေရွ႕လူေလွ်ာက္လမ္းထက္ ဒူးေထာက္ငိုေနသည့္ ေဂ်ာင္ကုထံ အကြည့်တို့စုပံုလျက်။

ရင္ကြဲနာက်တယ္ဆိုတာလား...ငါ့့ရင်ဘတ်တေွဆူးနင့်နေအောင် နာေနလိုက္တာ...ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့မင္းေက်ာျပင္ႀကီးၾကည့္ရတာ ငါမွာ႐ူးေတာ့မတက္။ တကယ္ဆိုငါပဲေက်ာခိုင္းခ်င္တာ!..

မတရားလိုက္တာ အၿမဲ အမြဲမင်းပေးတဲ့နာကျင်မှုတေွသာထွေးပိုက်ပြီး ထြက္သြားတဲ့မင္းရဲ႕ေက်ာျပင္ကို မျက်ရည်စတေွနာကျင်ခြင်းတေွနဲ့ ေငးၾကည့္ေနရတာ ဘာလို႔ငါပဲလဲ...အသဲနာလိုက္တာ Darling ရာ။

အညိုေရာင္ေကာ္ဖီဆိုင္ေရွ႕ ထြက္ခြာသြားေသာ အညိုေရာင္ေက်ာျပင္ႀကီးရယ္ ထိုေက်ာျပင္အာေငးရင္း လမ္းမထက္ ပံုပံုလေးထိုင်ကျကာ ရင္ထုငိုေႂကြးေနသည့္ အနက်ရောင်ပံုရိပ်လေးရယ် ေအးစိမ့္စိမ့္တိုက္ခတ္သည့္ ေလ႐ူးရယ္...မ်က္ရည္စေတရယ္ အင္း...နာကျင်ခြင်းတေွကလှပပါလေရောလား။

ေန႕လည္မြန္းလြဲခ်ိန္ အံု့ထူမဲမှောင်နေသော ေကာင္းကင္အား ေမာ့ၾကည့္ၿပီးထိုင္ေနရာမွ အသာထကာ ပါးထက္မ်က္ရည္အားအၾကမ္းပတမ္း ဆြဲသုတ္ကာ ထယ္ေယာင္းသြားသည့္လမ္းႏွင့္ ဆန့္က်င္ဘက္သို႔ ထုံထိုင္းေနေသာ ေျခေထာက္နဲ႕အတူ မ်က္ႏွာမူထြက္ခြာခဲ့သည္။

ဒီေန႕ဒီေနရာမွာ မင္းနဲ႕ငါေက်ာခိုင္းသြားခဲ့ၿပီ။

မမေဒစီယာနဲ႕ ထူေထာင္မဲ့အိမ္ေထာင္ေရးသာယာပါေစ Darling...။

/////////////////////

ပန္းဆိုင္တခ်ိဳ႕၌ေဒစီပန္း ျပတ္လပ္ေန၍ လိုက္ရွာေနတာနဲ႕ ညေနအေတာ္ေစာင္းသြားသည္။ ေနာက္ဆုံးစိုက္ခင္းၿခံမွရလာေသာ ဒေစီပန်းတေွွအား ကိုယ္တိုင္စည္းၿပီး ထယ္ေယာင္းဟာ မလုပ်ဖူးတာတေွလုပ်နေမိသည်။

ေဒစီ့အား ေျပာမည့္စကားတို႔အား လမ်းတစ်လျှောက်လံုးကြိုးစား ရည္႐ြတ္လာရသည္မွာအေမာ။ ခံစားခ်က္ဦးစားေပးရမယ္မဟုတ္လား မင္းလက္ခံမွာႀကိဳသိေပမဲ့ မ်က္ႏွာပူမိေနတယ္ ေဒစီ။

ေဒစီႀကိဳက္သည့္ အမ်ိဳးသမီးေလးအတြက္ ေဒစီပန္းစည္းေလးကိုင္ကာ ဆေးရံုလျှောက်လမ်း၌ တက္ႂကြစြာေလွ်ာက္လမ္းလာသည့္ေျခလွမ္းမ်ားက 030 အခန္းေရွ႕ေခါက္တုန့္ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ေနသည့္ ဂ်ီမင္ေၾကာင့္ ပို၍ျမန္ဆန္သြားခဲ့သည္။

"ဂ်ီမင္..."

"ထယ္ေယာင္း ေဒစီႏွလုံး...ႏွလုံးအေျခအေနအရမ္းဆိုးေနၿပီ...အခု ေဒါက္တာ ေရွာ့တိုက္ေနရတယ္.!"

"ဘယ္လို!"

ေဒစီပန္းစည္းအျဖဴေလးအား ၾကမ္းျပင္ထက္ *ဘုတ္*ခနဲ ခစားသြားရသည္။ ကာထားသည့္မွန္မ်ားမွ အတြင္းသို႔လွမ္းၾကည့္သည့္အခါ တုန့္ျပန္မႈမရွိတဲ့ကိုယ္ခႏၶာဟာ ေရွာ့တိုက္သည္အလိုက္ ေျမာက္တက္လာၿပီး ဆရာဝန္ သူနာျပဳမ်ားဟာျပာျပာသလဲ။

"ခ်က္ခ်င္းခြဲစိတ္မွျဖစ္မယ္...ႏွလုံးကေသြးေၾကာမွ်င္ေလးေတ ဇကာေပါက္ေၾကာင့္ ပြတ်ထွက်ကုန်တော့မယ္!"